เดิมพันพนันหัวใจนายเย็นชา_End

        วรารัตน์อุ้มเด็กชายน้องโฟร๊คลงมาชั้นสำนักงาน ซึ่งเป็นชั้นที่กิตติภพนั่งทำงานอยู่ ที่ลงมาชั้นนี้ ทั้งที่ไม่เคยได้ลงมาเลย เนื่องจากก่อนที่กิตติภพจะออกจากเพ้นท์เฮาส์ เขาได้บอกกับเธอว่าตอนเที่ยงจะมาพาไปทานอาหารกลางวัน ที่ห้องอาหารของโรงแรม แต่เธอเบื่อๆ ที่ต้องอยู่แต่ในเพ้นท์เฮาส์ จึงถือโอกาสไปหาเขาที่สำนักงาน ที่อยู่ชั้นที่ห้าของโรงแรมซะเลย

        “สวัสดีค่ะ มาหาใครคะ??”

        อินทิรา ซึ่งเป็นเจ้าหน้าที่ที่ทำงานอยู่ในสำนักงาน เธอไม่เคยได้พบเจอวรารัตน์และเด็กชายน้องโฟร๊ค จึงไม่รู้ว่าคนทั้งสองเป็นใคร พออินทิราเห็นว่าวรารัตน์เดินเข้ามา เหลียวมองไปรอบๆ เหมือนว่ากำลังมาหาใครบางคน อินทิราจึงลุกจากโต๊ะทำงาน เดินตรงเข้ามาถาม ด้วยความสงสัย เพราะดูจากที่การแต่งตัว และแถมอุ้มเด็กเล็กมาด้วยอย่างนี้ คงไม่ได้มาเรื่องงาน

        “สวัสดีค่ะ ฉันมาพบคุณภพค่ะ เอ่อ!! คุณกิตติภพน่ะค่ะ”

        วรารัตน์กล่าวทักทาย ด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส แสดงความเป็นมิตรต่อทุกๆ คน วรารัตน์บอกชื่อบุคคลที่เธอต้องการจะมาหา ให้ผู้หญิงตรงหน้ารับทราบ เผื่อว่าผู้หญิงตรงหน้าคนนี้ จะรู้จักและพาเธอไปเจอเขาได้ เพราะเธอไม่รู้ว่าเขานั่งอยู่ที่ส่วนไหน ห้องไหนของสำนักงาน

        ซึ่งพอวรารัตน์ถามหากิตติภพเท่านั้นแหละ สายตาของอินทิราที่มองวรารัตน์ดูแปลก และแถมยังมองสำรวจเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าอย่างตั้งใจเลยก็ว่าได้ วรารัตน์จึงคอแข็งตั้งตรงขึ้นมาในทันที คือรู้เลยไงว่าสายตาที่มองเธอเป็นสายตาดูถูกกันชัดๆ ถึงเธอจะไม่มีเงินถุงเงินถังเป็นเศรษฐี แต่เธอก็มีศักดิ์ศรี มีค่าในตัวเอง

        “อ้าว!!...... คุณนุ่น… น้องโฟร๊ค สวัสดีครับ คุณนุ่นมาพบคุณภพเหรอครับ??”

        พหุธนเดินผ่านมาพอดี และพอได้เห็นวรารัตน์กับเด็กชายน้องโฟร๊ค ก็ร้องทักทายอย่างคนที่รู้จักกันดีพอสมควร ก็จะไม่ให้รู้จักกันได้ยังไงล่ะ พหุธนนั้นเป็นเลขานุการของกิตติภพ ซึ่งพหุธนก็ได้ติดตามกิตติภพมาทำงานที่นี่ด้วยอีกคนเหมือนกัน

        “สวัสดีค่ะคุณธน นุ่นมาพบคุณภพน่ะค่ะ พอดีเห็นคุณภพบอกว่าจะพานุ่นกับน้องโฟร๊คลงไปทานข้าวที่ห้องอาหาร นุ่นก็เบื่อก็เลยถือวิสาสะลงมาหาคุณภพที่นี่ซะเลยน่ะค่ะ”

        วรารัตน์หันไปมองตามเสียงทักทายของพหุธน พอเห็นว่าเป็นพหุธน วรารัตน์ก็ยิ้มและกล่าวกับทายพหุธน ด้วยสีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นดีใจ ที่ได้เห็นคนที่รู้จัก และที่แสดงความเป็นมิตรต่อเธอ

        “งั้นเดี๋ยวตามผมมาทางนี้เลยครับ”

        พหุธนผายมือให้วรารัตน์เดินมากับตัวเอง วรารัตน์เหลือบมองอินทิรานิดหนึ่ง โดยไม่พูดอะไรออกมา ก่อนจะเดินตามพหุธนไปยังห้องห้องหนึ่ง ซึ่งห้องนั้นเป็นห้องที่แยกออกจากพนักงาน และเป็นส่วนตัวอยู่พอสมควร ก็กิตติภพเป็นถึงเจ้าของนี่นะ ก็ต้องมีห้องทำงานที่เป็นส่วนตัวนิดหนึ่งอะนะ

        อินทิราหน้าจืด หน้าเสียลงไปนิดหนึ่ง เมื่อเห็นทีท่าของพหุธนดูจะพูดจานอบน้อม ให้เกียรติผู้ที่ที่ตนเองพูดคุยด้วยเป็นอย่างมาก จึงคิดอย่างหวั่นว่า ผู้หญิงคนนั้นจะเป็นคนสำคัญของเจ้าของโรงแรมหรือเปล่านะ ก็ใครมันจะไปรู้ล่ะว่าเป็นคนสำคัญของเจ้าของโรงแรมน่ะ ดูจากการแต่งเนื้อแต่งตัว ก็ธรรมดาๆ ไม่ได้เลิศหรู มีคลาสแต่อย่างใด หนำซ้ำยังกระเตงเด็กเล็กมาด้วยอีกต่างหาก

        อินทิราสลัดความหวาดหวั่นนั้นทิ้งไป พยายามคิดเข้าข้างตัวเองว่า ผู้หญิงคนที่คุยด้วยคงไม่มีอะไรพิเศษหรอกน่า และอีกอย่างเธอก็ไม่ได้พูดจาไม่ดีใส่นี่ ทำเพียงแค่มองดูเหยียดๆ เท่านั้นเอง

๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕