ตำนานรักต้องห้ามของหมอหญิงชิงลั่ว..

        หลังจากเกิดเรื่องขึ้นในวันนั้น ทั้งอวี้ชิงลั่ว กับอวี้ชิงหนานก็ถูกเสนาบดีลิ่วเชิญให้ไปพักอยู่ที่จวนด้วยชั่วคราว ด้วยเกรงว่าคนทั้งสองจะไม่ปลอดภัย เพราะพวกโจรทั้งที่สองหนีรอดไปได้คงไม่ยอมรามือเป็นแน่ ตราบใดที่มันทั้งคู่ กับผู้บงการเบื้องหลังยังไม่โดนจับ สองแม่ลูกคงไม่มีวันอยู่อย่างสงบสุขแน่นอน...

        เสนาบดีลิ่วผู้นี้ถือเป็นผู้ที่มีอำนาจมากคนหนึ่งในราชสำนัก ขุนนางน้อยใหญ่ล้วนให้ความนับถือยำเกรง ดังนั้นจึงมิมีผู้ใดกล้ามายุ่มย่ามกับอวี้ชิงลั่ว และอวี้ชิงหนานอย่างแน่นอน ในจวนกว้างขวางใหญ่โตมีคนรับใช้มากมายสมฐานะขุนนางชั้นสูง อวี้ชิงหนานรู้สึกมีความสุขเป็นอย่างยิ่ง มันชมชอบความสุขสบายเช่นนี้อยู่แล้ว ซึ่งผิดกับอวี้ชิงลั่วอย่างสิ้นเชิง นางดูจะไม่ค่อยมีความสุขเท่าไหร่เพราะคุ้นชินกับกระท่อมริมลำธารมากกว่า แถมอวี้ชิงลั่วยังมีความต้องการที่จะไปรักษาคนไข้เหมือนเดิมอีกด้วย

        อวี้ชิงหนานไม่อยากให้นางไป แต่ก็ทราบว่าเรื่องนี้คงมิอาจห้ามมารดาได้ เสนาบดีลิ่วเองก็เป็นห่วง เขาจึงจัดทหารฝีมือดีหลายนายไปคุ้มกันอวี้ชิงลั่ว...

        “ท่านแม่ไม่ให้ข้าไปด้วยจริงหรือ”

        “เจ้าอยู่ที่จวนพักผ่อนเถิดหนานหนาน แม่ไปแค่สามวันเอง มีพี่ทหารของท่านเสนาบดีหลายคนไปด้วยอย่าห่วงเลย” อวี้ชิงลั่วระบายยิ้มอ่อนโยนให้บุตรชาย ซึ่งกำลังยืนทำหน้าละห้อยอยู่ที่หน้าประตูจวน

        “เช่นนั้นข้าขอฝากหนานหนานด้วยท่านเสนาบดี หากเขาเกเรแอบหนีไปเที่ยว ข้าอนุญาตให้ท่านลงโทษเขาได้เลย”

        “เจ้าไม่ต้องห่วงชิงลั่ว ข้าจะดูแลหนานหนานเป็นอย่างดี ส่วนเรื่องลงโทษนั้นข้ารอเจ้ากลับมาทำเองดีกว่า” พออวี้ชิงหนานได้ยินเช่นนั้นมันก็แค่นยิ้มแห้ง ๆ ออกมา เพราะอวี้ชิงลั่วคาดการณ์แม่นยำ แม้นอวี้ชิงหนานจะทำหน้าเศร้าสร้อย แต่ลึก ๆ มันก็คิดหนีเที่ยวจริง ๆ เมืองหลวงใหญ่โตกว้างขวางแถมหอนางโลมก็ไม่น้อย มีหรือที่มันจะไม่อยากไปเปิดหู เปิดตา เปิดสิ่งสวยงามในร่มผ้าของพวกนางดู

        อวี้ชิงหนานรู้สึกหดหู่ ก่อนจะเริ่มครุ่นคิดในใจ “สมเป็นท่านแม่ อ่านใจข้าออกมาราวกับตาเห็น เช่นนี้แผนการของข้าก็พังทลายหมดสินะ น่าเสียดายยิ่งนัก...แต่ก็ช่างเถอะเพราะถึงจะไม่ได้ออกไป ในจวนของท่านเสนาบดีก็มีของสวยงามอยู่เต็มไปหมด” เมื่อคิดได้รอยยิ้มลามกน่าเกลียดก็พลันผุดขึ้นบนใบหน้าของอวี้ชิงหนาน

        จริงอย่างที่อวี้ชิงหนานคิด จวนของเสนาบดีลิ่วนั้นเต็มไปด้วยสาวใช้ที่มีรูปร่างหน้าตางดงามมากมาย เรียกว่าเป็นสรวงสวรรค์เลยก็ว่าได้ และไม่ใช่แค่พวกนาง ภรรยากับบุตรสาวของเขาเองก็เลื่องชื่อในเรื่องความสวยไม่แพ้สตรีนางใดในแผ่นดิน ภรรยามีนามว่า ชุยฮั่ว บุตรสาวมีว่า อี้หนิงเอ๋อ อายุอานามของนางอ่อนกว่าอวี้ชิงลั่วแค่ไม่กี่เดือน ดังนั้นอี้หนิงเอ๋อจึงเรียกอวี้หนานว่าพี่ชาย แถมทั้งสองยังดูสนิทสนมกันเสียด้วย

        นอกจากสองคนนี้แล้ว เสนาบดีก็ยังมีบุตรชายอีกสองคน คนหนึ่งเป็นบุตรคนโตมีนามว่า ลิ่วอี้ฟง รูปร่าง หน้าสง่างามองอาจ เฉลียวฉลาด เก่งกาจรอบด้าน ทว่า...เสียอย่างเดียวที่เขาหาใช่บุตรชายแท้ ๆ ของเสนาบดีลิ่วไม่ หากจะเรียกให้ถูกต้องเรียกว่า บุตรชายบุญธรรมเสียมากกว่า เพราะในอดีต ฮูหยินชุยฮั่วไม่ยอมตั้งท้องสักที ไม่ว่าเสนาบดีลิ่วจะทำการบ้านหนักแค่ไหน ใช้ท่าท่วงท่าใด หรือใช้ยาสมุนไพรขนานไหนช่วย ก็ไร้หนทาง สุดท้าย สองผัวเมียจึงตัดสินใจรับเด็กชายผู้หนึ่งมาเป็นบุตรเพื่อสืบทอดทายาท

        แต่หลังจากนั้นไม่นานนัก ชุยฮั่วก็ท้องขึ้นมาหน้าตาเฉย ก่อนที่ อี้หนิงเอ๋อ บุตรสาวจะคลอดออกมาช่วงต้นปี แถมท้ายปีต่อมา บุตรชายคนเล็กก็คลอดตามมาอีกคน เขามีนามว่า ลิ่วหยวน ก็เด็กน้อยผู้นี้นี่แหละที่เกิดมาแล้วเจ็บป่วยเลย หมอคนไหนก็หมดปัญญารักษาจนมาได้อวี้ชิงลั่วรักษาจนหาย และแข็งแรง นับแต่นั้น เสนาบดีลิ่วจึงให้ความช่วยเหลือนางในทุกเรื่องเพื่อตอบแทนบุญคุณ ถึงขนาดหมายใจจะยกอี้หนิงเอ๋อให้แต่งกับอวี้ชิงหนานเมื่อเด็กทั้งสองอายุครบ 20 ปี อวี้ชิงลั่วนั้นก็มิได้ขัดข้อง แถมเห็นดีเห็นงามด้วย เพราะการทำแบบนี้ก็เป็นเจตนาเดิมของนางอยู่แล้ว อวี้ชิงหนานจะได้เลิกมาทำรุ่มร่าม ล่วงเกินนางเสียที....

        หลังจากอวี้ชิงลั่ว ออกเดินทางไปรักษาคนป่วยที่เมืองทางใต้เป็นที่เรียบร้อย อวี้ชิงหนานก็กลับมาพักผ่อนที่ห้อง และนอนคิดไปด้วยว่าระหว่างที่มารดาไม่อยู่สามวันมันจะทำอะไรดี แต่คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก จนเวลาล่วงเลยมาถึงยามค่ำคืน...

        “น่าเบื่อยิ่งนัก ไม่มีอะไรทำสักอย่าง จะหนีออกไปเที่ยวข้างนอกก็มีเวรยามคุ้มกันแน่นหนา” อวี้ชิงหนานนอนบ่นพึมพำบนเตียงไปเรื่อยเปื่อย ก่อนจะตัดสินใจข่มตาหลับ ทว่า...พยายามข่มเช่นไรก็หลับไม่ลง “นอนไม่หลับเลย สงสัยเป็นเพราะอากาศร้อนสินะ ออกไปสูดอากาศหน่อยดีกว่า” อวี้ชิงกระโดดลงจากเตียงก่อนก้าวเท้าออกจากห้อง

        ยามนี้เป็นยามไฮ่ (21:00-22:59) บรรยากาศภายนอกจึงเงียบสงัด ผู้คนก็หลับนอนหมดแล้ว หากจะมีเสียงก็มีจากจิ้งหรีดเรไรตามพุ่มไม้เท่านั้น อวี้ชิงหนานสูดอากาศบริสุทธิ์ก่อนจะเดินเล่นไปเรื่อย ๆ ทว่า...ในยามนั้นเองสายตาดันเหลือบไปเห็นแสงไฟจากห้องห้องหนึ่งสว่างอยู่ มันจำได้ว่าห้องนั้นเป็นห้องของ ชุเพราะ ภรรยาของเสนาบดีลิ่ว

        “ดึกดื่นปานนี้ท่านป้าชุยยังไม่หลับไม่นอนอีกหรือ ท่านทำอะไรอยู่กันแน่นะ? หรือว่า...” อวี้ชิงหนานขมวดมุ่นคิ้วด้วยความสงสัย ก่อนที่ความคิดบางอย่างจะพลันผุดขึ้นในหัว อวี้ชิงหนานค่อย ๆ ย่องเท้าไปอย่างแผ่วเบา และเงียบสงัดราวราวกับภูตผี และเมื่อเข้ามาใกล้ที่หมาย อวี้ชิงหนานก็ต้องมาหยุดชะงักเพราะได้ยินเสียงแปลก ๆ ดังเข้ามาในหู มันฟังดูคล้ายกับเสียงร้องครวญครางของหญิงสาวยามกำลังเสพสมกับชายหนุ่ม เช่นนั้นน่าจะเป็น เสนาบดีลิ่วกับชุยฮั่วอย่างที่มันคาดไว้แต่แรก ทว่า… พอฟังดูอย่างตั้งใจ เสียงของผู้ชายที่กำลังพูด กลับฟังดูหนุ่มแน่น ผิดกับเสียงของเสนาบดีลิ่วโดยสิ้นเชิง แถมยังฟังดูคุ้นหูเอามาก ๆ อวี้ชิงหนานจึงเอานิ้วจิ้มกระดาษบนประตูก่อนจะมองลงไปดูว่าเป็นผู้ใด

        ภาพที่ปรากฏทำเอาอวี้ชิงหนานตาเบิกกว้างอ้าปากค้าง ตกตะลึง ชายหนุ่มรูปงามหน้าตาหล่อเหลา รูปร่างกำยำ สวมกางเกงผ้า ขายาวสีขาวเพียงตัวเดียว กำลังเอาใบหน้าซุกไซ้ซอกคอขาวเนียนระหง ของชุยฮั่วอย่างเมามัน ส่วนมือก็บีบคลึงเต้าอวบอิ่มด้านซ้ายผ่านตู่โต่วสีแดงชาดของนางอย่างเอาเป็นเอาตาย ชุยฮั่วได้แต่เชิดหน้าหลับตาพริ้มร้องเสียวครางไม่ขาดปาก "ใจเย็น ๆ ลิ่วอี้แม่เสียวจนจะทนไม่ไหวแล้ว อ้าาาาา….อืมมมม"

        "ข้าเองก็ทนไม่ไหวเหมือนกันท่านแม่ ก่อนนี้ข้าไปทำงานให้ท่านพ่อมาช่างน่าเบื่อยิ่งนัก ขอข้าชื่นใจให้หายคิดถึงหน่อยเถอะ" เสียงของลิ่วอี้กล่าวขึ้น ในขณะที่มันกำลังดอมดมกลิ่นสาวของชุยฮั่วมารดาอย่างเพลิดเพลิน ใช่แล้วมันคือ ลิ่วอี้ฟง เป็นบุตรบุญธรรมคนโตของเสนาบดีลิ่วนั่นเอง ส่วนหญิงสาวที่มันกำลังเริงรักด้วยก็คือ ชุยฮั่ว แม่เลี้ยงคนสวยของมัน...!!

        จบบท