ตอนที่ 56 Ladies in Blue (3)
เคาน์เตสมั่นใจว่าลิเรเรียจะเลือกตามที่เธอบอกเพราะตั้งแต่เกิดมาลูกสาวที่น่าภาคภูมิใจคนนี้ไม่เคยขัดคำสั่งเธอแม้แต่ครั้งเดียวมือเรียววางบนมือที่เล็กกว่า การตัดสินใจนี้สร้างความตกตะลึงให้กับทุกคน เชสยิ้มอ่อนโดยไม่รู้ตัวก่อนจะพาเรเรียเดินไปยังฟลอร์เต้นรำท่ามกลางสายตาไม่อยากเชื่อของทุกคน โดยเฉพาะเคาน์เตสเนอร์วาสวินสตันนิ่งค้างไม่ขยับไปไหน ทั้งรู้สึกตกใจและรู้สึกเสียหน้าและ...รู้สึกเบาด้านมิเนอร์วามองภาพนั้นตาไม่กระพริบ คู่หูของตนพาสาวอื่นเข้าสู่ฟลอเต้นรำ ทั้งสองทำการให้เกียรติกันก่อนเชสจะยื่นมือขวาอ้อมจับแผ่นหลังเลดี้ลิเรเรียแห่งเนอร์วาสยกแขนซ้ายขึ้นสัมผัสด้านบนไหล่คู่เต้น มืออีกข้างของทั้งสองประสานกัน จังหวะร่างกายค่อยๆขยับช้าๆตามเพลงได้อย่างสมบูรณ์แบบไม่แปลกสำหรับเด็กสาวผมทองหากจะสามารถเต้นรำได้อย่างงดงามไร้ที่ติ ทว่าหาใช้กับคนที่ไม่มีพื้นเพใดๆอย่างคู่เต้นของเธอ‘ฉันติดหนี้นายนะ เรวอน’ (Revon)ใบหน้าอ่อนวัยยิ้มอย่างเป็นธรรมชาติ ในหัวนึกภาพเพื่อนสนิทสมัยอดีตในสงคราม เจ้าของผมสีเข้มอันหล่อเหลาและกิริยาดี แม้เจ้าตัวจะไม่ได้บอกแต่ทุกคนในกลุ่มล้วนทราบได้ว่าชายร่างสูงคนนั้นมาจากตระกูลชั้นสูงสักแห่งเท้าก้าวอย่างไม่ค่อยชำนาญและหมุนอย่างทุลักทุเลทว่าพลังจากพรสวรรค์ที่สองคอยค้ำจุนให้ทุกการเคลื่อนไหวสง่างาม ทั้งการควบคุมสมดุลร่างกายความช้าและจังหวะเร็ว หากไม่มีวันการเต้นรำครั้งนี้คงพังไม่เป็นท่าตั้งแต่แรกช่วยไม่ได้ที่เขาเรียนมาจากเพื่อนในกลุ่มก็แค่การเคลื่อนไหวพื้นฐานและลูกเล่นนิดหน่อยเท่านั้น กระนั้นนอกจากคู่เต้นแล้วมีเพียงหยิบมือเดียวที่พอมองการเต้นเก้ๆกังๆของเขาออก“เลดี้ คุณเต้นเก่งจังนะครับ”เชสกล่าวชมสาวผมทองขณะกำลังหมุนตัวอย่างสุภาพผิดจากปกติ“ท่านแม่ให้ฝึกตั้งแต่ยังเล็กน่ะ”แวบหนึ่งสายตามองเลยไปหาผู้ซึ่งถูกกล่าวถึงที่กำลังปั้นหน้าไม่พอใจอยู่ในวง“ต้องทำตามที่คนบอกตลอดเลยรึไง”เงียบไปสักพักก่อนจะตอบกลับมาด้วยเสียงอันแผ่วเบา“ถ้าเพื่อตระกูลล่ะก็...”“หึ อย่ามาตลกน่า ถ้าเพื่อตระกูลคนที่อยู่หน้าเธอตอนนี้คงไม่ใช่ฉันแต่เป็นพี่ชายคนนั้นไปแล้ว...”ไม่มีตอบรับจากปลายสาย เชสเกือบหลุดขำออกมากับท่าทีสับสนของเด็กสาว“เรามาลองอะไรสนุกๆกันไหม”“อะไรสนุกๆ...”“ตามให้ทันสิ”ทันใดนั้นในวงล้อมและคู่เต้นรำคู่อื่นๆพลันหันไปจ้องคู่ของเชสและลิเรเรียเป็นทางเดียว การเคลื่อนไหวเปลี่ยนไป พริบตาเดียวจังหวะการเต้นก็หลุดจากพื้นฐานไปทั้งหมด เชสเคลื่อนไหวรุนแรงและนิ่มนวลปล่อยร่างของสาวในอ้อมแขนให้หมุนตัว2ตลบก่อนจะรับร่างของเธออีกครั้งสองคนไม่ได้หยุดแค่นั้นจังหวะเท้าอย่างรวดเร็วหัวหมุนอีกหลายรอบก่อนจะหยุดลงพร้อมกับจังหวะที่เสียงดนตรีเงียบไป บุตรสาวตระกูลเอิร์ลงอกายไปด้านหลังอย่างผิดธรรมชาติ หากไม่มีฝ่ายชายเธอคงล้มลงไปแล้ว เชสมองจ้องไปยังคู่สามีภรรยาเนอร์วาสอย่างเปิดเผยพร้อมสายตาท้าทายวินาทีต่อมาเมื่อดนตรีเริ่มบรรเลงต่อพวกเขาก็ขยับพร้อมกัน ดนตรีเข้าสู่ช่วงสุดท้าย ด้วยการวาดลวดลายของทั้งสองไม่มีคู่อื่นใดจะเต้นต่อ พื้นที่กลางฟลอร์ทั้งหมดเป็นของพวกเขาไปโดนปริยายเชสยกมือซ้ายขึ้นฟ้าปล่อยให้เรเรียหมุนตัวสองรอบและหมุนกลับอีกสี่รอบก่อนจะกลับเข้าสู่ท่วงท่าเริ่มต้น จังหวะนั้นบริเวณหน้าอกที่สลักพรสวรรค์ที่สองเกิดร้อนผ่าวขึ้นมาชั่วครู่ก่อนจะหายไปการเต้นและดนตรีสอดประสานกันไปจนจบ วงดนตรีชั้นยอดระหว่างการบรรเลงได้แอบเพิ่มจังหวะเร็วเข้าไปเสริมการเต้นรำของคู่กลางฟลอร์ทำให้มันออกมาวิเศษมากขึ้น เสียงปรบมือจากรอบข้างดังไม่ขาดสาย ทั้งคนที่รู้เรื่องและไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นทุกคนต่างได้ประจักษ์สิ่งวิเศษที่ได้เกิดขึ้นค่ำคืนนี้“วิเศษ”“น่าประทับใจ”“เหมาะสมกันจริงๆ”เคาน์เตสรีบหันขวับหาต้นตอของเสียงคำชื่นชมนั่นแต่เพราะคนเยอะเกินไปทำให้หาเจอไม่ง่ายต่อให้เธอเป็นอัศวินมากฝีมือก็ตาม ตรงข้ามกับสามีที่แอบส่งรอยยิ้มยินดีให้กับลูกสาวพร้อมกับคิดแผนการอะไรบางอย่างระหว่างที่ไม่มีใครสังเกตร่างในชุดน้ำเงินมหาสมุทรค่อยๆถอยหลังไปเงียบๆและออกจากบริเวณงานอย่างเงียบเชียบพร้อมหัวใจที่ปวดร้าว...ทั้งสองทำความเคารพกันตามมารยาทก่อนจะจูงมือออกจากกลางฟลอร์ด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ผ่านไปพักเดียวทั้งสองคนก็ถูกห้อมล้อมไปด้วยหลายคนเข้ามาทำความรู้จัก หลายคนต่างเอ่ยชมการเต้นรำเมื่อครู่ มือของสองคนยังจับไม่ปล่อยตั้งแต่ตอนเต้นรำกระทั่ง...“องค์หญิงมิเนอร์วาหายไปไหนน่ะ”ไม่รู้ว่าใครพูดขึ้นทำให้เชสต้องหันไปมองรอบข้าง มิเนอร์ว่าที่ควรจะอยู่บริเวณนั้นกลับหายตัวไปดื้อๆโดยที่ไม่มีใครเห็น ความรู้สึกไม่ดีเกิดขึ้นภายในใจของเชส บางสิ่งบอกเขาว่าเขาควรตามหาเธอ โดยไม่รู้ตัวมือซ้ายเผลอปล่อยมือลิเรเรียก่อนจะรีบก้าวออกไปนอกโถงฝ่ายหญิงหัวใจตกไปอยู่ตาตุ่ม ร่างกายอยากจะตามเขาไปทว่าก็ต้องถูกหยุดเอาไว้โดยผู้ซึ่งบงการเธอมาตั้งแต่เด็ก สระน้ำขนาดเล็กภายในบริเวณคฤหาสน์สะท้อนดวงจันทร์ในคืนส่งท้ายปี ศาลาสีขาวขนาดไม่ใหญ่ที่ก่อสร้างอย่างปลายณีตเพื่อใช้ในการพักผ่อนหย่อนใจปรากฏร่างของหญิงสาววัยรุ่นคนหนึ่งนั่งกัดฟันและกำมือแน่นเพื่อบังคับความรู้สึกเศร้าอันปิดไม่มิดนี้ไม่ให้มันออกมาดวงใจของเธออยู่ในสภาพใกล้แหลกสลายเมื่อเห็นชายคนนั้นเต้นรำพร้อมหญิงสาวคนอื่นที่ไม่ใช่เธอ ถึงไม่อยากยอมรับแค่ไหน แต่ตอนนี้เธอน่ะ...“หาเจอสักที แฮ่ก”สาวผมดำเบิกตาที่ชื้นเงยหน้ามองเจ้าของเสียงอันแสนคุ้นเคย เชสหอบหายใจเล็กน้อยและเหงื่อเย็นบนหน้า เขายิ้มอ่อนพลางก้าวเข้าช้าๆมาใกล้เธอเรื่อยๆ“ไหงมาอยู่นี่ได้ล่ะ มีน่า”“ไม่เกี่ยว...กับเธอ”เพิ่งรู้ตัวว่าหางตาชื้นจึงได้แอบปาดมันอย่างรวดเร็ว หญิงสาวลุกขึ้นเตรียมจะเดินจากไปเพราะไม่อยากเห็นหน้าเขากลับถูกจับเข้าที่ข้อมือ มีน่าเซตามแรงดึงถลาเข้าชนชายตัวเล็ก วินาทีนั้นหัวใจเต้นโครงคราม ทั้งตัวร้อนผ่าวผิดธรรมชาติ“เป็นอะไรรึเปล่า”เสียงนั้นเรียกสติส่งผลให้เธอรีบถอนตัวออกมายืนตัวตรงไม่กล้าสบตา“เปล่าสักหน่อย”เจ้าตัวพยายามควบคุมเสียงและการแสดงออกให้เหมือนปกติที่สุด“ฉันเป็นห่วงเธอนะ”“ไม่จำเป็นต้องมาเป็นห่วงฉัน ไปห่วงคู่เต้นของเธอเถอะ”“มีน่า เธอเป็นอะไร”“ฉันเป—”กำลังจะพูดปฏิเสธทว่าเชสกลับช้อนคางของเธอขึ้นมาสบตากับเขาอย่างนุ่มนวลจนทำอะไรไม่ถูก ใบหน้าทั้งคู่ใกล้กันมากจนได้ยินเสียงหายใจของกันและกันก่อนจะได้เกิดอะไรเสียงบรรเลงเพลงต่อไปพลันดังทะลุมาจากในงานเรียกความสนใจทั้งสอง“พอดีเลย”เชสยิ้มปราศจากเล่ห์เหลี่ยมใดๆ เขาก้าวถอยออกมาก้าวหนึ่งมือขวาหงายยื่นออกไปดั่งเช่นครั้งในงาน“องค์หญิงมิเนอร์วา ได้โปรดให้เกียรติเต้นรำกับกระหม่อมสักเพลงได้หรือไม่”“เรา...ยินดี” ......................................................................................... ขออภัยที่ลงตอนนี้ช้า พอดีต้องหาเรฟเยอะพอตัว บวกช่วยนี้หลายๆอย่าง เมื่อวานเพิ่งควิซไป ไม่รู้รอดไหม เลขด้วยนะ ตายๆๆๆ