20
ตอนที่20 นี่ท่านเป็นักสะสมสมุนไพรกระมัง?
“แม่จ๋าอย่าทิ้งข้าไปเลย ข้าสัญญาจะเป็เด็กดี ไม่เป็ภาระให้แม่จ๋าต้องลำบากแน่นอน”
ท่านอาจารย์หลิวมองดูเด็กชายตัวน้อย ฉายแววความสงสารจนล้นออกตา
สีหน้าของเหลิงหยุนเจียวค่อนข้างหวาดระแวง นางเองก็ไม่เข้าใจเช่นกันว่า เพราะเหตุใดอาจารย์หลิวจึงได้ยื่นข้อเสนอนี้ให้กับนาง
ต่อให้อีกฝ่ายจะพูดไปเพราะมีเจตนาดีจริงๆ นางก็ไม่ไว้ใจคนเหล่านี้อยู่ดี และที่สำคัญกว่านั้น ต่อให้เหลิงเจียวเหนียงจะอยู่ที่ใด นางในฐานะผู้เป็แม่ย่อมไม่รู้สึกสบายใจเท่ากับให้เขาอยู่ข้างกาย
“ขอบพระคุณในความเมตตาของท่านอาจารย์หลิว เราสองแม่ลูกรู้สึกซาบซึ้งใจยิ่งนัก แต่ท่านเองก็เห็นเช่นกัน เด็กน้อยผู้นี้ค่อนข้างติดข้าพอควร จึงไม่สามารถแยกห่างกันได้”
คล้อยหลังที่เหลิงหยุนเจียวกล่าวจบ นางก็โค้งศีรษะคำนับให้อาจารย์หลิวทีหนึ่งตามมารยาท แล้วจึงหันไปถามไป๋ซือิอีกคราว่า
“ออกเดินทางเมื่อใดรึ?”
เื่นี้เกี่ยวพันถึงชีวิตของไป๋ซือิโดยตรง ดังนั้นจึงมิอาจล่าช้าได้แม้สักอึดใจเดียว
“ตอนนี้เลย!”
ได้ยินดังนั้นพี่ใหญ่หวังก็รีบดึงไป๋ซือิไปมุมหนึ่งเพื่อตักเตือน เห็นได้ชัดว่า จวบจนตอนนี้เขาก็ยังไม่ไว้ใจเหลิงหยุนเจียวอยู่ดี
ไป๋ซือิกระพริบตาปริบ คลี่ยิ้มกว้างพร้อมกล่าวปลอบประโลมขึ้นว่า
“พี่ใหญ่หวัง ข้าเข้าใจความห่วงใยของท่าน แต่ถึงอย่างไร ท่านยังต้องดูแลพี่น้องคนอื่นๆที่นี่ จะร่วมเดินทางกับพวกเราได้อย่างไร?”
ได้ยินดังนั้น พี่ใหญ่หวังก็หันหน้าชำเลืองมองเหลิงหยุนเจียวที่ยืนอยู่อีกฝั่ง สายตาเจือแววไม่พอใจเท่าไหร่นักเสมือนกับว่า กำลังข่มขู่นางเป็นัยๆ
“พี่ใหญ่หวัง ข้าเข้าใจดีว่าท่านให้ความสำคัญกับพี่น้องของเราปานใด ข้าจะรีบกลับมาโดยเร็วที่สุด แต่หาไม่แล้ว....รบกวนท่านจัดการที่เหลือต่อด้วย”
ความหมายที่ไป๋ซิอิ้าจะสื่อชัดเจนนัก หากข้าตายบนหุบเขา ก็ฝากแบกศพลงมาทำพิธีด้วย!
ใบหน้าของพี่ใหญ่หวังแปรเปลี่ยนเป็สีแดงก่ำด้วยความโกรธจัด จัดการหวดฝ่ามือขึ้นตีปากอีกฝ่ายแรงๆทีหนึ่ง
แต่ไป๋ซือิก็มีปฏิกิริยาว่องไวราวกับลิงป่า สามารถเอี้ยวศีรษะหลบได้อย่างคล่องแคล่ว
“พี่ใหญ่หวัง เลิกแกล้งข้าได้แล้ว! ชีวิตของน้องชายคนนี้มีค่ายิ่งกว่าอันใด ไม่มีทางที่ข้าจะทิ้งไว้กลางทางโดยง่าย! ฝากจัดหาม้าดีๆให้ข้าด้วย!”
พูดจบไป๋ซือิก็วิ่งกลับมาหาเหลิงหยุนเจียว เสาะพบว่านางกำลังเขียนบางสิ่งบางอย่างลงบนกระดาษแผ่นหนึ่ง
“นี่คือรายชื่อสมุนไพรที่ข้า้า เ้าสามารถหาให้ข้าได้เท่าไหร่?”
ไป๋ซือิรับใบสั่งยาฉบับนั้นขึ้นมาดู กวาดสายตามองเจือแววสับสน ลูบคางอย่างครุ่นคิดและกล่าวตอบด้วยสีหน้าเคร่งขรึมว่า
“พี่สาวถัง นี่ท่านเป็นักสะสมสมุนไพรกระมัง? แม้ข้าจะเป็คนธรรมดาทั่วไป แต่ยังสามารถพูดได้ว่า ส่วนผสมระหว่างสมุนไพรเหล่านี้ ดูอย่างไรก็ไม่มีทางหลอมกลั่นให้เข้ากันได้”
ก่อนที่ไป๋ซือิจะพูดจบเสียด้วยซ้ำ ท่านอาจารย์หลิวก็คว้าใบสั่งยาแผ่นนั้นขึ้นมาดูแล้ว
ทุกรายชื่อสมุนไพรบนใบสั่งยาฉบับนี้ล้วนถูกเขียนขึ้นโดยเหลิงหยุนเจียว และสมุนไพรแทบทุกชนิดล้วนมีคุณสมบัติที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง ไม่ว่าจะมองเช่นไรก็ไม่สามารถหลอมรวมให้เข้ากันได้เลย
ทั้งนางกับโม่เฉินหยวนต่าง้าสมุนไพรนับหลายสิบชนิดในจำนวนที่เยอะมาก และโดยธรรมชาติแล้ว คนที่ระวังเนื้อระวังตัวอยู่ตลอดเวลาเช่นเหลิงหยุนเจียว ย่อมไม่มีทางบอกผู้อื่นโดยง่ายว่า ตนเองกำลัง้าหลอมกลั่นโอสถชนิดใดอยู่ เพราะเหตุนั้น นางจึงเขียนรายชื่อสมุนไพรที่้าทั้งหมดแบบสุ่มโดยมิได้จัดเรียงตามชนิดโอสถลงบนใบสั่งยาฉบับนี้
“แม่นางถัง ใบสั่งยานี่...มีอะไรผิดปกติหรือไม่?”
เหลิงหยุนเจียวรับใบสั่งยาแผ่นนั้นคืนมาอย่างใจเย็น และกล่าวตอบว่า
“ไม่ว่าเยี่ยงไรนี่ก็เป็เื่ของข้า ขอบคุณท่านอาจารย์หลิวที่เป็ห่วง”
กระนั้นเอง ถึงแม้ท่านอาจารย์หลิวจะมีโอกาสได้ดูรายชื่อสมุนไพรในใบสั่งยาเพียงแค่ปราดเดียว แต่ทั้งหมดล้วนถูกจดจำอยู่ในหัวหมดแล้ว
ต่อให้อาจารย์หลิวจะเป็นักหลอมโอสถผู้มากประสบการณ์เพียงใด แต่หากไม่ใช่เพราะนิสัยใฝ่รู้หาความรู้อยู่ตลอด ตัวเขาเองก็คงเป็เหมือนคนอื่นๆเช่นกันที่ไม่รู้ว่า แท้ที่จริงแล้วเถาวัลย์ไม้อสรพิษมีราก
ทว่านางไม่เพียงจะรู้เื่ดังกล่าวเท่านั้น แต่ยังดูมั่นใจมากว่า จะสามารถช่วยชีวิตของไป๋ซือิได้จริงๆ
อิสตรีนางนี้ไม่ง่ายดั่งตาเห็นจริงๆ
คงจะดีมากหากได้ผูกสัมพันธ์กับนางให้มากขึ้น
คิดได้เช่นนั้น ดวงตาของท่านอาจารย์หลิวก็เป็ประกายสว่างวาบขึ้นมา รีบคลี่ยิ้มกล่าวขึ้นว่า
“จากที่ดูรายชื่อสมุนไพรทั้งหมด ภายในค่ายทหารรับจ้างมีอยู่ส่วนหนึ่ง แม่นางถัง้าเข้าไปเยี่ยมชมสักคราหรือไม่?”
เมื่อเหลิงหยุนเจียวได้ยินเช่นนั้น นางเองก็ถึงกับตาเป็ประกายสว่างขึ้นเช่นกัน เพราะนี่ก็คือจุดประสงค์หลักที่นางเดินทางมายังสถานที่แห่งนี้
ในเมื่อท่านอาจารย์หลิวออกปากเชิญทั้งที นี่ถือเป็โอกาสอันดีเช่นกัน
ริมฝีปากแดงฉ่ำของเหลิงหยุนเจียวกำลังปริแยกจากกันเล็กน้อยเพื่อตอบกลับ แต่ก่อนที่นางจะทันได้พูดอะไรออกมา ก็บังเอิญเหลือบไปเห็นชายสวมหน้ากากสีดำขลับที่แสนคุ้นเคยเดินตรงออกมาจากค่ายทหารรับจ้าง เขามาพร้อมกับกล่องใบหนึ่ง
ดวงตาคู่สวยของนางพลันสั่นไสววูบหนึ่งด้วยความสงสัย คล้อยหลังเพิ่งได้สติรู้ตัวจึงเอ่ยถามขึ้นทันที
“นี่ท่านได้มาหมดแล้วรึ?”
769
