ข้าจะเป็นเศรษฐีแห่งราชวงศ์หมิง

        บทที่ 64

        ของตอบแทน

        เนื้อผ้าสีขาวงดงามตระการตารูปลักษณะเด่นของผ้าชุดนี้คือมีออร่าละอองและยิบระยับเปล่งประกายออกมาบ่งบอกถึงความพิเศษกระนั้นบนเนื้อผ้าที่ถูกตัดออกมาเป็นชุดของสตรีอันเลอค่าถูกถักทอด้วยลวดลายอันงดงาม

        ชุดผ้าไหมสีขาวได้สีทองที่ถูกสลักถักทอลงไปมันได้ถูกถักทอขึ้นมากลายเป็นรูปดอกไม้งดงามมากมายหลายสิบดอกที่ไม่ซ้ำชนิด 

        ดอกไม้เหล่านี้เป็นดอกไม้เพียงภายในจินตนาการเท่านั้นลักษณะของพวกมันล้วนแล้วแต่งดงามแตกต่างจากดอกไม้ธรรมดาทั่วไปอย่างสิ้นเชิง

        ด้วยสายตาของคนภายในโลกใบนี้หากจะจ้องมองดอกไม้เหล่านี้กล่าวว่ามันเป็นดอกไม้เซียนก็ไม่ผิดเลยแม้แต่น้อย

        การผสมผสานอย่างดีขององค์ประกอบหลายอย่างกำเนิดขึ้นมากลายเป็นชุดของสตรีที่งดงามที่สุดภายในไต้หล้า

        สวีรั่วหยุนในตอนแรกที่มองเห็นลวดลายที่จางหยวนออกแบบขึ้นมามันแทบไม่อยากเชื่อสายตาของตนเองว่าจะมีผู้ใดสามารถวางดอกไม้เหล่านี้ขึ้นมาได้

        และหลังจากที่ได้มองเห็นดอกไม้เหล่านั้นมันเองก็ปักใจจะทำการสลับดอกไม้พวกนี้ลงไปในทันที

        หลังจากที่ถักทอเหล่าดอกไม้คือถูกออกแบบมาเป็นลวดลายบนชุดลงไปบนเนื้อผ้าที่มันใช้เวลาทำร่วมสิบปี

        องค์ประกอบที่มันได้ออกมามันก็กลายเป็นองค์ประกอบที่สมบูรณ์แบบ 

        ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่พึงพอใจเป็นอย่างมากสำหรับสวีรั่วหยุนมันสามารถพูดได้อย่างเต็มปากว่านี่คือผลงานแห่งยุค

        หลังจากที่ผลงานชิ้นนี้ถูกสร้างสรรค์ขึ้นมาจนเสร็จตัวของมันเองก็เรียกเด็กหนุ่มผู้ที่ออกแบบผลงานนี้มาเพื่อให้รางวัล

        จางหยวนยืนอยู่บริเวณด้านหน้าหีบไม้ที่ตั้งอยู่ภายในห้องดวงตาของเขาจ้องมองอย่างไม่กระพริบตาจ้องมองหีบสมบัติที่อยู่บริเวณด้านหน้า

        มันเป็นหีบที่มีขนาดใหญ่ขนาดของมันตั้งอยู่บนโต๊ะไม่กลมบริเวณใจกลางห้องมันยังมีขนาดเกือบเทียบเท่าโต๊ะ

        ในตอนนี้มันถูกปิดเอาไว้ทำให้ไม่สามารถล่วงรู้ได้ว่าด้านไหนมันคืออะไร

        จางหยวนขมวดคิ้วทั้งสองเข้าหากันจากนั้นก็เริ่มทำการเปิดมันออกอย่างรวดเร็ว

        ในตอนนี้เขาอยากดูเจ๊าสิงห์ที่อยู่บริเวณด้านในว่ามันคืออะไรกันแน่

        หลังจากที่เปิดหีบสมบัติออกดวงตาสองข้างของเขาก็เบิกกว้างขึ้นอย่างตกตะลึง 

        สิ่งบรรจุอยู่บริเวณด้านในมีมากมายจนเขาเลือกไม่ถูกเลยว่าจะมองอย่างไรก่อน 

        จางหยวนเลือกจะยื่นมือของตนเองออกไปคว้าจับเขาเลือกตัวเงินที่ถูกวางเอาไว้เป็นกองสูงบริเวณด้านในหีบไม้

        ยกมันขึ้นมาแล้วก็ใช้ดวงตาของตนเองมองดูตั๋วเงินเหล่านั้น “ นี่มันสองหมื่นตำลึง”

        หลังจากที่ได้ลองนับดูแล้วก็ทำให้ล่วงรู้ว่าเจ้าตัวเงินที่มันอยู่ภายในมือของเขาในตอนนี้มีมูลค่ามากถึงสองหมื่นตำลึง

        ซึ่งมันมีมูลค่ามากควาเงินที่เขาได้รับจากการขายภาพวาดพวกนั้นอีก

        แต่ว่ามันเองก็ไม่หมดเพียงแค่นั้นเพราะสิ่งที่อยู่บริเวณด้านหน้ามันยังมีของมีค่าอีกมากมาย “ เจ้าพวกนี้มันเครื่องประดับแก้วแหวนเงินทอง เเล้วก็ป้ายงั้นรึ? ”

        จากที่มองเห็นในตอนนี้สิ่งที่มันอยู่บริเวณด้านในหีบมีเงินทองมีเครื่องประดับและก็มีพวกของมีค่าอื่นๆอีก

        แต่ว่ามีสิ่งหนึ่งที่สะดุดตาของเขาเป็นอย่างมากมันคือแผ่นป้ายแผ่นป้ายเหล็กที่ถูกทำขึ้นมาเป็นพิเศษ

        จางหยวนใช้มือของตนเองยื่นออกไปคว้าหยิบแผ่นป้ายเหล็กนั้นขึ้นมาลองใช้ดวงตาจ้องมองอย่างไม่กระพริบ

        หลังจากที่คว้าหยิบมันขึ้นมาและลองใช้ดวงตาของตนเองจ้องมองก็ทำให้ล่วงรู้ว่าเจ้าสิ่งนี้มันคือแผ่นป้ายของตระกูลสวี

        “ นี่มันแผ่นป้ายของตระกูลสวีนี่ขอรับ? ” จางหยวนหันใบหน้าของตนเองไปถามสวี่รั่วหยุน

        สวีรั่วหยุนพยักหน้าตอบรับกลับมาก่อนที่จะพูดขึ้นอย่างรวดเร็ว “ ใช่แล้วมันคือแผ่นป้ายของตระกูลสวีตัวของข้าอยากจะมอบให้กับเจ้า ”

        “ โดยแผ่นป้ายนี้มีความพิเศษเป็นอย่างมากตัวของมันถ้าเจ้าเพียงแค่ยกมันขึ้นมาก็ไม่จำเป็นจะต้องเดินทางผ่านด่านตรวจคนเข้าเมืองใดๆสามารถเดินทางเข้าไปได้อย่างง่ายดาย”

        “ แม้กระทั่งเมืองหลวงเจ้าเองก็ไม่จำเป็นจะต้องรอทางเข้าด่านตรวจคนเข้าเมืองตาไม่เดินทางเข้าไปด้านในได้อย่างทันที”

        “ ไม่เพียงเท่านั้นมันยังมีอำนาจถ้าเจ้ามีเรื่องที่ได้เพียงแค่ยกมันขึ้นมาคนพวกนั้นก็คงจะไว้หน้าตระกูลสวีอยู่ไม่น้อย” สวีรั่วหยุนกล่าวออกมาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

        จางหยวนรู้เกี่ยวกับเรื่องนั้นเป็นอย่างดีการที่ได้รับแผ่นป้ายนี้มันเองก็เทียบเท่ากับว่าเป็นการที่ได้รับการรับรองจากตระกูลสวี 

        “ จะดีอย่างนั้นหรือขอรับเพียงแค่เงินสองหมื่นตำลึงข้าเองก็คิดว่ามากพอแล้ว”

        “ แต่ว่ายังของมีค่าพวกนี้รวมไปถึงแผ่นป้ายนี้อีก ”

        “ ลองให้ข้าลองประเมินราคาจากเพียงแค่พวกเงินทองและก็ของมีค่ามันเองก็คงจะมีมูลค่าไม่ต่ำกว่าสามหมื่นตำลึงอย่างแน่นอนยังไม่รวมป้ายของตระกูลสวีที่ไม่สามารถประเมินได้ ” จางหยวนกล่าวออกมาอย่างหูตาตื่น

        ของพวกนี้มีมูลค่ามากมายเงินทองเหล่านี้แล้วก็ของมีค่ารวมมูลค่าไม่ต่ำกว่าสามหมื่นตำลึง

        ส่วนเรื่องป้ายของตระกูลสวีนี่ถือว่าเป็นของที่ไม่สามารถประเมินค่าได้มันเป็นสิ่งที่สามารถทำประโยชน์ได้หลายอย่างเลยไม่สามารถประเมินค่าได้

        ขนาดจางหยวนยังคิดว่าของตอบแทนที่ตัวเองได้รับมามันมากเกินไปเลย 

        “ ไม่ไม่ไม่มากเกินไปเลยสักนิด ของเพียงแค่นี้ข้าสามารถมอบให้กับเจ้าได้อยู่แล้ว”

        จางหยวนได้ยินแบบนั้นเขาเองก็ยินยอมรับมันเอาไว้

        จางหยวนก้มศีรษะของตนเองอย่างรวดเร็วเขายกมือทั้งสองข้างขึ้นมาประสานกันแล้วก็พูดขึ้นมา “ ขอบคุณขอรับขอบคุณนายท่านสวีมาก  ”

        “ เล็กน้อย ”

        “ ข้าต่างหากที่ต้องขอบคุณเจ้ามากกว่าเพราะว่าตัวของเจ้ามันเลยทำให้ข้าได้สามารถสร้างผลงานที่ตนเองตั้งใจเอาไว้ในรอบหลายปีได้สำเร็จ”

        “ ในตอนนี้ผลงานนั้นถูกสร้างจนสำเร็จแล้วแน่นอนว่าตัวของภาพข้าพึงพอใจเป็นอย่างมากเงินพวกนี้ก็ถือว่าเป็นของตอบแทนก็แล้วกัน ”

        “ แล้วข้าเองก็ได้ยินว่าตอนนี้เจ้ากำลังขยับขยายกิจการร้านผักวิญญาณเงินทุนถือว่าเป็นสิ่งที่สำคัญ”

        “ ขอบคุณขอรับ!!! ” จางหมิงก้มศีรษะขอบคุณอีกฝ่ายอีกครั้ง

        ถ้าพูดถึงความมั่งมีและความมั่งคั่งตระกูลสวีน่าจะเป็นตระกูลที่มีความมั่งคั่งที่สุดภายในเมือง

        เหตุผลตามความคิดของจางหยวนนั้นจากข้ออ้างอิงที่ว่าโดยทั่วไปแล้วตอนนี้ภายในเมืองอีกสองตระกูลใหญ่ทำการแย่งกันค้าขายพวกข่าวสารและก็เกลือ

        ต่างจากตระกูลสวีที่ไม่จำเป็นจะต้องแย่งผลประโยชน์กับผู้ใดเพราะแบบนั้นความร่ำรวยภายในสามตระกูลใหญ่ตระกูลสวีถือว่าร่ำรวยที่สุด

        …

        จางหยวนได้รับเงินทุนก้อนโตมาไว้กับมือของตนเองในตอนนี้เดินทางกลับมาที่บ้านพร้อมสมบัติที่ถูกขนกลับมาด้วย

        เมื่อได้เดินทางกลับมาถึงสถานที่แห่งนี้เขาก็เข้ามานั่งพักภายในห้องของตนเองอย่างรวดเร็ว

        จางหยวนทำใบหน้าขบคิดอย่างจริงจังอยู่บนเตียงแล้วก็คิดภายในใจ “ ในตอนนี้ได้เงินเพิ่มมาอีกประมาณสองหมื่นตำลึง”

        “ ของมีค่าเหล่านี้เราต้องเก็บเอาไว้เก็บเอาไว้เพื่อเป็นทรัพย์สินสำรองเผื่อในวันนึงที่คาดจะได้นำเอาออกมาหมุนเวียนเป็นเงิน”

        “ แต่ถ้ามองถึงเงินสดที่มีอยู่ในตอนนี้รวมจากเงินที่ตนเองมีอยู่ก่อนหน้านี้ก็มีอยู่สักประมาณสองหมื่นหกพันตำลึง”

        “ เงินเท่านี้สามารถนำไปซื้อที่ดินบริเวณแถบทางทิศใต้ของเมืองที่จะทำการจัดตั้งย่านการค้าได้อย่างแน่นอน” จางหยวนได้เงินทุนเพิ่มแผนการที่เขาคิดเอาไว้มันเองก็ขยับขยายเช่นเดียวกัน

        ตอนนี้กำลังจะขยับขยายพื้นที่และกำลังจะขยับขยายแผนการ 

        เขาไม่จำเป็นต้องรอเงินทุนอีกต่อไปแล้วในตอนนี้เขาสามารถซื้อย่านแถบนั้นที่จะทำเป็นศูนย์การค้าได้ในทันที  

        “ ในตอนนี้ก็เริ่มจัดสร้างฟาร์มขึ้นมา ท่านหย่งคังเป็นผู้ที่ดูแลน่าจะไม่เป็นปัญหา”

        “ ถ้าจะสร้างย่านการค้าขึ้นมาก็จำเป็นจะต้องมีหลายๆอย่าง  ”

        “ เอาล่ะในวันพรุ่งนี้ก็เริ่มจากการที่ซื้อที่ดินบริเวณแถบนั้นก่อนเป็นอันดับแรก”จางหยวนลงมืออย่างรวดเร็ว

        …

        หลังจากที่เขาได้เป็นก้อนนึงมาในตอนนี้วันถัดไปก็เริ่มทำการกว้านซื้อที่ดินแถบนั้นอย่างรวดเร็ว

        ที่ดินแถบนั้นมันเป็นถนนยาวที่เชื่อมโยงอยู่กับบริเวณทางเดินไปยังบริเวณใจกลางเมืองเพราะแบบนั้นกว่าที่จะสามารถซื้อพวกมันได้ทั้งหมดก็สูญเสียเงินไปเป็นจำนวนมาก

        จางหยวนสูญเสียเงินในการซื้อไปประมาณแปดพันตำลึงถ้าไม่ได้เงินที่ตนเองได้รับมาจากการร่วมมือกับนายท่านสวีคงจะเก็บเงินอีกนานกว่าที่จะสามารถซื้อได้

        แต่นี่เองก็ถือว่าเป็นความสำเร็จย่านการค้าของเขาเริ่มก้าวแรกแล้ว 

        จบบท