ชะตารัก ชะตาชีวิต ลิขิตด้ายแดงเส้นใหม่

ตอนที่49

สตรีไร้ยางอาย

        ซีเยี่ยนยกยิ้มเย้ยหยัน เป็นดังที่นางคิดไว้จริงๆ"ข้าคงช่วยอะไรเจ้าไม่ได้หรอก กลับไปเถอะซุนยี่"

        "ข้าขอร้องเจ้าล่ะซีเยี่ยนช่วยให้ข้าพบกับพี่ชายอู๋เผิงสักครั้งเถอะ ข้าสัญญาว่าจะไม่ทำให้เจ้าต้องเดือดร้อนเป็นอันขาด"ซุนยี่ไม่เคยขอร้องกับผู้ใดมาก่อน นางค่อนข้างเย่อหยิ่งในตนเองแต่ครั้งนี้เพื่อบรรลุเป้าหมายนางจึงยอมก้มหัวเพื่อขอร้องอีกฝ่าย

        ซีเยี่ยนเมินเฉยต่อคำขอร้องของซุนยี่เพื่อผลประโยชน์ของตนเองถึงกับกล้าเอ่ยปากขอร้องนางทั้งที่แต่ก่อนคอยแต่จะดูถูกนางสารพัด หึนางไม่มีทางยอมช่วยเหลืออีกฝ่ายเป็นอันขาด

        "เจ้ากลับไปเถอะอย่าเสียเวลามาขอร้องข้าเสียให้ยาก" ซีเยี่ยนเอ่ยปากไล่อีกครั้ง

        ซุนยี่เห็นว่าซีเยี่ยนไม่สนใจตนเองจึงแสดงออกทางสีหน้าอย่างกระวนกระวายใจ นางรีบคว้าแขนของอีกฝ่ายเอาไว้แน่น"เจ้าก็รู้ว่าข้าไม่เคยขอร้องผู้ใดมาก่อนเจ้ากับข้าเป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่เด็ก เจ้าช่วยข้าสักครั้งไม่ได้หรือ"

        "ปล่อย" ซีเยี่ยนกดเสียงต่ำแววตาแสดงออกว่าไม่พอใจซุนยี่ชัดเจน

        "ไม่ เจ้าต้องรับปากกับข้าก่อน"

        ซีเยี่ยนสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมมือของซุนยี่อย่างแรงนางทำงานหนักมาตั้งแต่เด็ก เรี่ยวแรงจึงมีมากกว่าซุนยี่อีกฝ่ายไม่ทันระวังตัวจึงเกือบหงายหลังล้มลงพื้นดิน

        ซี่เยี่ยนไม่สนใจซุนยี่อีกต่อไปนางหันหลังเดินกลับเข้าไปในซุ้มปลูกมะระจีนทันทีทิ้งให้ซุนยี่ยืนกำมือแน่นอยู่ที่เดิม ในเมื่อซีเยี่ยนไม่ยอมช่วยเหลือนางคงต้องลงมือเอง

        บริเวณตรงนี้ไม่มีใครอยู่ซุนยี่มั่นใจว่าท่านพี่อู๋เผิงจะต้องอยู่ที่ไหนสักแห่งในบริเวณหลังบ้านนี้อย่างแน่นอน นางออกเดินหาอย่างไม่เร่งรีบ หลังบ้านของซีเยี่ยนนอกจากจะปลูกผักคะน้าและผักกวางตุ้งแล้ว ยังปลูกมะระจีน ถั่วฝักยาว แตงกวา มะเขือยาวข้าวโพด แต่ละคนจึงกระจายกันออกไปเก็บผักคนละชนิด เนื้อที่หลังบ้านมีราวๆ ห้าหมู่อีกทั้งยังปลูกผักให้เป็นซุ้มยาวเรียงซ้อนกันมองดูหนาตาขนาดยืนห่างกันไม่มากยังแทบมองไม่เห็นหน้ากันเลย

        ซุนยี่เดินหาไม่นาน จึงมองเห็นท่านพี่อู๋เผิงกำลังยืนเก็บถั่วฝักยาวอยู่ตามลำพังหญิงสาวรู้สึกดีใจเป็นพิเศษ จึงรีบสาวเท้าเดินเข้าไปหาเขาด้วยรอยยิ้มหวาน

        "พี่ชายอู๋เผิง พี่อยู่ตรงนี้นี่เองข้าตามหาพี่ตั้งนานเจ้าค่ะ"

        อู๋เผิงกำลังเก็บถั่วฝักยาวชะงักมือหันกลับไปมองตามเสียงเมื่อเห็นว่าเป็นใครแววตาพลันฉายแววเย็นชาอย่างไม่ปิดบัง

        ซุนยี่รู้สึกปวดจี๊ดในอก เขาดูห่างเหินกับนางมากไปหรือไม่เมื่อก่อนไม่เห็นเป็นเช่นนี้เลยแต่เพียงครู่เดียวหญิงสาวก็เปลี่ยนกลับมายกยิ้มหวานอีกครั้ง"ขอข้าพูดคุยกับพี่ชายอู๋เผิงสักครู่ได้หรือไม่เจ้าคะ"

        อู๋เผิงกำลังจะเดินหนี แต่ถูกหญิงสาววิ่งไปดักหน้าอย่างรู้ทัน"หากเจ้ามีธุระก็ขอให้ออกไปพูดคุยกันด้านนอกเถิด"

        พุ่มไม้บริเวณแถบนี้หนาตาจนกลายเป็นที่ลับตาคนอู๋เผิงย่อมไม่สบายใจที่จะยืนพูดคุยตรงนี้กับนางยิ่งเขาแต่งงานแล้วยิ่งไม่สมควรพูดคุยกับหญิงอื่นในสถานที่เช่นนี้

        ซุนยี่จะยอมให้เขาเดินจากไปได้อย่างไร นางเอื้อมมือไปจับแขนของเขาอย่างกล้าหาญ"หากพาข้าไปพูดคุยกันข้างนอกพี่อู๋เผิงไม่กลัวว่าแม่นางจูเหลี่ยวหมินจะเข้าใจพวกเราผิดหรือเจ้าคะ"นางต้องการพูดคุยกับเขาตามลำพัง จะยอมให้ผู้อื่นยุ่งเกี่ยวได้อย่างไร

        อู๋เผิงก้มหน้ามองดูมือของนางที่กำลังจับท่อนแขนเขาจึงเอ่ยขึ้นอย่างเย็นชา"ดูเหมือนเจ้าจะไม่ได้มีธุระที่จะพูดคุยกับข้าจริงๆ"

        ซุนยี่ส่ายหน้าไม่ยอมรับ มือทั้งสองข้างยังคงจับท่อนแขนของเขาแน่น"พี่อู๋เผิงอย่าเข้าใจข้าผิด ที่ข้ากล่าวเมื่อครู่นี้เพราะคิดแทนท่านทั้งนั้นข้าแค่กลัวว่าคนอื่นๆ จะเข้าใจพวกเราผิดไป ข้าไม่ได้มีเจตนาอื่นเลยนะเจ้าคะ"

        อู๋เผิงแกะมือของนางออกจากท่อนแขนตนเอง ก้าวเท้ายาวๆ เดินหนีนางเขากลัวถูกผู้อื่นพบเห็นแล้วเกิดความเข้าใจผิด สิ่งที่นางกล่าวมาล้วนเป็นเพียงข้ออ้างเพื่อรั้งให้เขากับนางอยู่ด้วยกันตามลำพังแค่เท่านั้นเขาจะยอมให้เรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร ยิ่งกว่าอื่นใดเขาเป็นห่วงความรู้สึกของภรรยามากที่สุด

        ซุนยี่ไม่ยอมแพ้ นางรีบวิ่งตามหลังเขาไป สองมือโอบกอดเอวของเขาแน่น"พี่อู๋เผิง พี่อย่าใจร้ายกับข้านักเลยเจ้าค่ะ พี่ก็รู้ว่าข้าคิดเช่นใดกับพี่ขอเพียงพี่บอกว่ามีใจให้กับข้า ข้าจะยอมแต่งเป็นรองแม่นางจูเหลี่ยวหมินให้กับท่าน"

        นางรักเขามาก มากถึงขนาดยอมทำเช่นนี้ รู้ทั้งรู้ว่าเรื่องนี้ไม่ถูกต้องนักแต่นางไม่สนใจ ขอเพียงเขารับนางเป็นภรรยาอีกคนก็พอ

        อู๋เผิงไม่คิดว่านางจะทำเรื่องไร้ยางอายเช่นนี้กับเขาอู๋เผิงแกะมือของนางออกจากเอวอีกครั้ง หันกลับไปพูดคุยกับนางให้ชัดเจน"ชั่วชีวิตนี้ข้ามีภรรยาเพียงคนเดียว คือเหลี่ยวหมินข้าพูดชัดเจนเช่นนี้หวังว่าเจ้าคงจะเข้าใจ"อู๋เผิงผลักนางออกจากตัวเขาอย่างไม่ไยดี

        ซุนยี่ถูกผลักจนล้มลงกับพื้นดิน นางร้องไห้ด้วยความเสียใจไม่คิดว่าเขาจะใจร้ายกับนางเช่นนี้ ในเมื่อเรื่องมาถึงขนาดนี้แล้วนางควรที่จะลงมือให้ถึงที่สุด หญิงสาวรีบลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็วสองมือยกขึ้นขยี้ผมให้ยุ่งเหยิง คลายเชือกที่ผูกเอวออกเล็กน้อยวิ่งไปดักข้างหน้าเขาอีกครั้ง ครั้งนี้นางจงใจตะโกนเสียงดังเพื่อให้คนอื่นๆ ได้ยินพร้อมกับยั่วยวนเขาไปด้วย

        นางไม่สนวิธีการและการกระทำที่ต่ำช้าขอเพียงตนเองได้เป็นภรรยาของเขาอีกคนนางยอมได้ทั้งนั้นนางไม่เชื่อหรอกว่าพี่อู๋เผิงจะไม่หลงเสน่ห์ของนางหากพวกเขาทั้งสองได้เป็นสามีภรรยากันจริงๆ

        "โอ๊ย!!! พี่ชายอู๋เผิงข้าเจ็บนะเจ้าคะพี่จะทำอะไรข้า ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยข้าที" หญิงสาวกอดเอวเขาแน่นปากก็ตะโกนร้องเสียงดัง

        อู๋เผิงชะงักมือก้มมองดูซุนยี่ด้วยโทสะเปี่ยมล้น"เจ้าทำเช่นนี้ไม่ต้องการรักษาเกียรติของตนเองแล้วใช่หรือไม่"

        "ข้ามีสิ่งใดที่ต้องรักษางั้นหรือในเมื่อพี่เหยียบย่ำหัวใจของข้าไปแล้ว" ในขณะที่เอ่ยซุนยี่จงใจคลายชุดของตนเองให้ดูคล้ายกำลังถูกกระทำนางทำเรื่องไร้ยางอายในวันนี้เพื่อให้เขาหย่ากับจูเหลี่ยวหมินแล้วมารับผิดชอบนางพี่ชายอู๋เผิงกลับค่ายทหารคราวนี้คงอีกนานกว่าจะกลับมานี่เป็นโอกาสสำคัญที่นางต้องรีบคว้าเอาไว้

        จูเหลี่ยวหมินยืนหลบอยู่อีกมุม มองเห็นสามีกับซุนยี่ชัดเจนนางเกลียดที่สุดคือผู้หญิงที่พยายามเข้าหาบุรุษ ทั้งที่เขาไม่เล่นด้วย

        พวกเขาทั้งสองยืนอยู่ตรงนี้สักพักใหญ่ๆ แล้วย่อมเห็นเหตุการณ์ทุกอย่างของคนทั้งคู่

        "พี่สะใภ้ท่านจะให้ข้าทำอย่างไรบอกข้ามาได้เลยเจ้าค่ะ" ซีเยี่ยนยืนอยู่ด้านข้างเอ่ยถามต่อให้อีกฝ่ายตะโกนร้องเรียกยังไงก็ไม่มีใครได้ยินทั้งสิ้นเพราะซีเยี่ยนบอกกับทุกคนแล้วว่าห้ามเข้าใกล้บริเวณตรงนี้

        “รอดูไปก่อน”นางเองก็อยากเห็นเช่นกันว่าสามีจะจัดการกับเรื่องนี้อย่างไร

        ครั้งนี้อู๋เผิงรู้สึกโมโหมากจริงๆอีกฝ่ายล้ำเส้นที่เขาขีดไว้เกินไปแล้ว เขาใช้กำลังภายในสะบัดซุนยี่ในครั้งเดียวออกจากตัวเขาอย่างไร้ความปรานีร่างกายของหญิงสาวกระแทกกับซุ้มถั่วฝักยากจนพังลงมากองอยู่บนพื้นทั้งคนและต้นถั่วซุนยี่เบิกตาโพลงด้วยความตกใจ นางไม่คาดคิดว่าเขาจะทำรุนแรงกับนางถึงเพียงนี้

        พลังลมปราณผสานกับกำลังภายในส่งผลให้ซุนยี่กระอักเลือดออกมากองโตนางกุมท้องด้วยความเจ็บปวด เจ็บจนน้ำตาไหลอาบสองแก้มเป็นทางยาว

        “พี่ไม่เคยทำเช่นนี้กับข้า เป็นเพราะนางใช่หรือไม่ พี่อู๋เผิงถึงได้เปลี่ยนไปเช่นนี้”

        อู๋เผิงไม่ได้ตอบคำถามของนาง เขาเดินจากไปทันที

        จูเหลี่ยวหมินยกยิ้มเย็นเยียบ แววตาจ้องมองพวกเขาอยู่ตลอดเวลานางจะปล่อยให้ซุนยี่ทำตามใจตนเองได้อย่างไรขนาดนางเป็นภรรยาของเขายังไม่เคยยั่วยวนเขาเช่นนี้เลย อีกฝ่ายเป็นใครเหตุใจถึงได้ใจกล้าท้าทายความอดทนของนางกัน

        จูเหลี่ยวหมินก้มหน้ากระซิบข้างหูซีเยี่ยนเสียงเบาซีเยี่ยนพยักหน้ารัวๆ “ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”

        ซีเยี่ยนออกจากที่ซ่อน นางเดินไปหยุดอยู่ด้านหลังของซุนยี่อาศัยจังหวะที่ซุนยี่ไม่ทันระวังตัวใช้ถุงผ้าคลุมหน้าของซุนยี่อย่างรวดเร็วซุนยี่ตื่นตระหนกเมื่อถูกถุงคลุมหน้า นางดิ้นรนเพื่อดึงออกแต่เรี่ยวแรงของนางไม่สามารถสู้แรงกับอีกฝ่ายได้

        “ช่วยด้วย พี่อู๋เผิงช่วยข้าด้วยเจ้าค่ะ!!!”ซุนยี่ร้องขอความช่วยเหลือ มือทั้งสองข้างพยายามดึงถุงผ้าออกอย่างยากลำบาก

        อู๋เผิงยังไม่จากไปไกลนัก เขาหันกลับมามองดูด้วยความสงสัยซีเยี่ยนส่งสัญญาณไม่ให้เขาเข้าไปยุ่ง อู๋เผิงจึงไม่สนใจอีกต่อไปทว่าครู่ต่อมาเขาถูกดึงหายเข้าไปในพุ่มไม้อย่างรวดเร็วจูเหลี่ยวหมินใช้สายตาบอกให้เขาห้ามส่งเสียงดังทั้งคู่จ้องมองไปยังหญิงสาวทั้งสองคนไม่วางตา

        ซีเยี่ยนเห็นว่าได้เวลาแล้วจึงรีบผละออกจากซุนยี่วิ่งหายเข้าพุ่มไม้อย่างเงียบเชียบซุนยี่ดึงผ้าคลุมหน้าออกได้สำเร็จ มองหาพี่ชายอู๋เผิงหวังจะให้เขาปลอบโยนกลับไม่เห็นเขายืนอยู่ตรงนี้มีแค่นางที่นั่งอยู่ที่นี่คนเดียว ลางสังหรณ์บอกให้นางรีบออกไปจากตรงนี้ซุนยี่จึงไม่รอช้าลุกขึ้นอย่างทุลักทุเลพยายามเดินออกไปจากจุดที่เกิดเหตุให้เร็วที่สุด จึงยังไม่ทันได้สังเกตว่าบนใบหน้าของนางเต็มไปด้วยผงถ่านสีดำ

        ซุนยี่กลับออกไปแล้ว เหลือเพียงนางกับสามีที่แอบอยู่ในพุ่มไม้จูเหลียวหมินรู้ว่าเรื่องนี้สามีไม่ผิดแต่ก็แอบหงุดหงิดให้กับใบหน้าหล่อเหลาของเขาไม่ได้ นางเชิดใบหน้าขึ้นเล็กน้อยเดินดุ่มๆ ออกมาจากพุ่มไม้สีหน้าติดงอนอยู่บ้าง