ฉันนี่แหละ...ด็อกเตอร์ในต่างโลก

เมื่อละครผ่านไปได้สักระยะหนึ่ง รีออนถึงกับต้องกุมขมับกับน้องชายของตัวเองคนนี้ ถึงจะไม่ใช่น้องจริงๆก็ตาม แต่มันส่งผลต่อหน้าตา และชื่อเสียงของเขาเหลือเกิน มันเป็นเพราะว่าออทาร์อินเกินไปกับตัวละคร จะยกดาบมาฟันแม่มดบ้างล่ะ แล้วไหนจะตะโกนบอกสโนไวท์ห้ามกินแอปเปิลพิษ ไหนจะตะโกนบอกให้รีบๆเดินไปช่วยเจ้าหญิงนั่นอีก ด่าเจ้าชายโง่บ้างล่ะ และกว่ามันจะผ่านไปได้แต่ละเรื่อง มันก็ยิ่งทำให้รีออนแทบอยากจะหดตัวและหายไป ส่วนแคทเทอรีนก็ได้แต่หัวเราะเบาๆกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น “ท่านพี่ขอรับ นางคนนั้นเป็นผู้ใดกัน ก็เห็นๆกันอยู่ว่าในแอปเปิลมีพิษแล้วจะกินเข้าไปทำไมกันเล่า.. สวยแต่ไม่ฉลาดเอาเสียเลย” ออทาร์กล่าว แน่นอนว่ารีออนก็ตบกระบาลน้องชายคนนี้ไปอย่างเหลืออด“เจ้ารู้ไหมว่ามันเป็นการแสดงน่ะ.. แล้วจะโวยวายทำไมกัน ไม่หัดเกรงใจคนอื่นเขาดูละครกันอย่างเงียบๆบ้าง ถ้าเจ้ามีอะไรอยากจะพูดก็เก็บไว้ในใจก่อน แล้วเมื่อละครจบแล้ว ข้าจะพาเจ้าไปด่าพวกเขาถึงหลังเวทีเลยเอ้า” รีออนกล่าวด้วยความรำคาญที่มีคนพูดออกมาตลอดเวลาที่ดูละคร หากเขาไม่เคยดูเรื่องนี้ก็คงจะเซ็งกว่านี้อย่างแน่นอน ออทาร์หัวเราะแห้งๆก่อนจะหันไปที่ทหารของตัวเอง และประชาชนที่มาดูละครทำหน้าเซ็งๆออทาร์เกาแก้มเล็กน้อย พร้อมกับนั่งนิ่งๆดูละครเรื่องถัดไปอย่างใจจดใจจ่อ มันใช้เวลาไม่นานละครก็จบลงครบทุกชุดการแสดง รีออนก็พาออทาร์ไปแนะนำตัวหันกับนักแสดงได้รู้จักกันเอาไว้ เผื่อว่านักแสดงชุดนี้จะไปโกอินเตอร์ที่เมืองหลวง “รวมตัวทุกคน..” รีออนเรียกทุกคนมารวมตัวกันให้พร้อม ก่อนที่จะยื่นมือของตัวเองเตรียมที่จะแนะนำตัวของออทาร์ แต่เมื่อเขาหันมาอีกที ตัวของออทาร์ก็ไม่อยู่แล้ว แต่กลับไปปรากฏที่ตรงหน้าของหญิงสาวไอรีน นักแสดงนำหญิงของโรงละครแทนแล้วในตอนนี้“องค์หญิงผู้งดงามขอรับ.. ข้าอยากจะขอเชิญชวนพระองค์ให้เต้นรำกับข้าสักหนึ่งบทเพลงขอรับ..” ออทาร์คุกเข่าลง พร้อมกับจับไปที่มือของไอรีนแล้วจูบลงไปเบาๆ แม้ว่านักแสดงชายคนอื่นจะไม่ชอบใจมากเท่าไร แต่ชายตรงหน้านั้นเป็นถึงองค์รัชทายาทที่มีตำแหน่งสูงรองเพียงแค่พระราชากับพระราชินีเท่านั้น พวกเขาที่เป็นประชาชนธรรมดาจะไปทำอะไรได้ แม้ไอรีนจะงงอยู่ แต่เธอก็ไม่ได้ถือตัวอะไร เธอเคยเห็นผู้คนหลายคนทำท่านี้ เพียงเพราะดูละครของพวกเธอมาแล้ว บางทีองค์รัชทายาทอาจจะแค่อินไปกับบทละครเพียงเท่านั้นเอง เธอจึงยิ้มแล้วก็ตอบกลับไปในทันที“เจ้าค่ะองค์รัชทายาท.. เจ้าชายของฉัน...” ไอรีนเลือกที่จะเล่นไปตามละครที่ออทาร์เป็นคนสร้างขึ้นมาใบหน้าของเธอในขณะที่ตอบกลับ และรอยยิ้มนั้นที่ออทาร์เห็น มันทำให้เขารู้สึกแปลกประหลาดกับบรรยากาศพวกนี้ ภาพพื้นหลังที่มีดวงดาวระยิบระยับส่องประกายแสง พร้อมกับฟิวเตอร์สีชมพูอ่อนๆ ออทาร์นิ่งตะลึงไปนาน แต่ภาพเหล่านั้นก็หายไปแทนที่ด้วยความเจ็บปวดที่เขามาแทน โอ๊ยย!! “เบาๆหน่อยท่านพี่..” รีออนเข้าไปกระชากหูของออทาร์ให้กลับมาอยู่ตรงตำแหน่งที่ควรจะอยู่ แคทเทอรีนเองก็คิดว่าครอบครัวราชวงศ์นี้มีแต่คนแปลกประหลาดๆ เธอจะต้องเรียนรู้กับครอบครัวสามีอีกมาก ออทาร์ลูบหูของตัวเองก่อนจะกลับมายิ้มเหมือนเดิม“ดีจ้า.. ทุกคนคงจะรู้อยู่แล้วนะว่าข้าคือผู้ใด .. ข้าเป็นน้องชายที่รักของท่านพี่เอง พวกเจ้าแสดงได้ยอดเยี่ยมมากจริงๆ ถ้าพวกเจ้าเดินทางเข้าเมืองหลวงก็มาเยี่ยมข้าได้เลย หรือถ้าจะแสดงอะไรที่เมืองหลวงก็บอกข้าได้เช่นกัน เดี๋ยวข้าเกณฑ์ทหารไปดูพวกเจ้าทั้งกองทัพเลย ฮ่าๆ..” ออทาร์กล่าว รีออนที่ได้ยินอย่างนั้นก็ตบหน้าผากตัวเองไปอีกที แต่เขาก็ยิ้มออกมาเมื่อเห็นว่าออทาร์เป็นอย่างนี้ ดูเหมือนว่าจะดูดีกว่าครั้งก่อนขึ้นมาเลย จากนั้นเขาก็ปล่อยให้ออทาร์คุยกับนักแสดงอย่างเป็นกันเอง ออทาร์ถามถึงบทละครแต่ละตัว ถือว่าเขาเป็นคนหนึ่งเลยทีเก็บรายละเอียดละครได้ดี และคำพูดของออทาร์นั้นมันทำให้นักแสดงเข้าใจถึงบทบาทตัวเองมากขึ้นไปอีกขั้นอีกด้วย ทั้งๆที่เขาเคยพูดกับพวกเขามาหลายครั้งเกี่ยวกับเรื่องที่แสดงสีหน้าก็ตาม นับว่าออทาร์มีศิลปะวาจาที่ดีเลยทีเดียว มันสามารถเข้าไปถึงในหัวใจของทุกๆคนที่ฟัง จู่ๆรีออนก็นึกอะไรสนุกๆขึ้นมาได้ “นี่ออทาร์.. เจ้าอยากลองมาเป็นนักแสดงพิเศษไหมล่ะ ข้าจะเขียนบทให้กับเจ้าเอง..” รีออนกล่าว แน่นอนว่ามันทำให้ออทาร์ตาสว่างขึ้นมาเลยทีเดียว ดูเหมือนว่าเขาจะสนใจเป็นอย่างมาก “จริงรึขอรับท่านพี่.. ข้าอยากเล่นละครสักเรื่องขอรับ..” รีออนที่ได้ยินอย่างนั้นก็ยิ้มออกมา ราวกับว่ากำลังจะแกล้งน้องชายตัวเองอย่างไรอย่างนั้น เขามีเรื่อง และบทละครแล้วในใจ“จริงซิ แต่วันนี้ก็ดึกมากแล้ว ข้าว่าเราควรที่จะกลับไปพักผ่อนก่อนจะดีกว่า พรุ่งนี้เจ้าจะได้มีแรงซ้อมให้เต็มที่ตั้งแต่เช้า..” แม้ออทาร์จะเซ็งเล็กน้อย แต่ก็ดีเหมือนกัน เพราะเขาเองก็เพิ่งจะเดินทางมาถึงในตอนเย็นของวัน พักผ่อนเป็นอะไรที่ดีที่สุดแล้ว และแน่นอนว่าบ้านของแคทเทอรีนนั้นก็เป็นพื้นที่รับรองเหมือนเดิม“บ้านของพี่สะใภ้สวยงามมากขอรับ..” แคทเทอรีนก็ตอบกลับตามมารยาทไป พวกเขาทั้งสามคุยกันต่อเรื่องจิปาถะอีกนิดหน่อย ก่อนที่จะแยกกันไปนอน รีออนที่ต้องทำงานต่อ เขาต้องเขียนบทละครของเรื่องใหม่ที่จะให้คนในโรงละครรวมถึงออทาร์นั้นแสดง แคทเทอรีนเองก็รู้ว่ารีออนจะต้องยังไม่นอน เธอยกน้ำชาร้อนๆกับขนมมาให้กับเขาด้วยตัวเอง ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินออกไปรับลมที่ระเบียง ภาพที่เห็นมันเป็นภาพของชายหนุ่มที่กำลังโอบกอดหญิงสาวผู้เป็นที่รัก และมองดวงดาวดวงเดียวกัน ใบหน้าที่อมยิ้มหวาน สายลมพัดผ่านไปอ่อนๆภายใต้แสงจันทร์ที่กระทบลงมา มันทำให้ผู้ที่พบเห็นรู้สึกอิจฉาเป็นอย่างมาฟ แต่คนที่แอบดูอยู่จู่ๆก็ยิ้มออกมา และพูดขึ้นอย่างบางเบาราวกับพูดกับตัวเองว่า “เห็นท่านพี่มีความสุข ข้าก็สบายใจไปด้วย อย่างน้อยๆข้าจะได้ไม่รู้สึกผิดต่อท่านไปมากกว่านี้... ว่าไปนั้นตัวเรา ข้าไม่ยอมแพ้ท่านหรอก ข้าจะหาภรรยาสวยกว่าพี่สะใภ้เลยคอยดูเถอะ ถึงตอนนั้นข้าจะหวานต่อหน้าพวกท่านให้อิจฉาคืนเลย เชอะ..” ออทาร์กล่าวด้วยรอยยิ้ม ออทาร์รู้ที่ผ่านมาเข้าทำผิดไปมาก และเขาก็รู้แล้วว่าท่านแม่ของเขาเป็นคนบงการเรื่องทั้งหมด ไม่ซิ จะต้องบอกว่าอาจารย์คนนั้น ‘จักรพรรดิแห่งความมืด’ ที่บงการอยู่ เมื่อคิดถึงตรงนี้ใบหน้าของออทาร์ก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง“ท่านแม่ ท่านจะโลภเอาทุกอย่างไม่ได้ ท่านจะหลงผิดไปมากกว่านี้ไม่ได้ ..ข้า..ข้านี่แหละ จะเป็นคนที่ทำให้ท่านตาสว่างเองขอรับ.. ท่านพี่โปรดอวยพรให้กับข้าด้วย” ออทาร์ทำหน้าเคร่งขรึม และมองไปที่ดวงจันทร์ดวงเดียวกับพี่ชายเขามองอยู่ แต่พวกเขานั้นอยู่คนละเส้นทางแล้ว ท่านพี่กำลังเริ่มต้นชีวิตใหม่ และเป็นชีวิตที่ดีแล้ว ออทาร์ส่ายหัวให้กับตัวเอง และคิดวางแผนในการก่อกบฏแม่ของตัวเอง เขารู้ทั้งหมดว่ากำลังของท่านแม่อยู่ตรงไหนบ้าง มีพวกไหนบ้าง ลำดับแรกเขาจะต้องหาพรรคพวกของตัวเองบ้าง พอมีอำนาจที่ทัดเทียมเมื่อไหร่ ตอนนั้นจะเป็นจุดเริ่มต้นของสิ่งที่เรียกว่า ‘สงครามกลางเมือง’

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 68

คล้ายกับเรื่องฉันนี่แหละ...ด็อกเตอร์ในต่างโลก ที่คุณอ่าน

ฉันนี่แหละ...ด็อกเตอร์ในต่างโลก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 68

คล้ายกับเรื่องฉันนี่แหละ...ด็อกเตอร์ในต่างโลก ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้