อากาศยามเช้านั้นดีอย่างที่อินทร์บอกเขาเอาไว้ ธรรทรรีบตื่นขึ้นมาเพื่อที่จะไปดูดอกมะลิให้ทันเวลาพร้อมๆ กับเทียมหทัย ซึ่งเธอและคนงานนั้นก็กำลังขะมักเขม้นในการเก็บดอกมะลิกันอยู่ แล้วเขาก็อาสาที่จะเข้าไปช่วยเก็บข้างๆ เธอ
ดอกมะลิในยามเช้าตรู่นั้นส่งกลิ่นหอมรัญจวนใจยิ่งนัก เขาไม่เคยได้รับรู้รสชาติใหม่ๆ ของชีวิตแบบนี้เลย และยิ่งเพิ่มความเป็สุขใจให้เขายิ่งนักกับเ้าของร่างระหง ใบหน้ารูปไข่ ผมยาวสลวยที่ถูกรวบไปเก็บไว้ด้านหลัง
ดวงหน้าเธอยามนี้ไร้ซึ่งเครื่องสำอางใดๆ มาปกปิดผิวขาวเนียนที่พร้อมรับอากาศหนาวยามเช้าได้อย่างไม่เกรงกลัวว่าผิวจะหยาบกร้านเลยแม้แต่น้อย
เธอแนะนำโน่นนี่ให้เขาเท่าที่เธอรู้และอยากจะให้ข้อมูลกับเขาเพื่อเอาไปเป็ประโยชน์ในการวางแผนการตลาดของกิจการสนามกอล์ฟต่อไป
ท่าทางและอากัปกิริยาของเธอนั้นคล่องแคล่วเสียเหลือเกิน และมันก็ยังคงวนเวียนอยู่ในความทรงจำของเขาหลังจากที่ดอกมะลิหมดแปลงไปแล้ว จนเธอและคนงานนั้นก็แยกย้ายกันไปอาบน้ำอาบท่าเพื่อเตรียมรับชีวิตใหม่ในยามเช้าต่อไป
“นั่นเด็กๆ มุงอะไรแต่เช้าครับลุง”
ธรรทรถามขณะเดินมาหาอินทร์ที่บ้านพัก หลังจากที่ผละจากเทียมหทัยพักใหญ่ และเขาก็อาบน้ำแล้วลงมาสมทบเพื่อจะทานอาหารเช้า
“อ๋อ! เด็กๆ กำลังเอาสมุดผลการเรียนให้แม่เขาดูอยู่ครับ” อินทร์ตอบขณะหันไปดูด้วยความชื่นชม
“แล้วแม่แบบไหนครับถึงได้มีลูกนับสิบขนาดนั้น ผมสงสัยจังเลย”
เขาถามแบบงงๆ เพราะเมื่อพยายามมองไปเท่าไหร่ ก็มีแต่เด็กมุงบังคนเป็แม่เต็มไปหมดเลยจนมองไม่เห็นว่าคือใคร
“งั้นตามมาครับ แล้วจะได้คำตอบ”
อินทร์พูดพลางเดินนำธรรทรไปหากลุ่มเด็กที่ศาลาที่มีตำลึงขึ้นเต็มเสาทั้งสี่ต้น
“นั่นไงครับแม่ของเด็กๆ”
อินทร์ชี้ไปที่สาวน้อยร่างบางที่ปล่อยผมสาวสลวยใบหน้าเรียวรูปไข่ ซึ่งทำให้เขาหลับตาได้ช้ากว่าทุกคืนที่ผ่านมา เธอกำลังขะมักเขม้นตรวจการบ้านเด็กๆ อยู่ แล้วก็มีเสบียงอาหารเช้าสำหรับเด็กตั้งอยู่ไม่ว่าจะเป็โอวัลติน น้ำผลไม้ต่างๆ ปาท่องโก๋
ซึ่งเด็กบางคนก็กำลังเอร็ดอร่อยกับอาหารเช้า ส่วนบางคนก็กำลังยกผลการเรียนอวดแม่ของพวกเขา ซึ่งเป็ภาพที่เขาไม่เคยเห็นเลยในชีวิต และเขาก็จะไม่มีโอกาสได้เห็นเลยถ้าไม่ได้มาที่นี่
“ยังไงครับลุง” เขาถามเพื่อหาคำตอบ
“ก็คุณขิมรับเป็แม่บุญธรรมของเด็กๆ ลูกคนงานในนี้และก็เด็กๆ บางคนที่มีฐานะยากจนในละแวกนี้ด้วยครับ เธอเป็คนออกเงินส่วนตัวส่วนหนึ่ง และก็ขอทุนจากคุณท่านให้ออกให้ส่วนหนึ่ง เพื่อเป็ค่าเล่าเรียน เสื้อผ้า ค่าขนม ค่ารถไปโรงเรียนในตัวเมือง แล้วก็ค่าอื่นๆ อีกทั้งหมดเลยครับ
เพราะพ่อแม่ส่วนใหญ่ก็จะเป็คนจน เธอไม่อยากเห็นเด็กๆ ไม่ได้เรียนหนังสือครับ โดยมีข้อแม้ว่าพ่อแม่และเด็กๆ จะต้องให้ความสำคัญกับการเรียนเป็อันดับแรก แล้วเธอก็ยังให้ค่าแรงคนงานของเรามากกว่าที่ไร่อื่นๆ ด้วยนะครับ เพราะจะได้เอาไปเลี้ยงลูกให้มีการศึกษาที่ดีครับ
เ้าอ๊อดลูกผมคุณกรรชัยก็ส่งเสียให้เรียนจนจบ และก็ไปฝึกงานที่ฟาร์มต่างๆ ที่เมืองนอกครับ จะได้มีความรู้มาพัฒนาที่ไร่ และท่านก็ไม่หักค่าใช้จ่ายใดๆ เลยครับ เพียงแต่ขอให้นำความรู้ที่ได้มาทำงานให้ไร่ 5 ปีก็พอแล้ว ที่เหลือจะทำงานต่อหรือไปทำไร่เองท่านก็จะสนับสนุนให้ครับ”
อินทร์อธิบายยืดยาว
“ผมไม่ยักรู้ครับ” เขาบอกด้วยความประทับใจในตัวพ่อลูกคู่นี้เพิ่มมากขึ้น
“อ้าว! คุณกรณ์เชิญค่ะ เด็กๆ คะ สวัสดีลุงกรณ์ด้วยนะคะ ลุงกรณ์กำลังจะมาเป็เพื่อนบ้านของเราค่ะ”
เทียมหทัยรีบแนะนำเขาให้เด็กๆ รู้จักทันทีที่ทั้งเขาและลุงอินทร์เดินมาถึงที่ศาลา และเขาก็รีบรับไหว้เด็ก ด้วยอาการที่ขำปนเอ็นดูเพราะทุกคนพูดคำว่าสวัสดีกันคนละครั้งจนฟังแล้วไม่ได้ศัพท์
“ลุงกรณ์เป็พ่อเราได้มั้ยคะ”
เด็กหญิงตัวน้อยหน้าตาน่าเอ็นดูเดินเข้ามาหาเขา พร้อมกับจูงมือให้เข้าไปนั่งร่วมกับวง โดยมีลุงอินทร์เดินตามมาสมทบ
“ได้สิจ๊ะ แต่ลุงต้องถามแม่ของหนูๆ ก่อนนะว่าจะยอมหรือเปล่า”
เขาพูดพลางหันไปหาเ้าของรูปหน้าเรียวงามด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความประทับใจ
“ถ้าคุณไม่เบื่อที่จะต้องคอยมาดูแลเด็กๆ ก็ตามใจค่ะ แต่เป็แล้วก็ต้องเป็เลยนะคะ ถอนตัวไม่ได้นะคะ”
เธอตอบพลางหันไปมองลุงอินทร์และยิ้มให้ เพราะในใจคิดว่าเขาคงไม่ได้จริงจังอะไรกับคำพูดของตัวเองเท่าไหร่
“งั้นวันนี้ผมก็มีลูกทีเดียวตั้งสิบกว่าคนเลยนะเนี้ย และที่สำคัญยังไม่ต้องเหนื่อยปั๊มเลย”
เขาสอดสายตาไปหาผู้เป็แม่ของเด็ก ทำเอาคนฟังหน้าแดงก่ำ แต่ก็ไม่ได้ตอบโต้อะไร
“คุณกรณ์จะรับอะไรมื้อเช้าคะ” เสียงป้าใจถามขึ้นพร้อมเดินมาสมทบกับกลุ่ม
“อะไรก็ได้ครับที่ทำง่ายๆ ไม่ต้องทำให้ป้าใจเหนื่อยครับ”
“ไม่เป็อะไรค่ะ ยินดีค่ะ แล้วพ่อล่ะหิวหรือยัง คุณขิมด้วยค่ะ สายแล้วนะคะ”
“พ่อก็เริ่มหิวนิดหน่อยจ้ะแม่ งั้นเราไปรอที่บ้านแล้วกันนะ เดี๋ยวคุณขิมกับคุณกรณ์เสร็จแล้วตามไปนะครับ”
“ค่ะคุณลุง”
“ครับคุณลุง ขอผมทำความรู้จักลูกๆ กับแม่หน่อยครับ”
เขาอมยิ้มอย่างมีเลศนัย จนทำให้อินทร์ล่วงรู้ถึงความหมายของชายชาตรีเหมือนเขาเมื่อสมัยหนุ่มๆ ได้โดยไม่ยากเลย
“เดี๋ยวคราวหน้าถ้ามาตรวจงานอีกเชิญคุณกรณ์พักที่นี่นะครับ พวกเรายินดีต้อนรับครับ”
อินทร์บอกเขาขณะเดินออกมาส่งที่รถพร้อมป้าใจ โดยมีเทียมหทัยยืนรอที่รถแล้ว
“ด้วยความยินดีครับคุณลุง งั้นผมลานะครับ ขอบคุณมากๆ เลยครับ ป่านนี้เ้านายผมคงถึงบ้านแล้วมั้งครับ เล่นหายไปั้แ่เช้าเลย”
เขายกมือไหว้ด้วยอาการของคนไม่ถือตัวแต่อย่างใด
“ด้วยความยินดีครับ”
“นั่นสิคะไม่รู้คุณธรรไปถึงไหนแล้ว” เธอถามด้วยความสงสัย
“เมื่อกี้โทรมาบอกว่าจะถึงกรุงเทพแล้วครับ เพราะพอสำรวจเสร็จก็เลยกลับเลย แล้วก็สั่งให้ผมรอกลับพร้อมคุณขิมครับ ฝากบอกว่าไม่ต้องเป็ห่วงครับ”
ในใจรู้สึกผิดไม่น้อยเพราะจริงๆ แล้ว อลงกรณ์ตรงเข้ากรุงเทพฯ แต่เช้าเพราะมีประชุมด่วนและก็ไม่ได้สำรวจพื้นที่อย่างที่เขาบอกไว้แม้แต่น้อย
“งั้นขิมกลับนะคะคุณลุงคุณป้า แล้วเจอกันวันศุกร์นะคะ”
หญิงสาวไหว้ผู้สูงวัยทั้งสอง พร้อมขึ้นไปนั่งบนรถคันงามของเธอ และเขาขับออกจากไร่ช้าๆ
“คุณขิมทำยังไงกับพวกเด็กๆ ครับ เขาถึงได้รักคุณขนาดนั้น”
เขาถามขณะขับรถมุ่งหน้าเข้ากรุงเทพฯ
“ขิมแทบจะไม่ได้ทำอะไรเลยค่ะ ส่วนใหญ่เด็กๆ จะน่ารักอยู่แล้ว ก็แค่ให้ความสนใจในเื่การเรียนเป็พิเศษเท่านั้นเองค่ะ”
“ผมรู้สึกว่าเด็กๆ มีความสุขมากที่เวลาอยู่กับคุณ”
“ขิมก็สุขใจไปด้วยค่ะ เมื่ออยู่กับเขา ถ้าไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงขิมก็จะส่งเสียให้เขาเรียนจนจบปริญญาเลยล่ะค่ะ”
“งั้นผมขออนุญาตช่วยด้วยนะครับ ส่งเด็กไม่กี่สิบคนเรียนคงจะใช้เงินไม่เท่าไหร่” เขาพูดพลางนึกขึ้นได้ ว่าเขาอยู่ในคราบอลงกรณ์ไม่ใช่ธรรทรผู้มีเงินมากมายกับแค่เงินส่งเด็กเรียนไม่กี่คน มันคงจะไม่กระทบกับเงินเขาเท่าไหร่เลย
“โอย! คุณกรณ์ไม่ต้องช่วยเื่เงินก็ได้ค่ะ คุณก็มีคุณแม่ต้องดูแลและทำอะไรอีกหลายอย่าง ส่วนขิมได้เงินมาก็ไม่ค่อยได้จ่ายอะไรเลย เพราะส่วนใหญ่คุณพ่อคุณแม่รับผิดชอบทั้งหมด”
“ขิมก็เลยพอมีเงินเก็บและเอามาดูแลเด็กๆ ได้ ค่ะ แค่คุณช่วยให้ความสนใจเขาเป็พิเศษก็ได้ค่ะ มาหาเขาทีก็มีขนมมาฝากก็พอค่ะ ขิมไม่อยากให้คุณสิ้นเปลืองเงินโดยใช่เหตุค่ะ”
เธอบอกเพราะเห็นใจและเข้าใจว่าการเป็ลูกน้องของธรรทรก็คงได้เงินเดือนและเงินปันผลบ้าง แต่ก็คงไม่มาก และอีกอย่างก็ไม่อยากให้เขามาสิ้นเปลืองเงินอีก
“ไม่เป็ไรครับคุณขิม งั้นเอาเป็ว่าผมขอช่วยตามที่กำลังเงินผมจะช่วยได้ก็แล้วกันนะครับ”
เขารีบบอกออกไปเพราะไม่อยากให้เธอสงสัยในตัวเขาไปมากกว่านี้ เพราะด้วยฐานะและความเคยชินของเขากับทุกๆ ครั้งที่เขาจะต้องบริจาคเงินให้องค์กรการกุศลเขาก็มักจะพูดบ่อยๆ ไปว่าเป็เงินไม่เท่าไหร่สำหรับเขา
“ได้ค่ะ”
“อาทิตย์หน้าคุณขิมจะมาที่ไร่วันศุกร์หรือครับ”
“ค่ะก็มาตรวจงานตามปกติค่ะ คุณถามทำไมคะ”
“ก็! ถ้าผมต้องมาตรวจงานแทนคุณธรรผมก็จะขออาสาขับรถมาให้ครับ จะได้มีเพื่อนคุยด้วย และได้เจอเด็กๆ ได้ทานอาหารฝีมือป้าใจด้วยครับ”
เขาบอกออกไปทั้งๆ ที่เหตุผลแท้จริงอยู่ข้างๆ นี่เอง
“ก็ได้ค่ะ แล้วคุณธรรเขาจะไม่เรียกใช้งานคุณหรือคะออกมาทีสองสามวัน”
“โอยไม่ต้องห่วงครับโครงการนี้ผมรับผิดชอบต้องมาติดตามงานอยู่แล้วครับ ว่าแต่คุณขิมไม่รังเกียจเพื่อนร่วมทางอย่างผมนะครับ”
เขาถามด้วยอาการสุภาพ
“ขิมเป็เ้าบ้านยินดีต้อนรับแขกตลอดเวลาค่ะ” เธอบอกด้วยมารยาทอีกครั้ง
=======================
โปรเด้งๆ มาแล้วจ้า รีบโหลดเลยจ้า
shorturl.at/hoR18 <=ร้อยรวยใจ ลด 43% 400 เหลือ 229 อีก 6 วัน
shorturl.at/dMSU1 <=เหลี่ยมอสูร ลด 54% 149 เหลือ 69 อีก 7 วัน
shorturl.at/yDEH2 <=ราคีสีชมพู ลด 47% 149 เหลือ 79 อีก 7 วัน
shorturl.at/dfBLW <=เมียทาสสวาท ลด 41% 388 เหลือ 229 อีก 7 วัน
shorturl.at/kHTX8 <=วิมานมาร์คีย์ ลด 39% 311 เหลือ 189 อีก 7 วัน
========================
****** ขออนุญาตแจ้งอีกทีนะคะ ว่านิยายทุกเื่จะลงให้อ่านได้ราว 70% เท่านั้นค่ะ ต้องขอโทษด้วยนะคะถ้าทำให้ค้างคา แต่กันเกราเชื่อว่านักอ่านที่น่ารักทุกท่านจะเป็กำลังใจต่อให้ด้วยการตามหาหนังสือมาไว้ในอยู่แล้วค่ะ ******
ยิ้มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม
และหนึ่งคอมเม้นต์ของท่าน คือหนึ่งแรกผลักดันและกำลังใจของคนเขียนนะคะ แต่ก็ยินดีต้อนรับและขอบคุณนักอ่านเงาทุกท่านด้วยค่ะ
รู้งี้แล้วอย่าลืมเม้นท์ให้เค๊าหลังอ่านด้วยนะตะเอง
เข้าไปทักทาย พูดคุย หรือติชมผลงานได้
ตามเพจด้านล่างนี้เลยนะคะ
ยินดีต้อนรับทุกๆ ท่านค่ะ และยินดีรับฟังทุกความคิดเห็นค่ะ
สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. ๒๕๓๗
ห้ามหยิบยก คัดลอก หรือดัดแปลงส่วนใดส่วนหนึ่งของหนังสือเล่มนี้ รวมทั้งถ่ายทอด ถ่ายเอกสาร สแกน ในรูปแบบใดๆ ทั้งสิ้น เว้นเสียแต่จะได้รับอนุญาตจากผู้ประพันธ์เป็ลายลักษณ์อักษร ยกเว้นเพื่อการประชาสัมพันธ์อันเป็ประโยชน์แก่หนังสือเล่มนี้เท่านั้น
========================
ใต้ร่มสกุณี [Shadiness]กันเกราwww.mebmarket.comน้ำจิ้มพอแสบๆ คันๆ มันส์ๆ เสียวๆ“ดูคุณจะเหนื่อยจังเลยนะ ไปทำอะไรมาเหรอ ถึงได้กลับบ้านดึกๆ ดื่นๆ ทุกคืนอย่างนี้”
2K
