เมฆาสืบล่าผี ภาค สนธยาสีเื
EP6 : ผู้ที่ยืมร่าง
เสียงฝนตกนอกอาคารดังไม่สม่ำเสมอ
เหมือนบาง่… ฝนหยุดฟัง
ริต้านั่งพิงผนัง ดวงตาเปิด แต่ ไม่กะพริบ
เมฆานั่งตรงข้าม ระยะห่างพอให้เขาหนีได้ ถ้าจำเป็
“ริต้า” เขาเรียก
ไม่มีการตอบสนอง เธอยกมือขึ้นช้าๆลูบเส้นผมของตัวเอง ท่าทางแปลกประหลาด หมือนคนที่เพิ่งรู้จักร่างนี้เป็ครั้งแรก
“ััแปลกดีนะ…”
เสียงเธอเรียบ ไม่ใช่น้ำเสียงของตำรวจหญิง ไม่ใช่น้ำเสียงของคนที่กำลังเ็ป
เมฆาลุกขึ้นทันที กำไลเงินคลายตัวเล็กน้อย
“คุณไม่ใช่ริต้า” เขาพูด
เธอหันมามอง
รอยยิ้มบางๆ ปรากฏ
“ฉันรู้”
“แต่ร่างนี้… สะดวกดี”
อากาศในห้องเย็นลง เส้นผมที่พื้นเริ่มขยับ ไม่เลื้อย... แต่ หันปลาย มาทางเมฆา
ก่อนที่เขาจะขยับ เสียงฝีเท้าดังจากโถงทางเดิน ใกล้เข้ามา
นิชา... เธอวิ่งเข้ามา หอบเล็กน้อย มือหนึ่งถือกล่องอุปกรณ์แพทย์ฉุกเฉิน อีกมือกำแฟ้มเอกสารเก่า
“เมฆา อย่าทำอะไรแรง!”
เธอพูดเร็ว
“ฉันคิดว่า… ฉันเข้าใจมันแล้ว!”
ดวงตาของ “ริต้า” หันไปมองนิชา
สายตานั้น… สนใจ
“อธิบายสิ” เสียงยังคงไม่ใช่ริต้า
นิชากลืนน้ำลาย แต่เธอไม่ถอย
“ผม… เส้นผม… มันไม่ใช่แค่สื่อทางไสยศาสตร์”
“มันเป็โครงสร้างชีวภาพที่ตอบสนองต่อระบบประสาท”
เธอหยิบเข็มฉีดยา ในนั้นเป็ของเหลวใส
“ฉันตรวจเืริต้า”
“สารพิษที่ใช้ มันกดระบบประสาทส่วนหน้า
ทำให้สมองส่วนตัดสินใจอ่อนแรง”
เธอเงยหน้ามองเมฆา
“พูดง่ายๆ คือ… มันทำให้ ‘ตัวตน’ หลวม”
“และถ้าฉันกระตุ้นระบบประสาทส่วนเดิมกลับเข้าไป” นิชามองริต้า
“เธอจะ ‘กลับมา’ ได้… ชั่วคราว”
ริต้าหัวเราะ เสียงแหบต่ำ
“น่าสนใจ”
“มนุษย์ชอบคิดว่าตัวเองซับซ้อน
แต่ก็แค่ไฟฟ้ากับเคมี”
นิชาไม่รอ เธอพุ่งเข้าไป ฉีดยาเข้าที่ต้นคอ
ริต้ากรีดร้อง
เสียงนั้น กลับมาเป็ของเธอ
“อ๊าก—!”
เธอทรุด มือกุมหัว หายใจถี่
“เมฆา…!”
“ฉัน… ฉันอยู่ไหน—”
เมฆารีบเข้าไปประคอง
“อย่าพูด อย่าคิดอะไรทั้งนั้น”
“โฟกัสที่เสียงฉัน”
แต่ยังไม่ทันตั้งหลัก เสียงปรบมือช้าๆ ดังขึ้นจากหน้าประตู
แปะ… แปะ… แปะ…
ชายชราคนหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้น ิัแห้งเหี่ยวย่น สวมชุดไทยเก่าซีด เส้นผมยาวสีขาว แต่ไม่มีเงา...
“เก่งดี”
เสียงเขาเหมือนลมผ่านใบไม้แห้ง
“ข้าลืมไปว่ามนุษย์ยุคนี้… มีของเล่นใหม่”
เมฆาหันขวับ หัวใจเขาหนักอึ้งทันที
นี่ไม่ใช่คนเฝ้า ไม่ใช่เ้าของหอ ไม่ใช่มนุษย์
“คุณคือ…” เมฆาเริ่ม
ชายชรายิ้ม
“ข้ามีชื่อมากเกินไป”
“แต่ถ้าให้เลือกชื่อหนึ่ง…”
เขามองกระจก
มองเส้นผม
มองริต้า
“ข้าคือผู้เริ่มปลูก ก่อนจะมีคำว่า ‘หอพัก’”
นิชาตัวแข็ง
“คุณ… คืออะไร”
“ชาวบ้านเคยเรียกข้าว่า ‘ครู’”
“ครูที่สอนให้ิญญา… มีที่อยู่”
ริต้าสั่น
เธอกระซิบ
“เขา…”
“เขาคือคนที่ฉันเห็นในกระจก… เมื่อห้าปีก่อน”
ชายชราพยักหน้า
“เมล็ดนั้น…”
“งอกงามดี”
เมฆากำหมัด เขารู้แล้ว ศัตรูครั้งนี้ ไม่ใช่สิ่งที่ฆ่าได้ ไม่ใช่สิ่งที่ไล่ได้ แต่คือสิ่งที่ รอเวลาได้ เป็ร้อยปี...
และตอนนี้ มันเลือก
ริต้า...?!
*โปรดติดตามตอนต่อไป*
532
