[จบ] เซียนสาวทะลุมิติมาหาเลี้ยงชีพด้วยการไลฟ์สดดูดวง

บทที่ 41 กู่กินหัวใจ

“อาจารย์เฝ่ย คุณช่วยดูหน่อยว่าไวน์แก้วนี้มีคนใส่อะไรลงไปหรือเปล่า?”

ด้วยสงสัยว่าเจตนาของครอบครัวเฝ่ยไม่บริสุทธิ์ พ่อเวินจึงไปหาคุณชายสามเวิน ขอไวน์ที่มีกลิ่นเหม็นมากแก้วนี้มา จากนั้นจึงนำมาให้เฝ่ยไป๋ลู่

เฝ่ยไป๋ลู่เทไวน์ลงบนพื้นด้วยความรังเกียจ

ของเหลวสีแดงไวน์ราดรดพื้นและระเหยไป เผยให้เห็นแมลงสีดำขนาดใหญ่เท่านิ้วหัวแม่มือ

“!” เมื่อเห็นแมลงที่ดิ้นอยู่บนพื้น หนังศีรษะของพ่อเวินก็ชาวาบ

“นี่… นี่มันอะไร? แล้วทำไมก่อนหน้าฉันถึงไม่เจอแมลงนี่ในไวน์?” เวินโจวพูดขึ้น ก่อนจะรีบปิดปาก ใบหน้าเขาซีดเผือดเมื่อเห็นภาพเหมือนฝันร้ายตรงหน้า

“กู่กินหัวใจเป็นกู่ตัวลูก คนที่ต้องพิษกู่ตัวลูกจะถูกกัดกินจิตใจจนกลายเป็นหุ่นเชิดของกู่ตัวแม่ และกลายเป็นเครื่องมือของกู่ตัวแม่ได้อย่างง่ายดาย ดังนั้นสิ่งนี้จึงเป็นคุณไสยที่เอาไว้ใช้ควบคุมคน” เฝ่ยไป๋ลู่กล่าว

เงื่อนไขในการเลี้ยงกู่คู่แม่ลูกสูงมาก และความต้องการก็สูง อีกทั้งยังมีค่าใช้จ่ายไม่เบา

พอดูจากรูปร่างและตัวอ้วน ๆ ของกู่ตัวนี้ มันคงถูกเลี้ยงมาเกินสิบปีแล้ว

ตระกูลเฝ่ยกับอาจารย์หลินที่สนับสนุนอยู่ข้างหลัง พวกเขาเต็มใจเสียสละกู่ตัวลูก ดูเหมือนว่าคงอยากจะใช้กับคุณชายสามเวินให้ได้เลยสินะ…

น่าเสียดายที่ต้องมาเจอกับเธอ

พ่อลูกตระกูลเวินถึงกับช็อก นี่หมายความว่าถ้าคุณชายสามเวินกินลูกกู่ลงไป ก็จะมีคนเข้าควบคุมคุณชายสามเวิน เพื่อทำชั่ว...

และนั่นจะเป็นหายนะสำหรับตระกูลเวินทั้งหมด ทั้งยังจะทำให้เกิดความวุ่นวายในประเทศจีนด้วยซ้ำ

ลูกกู่บนพื้นได้กลิ่นหอมเข้มข้นและน่าดึงดูดของเนื้อและเลือด มันจึงยกร่างกายส่วนบนขึ้น และคลานกระดึ๊บ ๆ ไปหาเฝ่ยไป๋ลู่โดยอัตโนมัติ ก่อนจะดิ้นเร่า ๆ ไปมา

ซี่ฟันละเอียดและแหลมคมของมันเผยอออก น้ำลายฟองฟอดฟูมเต็มปาก

…อยากดูดเลือดแล้วก็กินเนื้อเธองั้นเหรอ?

เฝ่ยไป๋ลู่มีสีหน้าเย็นชา ผู้โลภมากมักมีอายุได้ไม่นาน

เธอสร้างตราประทับด้วยมือ และกำลังจะฆ่าลูกกู่ ทว่ากลับมีเงาดำแวบผ่านไปต่อหน้าต่อตา

งูตัวน้อยที่ปลอมตัวเป็นสร้อยข้อมือบนข้อมือของเฝ่ยไป๋ลู่ร่วงถึงพื้น พลันเขมือบลูกกู่เข้าไปในครั้งเดียว

ลูกกู่ส่งเสียงแหลมเล็กอันน่าสมเพชจนเส้นผมของคนอื่น ๆ ลุกตั้ง งูน้อยสำลักหลังจากผ่านไปครึ่งลมหายใจ

แผล็บ!

งูตัวน้อยแลบลิ้น ท่าทางเหมือนเพิ่งได้กินอาหารจนเต็มท้อง

“แม่งเอ๊ย! งูมาจากไหน!” มือและเท้าของเวินโจวอ่อนยวบ เขารีบจับคุณพ่อเวินไว้แน่น

เวินโจวกลัวสัตว์เลื้อยคลานที่ไม่มีขามากที่สุด แต่วันนี้เขาได้เห็นถึงสองตัว และนั่นเป็นพลังเฮือกสุดท้ายของเขาแล้วที่จะไม่หน้ามืดด้วยความกลัว

คุณพ่อเวินกัดกระสุน*[1]แล้วพูดว่า “อาจารย์เฝ่ย นี่คืองู... สัตว์เลี้ยงวิญญาณของคุณหรือเปล่าครับ?”

“ฉันไม่รู้สิคะ” เฝ่ยไป๋ลู่ตอบง่าย ๆ และรีบถอยห่างจากมัน

มันกล้ากลืนสิ่งสกปรกลงคอแบบนี้เลย…

เธอไม่ต้องการสัตว์เลี้ยงจิตวิญญาณต้องห้ามเช่นนี้

“ฟ่อ…” ดวงตาถั่วเหลืองสีเข้มของเจ้างูตัวน้อยเริ่มเศร้าโศกและมีน้ำตาคลอ แล้วหยดน้ำก็ส่องประกาย

เวินโจวรู้สึกกลัวและอยากจะหัวเราะไปพร้อม ๆ กัน ความรู้สึกสยองขวัญและความแปลกประหลาดในใจถูกขจัดออกไปอย่างมากด้วยการแสดงออกของเจ้างูตัวน้อย

เขากล่าวขึ้นอย่างไม่แน่ใจ “อาจารย์เฝ่ย ดูเหมือนว่ามันจะร้องไห้...”

“แกล้งทำ!” หลังจากใช้เวลาร่วมกัน เฝ่ยไป๋ลู่ก็จับกลอุบายเล็ก ๆ น้อย ๆ ของมันได้แล้ว ทำให้ยังคงไม่สะทกสะท้าน

เฝ่ยไป๋ลู่เมินเจ้างูตัวน้อยผู้น่าสงสาร เปลี่ยนมาหันมองพ่อลูกตระกูลเวิน และเริ่มการขายตรงรายการสิ่งของที่เธอสะสมไว้เมื่อนานมาแล้ว “ฉันเห็นว่าคุณตกเป็นเป้าหมายของคนร้ายเมื่อเร็ว ๆ นี้ และทุกเรื่องใหญ่เล็กก็เกิดขึ้นพร้อมกัน ดังคำกล่าวที่ว่า คนร้ายนั้นรับมือได้ยาก ว่าแต่คุณสองคนอยากซื้อเครื่องรางป้องกันภัยไหมคะ?”

เธอมีสภาพคล่องในมือไม่มากนัก จึงจำเป็นต้องเคลียร์สินค้าคงคลังก่อนจึงจะสามารถมีเงินซื้อกระดาษยันต์ใหม่และวาดยันต์ใหม่ได้

อีกทั้งนี่ยังเป็นวิธีปฏิบัติเชิงจิตวิทยาด้วย

“เอาครับ!” พ่อและลูกชายตระกูลเวินพูดขึ้นพร้อมกัน

หากมีคนพูดสิ่งนี้กับพวกเขาเมื่อสามชั่วโมงที่แล้ว พวกเขาคงคิดอย่างแน่นอนว่าอีกฝ่ายเป็นคนโกหกที่พยายามจะฉ้อโกงเงิน แต่หลังจากเห็นความสามารถที่แท้จริงของเฝ่ยไป๋ลู่ พวกเขาคงเป็นคนโง่แล้วถ้าปฏิเสธ

พ่อลูกตระกูลเวินร่ำรวยมาก ถึงได้ซื้อสินค้าส่วนใหญ่ของเฝ่ยไป๋ลู่ไปโดยตรงในคราวเดียว

“ฉันได้รับเงินและสิ่งที่ฉันต้องการแล้ว งั้นฉันขอตัวนะคะ” เฝ่ยไป๋ลู่รับเงินมาแล้ว และไม่สนใจบรรยากาศครื้นเครงในงานเลี้ยงมากนัก เธอจึงปฏิเสธความพยายามของพ่อลูกตระกูลเวินที่อยากจะให้เธออยู่ต่อ

พ่อเวินมองกองเครื่องรางในมือแล้วยิ้มอย่างมีความสุข

เขาอดไม่ได้ที่จะจูบยันต์ ‘ม้วฟ ๆ’ สองสามครั้ง “นี่เป็นสมบัติที่ดี ถ้าพกติดตัวไว้ ในอนาคตพวกตัวประหลาดทุกชนิดจะไม่กล้ามายุ่งกับลูก พ่อจะส่งบางส่วนไปให้คุณชายสามเวินด้วย ถ้าอาจารย์เฝ่ยเป็นคนทำรับรองว่าเชื่อถือได้แน่”

เวินโจวมองเครื่องรางแล้วก็นึกถึงงูตัวน้อยที่ถูกละเลย เขากำลังจะเรียกเฝ่ยไป๋ลู่ แต่เมื่อเขากวาดมองอีกครั้งเจ้างูตัวน้อยก็หายไปแล้ว

ถึงเฝ่ยไป๋ลู่จะปฏิเสธ แต่ใคร ๆ ก็เห็นว่างูวิญญาณมีความใกล้ชิดกับเธอ

อีกด้านหนึ่ง เฝ่ยไป๋ลู่หยิกหลังคองูน้อยแล้วยกขึน ก่อนจะจ้องมองมันอยู่สักพัก แล้วเธอก็รู้สึกโล่งใจเมื่อเห็นว่ามันไม่รู้สึกระคายผิวสักนิด

เฝ่ยไป๋ลู่แสดงสีหน้ารังเกียจและกล่าวว่า “ของสกปรกอะไรก็กินหมด ไม่กลัวอาหารไม่ย่อยหรือไง พอกลับบ้านฉันจะแปรงฟันให้ก็แล้วกัน”

“ฟ่อ!” เข้าใจแล้ว! …เจ้างูตัวน้อยสิ้นหวังหนัก เจ้าของมันช่างเป็นพวกหวาดกลัวเชื้อโรคเข้าขั้นโรคจิตจริง ๆ น่าเหนื่อยใจมาก

มีใครเคยเห็นงูที่ต้องแปรงฟันบ้างไหม?

ฉันต้องแปรงมันสามครั้งเลยนะ!

อ๋อย~ นี่มันรังแกงูกันชัด ๆ

แต่จะว่าไป… หนอนอ้วนนี่อร่อยดีจัง ถ้าได้กินหนอนแม่ตัวใหญ่ด้วยคงจะดีไม่น้อย

งูตัวน้อยเลียปากด้วยความกระหายอยาก

ได้เห็นความโลภของเจ้างูตัวน้อย เฝ่ยไป๋ลู่ก็หัวเราะเบา ๆ “วางใจเถอะ ยังมีโอกาสอยู่”

……

“กู่กินหัวใจ!” อาจารย์หลินอุทาน มองแม่กู่พิษที่สลัดหางทิ้งด้วยความทุกข์ใจ ก่อนจะรีบใช้มีดกรีดแขนตัวเอง ถ่ายเลือดใส่ตัวแม่กู่เพื่อยืดอายุของมัน

การสูญเสียแก่นแท้และเลือดทำให้เขายิ่งอ่อนแอลง อาจารย์หลินหน้าบูดบึ้ง เขากัดฟันกรอด “ให้ตายเถอะ เฝ่ยมา เขาล้มเหลวซะได้!”

ถ้าแม่กู่สลัดหางโดยไม่มีเหตุผล นั่นหมายถึงลูกกู่ตายไปแล้ว

ฉันคิดว่าเฝ่ยมาจะประสบความสำเร็จ แต่เขาก็ยังล้มเหลวอยู่ดี

ไร้ประโยชน์ ใช้ไม่ได้จริง ๆ

“ถ้าคนในครอบครัวเฝ่ยมีประโยชน์ คงจะหลอกเอาตัวเฝ่ยไป๋ลู่กลับมาได้แล้ว” หานซุ่นเซิงยิ้มเยาะ “พวกแซ่เฝ่ยโง่เกินไป คราวหน้าต้องหาคนฉลาด ๆ มาร่วมมือด้วยแล้ว”

อาจารย์หลินถอนหายใจ ถ้าตระกูลเฝ่ยไม่โง่ คงไม่วางแผนจัดการกับคุณชายสามเวินร่วมกับเขา

แต่การโง่ก็มีข้อดีเช่นกัน อย่างน้อยก็ไม่กล้าแทงข้างหลังเขา และเขาก็สามารถหลอกใช้ได้ง่าย

“ศิษย์พี่รอง เราควรทำอย่างไรดีครับ?” อาจารย์หลินมองหานซุ่นเซิง

หานซุ่นเซิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ถ้าคุณชายสามเวินกล้าออกจากปักกิ่งแบบนี้ เขาจะต้องมาพร้อมกับคนอื่น และเราก็ยังได้รับบาดเจ็บสาหัสอยู่ ดังนั้นอย่าเพิ่งทำอะไรเขา มุ่งจับตัวเฝ่ยไป๋ลู่ก่อน แล้วระหว่างนี้ก็เร่งรักษาอาการบาดเจ็บของเราด้วย”

“เข้าใจแล้ว” อาจารย์หลินสูญเสียกู่พิษถึงสองตัว ทำให้พลังชีวิตของเขาได้รับความเสียหายรุนแรง ถึงเขาในตอนนี้จะต้องการโจมตีคุณชายสามเวิน แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

……

เมื่อทราบว่าเป้าหมายของกู่กินหัวใจครั้งนี้คือคุณชายสามเวิน

สองพ่อลูกตระกูลเวินแห่งเมืองเจียงก็ไม่กล้าปิดบัง

หลังจากฟังคำอธิบายของคุณพ่อเวิน เวินสือเหนียนก็ขมวดคิ้ว แสงสลัวทำให้ใบหน้าซีกหนึ่งของเขาพร่ามัว และตึกเครียดขึ้น

ในห้องเงียบเชียบมาก

พ่อเวินกลืนน้ำลาย พยายามใช้สมองอย่างหนักในการคิดหาเหตุผลโน้มน้าวคุณชายสามเวินว่าเขาไม่ได้ล้อเล่น และอาจารย์เฝ่ยก็มีความสามารถจริง ๆ ช่วงขณะนั้นเองเขากลับได้ยินเวินสือเหนียนพูดขึ้น “เอาเครื่องรางมา”

“หือ?” คุณพ่อเวินสับสน

เวินสือเหนียนขมวดคิ้ว คุณพ่อเวินภายนอกยังไม่ได้ดูแก่จนถึงขั้นหูหนวกสักหน่อย หรือภาระหัวหน้าครอบครัวแห่งเมืองเจียงจะกดดันเกินไป?

คุณพ่อเวินสงสัยว่าคุณชายสามเวินต้องการอะไร

เขาเช็ดเหงื่อเย็น ๆ ด้วยหวาดกลัวเขาควักเครื่องรางทั้งหมดที่ไม่ได้ใช้ออกมา

เวินสือเหนียนหยิบยันต์ออกมาสองสามแผ่น แล้ววางไว้ตรงหน้าคุณพ่อเวินอีกครั้ง

เขากล่าวอย่างใจเย็นว่า “พวกนี้เป็นของคุณ ส่วนที่เหลือผมซื้อเอง”

คุณพ่อเวินมองเครื่องรางเบื้องหน้าราวกับเด็กน้อยผู้น่าสงสาร เครื่องหมายคำถามค่อย ๆ ปรากฏขึ้นช้า ๆ บนหน้าผากของเขา “?”

[1] กัดกระสุน คือ ลองเสี่ยงทำดู