จุติเทพยุทธ์จอมราชัน 【จบ】

        “กลยุทธ์เสริมพลังหยาง”เย่เฉินพูด พลางกระตุกมุมปากขึ้นทันที

        “กลยุทธ์เสริมพลังหยาง”เมื่อเจ้าหมีสองได้ยิน ดวงตาของเขาก็เปล่งประกาย

        “มาๆพวกเรามาแลกกันเถอะ” เจ้าหมีสองดึงมาไว้ในมือแล้วยัดคัมภีร์ของตนเองใส่มือของเย่เฉิน

        มุมปากของเย่เฉินยิ้มขึ้นอีกครั้ง

        “ไม่เลวๆ”เจ้าหมีสองมองลงไป และมองมันอย่างเพลิดเพลิน เขามองไปพลางยิ้มโดยไม่ได้สังเกตเห็นดวงตาอันแสนรังเกียจของเย่เฉิน

        “วิเศษมาก”เย่เฉินลูบคิ้ว และมุ่งความสนใจไปยังเคล็ดวิชาหมัดเขย่าบรรพต

        จากที่ลองอ่านดูเย่เฉินก็พบว่าหมัดเขย่าบรรพตและฝ่ามืออสุนีบาตให้ผลเช่นเดียวกันทั้งสองอย่างนี้เป็นเคล็ดวิชาลึกลับของการโจมตีหลักซึ่งต้องใช้สมรรถภาพทางร่างกายชั้นสูงไม่เช่นนั้นกำลังภายในก็จะถูกครอบงำอย่างแน่นอน

        หลังจากพักผ่อนอยู่ครู่หนึ่งก็ผ่านไปแล้วครึ่งชั่วยามทั้งสองจึงออกเดินทางอีกครั้ง

        ครั้งนี้ทั้งสองคนเดินทางได้อย่างราบรื่นตลอดทาง

        จนกระทั่งดวงดาวปรากฏขึ้นเต็มท้องฟ้าทั้งสองคนก็หยุดลงตรงผืนดินอันกว้างใหญ่และมืดมิด

        “ที่นั่นคือตลาดมืดอเวจี”หมีสองชี้นิ้วไปยังด้านหน้า

        หมีสองยังไม่ทันพูดอะไรต่อเย่เฉินก็จ้องมองไปยังพื้นที่สีดำที่อยู่ไกลๆ

        ตลาดมืดอเวจีมีพื้นที่ประมาณหลายสิบลี้มันเป็นเหมือนผืนแผ่นดินที่ไหม้เกรียม ทั่วทั้งบริเวณถูกปกคลุมไปด้วยความมืดยังไม่ทันจะเดินเข้าไป เขาก็ได้กลิ่นคาวเลือดความรุนแรงและอากาศอันหนาวเหน็บโชยเข้ามาสัมผัสกับใบหน้า

        “ไปกันเถอะ”เจ้าหมีสองลากเย่เฉินเข้าไปด้านในของตลาดมืดอเวจี

        ทันทีที่เดินเข้าไปเย่เฉินก็ยิ่งรู้สึกได้ถึงพลังงานที่แปลกประหลาดและทรงพลังจนถึงกับทำให้ระดับการฝึกตนที่เขามีอยู่นั้นถูกกดไว้จนอยู่ที่ขั้นรวมพลังชั้นที่หนึ่ง

        “นี่มันอะไรกัน”เย่เฉินมองไปยังเจ้าหมีสองที่อยู่ด้านข้างทันที

        “อย่าเอะอะไป”เจ้าหมีสองกล่าว “เมื่อใดที่มีการประมูล ที่นี่ก็จะมีการระงับพลังเอาไว้ทุกคนที่เข้ามาที่นี่ระดับของการฝึกตนจะถูกกดไว้จนเหลือเพียงขั้นรวมพลังชั้นที่หนึ่ง”

        “แม้แต่ผู้แข็งแกร่งในระดับขั้นสมานญาณก็ถูกระงับไว้ด้วยหรือ?” เย่เฉินมองไปยังเจ้าหมีสองอย่างไม่แน่ใจ

        “ไม่มีข้อยกเว้น”

        “เก่งกาจยิ่งนัก”ดวงตาของเย่เฉินเปล่งประกายถึงความตกใจ “ใครเป็นคนทำการระงับ ช่างเก่งกาจยิ่งนัก”

        “สำนักเทียนเสวียน”หมีสองพูดจบ ก็ไม่ลืมที่จะชี้ไปด้านหนึ่งของตลาดมืดอเวจี

        เย่เฉินมองไปรอบๆจึงพบว่าตรงจุดศูนย์กลางของตลาดมืดอเวจี มีอาคารอีกหลังหนึ่งลอยเคว้งอยู่กลางอากาศ อยู่สูงกว่าพื้นดินหลายสิบจ้าง อาคารแห่งนี้มีความสง่างามราวกับเป็นสัญลักษณ์อย่างหนึ่ง ซึ่งไม่สามารถทนต่อการล่วงล้ำที่อุกอาจใดๆ ได้

        ถึงจะอยู่ห่างเป็นระยะทางไกลถึงเพียงนี้แต่เย่เฉินก็ยังสามารถสัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันน่ากลัว

        “สำนักเทียนเสวียนมีความเป็นมาอย่างไรข้าเองก็ไม่เคยได้ยินว่าในต้าฉู่จะมีพลังเช่นนี้อยู่ด้วย” เย่เฉินมองไปยังเจ้าหมีสอง

        เจ้าหมีสองที่แสนรอบรู้มาโดยตลอดแต่ครั้งนี้เขากลับส่ายหน้า “ลุงของข้าเคยบอกว่าก่อนที่จะมีการก่อตั้งสำนักเหิงเยว่ สำนักเทียนเสวียนก็มีอยู่ตรงนี้มาก่อนแล้วพวกเขาไม่ได้อยู่ในสังกัดสำนักใดๆ แต่คนในสำนักกลับมีความแข็งแกร่งมาก ได้ยินมาว่าเจ้าสำนักของพวกเขาเป็นผู้ฝึกตนระดับขั้นผสานฟ้าท่านหนึ่ง”

        “ขั้นผสานฟ้า?” เย่เฉินประหลาดใจทันที

        การฝึกตนมีหกขั้นหลักรวมพลัง พลังธาตุ พลังหยาง ฝึกวิญญาณ สมานญาณ และผสานฟ้า เป็นขั้นเป็นตอนแม้ว่าคนที่มีกำลังแข็งแกร่งที่สุดอย่างตำหนักซื่อเสี่ยของสามสำนักหลักก็ยังไม่เคยพบผู้ฝึกตนขั้นผสานฟ้า เย่เฉินจึงถึงกับประหลาดใจ

        “แม้ว่าพวกเขาจะอยู่ในตลาดมืดอเวจีแต่กลับไม่เคยเข้าไปแทรกแซงการต่อสู้ประลองของพื้นที่แห่งนี้เลยและจะมีเพียงการประมูลในทุกๆ สามปีเท่านั้นจึงจะสามารถห้ามการห้ำหั่นกันในพื้นที่แห่งนี้ได้” เจ้าหมีสองพูดขึ้นอีกครั้ง

        “ตามตำนานกล่าวกันว่าคนของตำหนักซื่อเสี่ยได้มาก่อความวุ่นวายที่นี่ แต่พวกเขากลับถูกฆ่าและส่งกลับไปสำนักเทียนเสวียนเปรียบเสมือนกับสัญลักษณ์หนึ่งของที่แห่งนี้ไม่ว่าจะเป็นพรรคสำนักต่างๆ หรือจะเป็นตระกูลฝึกตนก็ล้วนต่างไม่กล้าลองดีกับพวกเขา”

        เย่เฉินไม่ได้พูดอะไรแต่เมื่อแอบมองไปทางสำนักเทียนเสวียน ดวงตาของเขาก็เต็มไปด้วยความหวาดกลัว

        เมื่อคิดแบบนี้ขึ้นมาทั้งสองจึงเดินลึกเข้าไป

        เย่เฉินจึงพบว่าผู้ฝึกตนที่อยู่ที่นี่ แม้จะมีพลังปราณที่แข็งแกร่งแต่ระดับการฝึกตนย่อมถูกระงับไว้ในขั้นรวมพลังชั้นที่หนึ่งเสมอกันสิ่งนี้ทำให้เขาถึงกับถอนหายใจ ไม่ว่าอยู่ด้านนอกจะเก่งกาจเพียงใดก็ตามหากมาถึงที่นี่แล้วก็ต้องล้มคว่ำจนหมด

        ยิ่งเดินลึกเข้าไปเท่าไรเย่เฉินก็ยิ่งต้องถอนหายใจ

        ตลาดมืดอเวจีแห่งนี้ช่างเต็มไปด้วยความสับสนวุ่นวายอย่างที่กล่าวไว้จริงๆ

        ระหว่างทางที่เขาเดินไปได้พบศาลาพลับพลาจำนวนไม่น้อย ซึ่งศาลาที่พังทลายลงมาก็มีอยู่มากมายหลายแห่งยังมีรอยคราบเลือดที่ยังไม่แห้งดีรวมถึงสิ่งสกปรกต่างๆที่หลงเหลือจากการต่อสู้อยู่ทุกหนทุกแห่ง

        ยิ่งไปกว่านั้นผู้คนที่นี่ล้วนแต่เป็นผู้ที่มีความแข็งแกร่ง แต่ละคนเต็มไปด้วยพลังอันดุเดือดดวงตาแดงก่ำดั่งสีเลือด เต็มไปด้วยความกดขี่ข่มเหง

        “เร่เข้ามาๆมาลองดูกันๆ หินวิญญาณ น้ำยาวิญญาณกำลังลดราคา”

        “ท่านผู้ฝึกตนต้องการอาวุธวิญญาณไหม?”

        “สินค้าพวกนี้เป็นสินค้าชั้นเลิศทั้งนั้นเลยนะ”

        เมื่อทั้งสองคนมาถึงจุดที่คึกคักเสียงโห่ร้องขายของก็ดังไปทุกหนแห่ง ทั้งบริเวณเต็มไปด้วยแผงขายของมีของขายทุกชนิดรวมกันอยู่ที่จุดนี้

        “กระดิ่งเพลิง”เมื่อเย่เฉินเห็นของวิเศษวางอยู่บนแผงขายของ ดวงตาของเขาก็เปล่งประกายดั่งแสงไฟ

        “หินผลึกโลหิตเจ็ดสี”

        “เม็ดบัวโลหิต”

        ระหว่างทางสายตาของเย่เฉินก็เปล่งประกายไม่หยุด

        “เป็นไงล่ะ ได้ประสบการณ์ใหม่พอหรือยัง!”เจ้าหมีสองเคลื่อนร่างอันอ้วนของเขาเดินไปด้านหน้า ราวกับพระเมตไตรยขนาดเล็กเมื่อมองไปช่างน่าขันยิ่งนัก เขาได้ดึงดูดสายตาจากรอบด้าน

        “เป็นอะไรที่แปลกใหม่มาก”เย่เฉินถอนหายใจ

        “เจ้าอย่าได้ดูถูกพวกเจ้าของแผงลอยที่นี่เด็ดขาด”เจ้าหมีสองกระซิบ “พวกเขาล้วนแต่ไม่ธรรมดาหรืออาจไม่แน่ว่าอาจจะเป็นผู้อาวุโสของสำนักหรือบางทีก็อาจจะเป็นผู้แข็งแกร่งของตระกูลฝึกตน”

        “ข้าเข้าใจแล้ว”

        “การประมูลจะเริ่มขึ้นในวันพรุ่งนี้พวกเราลองมาดูกัน ยามค่ำคืนของที่นี่คึกคักมาก” เจ้าหมีสองพูดจบก็หยิบเอาน่องไก่ออกมาจากเป้ากางเกง กินอย่างหน้าไม่อาย ไม่สนใจสายตาของคนรอบด้าน

        เอ๊ะ?

        พูดจบเจ้าคนนี้ก็ส่งเสียงขึ้น สายตาคมกริบ ราวกับได้พบกับสิ่งที่เขาชอบ

        “เจ้าตามสบายก่อนนะข้าจะลองไปดูทางนั้นสักหน่อย” เจ้าหมีสองพูดจบก็เก็บน่องไก่ที่เหลือยัดใส่กลับไปในเป้ากางเกง จากนั้นจึงได้เดินไปดูอีกด้านหนึ่ง

        เย่เฉินมองไปรอบๆอดไม่ได้ที่จะขยี้คิ้ว

        มีผู้คนมากมายอยู่ในสถานที่แห่งนั้นด้านในสามชั้นด้านนอกสามชั้นล้วนเต็มไปด้วยความคึกคักที่ตรงนั้นมีป้ายสูงอยู่ป้ายหนึ่ง เสริมพลังหยาง

        “วิเศษมาก”เย่เฉินแอบส่งเสียงเล็กๆ ตลาดมืดอเวจีช่างมีทุกอย่างให้เลือกซื้อจริงๆ

        เจ้าหมีสองแยกออกไปเย่เฉินเดินดูสินค้ารอบบริเวณนั้น

        เขาหยิบเลือกตลอดเส้นทางแต่ในใจกลับหวังว่าอัคคีเที่ยงแท้จะให้คำแนะนำบางอย่างได้ไม่เช่นนั้นเขาก็มองไม่ออกเช่นกันว่าสิ่งไหนคือของวิเศษ สิ่งไหนไม่ใช่

        “สหายน้อยของข้านี้เป็นของวิเศษทั้งหมดเลย”

        “ไม่ซื้อแล้วจะเสียใจนะ”

        “ถ้าเลยจากหมู่บ้านนี้ไปจะไม่มีแผงลอยแบบนี้แล้วนะ”

        เย่เฉินฟังเสียงร้องเรียกและเสียงตะโกนเช่นนี้มาตลอดเส้นทางเขากำลังตื่นตาตื่นใจกับสิ่งของมากมายสิ่งของหลายอย่างก็เป็นสิ่งที่ไม่เคยเห็นมาก่อน และมีอีกหลายอย่างที่เขาดูไม่ออก

        ทันใดนั้นเย่เฉินก็หยุดฝีเท้าลง จ้องมองออกไปยังจุดที่อยู่ไม่ไกล

        ที่นั่นมีหญิงสาวชุดขาวกำลังเดินผ่านเข้ามา ผมสีดำลอยตัว เสื้อผ้าพลิ้วไหวตามสายลมประดุจดอกบัวบาน

        นางเป็นดั่งนางฟ้าบนสรวงสวรรค์ที่ลงมายังโลกมนุษย์ไร้การแปดเปื้อนของโลก

        คนผู้นี้เมื่อลองดูให้ละเอียด คงจะเป็นจีหนิงซวงแห่งสำนักเจิ้งหยางหรือเปล่า?