Pioneer Era

***แม่สาวนมติดลบ [ลิลลี่ออฟซิเดียน]

“โอ๊ววววววววว! ”

เกิดเสียงดังลั่นไปทั้งคันรถ ในตอนที่ฉันหลุดออกมาจากปากของเจ้ามังกรขี้เรื้อน

เออ… เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นหรือดอง?

รู้สึกเหมือนว่าจะพลาดเรื่องน่าสนุกไปเลยแฮะ

“เกิดคู่รักใหม่แล้วโว้ย! ”

“ว่าแต่เผ่ายักษ์กับพวกชนเผ่าสัตว์ทำลูกกันได้ด้วยหรือวะ? ”

“ของแบบนั้นไม่ลองไม่รู้หรอก! ”

“เอากันเลย! เอากันเลย! เอากันเลย! เอากันเลย! ”

เสียงของบรรดาเพื่อนร่วมรุ่นดังขึ้นไม่ขาดสายราวกับเป็นคนบ้า โดยมีศูนย์กลางของความบ้านั้นมาจากพรุนกับวานาดิไนต์

เดียวนะดอง…

ทำไมพรุนถึงจับกดวานาดิไนต์แนบเก้าอี้แน่นอย่างงั้นละดอง?

ดูนั่นสิ เธอหน้าแดงมากจนเขาบนหัวส่งควันร้อนโฉยออกมาเลย

เมื่อพิจารณาจากคำพูดของเพื่อนโดยรอบแล้ว… หรือว่าสองคนนั้นกำลังจะทำเลิฟ ๆ ต่อหน้าประชาชีอยู่อย่างงั้นหรือดอง!?

กรี๊ดดดด! แบบนี้ไม่เผือกไม่ได้แล้วดอง!

“พวกเรามาร้องเพลงฉลองให้พวกเขากันเร็วดอง! ”

“ด้วยความยินดี! ”

“แต่น แต่น แตน แต๊น แตน~ แต่น แต้น แต้น แตน~ แต๊น แตน แต๊น แตน~ แตน แตน แต้น แตน~ แต๊น แต่น แต๊น แต้น~ แต่น แตน แต๊น แตน~ แต๊น แต่น---”

“ไอพวกลูกเจี๊ยบข้างบนเงียบเสียงเดียวนี้! ”

เหล่านักเรียนแสนน่ารักต่างวิ่งไปนั่งบนเก้าอี้ตัวเอง ก่อนจะหุบปากลงอย่างเงียบเฉียบโดยมิได้นัดหมาย

ขยะตามพื้นถูกเก็บขึ้นมาพร้อมเพรียงกันอย่างสามัคคี

บางคนหยิบกล้องออกมาถ่ายรูปวิวข้างนอกตัวรถผ่านหน้าต่าง แล้วทำเป็นจดบันทึกด้วยใบหน้าเคร่งเครียด บางคนเองก็หยิบหนังสือเรียนขึ้นมาอ่านด้วยสีหน้าที่จริงจัง

ส่วนฉันกำลังเอาเอกสาร (ถือกลับด้าน) ขึ้นมานั่งอ่านกับดิวซ์ โดยมีเจ้ามังกรตัวแสบขดตัวซ่อนอยู่ใต้ตำราเล่มยักษ์

"ไอเจ้ามังกรขี้เรื้อน แกนะไปที่อื่นไป๊! "

"เงียบสิค่ะลี่"

เสียงฝีเท้าที่น่ากลัวกำลังดังขึ้นมาจากบันไดซึ่งตั้งอยู่ตรงส่วนหัวรถ

“ใคร… ใครมันสิ้นคิดถึงขนาดมาจัดงานปาร์ตี้บนรถกัน! ”

เผ่ายักษ์ตัวสูงใหญ่กว่าสามเมตร มีผิวสีเลือดหมู ผมสีส้มเปลวเพลิง สวมเสื้อคลุมสีเทาทับสูทสีดำตัวใหญ่ และถือตรีศูลขนาดสองเมตรครึ่ง ชายคนนั้นกำลังกล่าวด้วยเสียงที่ดุดันอยู่ตรงหน้าพวกเรา

ใช่แล้ว เขาคือวีรบุรุษเผ่ายักษ์ และยังเป็นผู้อำนวยการแผนกการทหารของโรงเรียนไพโอเนี่ยร์ [บานา] คนนั้นนั่นเอง

“ทำไมผู้อำนวยการบานามาอยู่ที่นี่ละ! ”

“ไม่ใช่ว่าโดนเมียจับขังอยู่ในรั้วโรงเรียนไปแล้วหรือ? ”

“ทำไมข้าจะมาอยู่ที่นี่เพื่อสอนนักเรียนตัวเองไม่ได้!? อีกอย่าง ข้าไม่ได้กลัวเมียเฟ้ย! "

เป็นอีกครั้งที่เสียงพูดคุยของนักเรียนเงียบกริบลงเพราะถูกเสียงของ ผอ. บานา กลบจนมิด

“อีกเดียวจะถึงที่หมายแล้ว รีบเตรียมตัวให้พร้อมซะไอพวกลูกเจี๊ยบทั้งหลาย! ”

น่ากลัวงะ

นึกไม่ถึงเลยว่าเวลา ผอ. บานา โกรธจะน่ากลัวได้ขนาดนี้

ดูสิ แม้แต่พรุนยังนั่งเบือนสายตาไปทางอื่นด้วยความหวาดกลัวเลยดอง

ผอ. บานาสอดส่องสายตาที่คมกริบไปทั่วคันรถ ก่อนจะหยุดลงตรงจำแหน่งที่ฉันนั่งอยู่

“...พวกเจ้าอย่าริอาจคิดว่าจะก่อเรื่องซนต่อหน้าข้าได้เชียวละ”

พะ… พูดถึงเราอยู่หรือเปล่านะดอง?

มะ… ไม่มีทาง… คงคิดไปเองแน่ ๆ ดอง

ใช่ ฉันต้องคิดไปเองแน่ ๆ เลยดอง~

ผอ. บานาปรายตามองไปทั่วคันรถอีกรอบ ก่อนจะเดินหายลับตากลับลงไปที่ชั้นล่าง

ทั้งที่พายุพัดผ่านไปแล้ว แต่ไม่มีใครกล้าเอยปากส่งเสียงดังแม้แต่คนเดียว พวกเรา… ต่างถูกแรงกดดันของ ผอ. ข่มจนไม่กล้าที่ส่งเสียงคุยกันอีกต่อไปแล้ว

หลังจากนั้นราวสามสิบนาที

พวกเราเดินทางเข้าสู่สถานที่ทัศนศึกษา ด้วยสภาพอันเงียบเชียบราวกับอยู่ใจกลางป่าช้า

รถเหาะระบบลมไอออนลอยตัวต่ำเลียบพื้นทั้งสิบคัน กำลังบินลอดผ่านประตูเหล็กสีแดงบานใหญ่ที่เปิดกว้าง

เสียงเลื่อนบานประตูที่หนักเป็นตันดังลั่นไปตามรางตรงพื้น ก่อนจะเกิดเสียงกระแทกปิดไล่ตามหลังในตอนที่คันสุดท้ายลอดผ่านซุ้มประตูเข้ามา

รั้วเหล็กสูงห้าเมตรที่ยาวต่อเนื่องออกมาจากประตูบานนั้น ถูกเชื่อมเข้าหากันด้วยหอคอยเฝ้าระวังทรงกรวยสูงสิบเมตร

หอคอยทรงกรวยนั้นเต็มไปด้วยปืนกล กับปืนใหญ่ขนาด 155 มม. ติดอยู่รายรอบ

พวกมันเคลื่อนไหวไปตามรางบนผิวของหอคอย และเล็งปืนเฝ้าระวังสัตว์ร้ายที่อาจเข้ามาใกล้

ถัดออกไปจากหอคอยและแนวกำแพง คือแนวรั้วเลเซอร์ที่คมกริบพร้อมจะตัดร่างทุกชีวิตที่ล้วงล้ำเข้ามา

พื้นที่ภายในของขอบเขตเฝ้าระวังที่คล้ายฐานทัพทหาร มีอาคารวิจัยเรือนกระจกทรงโดม โรงเก็บรถถัง โกงดังเก็บของขนาดใหญ่ และศูนย์ผลิตโกเลม

อาคารที่โดดเด่นเป็นรูปทรงไข่ใบยักษ์ตรงหน้า มีไข่สีขาวขนาดสองเมตรจำนวนสิบกว่าฟองวางเรียงเป็นวงแหวนล้อมเอาไว้

ภายในไข่ขนาดเล็กนั้น มีแกนโกแลมของเผ่าภูติบรรจุอยู่

โกเลมคือสิ่งมีชีวิตเทียมรูปแบบหนึ่ง

ข้อแตกต่างของโกเลทกับหุ่นยนต์ของเผ่ามนุษย์ คือโกเลมจะมีสิ่งที่เรียกว่า [แกน] เป็นหัวใจสำคัญของระบบ

มันจะใช้แกนเป็นทั้งระบบปฏิบัติการกับแหล่งพลังงานในการขยับร่างกาย

แกนจะดึงวัสดุรอบตัวมาก่อเป็นรูปร่างแทนร่างกาย แล้วใช้สิ่งนั้นในการขยับเคลื่อนไหวเพื่อทำภารกิจ

งานสำรวจกว่า 50% นั้นจะใช้โกเลมหรือไม่ก็หุ่นยนต์ในการบุกพื้นที่ เลยไม่แปลกที่จะเห็นโรงงานผลิตตั้งอยู่ในฐาน

ใช่แล้ว สถานที่แห่งนี้คือศูนย์บัญชาการบุกเบิกภาคพื้นตะวันออกของทวีปดรีมแลนด์แห่งนี้นั่นเอง

"เรียงแถว ปฏิบัติ! "

ผอ. บานาตะโกนเสียงดังลั่นหลังจากที่รถจอดสนิท

เขากับกลุ่มอาจารย์แผนกการทหาร ต่างออกไปยืนเรียงแถวหน้ากระดานบนลานกว้างภายในสามสิบวินาที

"รออะไรอยู่เจ้าพวกลูบเจี๊ยบ! จะให้พวกอาจารย์รอจนถึงเที่ยงตรงหรือยังไง! "

เสียงของผอ.บานาดังก้องอีกครั้งต่อหน้านักเรียนที่กำลังวิ่งลงจากรถอย่างทุลักทุเล

พึ่งผ่านไปแค่หนึ่งนาทีเองนะดอง…

พวกเราทั้งสามร้อยคนใช้เวลาราวสิบนาที เพื่อมุดออกจากช่องประตูขนาดเล็ก และใช้เวลาอีกห้านาทีเพื่อจัดแถวหน้ากระดานประจันหน้ากับเหล่าคณาจารย์

"ช้ามาก! ไร้ระเบียบวินัย! อย่างนี้ต้องดัดนิสัย! วิดพื้นมือเดียวหนึ่งร้อยครั้ง ปฏิบัติ! "

เสียงที่ดุดันของ ผอ.บานา ดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับที่พวกเรานักเรียนหนึ่งร้อยชีวิตเริ่มวิดพื้น

และในตอนที่พวกเราวิดถึงครั้งที่เก้าสิบเก้า…

"วิดช้า วิดไม่พร้อมกัน ขาดความเป็นหนึ่งเดียว เริ่มนับหนึ่งใหม่ทั้งหมด! "

โหด!

ไม่คิดเลยว่าการสอนของผอ.บานาจะโหดขนาดนี้ดอง!

ส่วนชนเผ่าทั้งถิ่นหนึ่งร้อยคนที่ตามมาด้วยนั้น…

"น้ำดื่มอุ่น ๆ สีดำนี้อร่อยจัง~"

โพแทนกำลังดื่มน้ำช็อกโกแลตไปพร้อมกับนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้พลาสติกสีขาวอย่างสบายอารมณ์

"รับเค้กมั้ยคะ? "

ส่วนโนอาร์กำลังเสริฟชาร้อนให้ไพไรน์

แต่เธอดันสะดุดชายกระโปรงเมดตัวเองก่อน เลยล้มหน้าทิ่มอยู่ข้าง ๆ เขาแทน

ใช่ พวกนักเรียนแลกเปลี่ยนไม่ต้องมาฝึก และสามารถใช้เวลาเสพสุขไปกับเครื่องดื่ม น้ำ กับขนมที่ทางโรงเรียนเตรียมเอาไว้ให้

หน่อย… จะสบายกันเกินไปแล้วนะ

"ชักช้ายืดยาดกันจริง! แค่วิดพื้นหนึ่งร้อยครั้งจะใช้เวลาถึงเย็นเลยเรอะ!? เพื่อเป็นการกระตุ้นร่างกาย จงไปวิ่งรอบสนามหนึ่งร้อยรอบซะ! พวกภูติกับมนุษย์นกห้ามขี้โกงบินเด็ดขาด ปฏิบัติ! "

กรี๊ดดดด! ท่านผอ. ไปกินรังแตนที่ไหนมากันเจ้าค่ะดอง!?

วิ่งรอบสนาม วิดพื้น กระโดดกบ ลุกนั่ง หมอบคลาน

พวกเราใช้เวลาร่วมมากถึงสองชั่วโมงจนถึงเที่ยงตรง กว่าจะผ่านการลงโทษที่ว่าครบทั้งหมด

" ดีมาก งั้นต่อไปจะเริ่มสอนบทเรียนสำรวจแล้ว นั่งได้! "

เสียงของ ผอ. บานา ฟังดูอ่อนโยนขึ้น

แต่รอยยิ้มของเขากลับชวนดูซ่อนอะไรบางอย่างเอาไว้อยู่

" …"

แล้วข้าวกลางวันละ?

ฉันหันไปมองดูพวกโพแทน

พวกเขากำลังเปิดโต๊ะจีนกินข้าวกลางวันกันอย่างเอร็ดอร่อย

กลิ่นหอมของเนื้องูย่าง กลิ่นหอมของไขมันวัวที่แทรกออกมาจากเนื้อซึ่งกำลังเต้นเร้าบนเตา เสียงผัดอาหารที่ดังต่อเนื่องไม่ขาดสาย

แถมกินตรงไหนไม่กิน ดันมากินตรงข้าง ๆ จุดที่พวกเราฝึกกันอีกดอง

"นี่ก็ถือเป็นการฝึกเช่นกัน อยู่ในป่าเขาบางทีก็ต้องทนต่อความหิวเหมือนกันนะเจ้าพวกลูกเจี๊ยบ"

ผอ. บานาว่าเช่นนั้นละ…

โอเค… ฉันรู้แล้วว่ารอยยิ้มเมื่อกี้หมายถึงอะไรดอง

นี่ไม่ใช่วีรบุรุษที่ฉันรู้จักดอง แต่เป็นนายทวารของนรกต่างหากดอง

ภาพของบุรุษเผ่ายักษ์ผมสีส้มเปลวเพลิงถือตรีศูล ได้กลายเป็นภาพของนายทวารนรก [ยมบาล] ไปแล้วดอง

"ต่อไปเป็นคำถามบทเรียน รู้มั้ยว่าป่าข้างหน้าคืออะไร? ตอบผิดต้องวิดพื้นห้าสิบครั้งทุกคน! "

*พรึบ* เกิดเสียงหันหน้าอย่างพร้อมเพรียงโดยมิได้นัดหมาย

เป้าหมายของสายตาคือเอซ ชายที่สอบกลางภาคได้เป็นอันดับหนึ่งของรุ่น

"เอซห้ามตอบ"

เล่นงี้เลยหรือดอง…

"ผมขอตอบครับ"

ในตอนนั้นเองที่โฮปยกมือขึ้นสูง

จริงสิ ยังมีโฮปที่เป็นพวกแน่นเนื้อหาตามตำราอยู่นี่นะ

" มันคือป่า [สีดำ] ตามภาพลักษณ์ครับ แต่พอได้พบปะกับชนเผ่าท้องถิ่น จึงทราบว่ามันคือ [ป่าเส้นด้ายดำ] เป็นหนึ่งในพื้นที่สำรวจที่อันตรายของทวีปนี้ครับ"

หากมองเลยออกไปจากกำแพงสีเทาทางฝั่งขวา จะพบกับผืนป่าสีดำที่ว่า

มันเป็นผืนป่าใหญ่ที่มีไม้ยืนต้นเปลือกสีแดงสูงกว่าสิบเมตรขึ้นหนาทึบ

หนามแหลมที่ยื่นออกจากผิวหยาบกร้าน ทำให้พวกมันดูมีอันตรายน่ากลัว

แต่สิ่งที่ทำให้ชวนขนหัวลุกมิใช่ต้นไม้หนามแหลมเหล่านั้น

แต่เป็นต้นไม้ประหลาดที่บอบบางคล้ายเส้นด้าย ซึ่งเติบโตอยู่ภายในป่านั้นต่างหาก

ทวีปแห่งนี้มีธรรมชาติที่แปลกประหลาดซึ่งต่างออกไปจากทวีปที่พวกเราจากมา

หนึ่งในนั้นคือต้นหญ้าสีดำที่มีใบเรียวเล็กจนคล้ายกับเส้นด้าย

ปกติพวกมันจะโตเป็นพุ่มขนาดเล็กหนึ่งเมตร หรือไม่ก็โตกระจายเป็นทุ่งหญ้าสีดำกว้างขวาง

พวกมันมีความเหนี่ยวคล้ายเชือก หากเอามาผ่านกระบวนการ จะสามารถนำมาใช้แทนเส้นลวดขนาดเล็กได้

แต่ต้นหญ้าด้ายดำที่ขึ้นในป่าแห่งนี้มันผิดแปลกออก

มันเติบโตจนมีขนาดใหญ่

เส้นด้ายสีดำนั้นขึ้นไปทั่วป่า และเกาะพันไปตามลำต้นไม้ใหญ่คล้ายพวกไม้เลื้อยธรรมชาติ

มันเลื้อย โยงใยคล้ายรังแมงมุม จนทำให้สีของป่ากลายเป็นสีดำสนิท

แสงตะวันที่ส่องลอดผ่านเส้นด้ายเหล่านั้น ได้กลายเป็นเงาสีดำอันคมกริบบนพื้น

เป็นเงาที่คมกริบพร้อมลวดลายน่าขยะแขยงวาดขึ้นอยู่ในป่าแห่งนี้

"ตอบได้ถูกต้อง ป่าที่มีชื่อว่า [ป่าด้ายดำ] นั้นอันตรายมาก ข้างในเต็มไปด้วยสัตว์ร้าย โดยมีเจ้าป่าเป็น [สไปเดอร์-อาบอก] ที่อันตราย พวกมันมีนิสัยที่ชอบจับเหยื่อไปแขวนกับด้ายสีดำที่ขึ้นโยงใยไปทั่วป่า

เหยื่อจะถูกปล่อยทิ้งเอาไว้ให้แห้งตายทั้งเป็น หรือไม่ก็ถูกวางไข่บนร่างแล้วถูกตัวอ่อนกัดกินออกมาจากข้างใน

ถ้าไม่อยากตายทรมาน ก็อย่าริอาจซนแอบหนีออกจากค่ายนี้เป็นอันขาด"

แบบนี้นี่เอง

แต่ว่าอยากออกไปผจญภัยงะ

แต่ก็เข็ดหลาบจากเหตุการณ์ครั้งที่แล้ว เพราะงั้นคราวนี้ฉันไม่ซนแหกกฏออกไปหรอก

(จะดีหรือ? นั่นเป็นดินแดนที่แม้แต่พวกผู้ใหญ่ยังสำรวจได้แค่ 60% เองนะดอง)

(ไม่ ไม่ สถานที่อันตรายแบบนั้น เดียวก็ได้ไปตายฟรีหรอกดอง)

จิตใจมารกับเทพกำลังโต้เถียงกันอยู่ในสมอง

(เจ้าจิตใจเทพเงียบปากไปเลย ชีวิตมันต้องสนุกเข้าไว้สิดอง!)

(เจ้าจิตใจมารอย่างแกต่างหากที่ต้องเงียบปากดอง!)

จิตใจมารที่สวมชุดปีศาจมีหาง กำลังวิ่งเข้าไปตบหน้าจิตใจเทพที่สวมชุดเทวดา

*@@#$&@@&&!!! *

เอาละสิ จิตใจมารกับเทพเริ่มตบตีกันวุ่นแล้วดอง

"การเรียนการสอนวันนี้จะให้พวกเจ้าศึกษาพืชพรรณ กับวิจัยพฤติกรรมโครงสร้างสัตว์ร้ายของป่า ให้แบ่งกลุ่ม--"

"..."

อยู่ ๆ ผอ. บานาก็หยุดพูดกะทันหัน

เขาหันหน้าไปทางประตูหลักที่พวกเราผ่านเข้ามาด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียด

ป้อมปืนจำนวนมากที่เคลื่อนไหวป้องกันตรงหอคอยทรงกรวย กำลังหยุดนิ่งไม่เคลื่อนไหว

ปลายของปากกระบอกปืนบนนั้น กำลังหันไปทางด้านนอกของตัวศูนย์บัญชาการพร้อมกัน

"---"

ในตอนที่คิดว่าเกิดอะไรขึ้น ก็มีเสียงบางอย่างลอดเข้ามาในหู

" $#---"

เสียงนั้นดังมาจากสถานที่ไม่ไกลจากตรงนี้

มันเป็นเสียงฝีเท้าของผู้คนจำนวนมาก

แผ่นดินเริ่มสั่นสะเทือนแรงขึ้นจนรู้สึกได้

มีเสียงโห่ร้องคล้ายคนป่า เสียงหอนที่น่าหวาดหวั่น และเสียงกู่ร้องราวกับจะทำศึกสงคราม

นี่มัน…

"พานักเรียนทุกคนเข้าไปหลบในอาคารเดียวนี้! ”

เสียงของผอ.บานาดังลั่นไปทั่วลานดินอย่างชัดเจน

แต่ก่อนที่ทุกคนจะได้ทันเคลื่อนไหว

ประตูเหล็กบานใหญ่ที่ควรปิดแนบสนิทกลับเริ่มเลื่อนเปิดออกอย่างน่าประหลาด

เสียงล้อเลื่อนที่ไหลไปตามรางเหล็กผั่งพื้นดังลั่นอย่างรวดเร็ว พร้อมกับภาพของผู้รุกรานที่กำลังบุกเข้ามา

พวกมันสวมหน้ากากไม้ที่วาดลวยลายปีศาจน่ากลัว สวมชุดเกราะหนังสีน้ำตาล และมีขนตามตัวปรากฏให้เห็นอย่างโดดเด่น

หางกับหูที่คล้ายกับหมาป่าหรือกระต่าย ทำให้ฉันรู้ว่าพวกเขาคือชนเผ่าท้องถิ่นที่พวกเราเรียกว่า [เผ่ามนุษย์สัตว์]

ประกายแสงจากที่สะท้อนลอดผ่านหน้ากากอันน่ากลัวนั้น คือดวงตาที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้นและเกลียดชัง

แถมพวกมันยังมีปืนไรเฟิลมาตรฐานของเผ่ามนุษย์ [M16] ถือแนบกายติดมาอีกด้วย

นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันเนี่ยดอง!?