ตอนที่หนึ่งร้อยสามสิบแปด Partner in Crime 2
มีการเล่นมุกว่า
หากมีฮาเร็มผู้หญิงร้อยคนจะมีคู่ยูริบนเตียงของเราไม่ต่ำกว่าสี่สิบคู่
นั่นคือความเป็นจริงของลอจิสติกส์ที่มนุษย์ธรรมดาไม่สามารถพิชิตได้หากเราไม่มีคาถาแยกเงาพันร่าง
ดังนั้นอย่างที่คนที่ผ่านการฝึกงานในเมืองมุมไบที่ร้อนระอุที่เต็มไปด้วยคนอินเดียหลายร้อยคนมาแล้ว
ผมก็เป็นคนหนึ่งที่คิดว่าตนเองต้องคิดค้นหรือหาวิชาที่ใกล้เคียงกับแยกเงาพันร่างมาให้เร็วที่สุด
เพราะความแตกต่างด้านจำนวนนั้นไม่ใช่เรื่องที่เราจะใช้ฝีมือกลบความแตกต่างกันได้ง่ายๆ
และผมได้ชื่นชมอาสึกะมากๆที่สมกับเป็นหญิงสาวที่ต้องหน้ากับเทพแห่งความมืดแล้วยังสามารถต่อสู้ได้
“อ๊าย อย่าขยับสิ”
อาสึกะทำหน้าเขินอายอีกครั้ง
“ตรงนั้นมัน ตรงนั้นมันอื้อ”
ร่างกายของอาสึกะสั่นและรัดผมอย่างต่อเนื่อง
เธอเป็นคนที่ชอบการ skinship การสัมผัสทางผิวหนัง สกินชิปมาก
จากลักษณะที่ชอบกอดกับโมโมโกะอยู่เสมอ
เลยเป็นคนที่อ่อนไหวจากการถูกสัมผัสนั่นเอง
ผมขยับร่างกายเล็กน้อย
“อื้อออ”
อาสึกะร่างกายกระตุกขึ้นมาอีกครั้งทันที
เพราะร่างกายของเธอนั้นไวต่อประสาทสัมผัสต่างๆมากๆ
“อย่า-อย่าแกล้งกันสินายรู้จุดอ่อนของชั้นนี่นา ฮืออ”
อาสึกะน้ำตาไหลเล็กน้อยที่คิดว่าผมแกล้งเธอ
ผมยกเธอขึ้นมานั่งในท่ากอดกับผม
“อ๊ะ”
อาสึกะเบิกตากว้างมานั่งในท่าที่การสัมผัสไม่ดีเท่าเดิมแต่ใบหน้าใกล้ชิดกันมากขึ้นทำให้เธอหน้าแดง
“ผมบอกความลับให้นะ”
ผมจูบเธออีกครั้งบนริมฝีปากที่สดใสของเธอ
“ผมไม่รู้จุดอ่อนของเธอหรอก”
ผมไม่คิดว่าใช้พลังล้างสมองต่อหญิงสาวที่ทนการล้างสมองของเทพแห่งความมืดได้มันจะได้ผล
ก่อนที่จะเป่าไปที่ใบหู
ที่ทำให้อาสึกะจั๊กกะจี๊จนทนไม่ไหว
“ยกเว้นเรื่องตรงหลังใบหู”
ผมกล่าวหลังจากขบใบหูของเธอเล็กน้อย
“บ้า บ้า บ้า”
ในขณะเดียวกันคานาเอะที่จับโทโมโกะแก้ผ้าเรียบร้อยจนเหลือแต่บราและกางเกงในนั้นหันมามองและบอกว่า
“เห็นไหม ชิสึกะจังเก่งใช่ไหมล่ะ?”