ราชันย์จอมเวทย์ชิงหลง

เมื่อได้ยินสิ่งที่ท่านแม่ของเขาถาม ชิงหลงก็เอ่ยปากอธิบายทันที ถึงที่มาที่ไปของเด็กน้อยมีปีกให้ฟัง "เอ่อ..คืออย่างนี้นะท่านแม่ ลูกไปพักที่เมืองจวิน ที่ได้กลายเป็นเมืองการค้า ระหว่างนั้นลูกได้ไปซื้อไข่สัตว์อสูรที่ร้านค้ามา ลูกก็ตกใจอยู่เหมือนกันที่ไข่ใบนั้นเป็นไข่มังกร ที่เจ้าของร้านได้มาระหว่างไปสำรวจสถานที่เก่าแก่เมื่อนานมาแล้ว" "ไข่มังกร ถ้าอย่างนั้นเด็กนั่นก็.....""ใช่อย่างที่ท่านแม่คิดนั่นล่ะ ขอรับ"ชิงหลงแปลกใจที่ท่านแม่ของเขาไม่ตกใจเลยซักนิด กับจ้องมองไปยังเด็กน้อยที่นั่งน้ำลายไหลอยู่บนโต๊ะ กำลังย่นจมูกสูดดมกลิ่นหอมของอาหารอยู่ ฟุด ฟิด ความน่ารักของเด็กน้อยตรงหน้าทำให้เกิดรอยยิ้มขึ้นบนใบหน้า จากนั้นก็เอ่ยถามว่า "เด็กน้อยนั่นชื่ออะไร""หลิงหลงน่ะท่านแม่ ลูกตั้งให้ตอนที่อยู่สำนักเพลิงตะวัน ขอรับ"เมื่อได้ยินดังนั้น ท่านแม่ของ ชิงหลงก็ยกมือขึ้นจากนั้นก็กวักมือ เรียกชื่อ เด็กน้อยออกไป "หลิงหลง!! มานี่มาเดี๋ยวเดียวจะเอาอาหารอร่อยๆให้กิน"เมื่อหลิงหลงได้ยิน ก็หัน ควับ! จากนั้นก็ยิ้มก่อนจะขยายปีกที่หลังออกก่อนจะกระพือปีกขึ้นลงแล้วบินไปยังท่านแม่ของชิงหลงทันที ก่อนจะยื่นแขนเล็กๆออกไปสองข้าง จากนั้นก็พูดออกมา"อุ้มหน่อย อุ้มหน่อย" ชิงหยูเยว่เมื่อได้ยินก็ยื่นแขนออกไปรับตัวหลิงลงเข้ามาอุ้มเอาไว้ จากนั้นก็ยิ้มแล้วนำมือไปลูบที่หัวหลิงหลงอย่างเอ็นดู ปีกที่หลังก็กลับสู่สภาพปกติ เมื่อถูกอุ้มเอาไว้"อะไรที่น่ารักๆยอมเป็นที่ชื่นชอบของเหล่าสตรี" ชิงหลงเห็นแล้วก็คิดอยู่ในใจ"หลิงหลง หนูคงหิวมากสินะ ดูสิน้ำลายไหลใหญ่เลย เดี๋ยวจะหยิบอะไรให้กินก่อนก็แล้วกัน"ชิงหยูเยว่หยิบหมั่นโถที่ทำเสร็จแล้วขึ้นมาก่อนจะยื่นให้หลิงหลงไป เมื่อเห็นอาหารที่อยู่ในมือหลิงหลงทำท่าทางดีใจออกมาก่อนจะยื่นมือไปหยิบหมั่นโถก่อนจะนำมากัดกินหนึ่งคำ ปีกเล็กๆที่หลังกระพือขึ้นลงเบาๆเหมือนจะถูกใจหมั่นโถนี้มากชิงหลงเห็นหลิงหลงชอบหมั่นโถที่แม่ของเขาทำ จู่ๆก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เหมือนกับว่า เขาจะหาวิธีรับมือเจ้ามังกรน้อยจอมเขมือบนี่ได้แล้ว แต่ชิงหลงก็ยังหวั่นอยู่ในใจลึกๆว่า จะต้องใช้หมั่นโถ หรือ อาหารอย่างอื่น มากเท่าไหร่กันถึงจะพอ"สงสัยคงต้องออกล่าหาอาหารตามป่าเขาแล้วล่ะแบบนี้ เช่น พวกสัตว์อสูรต่างๆที่สังหารก็จะนำมาทำอาหารให้หลิงหลงกิน ถ้าจะมาทำหมั่นโถให้หลิงหลงจอมเขมือบนี่ล่ะก็มีหวังวันๆไม่ต้องทำอะไรกันแน่นอน"ชิงหลงคิดอย่างรวดเร็วในหัวของตนเองก่อนจะกล่าวกับท่านแม่ของเขาว่า"ท่านแม่ลูกว่าจะไปที่ป่าพฤกษาทมิฬสักหน่อย หลักงจากที่กินอาหารเสร็จแล้ว" "ลูกจะไปทำอะไรที่ป่านั้นอีกรึ""เอ่อ..ไปล่าสัตว์มาทำอาหารให้หลิงหลงกิน ขอรับ""อืมๆ แม่เห็นด้วย งั้นเดี๋ยวแม่จะดูหลิงหลงรอลูกกลับมาก็แล้วกัน ""ได้ ขอรับท่านแม่" เหยียนฉื่อชิง ได้ยินว่าชิงหลงจะไปล่าสัตว์ที่ป่าพฤกษาทมิฬก็เอ่ยปากออกมาว่า"ชิงหลง ข้าไปด้วยคนสิ ข้าอยากไปดูว่าเจ้าจะล่าสัตว์ยังไง" "ได้สิ แต่เจ้าต้องระวังตัว อย่าออกห่างจากข้าล่ะ ป่านั่นเต็มไปด้วยสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งกว่าเจ้ามาก แต่เจ้าไม่ต้องกังวล ข้าจะดูแลเจ้าเอง""คุณชายพาข้าไปด้วยคน ข้าจะคอยดูแลองค์หญิงเอง ตอนที่คุณชายล่าสัตว์ เจ้าค่ะ"หยุนฮวากล่าวกับชิงหลง"ก็ได้อยู่หรอก แต่ระวังตัวด้วยล่ะ""เข้าใจแล้ว เจ้าค่ะ"ตอนนี้ชิงหยูเยว่ได้หยุดทำอาหารแล้วยกหน้าที่ให้กับเหล่าแม่บ้านทำแทน ส่วนตัวนางก็เดินออกมาจากห้องครัวพร้อมกับจานหมั่นโถและหลิงหลง ตอนนี้อาหารหนึ่งอย่างก็ตกไปอยู่ในกระเพาะของหลิงหลงเป็นที่เรียบร้อยแล้ว และดูเหมือนว่า ท่านแม่จะชอบหลิงหลงอย่างมาก"นี่หลิงหลงหนูอย่าได้ไปกินอาหารจากคนที่ไม่รู้จักที่นำมาให้เด็ดขาดเลยนะ มันอันตรายรู้ไหม"หลิงหลงก็พยักหน้าเข้าใจ และกัดกินหมั่นโถที่อยู่ในมือต่อด้วยใบหน้ายิ้มแย้มมีความสุข ถ้ามีใครมาเห็นก็ต้องตกหลุมรักในความน่ารักของหลิงหลงแน่นอน ชิงฮุยหลงที่เดินกลับมาพร้อมกับตงเสี่ยวกับฟงหมิง เมื่อเดินเข้ามาถึงก็แปลกใจที่เห็นภรรยาตอนกำลังอุ้มเด็กน้อยน่ารักมากคนหนึ่ง ตอนแรกก็ไม่ได้เอะใจอะไร จนกระทั่งมองเห็นบางอย่างเล็กๆที่ขยับไปมาอยู่ที่หลัง ตอนแรกคิดว่าตัวเองคงเหนื่อย จนตาฝาดไป แต่เมื่อจ้องมองดีๆก็เห็นว่ามันคือปีกขนาดเล็กสีทอง เพียงเท่านั้นล่ะ ความโกลาหลเกิดขึ้นทันที ชิงฮุยหลงยกมือขึ้นมาชี้ไปที่หลิงหลงก่อนจะตะโกนตะกุกตะกักออกไป"หยู...เยว่!! เจ้าไปเอาเด็กน้อยนั่นมาจากไหนกัน""หืม..ท่านพี่กลับมาแล้วหรอ มานั่งก่อนสิ" "เรื่องนั่งเอาไว้ก่อน เจ้าไปเอาเด็กนั่นมากจากไหนกัน""อ๋อ เด็กนี่นะหรอ หลงเอ๋อ เป็นคนพามาน่ะ" "หาาา...หลงเอ๋อ พามาอย่างนั้นรึ ""ใช่แล้ว หลงเอ๋อ บอกว่าได้มาตอนไปเมืองจวินน่ะ""เอ่อ...อย่าบอกนะว่า เด็กคนนั้น เป็นลูกมังกรน่ะ""หืม...ท่านพี่รู้ด้วยอย่างนั้นหรอ ว่านี่เป็นลูกมักรน่ะ""เฮ้อ....เป็นใครก็รู้ หลักฐานชัดเจนออกอย่างนั้น ดูสิ ขยับไปมาใหญ่เลย""คิกๆคิกๆ หน้ารักดีออก" "เหอะๆ เหอะๆ ข้าก็ว่างั้นล่ะ" หลังจากที่ยืนคุยกับภรรยาตนแล้วก็เดินมานั่งพักดื่มชารอส่วนตงเสี่ยว กับฟงหมิงก็เดินไปที่พัก "ท่านพี่ที่ร้านเป็นยังไงบ้าง""ก็ปกติดีทุกอย่างตั้งแต่นั้นมาก็ไม่เคยเกิดเรื่องอีกเลย ตอนนี้ทุกตระกูลไม่กล้าสร้างปัญหาให้เราแม้แต่น้อย ช่วงนี้ข้าก็ยังได้ยินมาว่าตระกูลจ้าวจะเปลี่ยนไปมากเลยล่ะตั้งแต่ที่บุตรชายจ้าวหลินเหลียนได้รับการรักษาในครั้งนั้น""ก็ดีแล้วนิ ท่านพี่ ต่างคนต่างอยู่" "นั่นสินะ ต่างคนต่างอยู่คงสบายใจกว่า""แล้วตอนนี้หลงเอ๋ออยู่ไหนรึ ข้าอยากจะคุยกับลูกนิดหน่อย" "อยู่ในครัวน่ะท่านพี่ นี่ก็ถึงเวลาอาหารกลางวันแล้ว ไปที่โต๊ะอาหารกันเถอะ"ทั้งสองเดินจากห้องโถงไปที่ห้องอาหาร ตอนนี้ทุกคนก็มาพร้อมหน้าพร้อมตากันแล้ว ก็เริ่มกินอาหารร่วมกัน ชิงฮุยหลงถามชิงหลงว่า "หลงเอ๋อ อีกไม่กี่วันก็จะมีการซื้อขายยาเม็ดสีทองที่ลูดสกัดแล้ว มีอะไรจะแนะนำเพิ่มอีกรึเปล่า""อืม...เรื่องนี้คงไม่มีปัญหา แต่ลูกอยากจะรับซื้อสมุนไพรต่างๆที่ใช้สำหรับผลิตเม็ดยา สมุนไพรที่ชาวบ้านไปหามาก็รับซื้อทั้งหมด ถือว่าเป็นการช่วยเหลือชาวบ้านไปในตัว""ความคิดของลูกพ่อเห็นด้วยอย่างยิ่ง เอาไว้พรุ่งนี้พ่อจะทำป้ายติดประกาศรับซื้อสมุนไพรก็แล้วกัน""ขอรับท่านพ่อ"หลังจากที่ทานอาหารเสร็จแล้วทุกคนก็แยกย้ายกันไปทำหน้าที่ ส่วน ชิงหลงเตรียมตัวไปที่ป่าพฤกษาทมิฬเพื่อออกล่าสัตว์อสูรและสัตว์ทั่วไป มาทำอาหารให้กับหลิงหลง "เจ้าพร้อมแล้วนะ ฉื่อชิง" ชิงหลงถามก่อนจะสร้างประตูวาปขึ้นไปโผล่ที่กลางป่าพฤกษาทมิฬ"ข้าพร้อมแล้ว ไปกันเถอะ"ครืนนน! ตึง!! ทั้งสามก้าวเดินผ่านประตูวาปออกมาที่กลางป่าพฤกษาทมิฬ เมื่อมาถึงก็เจอเข้ากับสัตว์อสูรวัวคลั่ง ตัวสูงเกือบ5เมตร กล้ามเนื้อเป็นมัดๆ ดูแข็งแกร่ง เขาสองข้าง โค้งงอปลายเขาแหลมคม ดวงตาดุร้าย ขาหน้าขวากำลังตะกุยดิน เพื่อพุ่งเข้ามาโจมตีชิงหลงทันที เมื่อเห็นชิงหลงโผล่ออกมา"หืม..โผล่ออกมาก็เจอของดีซะด้วย เหมาะจะนำมาทำอาหารซะจริงๆ เจ้าว่ารึเปล่า ฉื่อชิง""เอ่อ..เจ้ายังจะมาใจเย็นอีก เจ้าไม่เห็นรึไงมันจะโจมตีพวกเราแล้วนะ"งั้นจัดการมันก่อนก็แล้วกัน ชิงหลงเดินไปข้างหน้าเล็กน้อยก่อนจะใช้เวทย์คุกน้ำแข็งขึ้นมาจับสัตว์อสูรวัวคลั่งง่ายๆ เนื่องจากมันตัวใหญ่มีกำลังเยอะ เชื่องช้าจึงทำให้ถูกจับ อสูรวัวคลั่งมันพยายามพุ่งชนกรงน้ำแข็งที่ขังมันเอาไว้อย่างเต็มกำลัง แต่ก็ไม่สามารถทำลายลงได้มอ!! ตู้ม!! ตู้ม!! เสียงอสูรวัวคลั่งพุ่งชนทำลายกรงน้ำแข็งดังไปทั่ว เสียงร้องอย่างโกรธเกรี้ยว มอออ!!!ตู้ม!! "โห้ รุนแรงจริงๆแต่โทษที เจ้าต้องกลายเป็นอาหารสำหรับหลิงหลงปีศาจน้อยจอมเขมือบ ข้าจำเป็นต้องทำจริงๆไม่งั้น ข้าจะโดนเขมือบแทน" เมื่อกล่าวจบชิงหลงก็โจมตีด้วยเวทย์หอกน้ำแข็งเข้าที่หัวของอสูรวัวคลั่งอย่างรุนแรง เจาะทะลุ กระโหลกอสูรวัวคลั่งเข้าไป เสียงร้องของมันเพียงพอที่จะเป็นสัญญาณเตือนภัยให้สัตว์อสูรตัวอื่นๆระวังตัวกันมากขึ้น ก่อนสิ้นใจไป "ข้าว่าตอนนี้เจ้าควรกลับไปรอข้าที่บ้านดีกว่านะ เพราะเสียงร้องของอสูรวัวัคลั่งตัวนี้ทำให้สัตว์อสูรอื่นๆระวังตัวมากขึ้น ทำให้ยากในการล่า" "อืม..ข้าเข้าใจแล้ว เจ้าระวังตัวด้วยล่ะ ป่านี้ไม่ใช่มีแต่สัตว์อสูรระดับต่ำ แม้แต่ระดับสูงก็มี บางทีอาจจะมากกว่านั้น""ขอบใจที่เป็นห่วง ข้าจะระวังตัวก็แล้วกัน"ชิงหลงสร้างประตูขึ้นมาก่อนจะให้ทั้งสองออกไป แล้วก็เก็บร่างสัตว์อสูรวัวคลั่งใส่ลงในแหวนมิติ ก่อนจะใช้เวทย์เคลื่อนย้ายหายวับ ไปตามป่าเขา เมื่อมาถึงบริเวณบึงน้ำ ตรงที่ชิงหลงเคยพบสัตว์อสูรงูขาวนอนอาบแดดอยู่เมื่อครั้งนั้น "ดูเหมือนว่ามันจะไม่อยู่สินะ เอ๊ะ!! แทนหินที่อยู่ตรงกลางบึงหายไปอย่างนั้นรึ หรือว่า น้ำในบึงจะขึ้นทำให้แท่นหินนั้นหายไป"ชิงหลงยืนจ้องอยู่นานก็ไม่พบอะไรจึงคิดว่ารอไปคงไม่มีประโยชน์จึงเตรียมตัวที่จะใช้เวทย์เคลื่อนย้ายไปที่อื่น แต่ก็เหลือบไปเห็นแสงจุดเล็กๆที่กลางบึง จึงได้เดินเข้าไปใกล้ๆ วิ้งง!! วิ้งง!! จู่ๆบรรยากาศรอบตัวของชิงหลงก็เปลี่ยนไป บึงน้ำที่เคยมีหายไปและปรากฎเป็นช่องทางเดินเกิดขึ้น"เหวอ...!! นี่มันเกิดอะไรกันเนี้ย ทำไมบึงน้ำถึงได้กลายเป็นทางเดินไปได้ หรือว่าข้าจะถูกภาพมายาหลอกตาเข้าให้แล้ว" ชิงหลงพยายามควบคุมสติและทำใจให้สงบลงก่อนจะหันหลังกลับแล้วใช้มือตนเองยื่นไปข้างหน้าช้าๆ วูบ!! "หืม..มือข้าสามารถผ่านออกไปได้ แสดงว่านี่เป็นภาพมายาลวงตาแน่นอน แล้วทำไมตอนนั้นข้าถึงเห็นสัตว์อสูรงูเงากันล่ะ นี่มันแปลกเกินไปแล้ว"ถ้าสิ่งที่ชิงหลงกำลังสงสัยเป็นอย่างที่เขาคิด ทางเข้านี้คงมีอะไรดีรอเขาอยู่เป็นแน่ แต่ก็อาจจะอันตรายมากเช่นกันถึงตอนนั้น ข้าก็แค่หนีก็สิ้นเรื่องเมื่อตัดสินใจได้ ชิงหลงก็เดินเข้าไปในทางเดินที่ปรากฎขึ้นมาก่อนจะใช้เวทย์แสงส่องทางเดินเข้าไป พื้นผนังสองข้างเป็นหินแข็งถูกสร้างขึ้นน่าจะนานมาแล้ว เมื่อเดินเข้าไปตามทางเดินเรื่อยๆก็มาถึงห้องกว้างที่ด้านหน้าปรากฎเป็นประตูหินสลักลวดลายตัวอักษรเก่าแก่โบราณเอาไว้ ที่ด้านข้างประตูมีรูปปั้นของอัศวินนั่งคุกเข่าลงหนึ่งข้าง มีโล่ขนาดใหญ่ตั้งลงที่พื้นหินด้านหน้า ดาบขนาดใหญ่ปักลงไปในพื้นหินเหมือนกำลังทำความเคารพอยู่ชิงหลงเดินตรงไปยังประตูหินโบราณก่อนจะได้ยินเสียง ครืนนน!!! ครืนน!!! พื้นหินสั่นสะเทือนไปมาอย่างรุนแรง ทำให้ชิงหลงเสียการทรงตัวก่อนจะล้มลงกลิ้งไปมาบนพื้นหิน ซักพักก็หยุดลง

"อะไรกันอีกเนี้ย!!"

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 39 ออกล่าสัตว์

คล้ายกับเรื่องราชันย์จอมเวทย์ชิงหลง ที่คุณอ่าน

ราชันย์จอมเวทย์ชิงหลง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 39 ออกล่าสัตว์

คล้ายกับเรื่องราชันย์จอมเวทย์ชิงหลง ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้