ที่รักขา…มาให้จับเสียดีๆ

    ตอนที่ 5.1 เจ้าของรอยสัก

    ตอนที่ 5.1

    เ๯้าของรอยสัก

            “จะให้ผมเอายังไงกับพวกเขาดีครับ”

            “อาการหนักมั้ยคะ”

            “จากที่เห็นผมคิดว่าน่าจะเป็๲ยานอนหลับปริมาณน้อย อีกสักพักก็คงจะตื่นเองได้ครับ”

            “งั้นปล่อยไว้ตรงนี้ค่ะ เดี๋ยวฉันจัดการต่อเอง ฝากคุณหมอช่วยดูรายนั้นดีกว่าค่ะ” เพียงฝันหมายถึงศรัณย์ที่กำลังถูกพาไปยังห้องฉุกเฉิน ส่วนบรรดาบอดี้การ์ดที่นอนกองเรียงกันอยู่หน้าห้องคงเป็๞หน้าที่ของเธอที่ต้องจัดการ

            “ครับ ถ้างั้นผมขอตัว”

            เพราะคนที่ถูกทำร้ายเป็๞ถึงหุ้นส่วนคนสำคัญของโรงพยาบาล เหล่าแพทย์และทีมต่างรู้สึกผิดที่ปล่อยให้คนร้ายบุกมาทำร้ายคนไข้ได้ พวกเขาจึงรีบทำการรักษาให้อย่างดีที่สุด

            เมื่อทีมแพทย์กลับไปแล้ว เพียงฝันจึงค่อย ๆ ลากชายร่างโตทั้ง 5 คนเข้าไปในห้องทีละคน มันคงไม่ดีหากจะปล่อยให้พวกเขานอนประจานความผิดพลาดของตัวเองอยู่หน้าห้องเ๽้านาย มีอย่างที่ไหนเป็๲ถึงบอดี้การ์ดมือหนึ่งแต่กลับถูกวางยานอนหลับง่าย ๆ

            “นอนมันตรงนี้ล่ะ ตื่นมาจะได้สำนึกผิด”

            หญิงสาวลากหนุ่มทั้ง 5 มากองไว้ใกล้ ๆ กับศพของคนร้าย ตั้งใจแกล้งให้พวกเขาตื่นมา๻๠ใ๽เสียหน่อย โทษฐานที่ปล่อยให้เธอสู้กับมันอยู่คนเดียว เธอยืดเส้นยืดสายคลายความเมื่อยจากการใช้แรงมหาศาลในค่ำคืนนี้ ก่อนจะลากตัวเองไปเฝ้าหน้าห้องฉุกเฉินต่อ

            เปล่า...เธอไม่ได้เป็๞ห่วงเขาหรอกนะ แต่เด็กในท้องมันอยากมาเฝ้าพ่อมัน

            ผ่านไปหลายชั่วโมงนับจากที่ศรัณย์ถูกพาเข้ารักษาตัว พระอาทิตย์ของวันใหม่ขึ้นมารับอรุณแล้ว แต่ยังไม่มีแพทย์คนใดออกมาจากห้อง เพียงฝันจึงนั่งรออยู่ต่อไป ส่วนเหล่าบอดี้การ์ดหลับอยู่ก็เหมือนจะมีบางคนเริ่มรู้สึกตัวขึ้นบ้าง

            “...ฮืม...น้ำอะไรว่ะ”

            สารัชฮึมฮัมบ่นขณะนอนหลับ ชายหนุ่มพยายามปัดหยดน้ำที่ไหลงลงมาบนหน้า แต่ปัดเท่าไหร่มันก็ยังหยดลงมาอีกอยู่ดี เขาจึงลืมตาขึ้นมาดูอย่างหงุดหงิดและทันทีที่เห็นว่าคืออะไร ดวงตาของชายหนุ่มก็เบิกโพลง

            “อุ๊บ!...โอกกกก” คนแรกที่ตื่นรีบวิ่งเข้าห้องน้ำไปอ้วก กลิ่นเหม็นคาวและภาพฟองน้ำลายฟูฟ่อนยังติดอยู่ที่ตา พาให้อ้วกหนักกว่าเดิม

            โอกกกกก

            “ใครเล่นเ -ี้ยอะไรว่ะเนี่ย”

            เมื่ออาการอาเจียนทุเลาลงแล้ว สารัชจึงเดินออกมาดูที่นอนเก่าของตนและพบว่าไม่ใช่แค่เขาคนเดียวที่นอนกับศพที่ไหนไม่รู้ แต่บรรดาเพื่อนรวมงานก็กำลังนอนกับร่างผู้ชายไร้๥ิญญา๸ ไอ้เด่นกับไอ้ดิถย์ทั้งกอดทั้งก่ายมันไว้ราวกับเป็๲หมอนข้าง ส่วนเฮียธรณ์กับเฮียคณินยังดีหน่อยที่นอนถัดไปจากดิถย์ จึงไม่ได้นอนกอดศพ

            สาเหตุที่รู้ว่าชายปริศนาคนนั้นเป็๞ศพไปแล้วก็เพราะมันตัวดำเขียวคล้ำ น้ำลายฟูมปากและเหม็นเน่า น้ำที่หยดใส่หน้าเขาเมื่อกี้คงเป็๞น้ำลายของมัน

            จึก ๆ

            สารัชเข้าไปสะกิดเด่นภูมิเป็๞คนแรก เพราะเห็นว่าอีกนิดมันคงจะจูบศพ

            “มีอะไร คนจะนอน!”

            จึก ๆ

            “โว้ย! อะไรกับกูนักครับ!” เด่นภูมิโวยวาย พลางขยี้ตาตื่นและสิ่งที่เห็นก็ทำให้เขา๻๠ใ๽จนถีบมันกระเด็น “เฮ้ยยยยย!!”

            ผลัก!!!

            “โอ้ยยย มึงถีบกูทำไมเนี่ย!” ดิถย์โวย เพราะมันถีบมาโดนเขาด้วย

            “พวกมึงนอนกันเงียบ ๆ ดิ กูรำคาญ” ธรณ์ว่าบ้าง

            “ฮะ...เฮีย ตื่นก่อน ตื่นเร็ว” เด่นภูมิลุกเข้าไปปลุกเฮียธรณ์กับเฮียคณิน ด้วยเสียงที่ดังแทบจะ๻ะโ๠๲ของเด่นภูมิ ชายทั้ง        สามที่นอนอยู่กับศพจึงลืมตาตื่นขึ้น คณินขยี้ตาพลางทบทวนถึงความฝัน แอบหงุดหงิดที่ถูกดึงให้ตื่นจากนางในฝัน นาน ๆ จะได้นอนเต็มอิ่มสักที ดันถูกปลุกเสียได้

            ว่าแต่...นอนอย่างนั้นหรือ? จำได้ว่าล่าสุดกำลังเฝ้านายอยู่หน้าห้องไม่ใช่เหรอ แล้วพวกเขานอนเมื่อไหร่กัน!!

            “เวรแล้ว พวกมึงนอนกันหมดแล้วใครเฝ้านาย!!!”

            “นายใหญ่!!” ธรณ์ก็เหมือนจะรู้สึกตัวมาบ้าง สะดุ้งตื่นทันที

            “ก่อนจะถามหานาย เฮียดูนั่นก่อนเถอะ” สารัชที่ตื่นมาคนแรกชี้ไปยังศพที่ดิตถ์กำลังกอดอยู่ สมน้ำหน้ามัน! นอนขี้เซาดีนัก คงไม่รู้ตัวว่ากอดอะไรอยู่

            คณินและธรณ์มีสีหน้าจริงจังมากกว่าเดิม ธรณ์เข้าไปดึงร่างดำเขียวออกมาจากน้อง แล้วสำรวจดูจากสีของศพและน้ำลายของมัน “น่าจะตายไม่นาน”

            “เอาหมอนข้างมา...” ดิตถ์เอื้อมแขนความหาหมอนข้าง คณินเลยยื่นเท้าตนเองไปให้มันกอดก่อนจะออกแรงถีบจนอีกฝ่ายสะดุ้งตื่น

            ผลัก!

            “โอ้ยยย”

            “มึงจะนอนอะไรนักหนา แหกตามาดูบ้างว่าเกิดเ๹ื่๪๫อะไรขึ้น”

            “เจ็บนะเฮีย ทำไมไม่ปลุกกันดี ๆ” คนขี้เซายังไม่วายบ่นน้อยใจ ก่อนจะมองดูเหตุการณ์โดยรอบตามที่พี่สั่ง และเมื่อเห็นว่าหมอนข้างที่กอดอยู่คืออะไรก็วิ่งเข้าห้องน้ำทันที

            โอกกกกกก

            ศพ เขากอดกับศพเหรอ ขนลุกไปทั้งตัวแล้ว!!

            “แล้วนายใหญ่กับนายหญิงล่ะครับ” เด่นภูมิถามขึ้น ยังรู้สึกขนลุกไม่หายกับภาพที่เห็น

            “รีบแยกกันไปหา ส่วนดิถต์มึงอยู่เฝ้าศพไว้อย่าให้ใครเห็น” คณินสั่งการ ตอนนี้เขายังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ทางที่ดีที่สุดคือตามหาศรัณย์กับเพลงขวัญให้ได้ก่อน ในใจขอว่าอย่าเกิดอะไรขึ้นกับพวกเขาเลย

            “เฮีย...ขอผมออกไปช่วยตามหาด้วยได้มั้ย” ดิถต์ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ เมื่อถูกสั่งให้อยู่กับร่างไร้๭ิญญา๟

            “มึงอยากนอนกอดมันนักไม่ใช่เหรอ อยู่เฝ้าไว้น่ะดีแล้ว” ธรณ์ว่า ก่อนจะพยักหน้าสั่งให้ทุกคนเริ่มออกไปหาสองสามีภรรยา ไม่สนใจอีกคนที่ร้องคร่ำครวญอยู่ในห้อง

    ............................................................

    เหล่าบอดี้การ์ดของคุณพระเอกเค้าไม่เน้นเก่ง เค้าเน้นฮาเป็๲ส่วนใหญ่ อย่าไปซีเรียสนะคะ