บรรยากาศใน "เรือนบุปผาซ่อนเร้น" ยามค่ำคืนเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความปรารถนาที่อันตราย แสงเทียนสลัวส่องกระทบใบหน้างดงามของซูเม่ยที่กำลังเบียดกายแนบชิดกับเย่หวง นิ้วเรียวของนางไล้ไปตามแผงอกของเขาอย่างอ้อยอิ่ง
"ข้าเปลี่ยนใจแล้ว..."
นางกระซิบเสียงพร่า
"แทนที่จะส่งท่านลงนรก... ข้าขอเก็บท่านไว้ 'ดูเล่น' เป็นสมบัติส่วนตัว..."
เย่หวงที่กำลังถูกรุกหนักจนหลังพิงพนักเก้าอี้ กลืนน้ำลายอึกใหญ่ แม้เขาจะเป็นโปรเกมเมอร์ที่ผ่านด่านยากๆ มาเยอะ แต่ด่าน "สาวงามรุกฆาต" แบบถึงเนื้อถึงตัวขนาดนี้ ทำเอาไปไม่เป็นเหมือนกัน
(ความคิดในใจเย่หวง: 'เฮ้ยๆ... เดี๋ยวสิแม่คุณ! บทมันเปลี่ยนเร็วไปไหม? เมื่อกี้ยังจะฆ่าแกงกันอยู่เลย ไหงตอนนี้จะจับทำสามีซะงั้น!? แล้วมือไม้เนี่ย... เลื้อยเก่งเหลือเกิน!')
ในขณะที่เย่หวงกำลังทำตัวไม่ถูก และซูเม่ยกำลังจะโน้มหน้าเข้ามาประกบปาก...
"หยุดเดี๋ยวนี้นะ! ข้าบอกว่าข้าจะเข้าไป! ใครกล้าขวาง!"
เสียงเอะอะโวยวายดังลั่นมาจากหน้าประตูห้อง! ทำลายความเงียบสงัดของยามราตรี ตามมาด้วยเสียงร้องห้ามอย่างแตกตื่นของแม่เล้า
"คุณชายเจ้าคะ! ไม่ได้นะเจ้าคะ! แม่นางซูเม่ยกำลังรับแขกสำคัญอยู่!"
ปัง!!!
ประตูไม้แกะสลักราคาแพงถูกถีบจนเปิดอ้าออกอย่างแรง!
ผู้ที่บุกรุกเข้ามาคือ "ชายหนุ่มหน้าหวาน" รูปร่างอรชรในชุดคุณชายเจ้าสำราญสีขาวขลิบทอง ในมือถือพัดจีบ ใบหน้าสวยหวานหยดภายใต้แสงโคมไฟ ผิวขาวผ่องดุจหิมะ ดวงตากลมโตฉายแววเอาแต่ใจ... ดูยังไงก็น่าสงสัยสุดๆ!
ด้านหลัง "คุณชาย" ผู้นี้ มีผู้ติดตามชายฉกรรจ์สวมชุดรัดกุม 4 คน ยืนคุมเชิงด้วยท่าทางขึงขัง
"ซูเม่ย!" คุณชายหน้าหวานตะโกนลั่น "ข้าส่งเทียบเชิญมาตั้งหลายรอบ เจ้าไม่เคยสนใจ! แต่พอเป็นไอ้หนุ่มหน้าจืดนี่ เจ้ากลับเปิดห้องรับรองให้มันงั้นรึ!?"
เย่หวงหันไปมองผู้มาใหม่... แล้วก็ต้องแทบกุมขมับ
[Gamer Vision: Auto-Scan]
เป้าหมาย: "คุณชายลึกลับ"
ตัวจริง: หลิวหรูเยียน (Liu Ruyan)
สถานะ: ปลอมตัว (Cross-dressing) / ระดับความเนียน: 5/10 (หลอก NPC ในที่มืดพอได้ แต่หลอก Player ไม่ได้!)
อารมณ์: โกรธจัด, หึงหวง(?), เป็นห่วง
(ความคิดในใจเย่หวง: 'โอ๊ยยย... คุณหนูหลิว! นี่ท่านแอบหนีออกจากจวนมาเหรอเนี่ย? ปลอมตัวเป็นผู้ชายได้ไม่เนียนเลยสักนิด! หน้าอกหน้าใจพันผ้าแน่นขนาดนั้นหายใจออกเหรอ!? แล้วไอ้บทคุณชายขี้โมโหนั่นมันอะไรกัน!?')
แต่สิ่งที่ทำให้สถานการณ์เลวร้ายลงไปอีก คือ "มุมกล้อง"!
ในสายตาของหลิวหรูเยียนที่มองเข้ามา... ภาพที่นางเห็นคือ เย่หวงกำลังนั่งเอนหลังพิงเก้าอี้ โดยมีซูเม่ยนั่งคร่อมอยู่บนตัก (มุมบัง) เสื้อผ้าของซูเม่ยหลุดลุ่ยเล็กน้อย และมือของเย่หวง (ที่พยายามจะดันนางออก) กลับดูเหมือนกำลังกอดเอว หรือจับจุดสำคัญของนางอยู่!
"เจ้า... เจ้า..."
หลิวหรูเยียนหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ (และอายแทน) นิ้วสั่นระริกชี้มาที่เย่หวง
"ไอ้คนลามก! ไอ้ตัณหากลับ! ข้านึกว่าเจ้าจะเป็นวีรบุรุษผู้ผดุงคุณธรรม ที่แท้ก็มามั่วสุมทำเรื่องบัดสีกับนางโลมในที่อโคจรแบบนี้เรอะ!"
เย่หวงรีบยกมือปฏิเสธ
"เดี๋ยว! คุณช... เอ้ย น้องชาย! เจ้าเข้าใจผิดแล้ว! ข้าไม่ได้ทำอะไรเลย นางต่างหากที่..."
"หุบปาก!"
หลิวหรูเยียนตวาดลั่น ไม่ฟังคำแก้ตัว
"ทหาร! เอ้ย... ผู้ติดตาม! ไปลากตัวมันออกมา! ข้าทนเห็นภาพอุจาดตาแบบนี้ไม่ได้! พาตัวมันไปสั่งสอนที่... เอ่อ... ที่ตรอกมืดหลังร้านเดี๋ยวนี้!"
"รับทราบ!"
ผู้ติดตามทั้ง 4 คน (ซึ่งจริงๆ คือ หน่วยเงา ระดับสูง) พุ่งเข้ามาหาเย่หวงทันที!
ซูเม่ยที่กำลังอารมณ์ค้าง หรี่ตามองผู้บุกรุกด้วยความหงุดหงิด นางสัมผัสได้ทันทีว่า "คุณชาย" คนนี้ไม่ใช่คนธรรมดา และผู้ติดตาม 4 คนนี้ก็ฝีมือร้ายกาจ นางจึงเลือกที่จะไม่ปะทะตอนนี้เพื่อรักษาความลับขององค์กร
"ชิ... ตัวขัดจังหวะ"
นางผละออกจากเย่หวง จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย แล้วส่งสายตายั่วยวนให้เย่หวงทิ้งท้าย
"ไว้ค่อยมาต่อกันคืนหลังนะเจ้าคะ... ของเล่นของข้า"
เย่หวงยังไม่ทันได้ตอบโต้ ก็ถูกหน่วยเงาสี่คนหิ้วปีก (แบบล็อคแขนขาไม่ให้ดิ้น) ลากตัวออกจากห้องอย่างรวดเร็ว!
"เฮ้ย! ปล่อยข้า! ข้าเดินเองได้! นี่มันลักพาตัวชัดๆ!"
"พาไป!"
หลิวหรูเยียนสะบัดพัด เดินนำลิ่วออกไปทางประตูหลัง ท่ามกลางความมึนงงของแขกเหรื่อในหอวายุหอม
...
[ณ ตรอกซอยเปลี่ยว ห่างจากหอวายุหอม]
หลังจากถูก "หาม" วิ่งลัดเลาะมาตามหลังคาและตรอกซอยมืดๆ จนแน่ใจว่าไม่มีใครตามมา หน่วยเงาก็โยนเย่หวงลงกับพื้น (เบาๆ)
เย่หวงลุกขึ้นปัดฝุ่น ถอนหายใจยาว แล้วหันไปมอง "คุณชายหน้าหวาน" ที่ยืนกอดอกหน้ามุ่ยอยู่ใต้แสงจันทร์
"เลิกเล่นละครได้แล้วมั้ง... แม่นางหลิว" เย่หวงเอ่ยเสียงเรียบ
หลิวหรูเยียนสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะดึงปิ่นปักผมออก ปล่อยผมยาวสลวยให้ตกลงมาสยายเต็มแผ่นหลัง เปลี่ยนจากคุณชายเจ้าสำราญกลับคืนสู่โฉมหน้าของ "ธิดาสวรรค์" ผู้เลอโฉม
"เจ้าดูออกด้วยรึ?" นางถามแก้มป่อง
"ดูไม่ออกก็ตาบอดแล้ว..." เย่หวงส่ายหน้า
"ว่าแต่ท่านเล่นบ้าอะไรเนี่ย? บุกไปฉุดข้าออกมาจากหอนางโลมยามวิกาลแบบนี้ ชื่อเสียงข้าป่นปี้หมดพอดี"
"ข้าต่างหากที่ต้องถามเจ้า!"
หลิวหรูเยียนเดินเข้ามาประชิดตัว จ้องหน้าเขาเขม็ง แววตาเต็มไปด้วยความโกรธและความเป็นห่วง
"เจ้าทำบ้าอะไรลงไป เย่หวง! เจ้าไม่รู้หรือไงว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร!"
นางลดเสียงลงกระซิบ แต่หนักแน่น
"สายข่าวของข้ารายงานมาว่า ซูเม่ย ไม่ใช่นางโลมธรรมดา... แต่นางมีความเชื่อมโยงกับกลุ่มมือสังหารที่พรรคอสรพิษจ้างมา! นางคือนักฆ่าระดับพระกาฬ!"
"ข้ารู้ว่าเจ้าเก่ง... แต่การเอาตัวเข้าไปเสี่ยงในถ้ำเสือคนเดียวแบบนั้น แถมยัง... ยังไปทำรุ่มร่ามกับนางแบบนั้น... เจ้าอยากตายมากนักหรือไง!"
น้ำเสียงของนางสั่นเครือเล็กน้อยในประโยคสุดท้าย บ่งบอกว่านางกลัวเขาจะเป็นอันตรายจริงๆ (หรืออาจจะหึงที่เห็นภาพบาดตาก็ไม่รู้)
เย่หวงมองหญิงสาวตรงหน้า แล้วก็อดยิ้มไม่ได้... ที่แท้นางก็รีบแจ้นมาเพราะเป็นห่วงเขานี่เอง ถึงวิธีจะดูละครน้ำเน่าไปหน่อยก็เถอะ
"ข้ารู้อยู่แล้ว..."
เย่หวงตอบเสียงนุ่ม
"ข้ารู้ว่านางเป็นนักฆ่า... แต่ข้าก็มีแผนของข้า"
"แผนอะไร? แผนเปลืองตัวงั้นรึ?"
หลิวหรูเยียนค้อนขวับ ก่อนจะสะบัดหน้าหนีแก้เขิน
"ฮึ! ครั้งหน้าถ้าจะไปตายที่ไหนก็บอกข้าก่อน ข้าจะได้ไม่ต้องลำบากปลอมตัวมาช่วย!"
นางทำท่าจะเดินนำไปทางทิศที่ตั้งของจวนเจ้าเมือง แต่แล้วก็ชะงักเท้าเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ หลิวหรูเยียนหมุนตัวกลับมาหาเย่หวง สีหน้าของนางเปลี่ยนจากความเขินอายเมื่อครู่ เป็นความเคร่งเครียดจริงจังในทันที
"เย่หวง... ฟังข้าให้ดีนะ"
น้ำเสียงของนางหนักแน่นและแฝงความกังวล
"เจ้ารีบกลับบ้าน... กลับไปที่สำนักกระบี่เมฆาเดี๋ยวนี้ อย่าแวะเถลไถลที่ไหนอีก"
เย่หวงเลิกคิ้ว "เกิดอะไรขึ้น? ทำไมทำหน้าเครียดขนาดนั้น?"
"เมื่อครู่นี้... ระหว่างทางที่ข้ามา หน่วยเงาของท่านพ่อได้ปะทะและสังหารกลุ่มนักฆ่าชุดดำที่ซุ่มอยู่รอบนอกเมือง" หลิวหรูเยียนลดเสียงลงกระซิบ "จากการตรวจสอบศพและอาวุธ... คาดว่าเป็นมือสังหารระดับสูงที่พรรคอสรพิษสาขาหลักส่งมาเพื่อเก็บกวาดเจ้าโดยเฉพาะ"
นางมองไปรอบๆ ความมืดอย่างระแวดระวัง
"แม้หน่วยเงาจะจัดการกลุ่มนั้นไปแล้ว แต่ข้าเกรงว่าอาจจะมีพวกที่หลุดรอดสายตาไปได้... คืนนี้เมืองชิงเหอไม่ปลอดภัยสำหรับเจ้าอีกแล้ว"
"และที่สำคัญที่สุด..."
หลิวหรูเยียนจ้องตาเขาเขม็ง เน้นย้ำทุกคำพูด
"ระวัง 'ซูเม่ย' ไว้ให้ดี... นางไม่ใช่แค่นักฆ่าธรรมดา ระดับพลังฝีมือของนางลึกล้ำกว่าที่เจ้าเห็นมากนัก ข้าประเมินว่านางอาจจะแข็งแกร่งพอๆ กับท่านพ่อ หรือแม้แต่ผู้อาวุโสสูงสุดของจวนเจ้าเมืองเลยทีเดียว!"
เย่หวงชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินเช่นนั้น
(ความคิดในใจเย่หวง: 'หา? ระดับเดียวกับเจ้าเมือง? นั่นมันต้องขอบเขตปฐพีแล้วไม่ใช่รึ? แต่เมื่อกี้สแกนดูนางแค่ ขอบเขตวิญญาณ ขั้นสูงสุด (Level 30) เองนะ... หรือว่าแม่นางหลิวจะเข้าใจผิด? หรือประเมินนางสูงเกินไปเพราะความลึกลับของนาง? แต่ก็เอาเถอะ... ขอบเขตวิญญาณขั้นสูงสุดก็ตึงมือข้าอยู่ดี')
"ทางเรายังไม่อยากเปิดศึกกับ 'องค์กรดอกบัวโลหิต' ที่นางสังกัดอยู่โดยไม่จำเป็น เพราะฉะนั้น... อย่าไปยั่วยุนาง หรือเอาตัวเข้าไปเสี่ยงใกล้ชิดนางแบบเมื่อกี้อีก เข้าใจไหม?"
นางพูดด้วยน้ำเสียงที่เจือความเป็นห่วงอย่างปิดไม่มิด ก่อนจะถอนหายใจยาว
"รีบกลับไปซะ... แล้วเจอกันวันหลัง"
พูดจบ หลิวหรูเยียนก็พลิ้วกายหายไปในความมืดพร้อมกับผู้ติดตาม ทิ้งให้เย่หวงยืนนิ่งอยู่กลางตรอกเพียงลำพัง
เย่หวงมองตามทิศทางที่นางจากไป ครุ่นคิดถึงคำเตือนนั้น
"เข้าใจผิดไปไกลเลยแฮะ... แต่ก็ดี ยิ่งนางระวังตัวมากเท่าไหร่ ข้าก็ยิ่งปลอดภัยขึ้นเท่านั้น"
เขาจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ แล้วเริ่มออกเดินมุ่งหน้ากลับสำนักกระบี่เมฆาตามคำแนะนำ แม้ท่าทางจะดูสบายๆ แต่ประสาทสัมผัสทุกส่วนของเขาก็ตื่นตัวเต็มที่ ใช้ [Gamer Vision] กวาดสแกนรอบทิศทางเพื่อระวังภัย
ทว่า... เหนือขึ้นไปบนยอดหลังคาของหอคอยสูงที่อยู่ห่างออกไป...
ท่ามกลางแสงจันทร์สลัว ร่างระหงในชุดสีม่วงเข้มยืนกอดอกมองดูแผ่นหลังของเย่หวงที่ค่อยๆ เดินห่างออกไป สายลมยามดึกพัดชายเสื้อและเส้นผมของนางให้ปลิวไสว
ซูเม่ย...
นางไม่ได้โกรธที่เหยื่อหลุดมือไป และไม่ได้ตามล่า... แต่ริมฝีปากสีแดงสดของนางกลับยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่มีเลศนัย ลึกลับ และน่าขนลุก
"หนีไปสิ... พ่อหนุ่มน้อย..."
นางพึมพำเบาๆ กับสายลม
"ยิ่งเจ้าหนี... เกมไล่จับของเราก็ยิ่งสนุก... ข้าจะรอวันที่เจ้าเดินกลับมาหาข้าด้วยตัวเอง... หึๆๆ"
เงาร่างของนางค่อยๆ เลือนหายไปในความมืด... ทิ้งไว้เพียงกลิ่นหอมจางๆ และความรู้สึกเย็นยะเยือกที่ปกคลุมเมืองชิงเหอยามค่ำคืน
1.35M
