ตำนานเทพอสูรจอมราชัน NC18+

ตอนที่100 บังอาจ..พวกเจ้าใส่ร้ายเมียข้า

"ลูกรักเจ้ามีอะไรผิดปกติหรือไม่ นางที่เข้าสิงเจ้าได้บีบบังคับส่วนใดหรือป่ะ..."

เสียงของเจ้าสำนักต้วนกล่าวด้วยตัวสั่นเทาเป็นห่วงลูกชาย ที่ตอนนี้ฟังดูเหมือนบ้าคลั่ง ต้วนจี้หันมายิ้มกับบิดา

"ไม่มีอะไรหรอกท่านพ่อข้าก็เป็นตัวของข้าเองไม่มีใคร? บังคับข้า นางให้สิ่งตอบแทนแก่ข้าคือพลังเท่านั้น ส่วนที่ข้ามอบให้เขาคือชีวิตที่จงรักภักดีต่อโลกคู่ขนาน.."

เสียงของคุณชายต้วนจี้กล่าวแผ่วเบาลง ตอนนี้บังคับความลิงโลดดีใจลงได้เกือบเจ็ดส่วน

" เจ้าไม่ได้เป็นบุตรหลานสายตรงของจอมจักรพรรดิอสูรวารีจะเข้าชิงตำแหน่งรัชทายาทสายตรงได้เยี่ยงไร.."

เจ้าสำนักต้วนกล่าวด้วยความสงสัย

"ท่านพ่อไม่ต้องคิดให้มากเรื่องหรอกข้าได้คิดไว้ตั้งแต่ครั้งแรกที่ติดต่อขอซื้อธูปอัญเชิญทูตโลกขนานมาแล้ว ถ้าสำเร็จข้าจะขอองค์หญิงเจ้าลีหมิงองค์หญิงใหญ่เป็นภรรยา หลังจากที่ฆ่าองค์ชายสิบสี่ไปแล้ว

เมื่อข้าเป็นราชบุตรเขยมีหรือจะไม่สามารถเข้าไปแข่งขันชิงตำแหน่งองค์รัชทายาทสายตรงได้ เมื่อข้าเกี่ยวดองเป็นคนของพวกเขาแล้ว ข้าเก่งที่สุดปราบพวกลูกหลานขยะเหล่านั้นหมดสิ้น องค์จอมกษัตริย์จะไม่แต่งตั้งข้าผู้เป็นราชบุตรเขยรึ เพื่อไปสำแดงแสนยานุภาพของเขตแดนอสูรวารีน้ำจืดที่เป็นอาณาจักรเล็กๆ ..."

คำพูดของทั้งสองจบสิ้นลง คุณชายต้วนจี้หัวเราะอย่างเบิกบาน เหมือนแผนการของเขาวางไว้มันแสนที่จะสมบูรณ์แบบ ไร้ที่ติเมื่อคิดครอบครองดินแดนอสูรวารีน้ำจืดในฐานะราชบุตรเขยขององค์จอมกษัตริย์อสูรวารีน้ำจืด

ซึ่งตอนนี้องค์กษัตริย์อสูรวารีน้ำจืด ค่อยๆ ขยับกายลุกขึ้นสะบัดหัวด้วยความมึนงง ร่างกายอ่อนระโหยโรยแรง เขาลืมตาขึ้นเห็นองค์ชายสิบสี่ใช้ฝ่ามือประทับไว้ที่ทรวงอก กริชเพชรใช้พลังบอลดวงจิตแก่นแท้รักษา

"หลานโจวเพิ่มพลังให้บิดาเจ้าฟื้นคืนกลับมา.."

เจ้าจี่บอกกริชเพชร จอมกษัตริย์หมวดคิ้วคิดด้วยความสงสัยว่ามันเกิดอะไรขึ้น ก่อนจะรำลึกได้ว่าวันที่สติของตัวเองจะดับวูบไปในขณะนั่งจิบน้ำชาอยู่กับองค์ฮองเฮาฝ่ายซ้าย

"ทำไม? พวกเจ้ามาอยู่ในห้องข้าเยอะแยะแบบนี้ เกิดเหตุร้ายอะไรขึ้นกระนั้นรึ.."

เสียงขององค์กษัตริย์ทำด้วยความมึนงงก้มลงมองดูร่างกายของตัวเองที่ทรุดโทรมลงอย่างมาก

"พวกเจ้าทำอะไรข้า?! ..ทำไมร่างกายของข้าถึงได้ทรุดโทรมขนาดนี้"

องค์จอมกษัตริย์ขยับกายหนีจากฝ่ามือขององค์ชายสิบสี่ยันกายหมายลุกขึ้น

"ท่านพี่ให้ลูกโจวรักษาท่านก่อนเถอะอาการของท่านไม่ดีเลยท่านรู้หรือไม่ว่า ท่านถูกมนต์ดำของโลกคู่ขนานจนเป็นเช่นนี้.."

เสียงขององค์ฮองเฮาฝ่ายขวากล่าวด้วยความเป็นห่วง

"ข้าโดนมนต์ดำโลกคู่ขนานได้อย่างไร เจ้าอย่าพูดเหลวไหล ใครจะกล้าอัญเชิญทูตแห่งโลกคู่ขนาน เข้ามาในอาณาจักรอสูรวารีน้ำจืดของพวกเราได้ นั่นมันเป็นกฎที่สำคัญของจักรพรรดิเทพอสูรจอมราชันย์ ไม่มีใครกล้าบังอาจทำเยี่ยงนี้.. นั่นเท่ากับว่ากบฏต่อโลกอสูรโดยสิ้นเชิง"

องค์กษัตริย์กล่าวอย่างไม่เชื่อหูมันเป็นเรื่องมดเท็จชัดๆ

"จริงๆ นะท่านพี่! ..องค์ฮองเฮาฝ่ายซ้ายลีหงษ์ฝืนกฎแห่งฟ้า ใช้ธูปอัญเชิญทูตแห่งโลกคู่ขนานเข้ามาปล่อยปรสิตชีวิตคนโลกคู่ขนาน เป็นกาฝาก เกาะกินดวงจิตแก่นแท้ของท่าน.."

พระนางเจ้าเฟยรีบบอกพี่ชายเพราะนางมั่นใจว่าอย่างน้อยเขาก็รักและเชื่อถือนางที่สุด

"เจ้าเฟยเจ้าก็เป็นกับเขาไปด้วยหรือ อย่าคิดนะว่าข้าไม่รู้ว่าเจ้าหลงใหลได้ปลื้มองค์ชายสิบสี่เจ้าจะกบฏต่อข้าผู้เป็นพี่ชายรึ..?! ..เมียข้าอยู่ไหนพวกเจ้านำนางไปไว้ที่ไหน อย่าคิดว่าการกระทำครั้งนี้ข้าจะหลงเชื่อพวกเจ้า ที่รวมหัวกัน พวกเจ้าต่างหากล่ะที่เป็นกบฏ ท่านปู่เจ้าจี่ให้ความยุติธรรมแก่ข้าด้วย..แค่กๆ .."

ด้วยความเดือดดาลองค์กษัตริย์อสูรวารีน้ำจืดกระอักเลือดออกมาด้วยความเคียดแค้น เขาเป็นห่วงภรรยาสุดที่รักอย่างองค์ฮองเฮาฝ่ายซ้ายพระนางลีหงษ์สุดๆ

"ข้ารู้ว่าข้าเป็นลูกหลานที่ไร้ประสิทธิภาพไม่สามารถเชิดชูวงศ์ตระกูลอสูรวารีน้ำจืดของพวกเราได้ แต่นั่นก็ไม่หมายความว่าพวกเจ้าจะข่มเหงข้าได้ ท่านปู่แม้ว่าข้าจะยอมทำตามพวกท่านทุกอย่าง ในการปกครองดินแดนอสูรวารีน้ำจืดมาจนถึงทุกวันนี้ แต่ในเรื่องของความรักและจิตใจ ท่านไม่สามารถมาบังคับให้ข้าอยู่กินกับหญิงผู้นี้ โดยที่ใส่ร้ายเมียที่ข้ารักได้หรอก"

องค์จอมกษัตริย์ถอยหลังจนติดผนังเขาเดือดดาล กับการกระทำของทุกคนที่บังคับให้ทำตามใจ จอมจักรพรรดิอสูรวารีผู้เป็นปู่ทวดโดยต้องรับ องค์ฮองเฮาฝ่ายขวาจิงจงมาเป็นภรรยาหลวง

สร้างความร้าวฉานให้กับจอมกษัตริย์กับพระนางลีหงษ์จนมาถึงทุกวันนี้ และเขาคิดว่าองค์ฮองเฮาจิงจง คงจะมีแผนการยึดราชบัลลังก์ให้ลูกชายของตน โดยการวางยาเขาแล้วจับเมียสุดที่รักไปเป็นตัวประกัน ต่อรองในการที่จะยกให้องค์ชายสิบสี่ เป็นองค์รัชทายาท

เหมือนกับที่ฮองเฮาฝ่ายซ้ายปรึกษากับเขา ในการที่จะยกองค์ชายรอง ให้เป็นองค์รัชทายาทโดยที่ไม่ต้องมีการประลอง นางช่างร้ายกาจจริงๆ เอาเกลือจิ้มเกลือ

"จิงจงเจ้าช่างชั่วช้ายิ่งนักคิดกบฏต่อผัวบังอาจยึดครองนครหลวง หวังจะให้ลูกชายขึ้นเป็นรัชทายาทใช่หรือไม่ ความคิดตื้นๆ ของเจ้านี้อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ทัน..แค่กๆ ๆ "

กรอดๆ!!

องค์กษัตริย์กล่าวด้วยความเดือดดาลชี้หน้าองค์ฮองเฮาฝ่ายขวา กัดกรามกรอดดวงตาแดงก่ำกระอักเลือดออกมาอีกครั้ง

"ท่านเลอะเลือนไปแล้วท่านพี่ ท่านกล่าวหาข้ากับลูกอย่างนี้ได้อย่างไร พวกเราหรือที่จะคิดกบฏ ท่านนั่นแหละหน้ามืดตามัวหลงอีนางผู้หญิงชั่วช้า

ที่มันจ้องทำลายชีวิตลูกข้าจับพวกเราทั้งหมดไปคุมขัง มันยังสมทบกับคนนอกเข้าควบคุมท่าน องค์กษัตริย์อย่างท่านยังหน้ามืดตามัวยกย่องมันอีกหรือ..กรอด!! "

เสียงขององค์ฮองเฮาฝ่ายขวาเจ้าจิงจงร้องไห้ตะโกนด่าสามีอย่างเหลืออด

"องค์ชายสิบสี่พวกเราไป..ทิ้งพ่อเจ้าให้งมงายอยู่ที่นี่แหละ แม่ไม่ต้องการอะไรอีกต่อไปแล้ว..พวกเราไปดินแดนอสูรวารีหาปู่ทวดของเจ้าเขาต้องรับเจ้าเป็นศิษย์แน่นอน

พวกเราไม่ต้องการตำแหน่งรัชทายาทบ้าบอนี้อีกต่อไปแล้ว ข้าจะให้เจ้ายิ่งใหญ่ขึ้นด้วยตัวของเจ้าเอง..ฮือๆ ๆ ..ฮือ~"

เสียงเจ้าจิงจงกล่าวอย่างเดือดดาลคว้าข้อมือลูกชาย ตะบึงออกจากห้องบรรทมอย่างโกรธแค้น ทุกคนต่างหน้าเหวออ้าปากหวอไม่นึกว่าแรงโกรธแค้นของเมียหลวง จะมีมากมายจนไม่ฟังเหตุผลอะไรทั้งสิ้น นางได้รับการดุด่าจากสามีจึงตบะแตก นำองค์ชายสิบสี่จากไปแบบกะทันหัน

"พระนางเจ้าจิงจงหยุดก่อน..หลานโจวพวกเราไม่ได้เป็นเช่นนั้น เจ้าจะหนีไปไยเล่า"

เสียงพระนางเจ้าเฟยร้องตะโกนตามอย่างงงงวย

"ปล่อยพวกมันไป..ข้าไม่ต้องการพบหน้าพวกมันอย่านึกว่าข้า จะไม่รู้ทันเล่ห์กลตื้นๆ พวกนี้ข้าไม่ต้องการพวกเจ้าเช่นกัน จะไปไหนก็ไปออกจากนครของข้าไป..แค่กๆ .."

องค์กษัตริย์ยิ่งสะใจเมื่อเห็นสองแม่ลูกจากไปเขาตะโกนด่าไล่หลัง ตัดขาดกันอย่างสิ้นเชิง

"แล้วเมียข้าอยู่ที่ไหน? ..พวกเจ้าจับเมียข้าไว้ไหน..เอาเมียข้าคืนมา"

องค์จอมกษัตริย์ตะโกนถามกริชเพชรเขาสะบัดมือตวัดออก ก็ปรากฏ สามร่างลงนอนนิ่งสลบไสลอยู่บนพื้นคือองค์ฮองเฮาฝ่ายซ้าย และมหาอำมาตย์ลีพร้อมกับชายชุดดำ ชู้รักของพระนางเจ้าลีหงษ์

ควับๆ!!

กริชเพชรทะยานตามมารดาพร้อมกับหยกหยกและผู้ตรวจการจิงจู พวกเขาไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เพราะอารมณ์ของพระนางเจ้าจิงจงมันเหมือนไฟที่ลุกกระพือ ไม่มีใครอาจดับลงได้ในเวลานี้ นอกจากกาลเวลาเท่านั้น

กริชเพชรรู้ดีว่าพระนางจิงจงเดือดดาลเสียใจกับคำพูดของสามี จึงไม่อาจจะทนทานในการใส่ร้ายของบิดาได้อีกต่อไป จึงเร่งติดตามนางมาเพื่อหวังปลอบใจ ไม่ต้องการให้มารดาอยู่ผู้เดียว

"ลูกรัก..แม่จะพาเจ้ากับท่านตาไปอาณาจักรอสูรวารีของปู่ทวดเจ้า"

นางเดินเข้าพระตำหนักประจำตัวอย่างเศร้าสร้อยน้ำตาไหลริน ชีวิตคู่ที่นางอดทนพยายามสุดชีวิต ที่จะประคองตัวเป็นภรรยาที่ดีมีบุตรหลานให้สามี

สืบสกุล สร้างความยิ่งใหญ่ให้อาณาจักรอสูรวารีน้ำจืด ขององค์กษัตริย์เกรียงไกรสู่อาณาจักรอสูรวารี และนางก็ทำสำเร็จ ด้วยการกำเนิดอัจฉริยะอย่างองค์ชายสิบสี่ แต่นั่นก็ไม่มีผลอะไรกับสามีที่หูหนวกตาบอด ไม่เคยเห็นความร้ายกาจของนางมารตัวร้ายตนนั้น

"มารดาท่านก็อย่าเสียใจไปเลยใจเย็นๆ ก่อน ข้าเชื่อว่าทุกอย่างย่อมคลี่คลายไปในทางที่ดีแน่ ท่านปู่ทวดเจ้าจี่ก็เห็นกับตาว่าอะไรเป็นอะไรเมื่อท่านพ่อ ใจเย็นฟังสถานการณ์โดยรวมแล้วท่านอาจจะมาขอโทษท่านแม่ก็ได้นะ"

กริชเพชรพยายามปลอบใจพระนางเจ้าจิงจงสุดความสามารถ เขาเห็นน้ำตามารดาแล้วรู้สึกไม่สบายใจ

"ขอบใจลูกรักมาก..อย่าพูดเรื่องนี้อีกเลยแม่ไม่อยากฟัง ผู้ชายใจร้ายคนนั้นเขาไม่เคยรักแม่ และที่ผ่านมาแม่เองที่อดทนหน้าด้านอยู่กับเขา เชื่อคำสั่งของปู่ทวดว่าให้ทำดีกับพ่อเจ้าให้ถึงที่สุด เพราะมีความลับยิ่งใหญ่ซ่อนไว้ในดินแดนอสูรวารีน้ำจืด

อยากให้แม่เป็นหูเป็นตาแทนท่านเพราะท่านเชื่อถือแม่ที่สุด แต่บัดนี้ความอดทนของแม่สิ้นสุดแล้ว เขาทำอะไรกับหัวใจและตัวแม่ได้แต่ถ้ามาใส่ร้ายลูกรักของแม่ มารดาไม่อาจจะทนอีกต่อไปแล้วละ ฮือฮือ! ..ฮืออ~"

นางนั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นเหมือนกับว่าวันนี้นางจะปลดปล่อยความเศร้าเสียใจ ผ่านน้ำตาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะเดินทางออกจากนครแห่งนี้ ที่ทำให้จิตใจและร่างกายของนางทุกข์ระทม มาเนิ่นนานหลายร้อยปี

...............................................................................................................................................................................