ราชันย์ปีสาทโลหิต

"ข้าชื่อฟ่านป่าน แล้วเจ้าล่ะ?"

"ข้าชื่อหลานเยว่"

"หลานเยว่? เหมือนข้าจะเคยได้ยินเลยแฮ้ะ~"

"เจ้าคงจะจำผิดคนแล้ว"

"นั้นสิ~ เจ้าพึ่งเคยมาหมู่บ้านนี้งั้นสินะ?"

หลานเยว่พยักหน้าเล็กน้อย

"แล้วเจ้าได้มีที่พักรึยัง?"

หลานเยว่พลันส่ายหัวเล็กน้อย

"ที่นี่ก็ไม่ค่อยมีโรงเตี๊ยมด้วยสิ~"

"งั้นเจ้าตามข้ามา"

ฟ่าาป่านพูดเสร็จพร้อมเดินนำไป

'ค่าความโชคดี ไม่เลวเลยนี่~'

(โชคดีเรื่องผู้หญิงงั้นรึ? ช่างน่าปวดหัวจริง)

พวกเขาทั้งสองได้เดินเข้ามาในป่าหน่อยๆ

และหลานเยว่ก็ได้เห็นกระท่อมเล็กๆหลังนึง

"นี่เป็นที่อยู่ลับของข้า"

ฟ่านป่านหันมาบอกหลานเยว่

"ที่อยู่ลับ?"

"ในตอนที่ข้าอยากที่จะหนีจากพ่อแม่

ข้าก็ได้มาอยู่ที่กระท่อมนี้นี่แหละ

บางคืนข้าก็นอนอยู่ที่นี่~"

"เจ้าให้ข้ามาอยู่ที่นี่งั้นรึ?"

ฟ่านป่านพยักหน้าก่อนที่จะถามอีกครั้ง

"หรือว่าเจ้าไม่ต้องการ?"

"ไม่ใช่เช่นนั้น เพราะเจ้ายังไม่ได้รู้จักข้าเลย

แต่เจ้ายังใจดีกับข้าขนาดนี้..."

หลานเยว่หันไปมองฟ่านป่าน

"เจ้าไม่ต้องเกรงใจ~"

ฟ่านป่านพูดขึ้นด้วยใบหน้ายิ้ม

เมื่อหลานเยว่ได้เห็นรอยยิ้มของฟ่านป่านั้น

"แต่ข้าอาจจะกลัวๆอยู่บ้าง

ที่ข้าต้องนอนในป่าแห่งนี้ผู้เดียว"

"เจ้ากลัวงั้นรึ?"

ฟ่านป่านถามอย่างแปลกใจ

"งั้นเจ้าก็มานอนกับข้าเป็นอย่างไร?"

หลานเยว่หันไปถามฟ่านป่านด้วยใบหน้าที่ยิ้ม

(อื้อหื้มมม~)

ทันทีที่ฟ่านป่านได้ยินนั้นก็ได้แต่ยืนอึ้งอยู่

และนางก็พูดขึ้นอย่างไม่รู้ตัว

"นอนกับเจ้า?"

และนางก็ได้พูดย้ำอย่างตกอกตกใจ

"นอนกับเจ้า?!!"

"ข้าหมายถึงให้มานอนเป็นเพื่อนข้า

หรือว่าเจ้ากำลังคิดเรื่อ...."

"เปล่า! ข้าไม่ได้คิด!"

ในขณะนั้นฝนก็เริ่มตก... (อะ จ้าา~)

"ฝนตก?"

"รีบเข้ามา!"

"ยืนนิ่งทำไมเล่า?!"

แต่ฟ่านป่านก็ยังยืนนิ่งอย่างตกใจอยู่

หลานเยว่จึงเดินมาจับมือของนางและเข้าไป

ในกระท่อม ทันทีนั้นฟ่านป่านก็รู้สึกตัวอีกครั้ง

"เจ้าจะทำอะไร?!"

ฟ่านป่านพูดด้วยความตกใจที่หลานเยว่

จับมือของนางและพาเข้าไปในกระท่อม

"ฝนมันตก เจ้าไม่เห็นหรือไง?"

ในขณะนั้นฟ่านป่านจึงได้มองไปข้างนอก

ที่ฝนกำลังตกหนักและอากาศก็เริ่มเย็นขึ้นมา

แต่ว่าที่มือของนางที่หลานเยว่กำลังจับอยู่นั้น

พลันอบอุ่นอย่างไม่น่าเชื่อ~