Beyond the journey end เมื่อตำนานรักอวสาน

    ตอนที่สิบเจ็ด เส้นทางสู่ฉู่ที่แสนไกล

    ตอนที่สิบเจ็ด เส้นทางสู่ฉู่ที่แสนไกล

    ผมเผ้าศีรษะนั้นไม่มีการเกล้าหวีปล่อยยาวสยายความหมายว่าสติไม่สามารถครองได้อย่างสมบูรณ์หลังจากที่เสียบิดามารดา

    ไม้เท้าถือไว้เพื่อสื่อว่ามิอาจจะยืนหยัดได้อย่างมั่นคง

    เสื้อละเว้นเสื้อละเอียดสวมใส่เสือปอกระสอบที่หยาบเพื่อสื่อว่าไม่สามารถดำรงชีวิตได้ตามปรกติ

    และอดอาหารและน้ำสามวันเป็๞การไว้ทุกข์ให้บิดามารดา

    วันที่สามไปแล้วถึงจะกินข้าวน้ำได้

    ผมวางตารางการไว้ทุกข์ให้เริ่ม๻ั้๫แ๻่ออกจากเมืองเลยเพื่อจะได้ไม่ต้องนับเวลาเดินทางให้ยุ่งยากเวลาครบสามปี

    และ๰่๥๹ที่ไว้ทุกข์นี้ก็เป็๲การฝึกตนไปในตัวแบบเดียวกับพวกจอมยุทธ

    ที่ตามสไตล์ของจอมยุทธมีเคล็ดวิชาของการ

    บำเพ็ญเพียรใบ้กลางทะเลทรายไม่ดื่มไม่กินหนึ่งร้อยวัน

    ซึ่งผมคิดว่าไม่ดื่มไม่กินสามวันนั้นคือบททดสอบแบบeasy สำหรับผมเพื่อจะบำเพ็ญตบะแบบฮาร์ดคอในอนาคต

    ในรถม้าที่มีบิดามารดาผมเดินนำหน้าขบวนสู่เส้นทางสู่ดินแดนศักดินาของตระกุลก๋อกงของผม

    ทางเทคนิคแม้ผมจะไม่มีตำแหน่งในราชสำนักแต่ก็ยังมีศักดินาอยู่

    แต่ตามหลักการของ

    กฎหมายแผ่พระคุณ

    ศักดินาจะลดลงเรื่อยๆในแต่ละรุ่นหากไม่มีการรับราชการสืบต่อ

    บรรดาขุนนางก็เลยต้องพยายามเกาะตำแหน่งเอาไว้สุดชีวิตเพราะหากไม่มีตำแหน่งก็เป็๞แค่เศรษฐีคหบดีธรรมดาที่จะโดนนายอำเภอฟาดโบยบังคับแรงงานอย่างไรก็ได้

    โชคดีที่ผมมีป้ายทองที่ออกมาโดยอดีตฮ่องเต้ที่มีฮองเฮาองค์ปัจจุบันเป็๲ผู้ร้องขอให้และมีฮ่องเต้องค์ปัจจุบันคือผู้กราบทูลเสนอรางวัลป้ายทองความดีความชอบเพื่อขัดขวางการเข้าสู่ราชสำนักของผม

    แต่ความชอบก็คือความชอบ

    ฮ่องเต้และฮองเฮาปัจจุบันไม่สามารถยึดคืนป้ายทองเกียรติคุณของผมได้เพราะจะเป็๲การเขียนด้วยมือลบด้วยเท้าของตนเอง

    ว่าต่อให้พวกเขาหาเหตุอ้างยึดพื้นที่ศักดินาก็ยากที่จะหาสาเหตุยืดคืนป้ายทองเกียรติคุณของผม

    แต่ผมไม่ได้หวังอะไรมาก

    แค่หวังให้มันเปิดทางเ๯้าหน้าที่ท้องถิ่นให้ผมผ่านการเดินทางไปสู่แดนเสฉวนได้ไม่ต้องลำบากอะไรมากเท่านั้น

    คนอื่นอาจจะมองว่าอันตราย ดินแดนป่าเถื่อนผมมองว่าไม่มีอะไรป่าเถื่อนกว่าราชสำนักอีกแล้ว

    นั่นคือสาเหตุที่ทำให้พวกขุนนางแม้มีดินแดนศักดินาไม่มีใครคิดจะไปปกครองแถวแดนศักดินาของตนเองแต่พยายามจะเกาะติดอยู่กับศูนย์กลางอำนาจของราชสำนักจนถึงที่สุดนั่นเอง

    ตามสายตาของคนทั่วไป

    คงมองว่าผมโง่เขลาอย่างมากหากสมัครใจไปแดนศักดินาด้วยตนเองหรือไม่ก็คือคนที่ยอมแพ้ไปแล้วถอนตัวจากราชสำนัก

    พวกเขาคิดถูก

    ผมไม่คิดว่าการอยู่ในราชสำนักหรือนครหลวงมันจะได้อะไรขึ้นมา