ปรมัตถ์แห่งปรมาจารย์

จงฮวาและหนิงเซียนถูกจับแยกมาที่ห้องต่างหาก จากนั้นห้องก็ถูกปิดไว้ สักพักใหญ่ ชายหนุ่มที่สั่งการก็เดินเข้ามาพร้อมด้วยรอยยิ้มกริ่ม แววตาแสดงอาการหื่นกระหายอย่างชัดเจน

"ข้าจะให้ทางเลือกพวกเจ้าทั้งสองคน"

"จงมาปฏิบัติรับใช้ข้า แล้วข้าจะให้เจ้าอยู่อย่างสุขสบาย ไม่ต้องทรมาน"

"หาไม่แล้ว หลังจากข้าเสร็จสิ้นกิจกับพวกเจ้า ... ข้าจะให้เจ้าทรมานเหมือนพวกมัน" ชายหนุ่มคนดังกล่าวหัวเราะอย่างกลัดมันและบ้าอำนาจ 

ชายหนุ่มคนนี้ก็คือลูกชายของผู้นำชราของเผ่าพันธุ์เซียนจีนั่นเอง มีนามว่า ตู้หว่าน

"ไม่มีทาง จะข้าก็ฆ่า ไม่ต้องพูดมาก" จงฮวากล่าวด้วยความรังเกียจ สะอิดสะเอียนไม่อย่างจะสนทนาด้วย

"หากพวกเจ้าไม่ใช้เล่ห์กล พวกเราก็ไม่มีทางอยู่ในสภาพแบบนี้ อีกทั้งเจ้าก็ไม่อยู่ในสายตาพวกข้า" หนิงเซียนตอบโต้กลับไป

"ดี... งั้นข้าจะเริ่มที่เจ้าก่อน" ตู้หว่านเดินเข้ามาจับจงฮวาฟาดฝ่ามือไปที่หลังอย่างแรง แล้วเหวี่ยงนางไปที่บนเตียงทันที จงฮวาที่บาดเจ็บและโดนพิษย่อมไม่มีแรง ร่างกระเด็นและลอยไปบนฟูกอย่างรวดเร็ว

หนิงเซียนเห็นจึงเข้ามาขวาง และพยายามส่งพลังปราณออกมาจากร่าง แต่เหมือนว่า ปราณถูกกดไว้ ไม่สามารถแสดงออกมาจากร่างได้ ทำให้ตู้หว่านเหวี่ยงนางขึ้นมาบนเตียงอีกคน

"พวกเจ้า ชอบความรุนแรงหรือ"

"ข้าจะสงเคราะห์พวกเจ้าให้" กล่าวจบมันก็เดินเข้ามาที่เตียง พร้อมค่อย ๆ ถอดเสื้อผ้าของมันเองทีละส่วน

"โครม" เสียงประตูดังมาจากด้านหลัง พร้อมประตูกระเด็นพังออกมา

"ใคร" ตู้หว่านตะโกนถามด้วยความโมโห 

"ใครมาขัดขวางเวลาความสุขข้ากัน" ตู้หว่านลุกขึ้นมาทันที

"ข้าเอง" ชายหนุ่มเสื้อฟ้าเดินเข้ามาในห้อง 

จงฮวาและหนิงเซียน ต่างจ้องมองดูชายหนุ่มที่กำลังเดินเข้ามาด้วยความงุนงง เหมือนจะเคยเห็นมาก่อน แต่จะเป็นได้อย่างไร ด้วยความไม่แน่ใจ

"ลู่ซือ เป็นเจ้าหรือ" หนิงเซียนน้ำตาคลอถามออกไป

"ใช่เจ้าหรือ" จงฮวาถามออกไปเช่นกัน

ชายหนุ่มหันมายิ้มเป็นการตอบรับ หญิงสาวทั้งสองต่างร้องไห้ออกมาด้วยความดีใจ ไม่คาดคิดว่าจะได้พบกับชายผู้เป็นที่รัก คนหนึ่งในฐานะพี่ชาย อีกคนหนึ่งในฐานะผู้มีพระคุณที่เคยช่วยชีวิตถึงสองครั้งสองครา 

"เจ้าเป็นใคร"

"ไม่รู้รึว่าข้าเป็นใคร ที่นี่ที่ไหน" ตู้หวานตะคอกออกไป

ลู่ซือไม่สนใจ แต่เดินตรงไปยังจงฮวาและหนิงเซียน 

"พวกเจ้ากินโอสถนี้ก่อน" ลู่ซือประคองจงฮวาและหนิงเซียนขึ้นมานั่งและกรอกยาเข้าไปในปาก จากนั่นจึงถ่ายพลังให้จงฮวาที่กระอักเลือดออกมาอีกครั้ง

"เฮ้ย ... ข้าพูดอยู่กับเจ้า ไอ้โสโครก" ตู้หว่านโมโหที่ไม่มีใครสนใจที่จะตอบคำถาม และมันเองก็ไม่รู้ว่าใครเข้ามา จึงหยิบดาบออกมาแล้วฟาดมายังลู่ซือ

จงฮวาและหนิงเซียน ที่นั่งหันไปทางตู้หวานเห็นก็ตกใจ ด้วยอารามตกใจ หนิงเซียนผลักลู่ซือออกและเอาตัวเองเข้ารับดาบที่ฟาดเข้ามาอย่างรวดเร็ว ปราณดาบฟาดเข้ามาที่หนิงเซียนทันที

ในเวลาเดียวกันที่หนิงเซียนเร่งเอาร่างมาช่วยบังลู่ซือและจงฮวา นางพยายามส่งพลังปราณในร่างออกมาสุดแรงเกิด จะด้วยเพราะความกั

วล ความกลัวหรืออะไรก็ตาม ร่างของหนิงเซียนก็เกิดแรงปะทุอย่างต่อเนื่องคล้ายระเบิดจากภายใน จากนั้นเกิดวงแหวนรังสีรอบตัวนางก็ปรากฏ วงแหวนกระแทกเข้าใส่ตู้หว่านอย่างแรง วงแหวนที่ปรากฏก่อเกิดพลังตัดแขนขวาของตู้หว่านขาดสะบั้น

"จักระแห่งกระบี่ ... ที่แท้ ร่างเงาแห่งจักระอยู่ที่นางนี่เอง" 

"แปลว่า ... นางคือ ..." ลู่ซือพึมพำ

ทั้งตกใจและทั้งดีใจที่ปกป้องลู่ซือและจงฮวาได้ ที่สำคัญพลังของนางกลับมาและทำร้ายตู้หว่านที่มีพลังเหนือกว่านางในยามนี้ได้อย่างง่ายดาย

ตู้หว่านตกใจและโกรธที่ถูกทำร้ายโดยหญิงสาวที่มีวิถีพลังต่ำกว่าตนเอง และสามารถตัดแขนตนเอง เลือดไหลอาบพื้นเป็นทางยาว

"ดี เจ้าจะไม่ได้ตายดีแน่นอน" ตู้หว่านบีบสลักศิลาในมือ ทันทีที่ศิลาถูกบีบจนแตก ค่ายกลทำงานทันที ห้องที่กักขังถูกเคลื่อนย้ายออก ผนังบางส่วนเลื่อนลงและขยับเข้ามา ผนังด้านใต้ถูกเลือกออกไป ชั่วสามอึดใจ ห้องที่อยู่กลับกลายมาอยู่ที่โถงใหญ่

พวกเจ้าเป็นนักโทษ บังอาจทำร้ายคนของข้า เจ้าจะต้องรับโทษหนักสถานเดียว ชายชรากล่าวพร้อมใช้ไม้คทาที่ยืนค้ำตนเองชี้มา พลังปราณจักรพรรดิจากไม้คฑาส่งเข้ามาทางลู่ซือ จงฮวา และหนิงเซียนยืนอยู่

ด้วยปราณพลังระดับนี้ ย่อมทำลายร่างและจิตวิญญาณผู้อื่นได้โดยไม่ต้องสงสัย ลู่ซือลุกขึ้นมา พร้อมสะบัดฝ่ามือออกไป วิถีพลังจากไม้คทาที่พุ่งเข้ามาอย่างแรงกล้าแตกสลาย ปราณที่ลู่ซือสะบัดพุ่งกระแทกเข้าไปยังไม้คทา จากปลายคทาที่ชี้มาแตกสลายและตัดแขนขวาที่ถือคทาอย่างรวดเร็ว ทั้งหมดจบสิ้นในหนึ่งอึดใจ

ผู้คนในห้องทัณฑกาลต่างมองเห็นเหตุการณ์อย่างชัดเจน 

"ปราณอันใดที่แข็งแกร่งเพียงนี้"

"ข้าคุ้นหน้าเจ้าเด็กคนนี้ เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน"

"ใครกัน"

"วิถีกล้าแข็งยิ่งนัก"

"ปราณแข็งแกร่งกว่าวิถีจักรพรรดิ เป็นไปได้อย่างไร"

เจ้าสำนักและศิษย์สำนักต่าง ๆ ที่ถูกจับต่างวิพากษ์วิจารณ์ด้วยความสนใจ เหมือนจะรู้ว่า มีคนมาช่วยเหลือแล้ว

"เจ้าเป็นอะไรกับจ้านซิ่ว" ลู่ซือเดินมาตรงหน้าชายชรา

"เจ้าเป็นใคร ทำไมรู้จักอดีตบรรพชนข้า ที่ดินแดนนี้ ไม่น่ามีใครรู้จักพวกเรา เจ้าเป็นใคร" ชายชรามองหน้าถามกลับไปด้วยความสงสัย

"ข้าถามว่าเจ้าเป็นใคร" ลู่ซือม้วนฝ่ามือ พลันร่างของชายชราถูกดึงขึ้นมาหาลู่ซือ คอชายชราถูกลู่ซือกำไว้อย่างง่ายดาย

"ข้าไม่มีเวลามากนัก" ลู่ซือใช้เคล็ดจิตบัญญัติ ดึงความจำของชายชราออกมาทั้งหมด ชายชราตัวสั่นขณะถูกดึงความจำออกจากร่างอย่างต่อเนื่อง

"พวกเจ้ากล้าสังหารคนของข้า บังอาจมาก" ลู่ซือคำรามใส่ชายชรา

"ใครคือคนของท่าน" ชายชราเปลี่ยนเสียงเป็นอ่อนนุ่ม ด้วยความกลัวและตกใจ

"ไป่ซื่อ" ทันทีที่ลู่ซือกล่าวจบ ชายชราก็ตกใจอีกครั้ง ในตอนนี้ ลู่ซือรู้แล้วเรื่องไป่ซื่อ มันไม่คิดว่าเด็กคนนี้จะรู้ตัวตนของจักรพรรดิมังกรขาวไป่ซื่อ พวกมันร่วมกันวางยาพิษทีละน้อย ๆ พิษสะสมในร่างของไป่ซื่อและคร่าชีวิตของไป่ซื่อไปเมื่อแสนกว่าปีมาแล้ว

"เจ้าเป็นหลานของจ้านซิ่ว เจ้าจะต้องได้รับผลกรรมครั้งนี้ และที่พวกเจ้าหลุดรอดจากค่ายกลปฐวิของข้าได้ เป็นเพราะเจ้าสังหารไป่ซื่อและการเจอกับการร่วงหล่นของมิติดารานี่เอง