ตอนที่หนึ่งร้อยเจ็ดสิบยอดเพชรเกล็ดมังกรแดง
ใบหน้าของเขาคมเข้ม เยื้องย่างดั่งพยัคฆ์ริมฝีปากแดง ตาดั่งลูกกวาง คิ้วดั่งอินทรีย์ สุ้มเสียงกังวานดุจราชสีห์
ยอดเพชรเกล็ดมังกรแดง!!!
มือขวาของเสือป่านนั่นเอง
คนที่สามารถต่อสู้กับไอ้ขามจนทำให้ไอ้ขามบาดเจ็บและเสียเวลาได้เล็กน้อยจนทำให้เสือป่านพานงพะงาหนีไปจากซุ้มโจรที่ไอ้ขามใช้ปืนพกกระบอกเดียวบุกเข้าไปทำลายซุ้มโจรได้
จนเป็นฉากที่ทำให้ไอ้ขามได้ทำซึ้งกับนงพะงาในภายหลังแทนที่เสือป่านจะตายอนาถอยู่ในซุ้มโจรตรงนั้น
ก็เพราะมียอดเพชรเกล็ดมังกรแดงคอยถ่วงเวลาให้อยู่พักหนึ่ง
เขามีสีหน้าที่มั่นใจในการเยื้องย่างเข้ามาในบ้านกำนันแจ่มผู้ยิ่งใหญ่แห่งตำบลนี้!!!
คลิก คลิก คลิก
เสือดำและเหล่าพรรคพวกเอาปืนเล็งจ้องยอดเพชร เกล็ดมังกรแดง
“ไอ้หนู จะมาหาพ่อกำนันหรือนายเจิดน่ะผ่านศพข้าไปเสียก่อน ปากไม่สิ้นกลิ่น้ำนมอย่างเอ็ง ข้าไม่กลัวข้าเสือดำแม้เสือป่านจะมาเองก็อย่าหวังว่าจะผ่านข้าไปได้”
เสือดำพยายามหาเรื่องชาวบ้านอย่างลูกน้องลูกชายกำนันที่ดีที่แค่พูดจาปรกติชาวบ้านก็ขอบคุณฟ้าดินแล้ว
อย่าว่าแต่ตอนนี้ยังโดนหยามถึงถิ่น
ไม่มีใครสามารถยอมได้!!!
“หึ ไอ้คนขี้แพ้อย่างเจ้าข้าไม่อยากคุยด้วยไปตามไอ้เจิดมาจะดีกว่า ข้าจะเปรียบมวยกับมันให้ทุกคนได้รู้กันว่าข้ายอดเพชรเกล็ดมังกรแดงต่างหากที่เป็นคนที่เก่งกาจที่สุดในตำบลนี้”
ทำให้เสือดำโกรธมากที่โดนลูบคม
“สามหาวมาว่านายเจิดของข้าได้แม้แต่เสือป่านมาเองก็ยังไม่กล้าหยามข้าถึงเพียงนี้เข้ามาเลยข้าจะทำให้เอ็งต้องนอนหยอดน้ำข้าวต้ม”
เสือดำกล่าวอย่างโมโห
นั่นคือนิสัยใจคอของคนที่มีวิทยาอาคม
ดั่งที่หลวงพ่อว่าไว้ว่าเป็นเดรัจฉานวิชา
มันทำให้คนใจร้อนมากขึ้นและอยากจะแข่งดีไม่ใช่หนทางดับทุกข์
การมีวิชาและเพลงมวยที่เก่งกาจมากขึ้นก็ทำให้เราอยากลองวิชามากขึ้นไปด้วย
แต่นั่นก็เหมือนกับบอกว่าเราไม่ควรเรียนขี่ม้าขี่ข้าง ที่เป็นวิชาที่ห้ามพระเรียนเช่นกันตามที่พระพุทธเจ้าบัญญัติเอาไว้
ว่าเราควรจะเดินไปตามป่าตามเขาด้วยการเดินเท้าของเราเองให้กลายเป็นเหยื่อของสิงสาราสัตว์ โจรป่าองคุลีมาร หรือยักษ์ที่คอยดักจับเรากิน นาคราชที่สามารถพ่นพิษหรือใช้ดวงตาไฟฆ่าเราได้ตามรายทางต่อไป
มันไม่ทำให้เราดับทุกข์แต่มันแก้ปัญหาที่เราเจอในตอนนี้ได้
ผลของการที่ยอดเพชรเกล็ดมังกรแดงมาท้าทายลูบคมไอ้เจิดจะเป็นอย่างไรต่อไป
โปรดติดตามเกิดใหม่เป็นไอ้เจิดเล่มสามได้ในโอกาสต่อไป
สวัสดี