1 เดือนผ่านไปหลังจากคืนนั้นที่ธีรพัฒน์ให้คำมั่นสัญญากับตัวเองว่าเขาจะไม่ยุ่งวุ่นวายกับหญิงสาวที่บอกว่าเกลียดนักหนาอีก
ซึ่งตลอด1 เดือนที่ผ่านมาดูเหมือนเขาจะทำได้ดีมาโดยตลอดแม้ภายในใจจะรู้สึกไม่เป็สุขนักเวลาที่เห็นทินกรเข้ามาวอแวหยอกล้อพูดคุยกับเลขาของเขาที่นั่งอยู่ในห้องนี้ด้วยแม้จะรู้สึกหงุดหงิดอารมณ์เสียอยู่บ่อยครั้งแต่เขาก็เลือกที่จะเก็บไว้และดูเหมือนว่าความอดทนของเขาจะลดน้อยลงทุกวัน
หลังจากธีรพัฒน์เข้ารับตำแหน่งประธานบริหาร T-Group อย่างเป็ทางการแล้วเขาก็ยุ่งกับงานของตัวเองที่มีมากขึ้นเรื่อยๆ จนไม่มีเวลาคิดเื่ส่วนตัวมากนักจะว่าเป็ความโชคดีของเขาหรือเปล่าที่ส่วนหนึ่งของงานที่เยอะแยะเหล่านี้เขาไม่ต้องเหน็ดเหนื่อยอะไรมากเพราะมีเลขาทั้งเก่งและรอบคอบคอยช่วยเหลืออยู่ไม่ห่างแม้เธอจะทำตัวห่างเหินหมางเมินกับเขาไปบ้างแต่ถ้าเป็เื่งานเธอจะยินดีอธิบายพูดคุยและตรวจสอบให้เขาเป็อย่างดี
ซึ่งเขายอมรับกับตัวเองโดยไม่มีข้อแม้ว่าแพรวาเป็คนทำงานเก่งรวดเร็ว และรอบคอบเหมือนที่มารดาของเขาได้เคยพูดไว้จริงๆแต่เื่พฤติกรรมเขาก็ยังเห็นว่าเธอเป็ผู้หญิงหิวเงิน เ้ามารยาหลอกล่อหว่านเสน่ห์ให้ผู้ชายติดกับอยู่ตลอดเวลานั่นแหละ
“วันนี้ตอนบ่ายฉันมีนัดกับลูกค้าข้างนอก เธอต้องไปกับฉัน” ธีรพัฒน์เดินมาหยุดยืนตรงหน้าโต๊ะของหญิงสาวแล้วออกคำสั่งเสียงเข้มก่อนจะเดินออกไปจากห้องโดยไม่ฟังคำตอบรับหรือปฏิเสธใดๆจากคนเป็เลขาทั้งสิ้น
แพรวากำลังนั่งอ่านเอกสารในมืออย่างตั้งใจต้องสะดุ้งเพราะเสียงคำสั่งของเ้านายที่ดังอยู่ใกล้ๆแต่เมื่อหันไปก็พบว่าเขาเดินออกไปจากห้องแล้ว
ตลอดเวลาเดือนเศษๆ ที่ผ่านมาดูเหมือนเ้านายของเธอจะไม่ยุ่งวุ่นวายกับเธอนอกเหนือไปจากเื่งานคราแรกเธอรู้สึกแปลกใจอยู่บ้างถึงการเปลี่ยนแปลงของเขาแต่เพราะงานที่มีมากขึ้นทำให้เธอเลิกที่จะสนใจและหันมาทำงานในหน้าที่ของตัวเองอย่างเต็มความสามารถแทนหากเหงาหรือเบื่ออยากพักผ่อน เธอจะเลือกออกมานั่งดื่มกาแฟและพูดคุยกับริสาที่มานั่งประจำอยู่หน้าห้องแทนที่นั่งของเธอเมื่อก่อนนี้ตามคำสั่งของทินกรที่้าให้มีคนคอยช่วยรับโทรศัพท์ติดต่อประสานงานจากภายนอกแล้วส่งต่อให้เธอเพื่อรายงานเ้านายอีกทีส่วนเธอจะรับคำสั่งและประสานงานโดยตรงกับธีรพัฒน์แต่เพียงผู้เดียว
******************
“เป็ไงบ้างริสา งานเยอะไปหรือเปล่า” แพรวาเอ่ยทักริสาเมื่อออกมานั่งดื่มกาแฟที่โต๊ะของหญิงสาวหน้าห้อง
“ไม่เลยจ้ะแพร ั้แ่แพรถอดเฝือกออก ริสาแทบจะไม่มีอะไรทำเลยด้วยซ้ำ”ริสาหันมาตอบเพื่อนรักเสียงใส จริงอยู่ที่ทินกรย้ายเธอขึ้นมาช่วยพิมพ์เอกสารงานต่างๆให้แพรวาระหว่างที่ยังใส่เฝือกอยู่แต่พอหญิงสาวตรงหน้าถอดเฝือกออกแล้วเธอก็แทบจะไม่มีอะไรทำเลย เพราะงานต่างๆแพรวาทำได้รวดเร็วและคล่องกว่าเธอมาก จนงานไม่เคยตกถึงเธอหากไม่จำเป็
“แพรก็กลัวริสาจะเหนื่อยเพราะงานตรงนี้มันค่อนข้างจุกจิกน่ะ อะไรที่แพรพอทำได้แพรก็จะทำผ่านไปเลย”
“แหม่ พอทำได้อะไรล่ะ แพรเล่นทำเองซะหมดแล้วริสาจะทำอะไรล่ะจ๊ะ ดูสิไม่มีอะไรให้ทำหนักๆ เข้าจะโดนไล่ออกหรือเปล่าก็ไม่รู้” คนว่างงานบ่นอุบจนได้รับรอยยิ้มบางๆจากคนที่มานั่งดื่มกาแฟตรงหน้า
“ไม่หรอกจ้ะ ริสาช่วยงานแพรได้เยอะ ไหนจะเอกสารที่ต้องส่งออกไปยังแผนกอื่นๆอีก ไม่งั้นแพรตายแน่ๆ เลย ทั้งงานเ้านาย ทั้งเอกสารที่ส่งไปภายนอก”
แพรวาบอกผู้ช่วยของเธอให้คลายความกังวลก่อนจะเอียงหน้ามาหาเพื่อนสาวที่ดึงแขนเธอเข้าไปใกล้
“โน่น...! เดินหน้าบึ้งมาโน่นแล้วเ้านายเอาแต่ใจของแพรน่ะ” ริสาชี้มือกระชิบบอกคนข้างๆให้รู้ตัว
“งั้นแพรเอาแก้วกาแฟไปเก็บก่อนนะ” ว่าเสร็จก็ลุกขึ้นเดินออกไปจากตรงนี้โดยไม่หันไปมองชายหนุ่มที่กำลังเดินมาทางเธอ
“คุณแพรวาไปไหน” เสียงเข้มติดจะบึ้งตึงถามหาหญิงสาวที่เขาเห็นเหมือนเธอนั่งอยู่ตรงนี้เมื่อครู่
“เอาแก้วกาแฟไปเก็บค่ะ” ริสาลุกขึ้นก้มหน้าตอบเ้านายเสียงเบาเพราะเกรงกลัวต่อสายตาที่คมเข้มบึ้งตึงของเขา
“อือ ถ้ามาแล้วบอกให้เข้ามาเร็วๆ ด้วย... มีงานด่วน” คนเป็เ้านายยังคงออกคำสั่งอย่างเอาแต่ใจก่อนจะเปิดประตูห้องเข้าไปอย่างไม่สบอารมณ์นัก
“อะไรของเขานะ ทำอย่างกับแพรเป็นักโทษอย่างนั้นแหละแค่ออกมานั่งดื่มกาแฟกับเพื่อนไม่เห็นต้องโกรธขนาดนั้นเลยนี่” ริสาบ่นกับตัวเองเบาๆ ถึงแม้เธอจะมานั่งทำงานตรงนี้ได้เดือนกว่าๆ แล้วแต่ยังไงเธอก็ยังไม่ชินกับเ้านายที่อารมณ์แปรปรวนแบบนี้สักทีไม่รู้แพรวาทนได้ยังไง ถ้าเป็เธอคงเผ่นไปนานแล้ว
“แพร รีบเข้าไปเลย คุณธีร์โมโหใหญ่แล้วบอกว่ามีงานด่วนด้วย” คนไม่ชินกับเ้านายเอาแต่ใจรีบละล่ำละลักบอกเพื่อนสาวให้รีบตามเ้านายเข้าไปในห้อง
แพรวาเคาะประตูห้องสองสามทีเป็มารยาทเพื่อบอกกับคนข้างในให้รู้ว่าเธอกำลังจะเข้าไป
เมื่อเปิดประตูเข้ามาก็พบคนหน้าบึ้งนั่งก้มหน้าก้มตาทำงานอย่างตั้งใจโดยไม่สนใจจะหันมามองเธอด้วยซ้ำและไหนบอกว่ามีงานด่วนแต่ทำไมไม่สนใจเธอซะอย่างนั้นหญิงสาวจึงตัดสินใจเดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานของเขาแล้วเอ่ยถามเสียงเบา
“คุณธีร์มีงานด่วนหรือคะ”
“...เปล่า” ธีรพัฒน์ตอบเพียงสั้นๆโดยไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองคนถามเลยสักนิดเขายังคงตั้งหน้าตั้งตากับเอกสารในมือต่อไป ทำให้คนที่ยืนฟังอยู่ถึงกับควันออกหู ‘นี่เขาโกหกริสาเพื่อให้เธอรีบเข้ามาในห้องทำไมกัน’ แพรวาบ่นในใจขณะเดินกลับไปยังโต๊ะทำงานของตัวเอง หลังจากนั้นห้องทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบ
กลิ่นน้ำหอมราคาแพงโรยรินมาแต่ไกลเมื่อสาวสวยร่างอวบแสนเซ็กซี่เดินขึ้นมายังชั้นผู้บริหารด้วยท่วงท่าที่สง่างามดูเย้ายวนด้วยชุดเดรสเกาะอกสีดำสั้นเพียงคืบเดินเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานของริสา
“ฉันมาพบคุณธีร์ คงไม่ต้องบอกนะว่าฉันเป็ใคร” เมธินีจีบปากจีบคอบอกหญิงสาวที่นั่งอยู่หน้าห้องทำงานของชายคนรัก
“เอ่อ แต่ริสาต้องแจ้งคุณแพรก่อนนะคะ เธอจะได้บอกคุณธีร์ให้ว่าคุณเมนี่มาพบ”คนมีหน้าที่ต้อนรับบอกด้วยน้ำเสียงนอบน้อมแม้ภายในใจจะไม่ชอบหญิงสาวตรงหน้ามากนักก็ตาม เพราะเธอรู้สึกไม่ถูกชะตากับสายตาที่จิกมองเธออย่างประเมินค่าแบบนั้น
“ไม่ต้องยุ่งยากหรอก เพราะยังไงธีร์ก็ให้ฉันเข้าไปพบอยู่แล้ว” ว่าเสร็จร่างอวบเย้ายวนก็ผลักประตูห้องทำงานของชายคนรักเข้าไปทันทีโดยไม่ฟังเสียงคัดค้านใดๆ ของหญิงสาวหน้าห้องอีก
ธีรพัฒน์เงยหน้าจากเอกสารในมือด้วยความไม่พอใจที่จู่ๆประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเข้ามาโดยไม่มีเสียงเคาะหรือการบอกกล่าวจากคนเป็เลขาที่นั่งอยู่ภายในห้องซึ่งริสาต้องรายงานเธอก่อนจะให้ใครเข้ามาในห้องนี้อยู่แล้ว
ชายหนุ่มเ้าของห้องตวัดสายตามองริสาที่รีบตามเข้ามาหมายจะห้ามปรามคนใจร้อนให้รอก่อนแต่ก็ไม่ทันจึงทำได้เพียงยืนก้มหน้าก้มตายอมรับชะตากรรม
“อะ เอ่อ ริสาบอกให้เธอรอก่อนแล้วค่ะ แต่ไม่ทัน”
“ไม่เป็ไร คุณออกไปทำงานของคุณเถอะ”
ธีรพัฒน์พยักพเยิดให้คนที่นั่งหน้าห้องออกไปประจำที่ของเธอก่อนจะเหลือบไปเห็นเลขาคนสวยที่ขยับตัวลุกขึ้นจากโต๊ะเตรียมจะออกไปจากห้องด้วยเหมือนกันเพราะเธอไม่อาจจะทนมองภาพบาดตาบาดใจระหว่างเ้านายกับสาวคนรักได้
“ฉันยังไม่ได้บอกให้เธอไป แพรวา” เสียงเข้มเอ่ยขัดเมื่อคนตัวเล็กทำท่าจะออกไปจากห้องอีกคนซึ่งการกระทำของคนทั้งสองหาได้รอดพ้นจากสายตาของคนจับผิดไปได้
เมธินีมองสายตาของชายคนรักที่ใช้มองเลขาของเขาไม่เหมือนกับตอนที่มองเธอเลยสักนิด และไม่ใช่สายตาที่เ้านายจะมองลูกน้องด้วย ‘ฮึ อย่าให้ฉันรู้นะ ว่าเธอคิดจะแย่งธีร์ไปจากฉัน ฉันเอาเธอตายแน่ แพรวา’เมธินีคิดในใจอย่างแค้นเคือง
“แพรจะไปเอาน้ำมาให้คุณเมนี่ค่ะ” หญิงสาวตอบแล้วรีบผลักประตูออกไปทันที
“แหม่ ไม่เห็นจะต้องเื่มากเลยค่ะธีร์ เมนี่กับธีร์ก็คนกันเองตอนอยู่ที่โน่นเมนี่จะเข้าออกห้องของธีร์ยังไงก็ได้ไม่เห็นต้องมีใครมาคอยรายงานเลยนี่คะ”คนไม่มีมารยาทลอยหน้าลอยตาพูดเหมือนเป็เื่ปกติที่เคยทำเป็ประจำ
“แต่ไม่ใช่ที่นี่! คุณต้องให้เกียรติผมบ้างจะมาจะไปจะเข้ามาพบผมก็ต้องเป็ไปตามขั้นตอน ยังไงผมก็ให้คุณเข้ามาพบอยู่แล้วแต่ขอให้ผมรู้ตัวสักนิดได้ไหมมันเป็มารยาท”
คำพูดที่เหมือนเป็การสั่งสอนของธีรพัฒน์ทำให้คนมาใหม่รู้สึกเสียหน้าอย่างมากแต่เธอก็เลือกที่จะทำเป็ไม่สนใจ
“ธีร์ขา... ก็เมนี่คิดถึงคุณนี่คะ”
เมธินีเดินตรงดิ่งเข้าไปหาผู้ชายในดวงใจทันทีพร้อมทั้งคล้องแขนที่คอของชายหนุ่มแล้วใช้ตักของเขาเป็ที่นั่งริมฝีปากสีแดงสดประทับลงที่แก้มสากอย่างตั้งใจจนเกิดเป็รอยแดงได้รูปเรียวปากสวยของเธอ
“ฮื้อ!... ไม่เหมาะนะเมนี่ อย่าทำแบบนี้อีก”
ธีรพัฒน์เบี่ยงหน้าหลบริมฝีปากสวยของหญิงสาวเพื่อไม่ให้เธอจุมพิตเขาได้
“ทำไมล่ะคะธีร์ ก็เมนี่คิดถึงคุณนี่คะ ทีตอนนั้นเรายังทำได้เลยน่า... นะคะ”
สาวร่างอวบยังคงออดอ้อนพยายามบดเบียดทรวงอกอวบอิ่มเข้าแนบชิดอกแกร่งเพื่อตั้งใจจะยั่วยวนมือสวยไตร่วนเวียนอยู่ตรงสาบเสื้อของชายหนุ่มอย่างซุกซน
“อย่าเมนี่!... ไม่ใช่ที่นี่” ชายหนุ่มทนรำคาญไม่ไหวจึงคว้าหมับที่มือเล็กแล้วปรามหญิงสาวด้วยสายตาดุกร้าว
แพรวาเคาะประตูห้องก่อนจะผลักเข้ามาพร้อมกับน้ำส้มคั้นสำหรับแขกพิเศษของเ้านายหญิงสาวยืนมองภาพตรงหน้าอย่างทรมานรู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจจนยากจะทนนั่งทำงานอยู่ในห้องนี้ต่อไปได้หลังจากนำน้ำส้มไปวางที่โต๊ะรับแขกภายในห้องแล้วคนตัวเล็กหันไปสบตาผู้เป็เ้านายเพียงแวบเดียวก็ต้องเบือนหน้าหลบเพราะดูเหมือนเขาจะมองเธออยู่ก่อนแล้วด้วยสายตาที่เธออ่านไม่ออก
“เดี๋ยว! เธอจะไปไหนแพรวา” ผู้เป็เ้านายหันไปขัดคนตัวเล็กที่ทำท่าจะเดินออกไปจากห้องอีกครั้งแต่ยังไม่ทันที่คนถูกถามจะตอบอะไร คนถือตัวว่าเป็แขกพิเศษก็พูดขึ้นมาเสียก่อน
“คุณแพรเธอไม่อยากเป็ก้างขวางคอเราสองคนไงคะธีร์ก็... ให้เธอออกไปเถอะค่ะพอเมนี่หายคิดถึงคุณแล้วค่อยให้เธอเข้ามาทำงานนะคะ”
“งานที่ฉันสั่งน่ะทำเสร็จหรือยัง จะออกไปเดินเพ่นพ่านทำไม” เสียงเข้มเอ่ยต่อว่าคนตัวเล็กอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์นักโดยไม่สนใจคำคัดค้านของคนบนตัก
ในเมื่อไม่มีทางหลบเลี่ยงได้ แพรวาจึงกลับไปนั่งที่โต๊ะแล้วก้มหน้าก้มตาทำงานของตัวเองต่อไปโดยพยายามไม่มองไม่สนใจบุคคลร่วมห้องทั้งสองที่เป็สาเหตุทำให้หัวใจดวงน้อยของเธอปวดหนึบอยู่ตอนนี้‘คนใจร้าย จะพลอดรักกันแล้วจะให้เธออยู่ดูทำไมก็ไม่รู้’คนตัวเล็กบ่นอย่างหัวเสีย
“คุณกลับไปก่อนเมนี่ ผมจะทำงาน” คนเ้าอารมณ์หันมาบอกหญิงสาวที่นั่งอยู่บนตักแกร่งด้วยความรู้สึกหงุดหงิดพยายามเกาะมือของเธอออกจากลำคอ
“อะไรกันคะธีร์ เมนี่เพิ่งมาเองนะคะ ให้เมนี่อยู่ทานข้าวเที่ยงด้วยก็ยังดีเมนี่คิดถึงคุณนะคะ อย่าเพิ่งให้เมนี่ไปเลยนะคะ... นะคะ” คนช่างตื๊อยังคงออดอ้อนพยายามซุกซบใบหน้ากับอกแกร่งของชายหนุ่มอย่างเอาใจ
“ผมมีนัดกับลูกค้า คงทานข้าวกับคุณไม่ได้หรอก” ธีรพัฒน์บอกเสียงเรียบปรายตามองหญิงสาวอีกคนในห้อง ที่นั่งก้มหน้าสนใจกับงานในมือโดยไม่หันมามองเขาทำให้คนอารมณ์ร้อนยิ่งรู้สึกหงุดหงิดเข้าไปใหญ่ และยิ่งทวีความโมโหมากขึ้นไปอีกที่คนบนตักทำตัวงี่เง่า
“เดี๋ยวนี้คุณก็ไม่เคยไปหาเมนี่เลย โทรมาคุณก็ไม่รับเมนี่ใจจะขาดอยู่แล้วนะคะ”
“ผมมีงานต้องทำ คุณก็รู้ว่าผมเพิ่งมารับตำแหน่งที่นี่ต่อจากคุณแม่ได้ไม่นานก็ต้องทำความเข้าใจกับงานมากหน่อย” น้ำเสียงติดจะรำคาญของธีรพัฒน์ทำให้คนฟังนิ่งเงียบ
“งั้นก็ได้ค่ะ แต่ธีร์ต้องสัญญานะคะ ว่าคุณจะไปหาเมนี่”
เมธินีเงยหน้าจากอกแกร่งส่งวาจาออดอ้อนยอมลงให้กับชายหนุ่มแล้วลุกขึ้นจากตักของเขาเพราะเธอรู้ดีว่าหากทำให้เขาไม่พอใจ เขาจะไม่ให้เธอได้ใกล้ชิดเขาอีก
“ครับ” ธีรพัฒน์ตอบรับสั้นๆ เหมือนเป็การตัดความรำคาญมากกว่า
“เมนี่ไปก่อนนะคะคุณแพร แล้วเมนี่จะมาเที่ยวใหม่ค่ะ” สาวร่างอวบหันไปกล่าวลาหญิงสาวอีกคนในห้องแล้วผลักประตูออกไปอย่างไม่ค่อยพอใจนัก
“ค่ะ” แพรวายิ้มให้ แล้วก้มหน้าทำงานของเธอต่อไป
ธีรพัฒน์ถอนหายใจด้วยความเหนื่อยอ่อน เมื่อคนที่เขาเคยให้ความสนิทสนมเดินออกจากห้องไปแล้วทำไมเขาถึงไม่คิดพิศวาสเพื่อนสาวคนสนิทเหมือนดั่งแต่ก่อนก็ไม่รู้ทุกครั้งที่พบเจอหล่อนเขาแทบจะแทรกแผ่นดินหนีให้รู้แล้วรู้รอดไปด้วยซ้ำธีรพัฒน์คิดในใจอย่างสับสนกับตัวเองก่อนจะหันไปมองคนตัวเล็กที่ดูเหมือนเธอจะสนใจกับงานมากเกินไปจนไม่สนใจจะเงยหน้าขึ้นมามองเขาเลยสักนิด
“หยิบกระดาษทิชชู่มาให้หน่อย” ชายหนุ่มสั่งคนตัวเล็กเสียงเข้ม
“ค่ะ” แพรวาลุกขึ้นจากเก้าอี้หยิบกระดาษทิชชูที่อยู่บนโต๊ะของเธอแล้วเดินตรงไปให้เขา
“ได้แล้วค่ะ” หญิงสาวกล่าวเสียงเบาเมื่อคนที่้ากระดาษทิชชู่กลับไม่รับทิชชู่ในมือของเธอเสียที
“เช็ดหน้าให้ด้วยสิ”
คนเป็เ้านายขยับตัวลุกขึ้นแล้วเดินไปนั่งลงบนโต๊ะทำงานของเขาเพื่อให้ใบหน้าอยู่ในระดับเดียวกับมือของเธอที่จะยกขึ้นมาเช็ดหน้าให้เขาได้
“คะ? ” คนตัวเล็กขยับตัวถอยหลังทันทีที่ชายหนุ่มเดินมานั่งลงตรงหน้าของเธอ
“ไม่เห็นเหรอ ว่าหน้าฉันเปื้อนรอยลิปสติกน่ะ เช็ดให้หน่อยฉันมองไม่เห็น”
คนเอาแต่ใจออกคำสั่งแล้วเอียงแก้มให้หญิงสาวที่เขาไหว้วานแต่ดวงตาที่ฉายแววเป็ประกายวิบวับของเขาทำให้คนตัวเล็กไม่มั่นใจในสวัสดิภาพของตัวเองเสียเลย
“เอ่อ... คุณก็ไปเช็ดในห้องน้ำสิคะ”
“ฉัน้าให้เธอเช็ดให้ไม่ได้หรือไงหะ เร็วๆ เข้าฉันจะรีบทำงาน” ชายหนุ่มทำเสียงฮึดฮัดขัดใจ
“ค่ะ”
แพรวาสูดลมหายใจเข้าลึกๆก่อนจะขยับตัวเข้าไปใกล้ใบหน้าหล่อเหลาของผู้ชายที่เธอแอบหลงรัก แล้วยื่นมือที่ถือกระดาษทิชชู่อยู่เช็ดรอยลิปสติกบนแก้มสากเบาๆความใกล้ชิดที่ใกล้แค่เพียงลมหายใจแบบนี้ทำให้หัวใจดวงน้อยสั่นไหวเต้นแรงผิดจังหวะพานให้มือไม้สั่นไปด้วย
ธีรพัฒน์เหลือบตามองคนตัวเล็กที่เขาััได้ถึงอาการสั่นน้อยๆ ของเธอใบหน้าสวยหวานของหญิงสาวอยู่ใกล้เพียงเอื้อมมือดวงตากลมโตหวานซึ้งของเธอจับจ้องที่แก้มสากของเขาอย่างตั้งใจทำไมหัวใจเขาถึงเต้นแรงผิดจังหวะแบบนี้นะ จู่ๆความโหยหาจากััที่เขาเคยลิ้มลองและหลงใหลก็ผุดขึ้นมาสองมือหนายื่นไปโอบเอวเล็กของหญิงสาวตรงหน้าให้เข้ามาใกล้ก่อนจะกดปลายจมูกโด่งลงบนพวงแก้มนวลนุ่มนิ่มที่เขาแสนคิดถึงอย่างเผลอไผล
“คุณธีร์!” แพรวาใกับััของเขาที่เธอไม่ทันตั้งตัวสองมือน้อยผลักอกแกร่งของชายหนุ่มให้ถอยห่างก่อนจะจ้องหน้าคนเอาแต่ใจอย่างโกรธเคือง
“ก็ให้รางวัลไง ที่เธอเช็ดหน้าให้ฉัน” คนเอาแต่ใจยิ้มขำลอยหน้าตอบอย่างยียวน
“แพรไม่้า” คนตัวเล็กกระชากเสียงใสด้วยความโมโหที่เขาทำอะไรตามอำเภอใจนานมากแล้วที่เธอไม่ได้รู้สึกเช่นนี้เพราะเขาไม่เคยเข้ามายุ่มย่ามแตะต้องเนื้อตัวเธออีกเลยหลังจากที่ทินกรไปทานข้าวกับเธอแล้วกลับมาพร้อมดอกกุหลาบช่อโตแต่วันนี้เขาเป็อะไรกลับมาเจ๊าะแจ๊ะวุ่นวายกับเธออีกทำไม
“แต่ฉันอยากจะให้” ธีรพัฒน์ยักไหล่อย่างไม่ยี่หระก่อนจะหมุนตัวเดินกลับไปนั่งทำงานที่โต๊ะของตัวเองเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
แพรวาเม้มปากแน่นพยายามสกัดกั้นความโกรธไม่ให้เข้าไปทำร้ายคนตรงหน้าที่ทำเป็ไม่รู้ไม่ชี้ทั้งๆ ที่เขาเพิ่งขโมยหอมแก้มเธอไปหยกๆ
ในเมื่อทำอะไรไม่ได้คนตัวเล็กจึงตัดสินใจเดินกลับไปนั่งโต๊ะแล้วก้มหน้าก้มตาทำงานของตัวเองต่อโดยไม่หันไปสนใจชายหนุ่มที่นั่งยิ้มขบขันอารมณ์ดีจนน่าหมั่นไส้อีกเลย
เวลาล่วงเลยไปจนใกล้เวลาพักเที่ยงแพรวาเงยหน้ามองนาฬิกาที่ฝาผนังห้องแล้วทำให้คิดถึงนาฬิกาข้อมือของเธอที่ไม่รู้หายไปไหน
หลังจากวันนั้นเธอก็ไปถามกับแม่บ้านที่เข้ามาทำความสะอาดแล้วก็ไม่มีใครพบเจอแล้วนาฬิกาของเธอหายไปไหนกันนะแพรวาถอนหายใจหนักหน่วงเวลาที่คิดถึงนาฬิกาทีไรหน้าของคุณหญิงเพ็ญพักตร์ผู้มีพระคุณของเธอก็ฉายชัดขึ้นมาทุกทีทำให้เธอรู้สึกผิดที่ไม่สามารถรักษาของที่ท่านมอบให้ไว้ได้
“ไปทานข้าวกันครับคุณแพร” ทินกรเข้ามาเรียกหญิงสาวใกล้ๆเพราะดูท่าเธอคงจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขามายืนอยู่นานแล้ววันนี้เขาไม่ต้องชวนธีรพัฒน์เพราะรายนั้นเข้าไปบอกกับเขาเมื่อเช้าแล้วว่ามีนัดกับลูกค้า่บ่ายคงออกไปทานข้าวกลางวันด้วยเลย
“ฉันมีนัดกับลูกค้าข้างนอก” คนตอบกลับเป็ชายหนุ่มเ้าของห้อง
“ฉันรู้แล้ว ก็เื่ของแกสิ ฉันชวนคุณแพรวา” ทินกรหันมาบอกเพื่อนรักอย่างยียวน
“ฉันไปพบลูกค้า เลขาฉันก็ต้องไปกับฉันสิ” ธีรพัฒน์ลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินมาหยุดตรงที่ทินกรยืนอยู่
“อ้าว แล้วเมื่อเช้าไม่เห็นแกบอกฉันเลยว่าคุณแพรต้องไปด้วย”
“แล้วฉันจำเป็ต้องบอกแกด้วยเหรอ” ธีรพัฒน์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงยียวนแล้วเดินผ่านทินกรไปยังประตูห้องแต่ไม่วายหันกลับมาออกคำสั่งคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้างๆ เพื่อนรักของเขา
“ฉันจะไปห้องน้ำ เธอไปรอฉันข้างล่างได้เลยและอย่าให้ฉันต้องเป็ฝ่ายรอเธอนะแพรวา” เสียงเข้มเตือนหญิงสาวก่อนจะผลักประตูแล้วเดินออกไปอย่างไม่สนใจใคร
“งั้น แพรขอตัวก่อนนะคะคุณกร” หญิงสาวตัวเล็กละล่ำละลักบอกเพื่อนชายที่แสนดีของเธอ
“ครับๆ เชิญครับ เดี๋ยวค่อยคุยกัน”
ทินกรหลีกทางให้แต่โดยดีเพราะไม่อยากให้หญิงสาวต้องลำบากใจพักนี้เขาสังเกตเห็นเพื่อนรักกับเลขามีท่าทีหมางเมินใส่กันผิดปกติแต่สายตาที่ธีรพัฒน์ใช้มองแพรวากลับไม่หมางเมินเหมือนการแสดงออกหลายครั้งที่เขาสังเกตเห็นธีรพัฒน์มองแพรวาด้วยสายตาหวานเชื่อมเวลาที่เ้าตัวเผลอ
‘หรือว่าสมภารจะกินไก่วัดซะแล้วคราวนี้ ฮึ! ต่อหน้าทำเป็ดุเขาพอลับหลังก็เอาแต่จ้องเอาจ้องเอา อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะนายธีร์ฉันจะเป็ก้างขวางคอแกให้กระอักเืเลยคอยดู ฮึ ฮึ’ทินกรคิดในใจอย่างขบขันก่อนจะเดินออกไปจากห้องเพื่อไปทำธุระของตัวเอง
ธีรพัฒน์ลงมายังลานจอดรถก็พบหญิงสาวยืนรออยู่ก่อนแล้ว
ชายหนุ่มหยักยิ้มที่มุมปากด้วยความพอใจก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็บึ้งตึงเมื่อเดินเข้าใกล้หญิงสาวและยิ่งเคร่งขรึมมากกว่าเดิมเมื่อรู้ว่าคนที่ยืนรอเขาอยู่นั้นกำลังคุยโทรศัพท์กับใครบางคนที่ทำให้เธอฉีกยิ้มเต็มวงหน้าอย่างมีความสุขแบบนั้น
‘งั้นแค่นี้ก่อนนะมล ไว้ค่อยคุยกัน บาย’
แพรวารีบวางสายจากเพื่อนรักก่อนจะหันไปเปิดประตูรถฝั่งข้างๆ คนขับแล้วก้าวเข้าไปนั่งในรถอย่างรวดเร็วด้วยรู้ถึงอารมณ์ของคนเป็เ้านายที่เข้าไปในรถก่อนแล้ว
“คุยกับใคร” ไม่รู้อะไรดลใจให้เขาถามออกไปแบบนั้น
“คะ?” หญิงสาวรู้สึกงงๆที่วันนี้เ้านายของเธอดูแปลกๆ แต่จะว่าไปก็แปลกเกือบทุกวันนั่นแหละอารมณ์แปรปรวนเดี๋ยวขึ้นเดี๋ยวลง เดี๋ยวก็ทำเป็ไม่สนใจเดี๋ยวก็อยากรู้อยากเห็นขึ้นมาจนเธอตามแทบไม่ทัน
“ฉันถามว่าเธอคุยโทรศัพท์กับใครเมื่อกี้นี้” คนอยากรู้ทำเสียงจิ๊จ๊ะขัดใจที่หญิงสาวตรงหน้าทำท่าเหมือนไม่อยากจะตอบ
“เพื่อนค่ะ” เธอจำเป็ต้องตอบเพราะถ้าไม่ตอบมีหวังโดนเหวี่ยงแน่ๆ
“ขอให้มันจริงเถอะ” ธีรพัฒน์บ่นง่อมแง่มออกมาอย่างไม่พอใจนัก
“หือ?” แพรวาหันมามองเหมือนได้ยินไม่ถนัดว่าชายหนุ่มพูดอะไร
“เปล่า ฉันไม่ได้ว่าอะไรนี่”
หลังจากนั้นภายในรถก็มีแต่ความเงียบสองหนุ่มสาวไม่มีใครคิดจะเอื้อนเอ่ยอะไรออกมาอีกธีรพัฒน์เหลือบมองหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างๆเห็นเธอนั่งเบียดชิดจนแทบจะติดกับประตูรถ ทำให้เขารู้สึกหมั่นไส้ขึ้นมาตงิดๆไม่รู้เ้าหล่อนจะรังเกียจอะไรเขานักหนา เมื่อทนไม่ไหวมือหนาจึงหันไปคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเล็กๆของหญิงสาวเพื่อดึงให้เธอขยับมานั่งดีๆ
“โอ๊ย! คุณธีร์พัฒน์ คุณจะทำอะไรคะ” คนที่กำลังเพลิดเพลินกับวิวทิวทัศน์ข้างนอกรถใหันมาแหวใส่ชายหนุ่มทันทีเมื่อถูกกระชากอย่างแรงที่ข้อมือบาง
“นั่งให้มันดีๆ สิ รังเกียจฉันนักหรือไงห๊ะ!” คนหงุดหงิดตะคอกเสียงถาม
“ไม่เกี่ยวกับคุณ” คนตัวเล็กกระแทกเสียงกลับอย่างไม่ลดละ
“ยังปากดีเหมือนเดิมนะ สงสัยจะลืมไปแล้วว่าบทลงโทษของคนปากดีมันเป็ยังไง”
ธีรพัฒน์พูดพร้อมกับยกมือแกร่งขึ้นลูบไล้ที่ริมฝีปากหนาของตัวเองแล้วใช้สายตาเป็ประกายวิบวับมองเรียวปากบางอวบอิ่มของหญิงสาวอย่างหิวกระหาย
“คนบ้า!”
คนเคยถูกทำโทษรีบยกมือขึ้นปิดปากของตัวเองแน่นได้ยินเสียงชายหนุ่มหัวเราะในลำคอเหมือนกำลังมีความสุขจนเธอรู้สึกถึงความไม่ปลอดภัยอย่างไรพิกล
ธีรพัฒน์พาหญิงสาวมายังห้างสรรพสินค้าชั้นนำใจกลางเมืองซึ่งอยู่ไม่ไกลจากบริษัทมากมักและนั่นก็หมายความว่าไม่ไกลจากคอนโดที่พักของหญิงสาวด้วยเช่นกัน
คนเป็เ้านายเดินนำเลขาคนสวยเข้ามายังร้านอาหารญี่ปุ่นชื่อดังที่เขาจำได้ดีว่าวันนั้นเขาเห็นหญิงสาวข้างกายมากินอาหารที่ร้านนี้กับไอ้หนุ่มตี๋แว่นหน้าตาดีเ้าสำอางคนนั้น
เมื่อเข้ามาภายในร้านทุกคนต่างต้องสะดุดตากับความหล่อเหลาราวเทพบุตรของชายหนุ่มซึ่งเ้าตัวดูเหมือนจะััได้ถึงรัศมีความร้อนแรงจากสายตาของสาวๆ รอบตัวแต่เขาก็เลือกที่จะทำเป็ไม่สนใจ เพราะในความคิดของเขาผู้หญิงทุกคนก็เหมือนกันหมดนั่นแหละคิดแต่จะจับผู้ชายรวยๆ หน้าตาดี มีฐานะทางสังคม เพอร์เฟกต์ซึ่งเขาเองก็รู้ตัวดีว่าเป็หนึ่งในนั้น
“คุณธีร์นัดลูกค้าไว้ที่นี่หรือคะ” แพรวาเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มนั่งเก้าอี้เรียบร้อยแล้ว
“เปล่า ฉันนัดลูกค้าไว้ที่ร้านกาแฟ” ธีรพัฒน์ตอบพลางหยิบเมนูอาหารที่พนักงานในร้านนำมายื่นให้
“อ้าว แล้วทำไม...” ยังไม่ทันพูดจบเสียงของเ้านายเอาแต่ใจก็แทรกขึ้นมา
“ฉันหิวข้าว จะกินข้าวก่อนไปพบลูกค้าไม่ได้หรือไง”
คนเอาแต่ใจพูดพร้อมกับก้มมองเมนูอาหารในมือด้วยท่าทียียวนดูกวนประสาทคนฟังเสียอย่างนั้นนี่เขาจะมาจะไปจะทำอะไรไม่คิดจะบอกเลขาอย่างเธอบ้างหรือไงนะนัดลูกค้าได้ยังไงโดยไม่ผ่านเลขา เวลากี่โมงก็ไม่บอก คนตัวเล็กบ่นในใจอย่างนึกโมโห
“เธอสั่งให้ฉันด้วยก็แล้วกัน เคยมากินไม่ใช่เหรอ” ธีรพัฒน์พับเก็บเมนูในมือแล้ววางไว้บนโต๊ะตามเดิม
“คุณจะทานอะไรล่ะคะ” คนตัวเล็กทำเสียงแข็งนึกไม่พอใจเขาขึ้นมาตงิดๆ
“อะไรก็ได้ ฉันไม่เื่มากหรอกสั่งๆ มาเถอะ”
เมื่อได้คำตอบจากชายหนุ่มเป็อะไรก็ได้ตามใจเธอหญิงสาวจึงหันไปสั่งอาหารที่เธอชอบ 3-4อย่างกับพนักงาน แล้วหันกลับมาถามข้อสงสัยที่เธออยากได้คำตอบจากคนตรงหน้าทันที
“ทำไมคุณถึงรู้ว่าแพรเคยมาทานที่นี่คะ”
“ฉันเดาเอา”
แม้จะเป็คำตอบที่ง่ายๆแต่ก็ยังสร้างความงุนงงให้เธออยู่ดี ‘เฮ้อ...เขาจะกวนประสาทเธอไปถึงไหนกันนะ’ แพรวาคิดอย่างเหนื่อยใจก่อนจะหันไปถามสิ่งที่เธอควรจะต้องรู้เกี่ยวกับการออกมาพบลูกค้าครั้งนี้
“ขอโทษนะคะ ไม่ทราบว่าลูกค้าที่คุณธีร์นัดไว้ชื่ออะไรคะ”
“เจสัน เควิน” ชายหนุ่มตอบเสียงเรียบแล้วหันไปสนใจกับอาหารที่พนักงานกำลังยกเข้ามาเสิร์ฟ
“แพรรู้สึกว่า เราไม่มีลูกค้าชื่อนี้นี่คะ” แพรวาขมวดคิ้วมุ่นเพราะไม่เคยได้ยินชื่อลูกค้าที่เ้านายเธอบอกเลยสักนิด
“เขาเป็เพื่อนฉันที่มาจากอเมริกาและกำลังจะมาเปิดธุรกิจท่องเที่ยวในประเทศไทยฉัน้าให้ลูกทัวร์ของเขามาพักกับโรงแรมของเราตามสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญๆทั่วประเทศ เธอมีอะไรจะถามฉันอีกไหม ฉันจะได้กินข้าวสักที” คนตอบเริ่มมีอารมณ์หงุดหงิด
“เอ่อ ไม่มีแล้วค่ะ เชิญค่ะ”
ใจจริงเธออยากจะถามเ้านายเหลือเกินว่าเขานัดกันไว้กี่โมงเธอจะได้ทำตัวถูก เพราะปกติเธอเป็คนกินข้าวช้าแล้วนี่เธอจะทำอะไรให้เขาหงุดหงิดอีกหรือเปล่าเนี่ย แพรวาบ่นในใจพร้อมกับตักอาหารในส่วนของเธอใส่ปาก
“ไม่ต้องรีบ ฉันนัดไว้บ่าย 2 นี่เพิ่งจะเที่ยงกว่าๆเอง” ธีรพัฒน์เปรยออกมาเพราะเห็นหญิงสาวเอาแต่ก้มหน้าก้มตากินโดยไม่สนใจจะพูดจากับเขา
“ค่ะ”
แพรวาเหลือบตาขึ้นมามองคนตรงหน้าแวบหนึ่งก่อนจะก้มลงแล้วสนใจกับอาหารของตัวเองต่อไป แม้ว่าจะมีคำถามมากมายที่อยากจะถามแต่เธอก็เลือกที่จะเก็บไว้มากกว่าเพราะไม่อยากจะต้องเสียอารมณ์กับคนกวนประสาทอย่างเขา
หลังจากรับประทานอาหารกลางวันเสร็จแล้วธีรพัฒน์ก็พาแพรวามายังร้านกาแฟที่เขานัดพบกับเพื่อนร่วมธุรกิจซึ่งกำลังจะมาเป็ลูกค้าคนสำคัญของโรงแรมในเครือT-Groupของเขาในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้านี้
ทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามาภายในร้านชายหนุ่มก็สะดุดตากับเพื่อนชาวต่างชาติของเขาทันทีด้วยรูปลักษณ์ที่สูงใหญ่ ผิวขาวจัดจนดูซีด ผมสีทองเป็ประกายโดดเด่นธีรพัฒน์จึงเดินตรงเข้าไปทักทายอย่างรวดเร็ว
“สวัสดี เจสัน นายมานานหรือยัง” ธีรพัฒน์ตรงเข้าไปหาเพื่อนชาวต่างชาติพร้อมทั้งยื่นมือเพื่อให้อีกฝ่ายัั
“อ้าวธีร์ สวัสดี ฉันเพิ่งมาสักครู่เอง” เจสัน เควินลุกขึ้นแล้วยื่นมือออกไปัักับมือของเพื่อนร่วมธุรกิจคนสำคัญทันทีแต่สายตากลับมองมาที่หญิงสาวตัวเล็กหน้าตาสะสวยที่ยืนอยู่ข้างๆชายหนุ่มตรงหน้าอย่างไม่วางตา
“นี่คุณแพรวา เลขาของฉัน” ธีรพัฒน์กล่าวแนะนำหญิงสาวข้างกายให้คนเป็เพื่อนได้รู้จัก
“แพรวา นี่คุณเจสัน เควินเป็เ้าของบริษัททัวร์เควินทราเวลที่มีชื่อเสียงที่สุดในอเมริกา”
“สวัสดีค่ะ” หญิงสาวยกมือพนมไหว้เพื่อนของเ้านายที่เขาบอกว่ากำลังจะมาเป็ลูกค้าคนสำคัญอย่างนอบน้อมสวยงาม
“สวัสดีครับ ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณแพรวา” เจสันรับไหว้หญิงสาวเช่นกันเพราะเขาเคยศึกษาเกี่ยวกับขนบธรรมเนียมประเพณีของเมืองสยามมาบ้างแต่ก็ไม่วายจะยื่นมือออกไปเพื่อขอััมือหญิงสาว
“ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันค่ะคุณเจสัน” แพรวาจำเป็ต้องยื่นมือออกไปัักับมือของอีกฝ่ายเพื่อรักษามารยาท
“คุณเป็ผู้หญิงที่สวยมากครับ” ชายหนุ่มชาวต่างชาติได้ทีหยอดคำหวานให้เลขาของเพื่อนเขารู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้สวยมากจริงๆ เขาไม่เคยเจอผู้หญิงคนไหนสวยหวานขนาดนี้มาก่อน
“ขอบคุณค่ะ” แพรวาตอบรับเสียงเบารู้สึกเหมือนมีรังสีความร้อนมากระทบผิวกายแปลกๆเมื่อหันไปมองธีรพัฒน์จึงพบว่าเขามองเธออยู่ก่อนแล้วด้วยสายตาไม่พอใจ
“นายจับมือเลขาฉันนานไปแล้วเจสัน จะนั่งกันได้หรือยัง”
ธีรพัฒน์พูดเสียงเข้มรู้สึกขัดใจกับภาพตรงหน้าก่อนจะก้าวเข้าไปนั่งยังเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับชายหนุ่มที่เป็เพื่อนร่วมธุรกิจของเขาและหยิบเอกสารของเพื่อนที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นดู
“แหม่ แค่นี้ทำเป็หวง เชิญนั่งก่อนครับคุณแพรวาเดี๋ยวสั่งเครื่องดื่มกันก่อนนะครับ” เ้าของธุรกิจทัวร์บริการอย่างมีน้ำใจ
“ขอบคุณค่ะ” แพรวากล่าวขอบคุณอีกครั้งก่อนจะเข้าไปนั่งข้างๆ กับเ้านายของเธอ
“สั่งกาแฟให้ฉันด้วย” ธีรพัฒน์บอกหญิงสาวข้างกายก่อนจะหันไปสนใจเอกสารในมือต่อ
คนรับคำสั่งเมื่อเห็นพนักงานของร้านกาแฟเดินเข้ามารับออร์เดอร์เธอจึงสั่งกาแฟดำให้กับเ้านาย และชาเย็นสำหรับเธอส่วนชายหนุ่มฝั่งตรงข้ามเขามีกาแฟแก้วเดิมอยู่แล้ว
“ในสัญญามีอะไรต้องเพิ่มเติมแก้ไขหรือเปล่าธีร์” เจสันเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าธีรพัฒน์วางเอกสารในมือลงบนโต๊ะแล้ว
“อืม... เท่าที่อ่านดูก็ครอบคลุมแล้วนะ แต่ต้องให้เลขาฉันดูอีกทีเพราะฉันเองก็เพิ่งมารับหน้าที่ได้ไม่นาน” ธีรพัฒน์ตอบแล้วหยิบเอกสารบนโต๊ะส่งให้แพรวาเพื่อตรวจดูความเรียบร้อย
“นายเก็บสัญญาไว้ดูก่อนก็ได้ ฉันไม่รีบหรอก” เ้าของธุรกิจทัวร์รายใหญ่บอกอย่างใจกว้าง
“นายจะเปิดตัวที่นี่เมื่อไร” ธีรพัฒน์เอ่ยถามขณะยกถ้วยกาแฟขึ้นจิบเล็กน้อย
“เปิดสำนักงานจริงๆ น่าจะเป็เดือนหน้าแต่วันอาทิตย์นี้ฉันจะจัดงานฉลองเชิญสื่อมวลชนมาทำข่าวก่อน นายว่าเป็ไง”
“อืม ก็ดี อยากดังก็ต้องอาศัยสื่อนี่แหละ เร็วดีนายมันเ้าพ่อโปรโมชั่นอยู่แล้วนี่” ธีรพัฒน์หัวเราะแซวเพื่อนอย่างขบขัน
“นายต้องมาด้วยนะธีร์ แล้วก็เชิญคุณแพรด้วยนะครับ” เจสันหันไปส่งยิ้มหวานให้กับหญิงสาว
“เอ่อคือ แพร...” แพรวากำลังคิดว่าเธอควรจะไปหรือไม่ไปดี
“ฉันไป เลขาฉันก็ต้องไปด้วยอยู่แล้ว” เ้านายที่แสนเอาแต่ใจของเธอกลับเป็คนตอบซะเอง
“ฉันคิดว่าเลขานายจะเป็คุณเมนี่ซะอีก” จู่ๆเจสันก็พูดขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยเขารู้สึกสงสัยอะไรบางอย่างกับความสัมพันธ์ระหว่างเพื่อนของเขากับเลขาสาวสวยตรงหน้าจึงแกล้งถามถึงคู่ควงของธีรพัฒน์เพื่อหยั่งเชิง
“เมนี่ไม่ได้ทำงานกับฉันแล้ว เธอต้องไปช่วยธุรกิจของครอบครัวน่ะ” ธีรพัฒน์ตอบเสียงเรียบพร้อมกับปรายตามองหน้าหญิงสาวข้างกายเพียงแวบเดียวแต่ก็ยังไม่พ้นสายตาของคนที่จ้องจะจับผิดอย่างเจสันไปได้ ‘สองคนนี้ต้องมีอะไรกันแน่ๆ แต่จะลึกซึ้งแค่ไหนนั้นเขาเองก็ยังไม่แน่ใจแต่รับรองว่าสิ่งที่เห็นต้องไม่ใช่สิ่งที่เป็อย่างแน่นอน’ เจสันให้คำมั่นกับความคิดของตัวเอง
“แล้วนายได้เจอเธอบ้างหรือเปล่า”
“ก็เจอบ้าง ทานข้าว ฟังเพลง บางทีเมนี่ก็ไปหาฉันที่ออฟฟิศแต่่นี้เธอไปต่างประเทศบ่อยก็เลยไม่ค่อยได้เจอกัน นายถามทำไมเหรอ”
คำตอบของธีรพัฒน์ทำให้หญิงสาวที่นั่งฟังอยู่ข้างๆรู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจขึ้นมาอย่างประหลาดแววตาที่เคยสดใสตอนนี้กลับฉายแววเศร้าหมองอย่างชัดเจนที่แท้ทุกครั้งที่เขากลับบ้านเร็วก็คงไปกับคุณเมนี่มันเป็สิ่งที่เธอก็น่าจะรู้อยู่แล้วและจะมานั่งเสียใจทำไมกันสำหรับเธอก็แค่ของเล่นแก้เบื่อที่เขาหยิบมากลั่นแกล้งเท่านั้น
“ฉันอยากให้นายชวนเธอไปร่วมงานฉลองเปิดตัวบริษัทของฉันด้วยน่ะ”
“อืม ได้สิ แล้วจะบอกให้” ธีรพัฒน์รับคำกับเพื่อนตรงหน้าเสียงเรียบแต่สายตากลับมองไปที่หญิงสาวข้างกายตลอดเวลาในยามเผลอ
“คุณแพรเป็อะไรหรือเปล่าครับ นั่งเหม่อเชียว” เจสันเอ่ยทักอย่างจับผิดเขาสังเกตเห็นเลขาคนสวยของเพื่อน มีอาการเศร้าหมองเหม่อลอยั้แ่เขาถามถึงคู่ควงคนสนิทของเ้านายเธอ‘แบบนี้ต้องมีอะไรแน่ๆ เขาต้องสืบให้ได้’ คนช่างจับผิดคิดในใจอย่างหมายมั่น
“ปะ เปล่าค่ะ ขอโทษด้วยนะคะแพรคิดอะไรเพลินไปหน่อยงั้นแพรขอตัวไปห้องน้ำสักครู่นะคะ” แพรวาสะดุ้งตื่นจากภวังค์ที่แสนเจ็บช้ำเธออยากจะไปให้ไกลจากตรงนี้ เพราะไม่อยากได้ยินได้ฟังเื่ราวของเขากับสาวคนรักอีกแล้วแต่ก่อนที่แพรวาจะลุกขึ้นจากเก้าอี้เพื่อไปยังที่สงบของเธอ เสียงทรงอำนาจก็ดังขึ้น
“เดี๋ยวอย่าเพิ่งไป ออกไปพร้อมกันเลยก็แล้วกัน... ฉันจะกลับแล้ว” ธีรพัฒน์พูดพร้อมกับลุกขึ้นยืนทันที ทำให้คนที่ยังนั่งอยู่รีบลุกขึ้นด้วย
“อ้าว นี่นายจะกลับแล้วเหรอธีร์”
“อือใช่ เดี๋ยวคราวหน้าเชิญนายไปดื่มกาแฟที่ออฟฟิศฉันก็แล้วกันวันนี้ฉันมีธุระต่อ”
“ฉันต้องไปอยู่แล้ว นายมีเลขาสวยๆ อย่างนี้ฉันอยากจะไปหานายทุกวันเลยได้ป่ะล่ะ” เจสันหันไปยิ้มหวานใส่หญิงสาวตรงหน้าอย่างเป็มิตร
“ตามใจนายสิ ฉันไปละ ไว้ค่อยคุยกัน” กล่าวเสร็จเท้าหนาก็ก้าวออกไปจากตรงนั้นทันทีเหมือนเด็กถูกขัดใจน้ำเสียงประชดประชันปนบึ้งตึงของธีรพัฒน์ทำให้เจสันหัวเราะในลำคออย่างนึกขำ
“คุณแพรรีบตามไปเถอะครับ ดูท่าทางนายธีร์จะมีธุระด่วนถึงได้รีบขนาดนั้น”
เจสันบอกหญิงสาวที่ยังยืนหันซ้ายหันขวาทำอะไรไม่ถูกเพราะยังมึนงงกับพฤติกรรมของเ้านายที่จู่ๆ ก็เดินออกไปหน้าตาเฉยแบบนั้น
“งั้นแพรขอตัวก่อนนะคะ แล้วพบกันค่ะ”
แพรวาบอกชายหนุ่มตรงหน้าด้วยน้ำเสียงไพเราะด้วยเขาเป็ลูกค้ารายใหญ่คนสำคัญ เธอจึงจำเป็ต้องรักษามารยาทแทนเ้านายของเธอที่เอาแต่ใจจนดูน่าเกลียด
“ครับ แล้วพบกัน”
เจสันกล่าวลาหญิงสาวแล้วยืนมองคนตัวเล็กเดินออกไปจากร้านจนลับตาก่อนจะหันไปเรียกพนักงานร้านกาแฟมาเช็กบิล เพื่อไปจัดการงานธุระของตัวเองเช่นกัน
แพรวาเดินออกมาจากร้านกาแฟแล้วมองหาชายหนุ่มผู้เป็เ้านายที่เดินออกมาจากร้านโดยไม่รอเธอแต่ก็ไม่พบ
หรือว่าเขาจะกลับไปแล้วนะคงมีธุระด่วนต้องรีบไปอย่างที่คุณเจสันบอกไว้จริงๆ หรือไม่เขาก็คงไปหาคนรักของเขาเมื่อคิดถึงตรงนี้ความรู้สึกเจ็บแปลบภายในจิตใจก็กลับตีตื้นขึ้นมาจุกอกของเธออีกแล้วแพรวาพยายามขับไล่ความคิดฟุ้งซ่านของตัวเองแล้วเดินไปเข้าห้องน้ำดังที่ตั้งใจ
แพรวาเข้าห้องน้ำแค่เพียงไม่นานก็กลับออกมาเธอพยายามกวาดตามองหาชายหนุ่มผู้เป็เ้านายอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าเขาไม่ได้อยู่แถวนี้แน่ๆนั่นแสดงว่าเขากลับไปแล้วจริงๆ แพรวาจึงตัดสินใจเดินออกไปจากตรงนั้นเพื่อตรงไปเรียกรถแท็กซี่ ขณะที่กำลังขยับเท้าออกไปนั้นพลันได้ยินเสียงใครคนหนึ่งเรียกชื่อเธอจากด้านหลังทำให้สองเท้าต้องหยุดชะงักเพื่อหันกลับไปมอง
“น้องแพรครับ น้องแพร” หมอวิทยาร้องเรียกหญิงสาวในดวงใจที่เขาจำได้แม่นแม้เห็นเพียงข้างหลังของเธอ
“พี่วิท!”
แพรวาหันมาตามเสียงเรียกเมื่อพบว่าเป็พี่ชายที่แสนดีของเธอจึงส่งยิ้มหวานยืนรอชายหนุ่มที่กำลังสาวเท้ากึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามาหา
“น้องแพรมาทำอะไรแถวนี้ครับ” คนรีบมาหอบหายใจถามเพราะยังเหนื่อยกับการเร่งฝีเท้าเมื่อครู่
“แพรมีนัดกับลูกค้าที่นี่ค่ะ ตอนนี้เสร็จแล้วกำลังจะกลับแล้วพี่วิทมาทำอะไรคะ”
“พี่มาซื้อหนังสือน่ะ จะกลับแล้วเหมือนกัน น้องแพรมาคนเดียวหรือครับ”ชายหนุ่มถามอย่างไม่ค่อยมั่นใจว่าหญิงสาวจะมาพบลูกค้าเพียงลำพัง
“แพรมากับเ้านายค่ะ เขามีธุระที่อื่นต่อแพรก็เลยต้องกลับเอง” แพรวาสันนิษฐานตามความเข้าใจ
“งั้นให้พี่ไปส่งนะครับ ยังไงพี่ก็ต้องผ่านทางนั้นอยู่แล้วด้วย” หมอหนุ่มใจดีขันอาสาอย่างเต็มใจ
“อย่างนั้นก็ได้ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ” แพรวาส่งยิ้มหวานให้ชายหนุ่มตรงหน้าเพื่อยืนยันคำขอบคุณอีกครั้ง
ระหว่างที่หมอวิทยากำลังพาหญิงสาวในดวงใจเดินมายังประตูทางออกเพื่อไปลานจอดรถนั้นเป็เวลาเดียวกับที่ธีรพัฒน์ผลักประตูเข้ามาพอดีมือหนาของชายหนุ่มตรงเข้ากระชากแขนของคนตัวเล็กทันทีจนหญิงสาวเซถลาเกือบจะปะทะอกแกร่งของเขาแต่หมอวิทยาคว้าแขนอีกข้างของเธอไว้ได้ทันทำให้ร่างบางไม่เข้าประชิดแผงอกของอีกฝ่ายอย่างตั้งใจ
“โอ๊ย! คุณธีร์” แพรวาโอดครวญเพราะรู้สึกเจ็บแขนข้างที่ถูกกระชากและรู้สึกใที่จู่ๆคนที่เธอคิดว่าเขากลับไปแล้วนั้น มายืนอยู่ตรงหน้า
“กรุณาปล่อยแขนน้องแพรด้วยครับคุณ” หมอวิทยาบอกชายหนุ่มอีกคนที่ดูเหมือนจะจับแขนของหญิงสาวแรงเกินไป
“นายนั่นแหละที่ต้องปล่อย” ธีรพัฒน์ตะคอกเสียงแข็งใส่ผู้ชายที่เขาจำได้ดีว่าเป็คนเดียวกับที่นั่งอยู่ในร้านอาหารกับหญิงสาววันนั้น
“คุณธีร์ แพรเจ็บแขนค่ะ” คนตัวเล็กร้องบอกเมื่อรู้สึกว่ามือหนาของเขาบีบแขนเธอแรงยิ่งขึ้น
“เธอเจ็บแขนคุณไม่ได้ยินหรือไง” หมอวิทยาบอกอีกฝ่ายเสียงเครียดเขารู้สึกว่าผู้ชายตรงหน้ามีอารมณ์รุนแรงเกินกว่าจะพูดกันด้วยเหตุผลได้
ธีรพัฒน์ก้มมองใบหน้าของคนตัวเล็กที่ตอนนี้ดวงตาของเธอมีน้ำใสๆคลออยู่เต็มหน่วงทั้งสองข้าง เขาจึงสะบัดแขนออกจากเธอจนเกือบเป็การผลักด้วยอารมณ์ที่กรุ่นโกรธ‘ฮึ แค่นี้ทำเป็สำออย เ้ามารยาสิ้นดี นังแม่มด’ธีรพัฒน์ต่อว่าหญิงสาวในใจก่อนจะหันไปออกคำสั่งกับหญิงสาวอย่างคนเอาแต่ใจ
“ฉันจะไปรอที่รถ ถ้าเธอยังไม่ตามออกไปละก็ เธอเจอดีแน่แพรวา” ธีรพัฒน์ตะคอกใส่คนตัวเล็กพร้อมส่งสายตาอาฆาตแค้นเคืองไปให้ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างตัวหญิงสาวอย่างเอาเื่ก่อนจะเดินออกไปอย่างไม่สบอารมณ์นัก
“เขาเป็ใครเหรอครับน้องแพร” หมอวิทยาถามหญิงสาวตรงหน้าด้วยความแปลกใจ
“คุณธีร์พัฒน์ค่ะ เป็เ้านายของแพร” คนตัวเล็กก้มหน้าตอบเพราะรู้สึกละอายใจที่เ้านายมาอาละวาดแบบนี้
“อ้าว ไหนน้องแพรบอกว่าเขากลับไปแล้วไงครับ”
“ค่ะ ตอนแรกแพรคิดว่าอย่างนั้น แต่ก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงมาอยู่ตรงนี้ได้”
แพรวาตอบหมอวิทยาด้วยความรู้สึกมึนงงเธอเองก็ไม่รู้จะอธิบายยังไงดีที่จริงเ้านายของเธอน่าจะกลับไปตั้งนานแล้วแต่ทำไมเขายังอยู่ที่นี่ แถมยังเดินมาตามเธออีก
“พี่ว่าน้องแพรอย่าไปกับเขาดีกว่า ดูท่าทางเขาอารมณ์ร้อนพี่กลัวเขาจะทำร้ายน้องแพรอีก” หมอหนุ่มบอกด้วยความกังวลนึกเป็ห่วงหญิงสาวที่เป็ดวงใจขึ้นมา
“ไม่ได้หรอกค่ะ ถ้าแพรไม่ไปกับเขา มีหวังคงโดนหนักกว่านี้แน่แพรต้องขอโทษพี่วิทด้วยนะคะที่ทำให้เสียเวลา”
“ถ้ามีอะไรน้องแพรโทรหาพี่ได้ตลอดเวลาเลยนะครับ พี่เป็ห่วง”
“ขอบคุณค่ะ งั้นแพรขอตัวก่อนนะคะ” แพรวายิ้มขอบคุณให้กับพี่ชายที่แสนดีของเธออย่างจริงใจ
“ครับ”
หมอวิทยายืนมองหญิงสาวที่เดินจากไปจนลับตาความรู้สึกปวดหนึบก่อเกิดขึ้นมาภายในจิตใจเมื่อคิดถึงแววตาที่มีความหมายของเธอมองชายหนุ่มผู้เป็เ้านายอย่างลึกซึ้งครั้งนี้เขารู้สึกหวาดหวั่นและท้อใจมากกว่าตอนที่พบกับทินกรคนที่พาหญิงสาวมาโรงพยาบาลวันนั้นเสียอีกแวบเดียวที่เขาสังเกตเห็นดวงตาคมเข้มของธีรพัฒน์ฉายแววหึงหวงก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็บึ้งตึงและเกรี้ยวกราดที่สำคัญเขาเห็นความหวั่นไหวในดวงตาของหญิงสาวที่มีต่อเ้านายของเธออย่างชัดเจน ‘นี่เขาจะต้องพ่ายแพ้ให้กับความใกล้ชิดอย่างนั้นหรือ’หมอหนุ่มคิดในใจอย่างเ็ปก่อนจะเดินออกไปยังลานจอดรถเพื่อกลับไปทำหน้าที่สำคัญของตัวเองต่อไป
...............................
สนใจนิยายเล่มนี้ในรูปแบบ E-Book สามารถดูเพิ่มเติมได้ที่
mebmarket ...และ... ธัญวลัย ...และ... ookbee
หรือ้าลิ้งค์ซื้อ E-Book สามารถติดต่อผู้แต่งได้โดยตรงทาง
E-mail : oilza24@hotmail.com
ไลน์ : oilza_writer
(ในเว็บไม่สามารถวางลิ้งค์ได้ค่ะ)
793
