My Sweetie หนูจ๋าเป็นเมียป๋าเหอะ(3P/SM/25+)

ตอนที่41 บรรยากาศอึมครึม

         ในห้องรับแขกฉันสัมผัสได้ถึงกระแสพลังงานด้านลบบางอย่างแผ่กระจายออกมาจนทำให้ในห้องรับแขกดูอึมครึม คุณเกรียนกลายเป็นคนนิ่งเฉยเย็นชาไปเลยเมื่อมีอาม่าอยู่ร่วมในห้องด้วย ราวกับที่แล้วมาฉันไม่รู้จักผู้ชายคนนี้มาก่อน ฉันไม่รู้ถึงความสัมพันธ์ระหว่างพวกเราสองคนมาก่อนก็จริง แต่ก็อดที่จะสงสารอาม่าไม่ได้เหมือนกัน ท่านก็คงเป็นคนแก่คนหนึ่งที่อยากให้ลูกหลานแสดงความรักตอบเพราะไม่รู้ว่าเหลือเวลาอีกมากน้อยแค่ไหน

           แต่คุณเกรียนก็ถามคำตอบคำเวลาที่ท่านถามคำถามออกไป ตอนหลังๆ มาอาม่าก็เลยเปลี่ยนเป้าหมายหันซักถามโน้นนี่ฉันซะเป็นส่วนมาก บางคำถามของท่านก็ทำให้เกือบช็อกไปเหมือนกันเช่นคำถามหนึ่งอาม่าถาว่า

           ‘อาหมวยลื้อจะมีเหลนชายให้อั๊วเมื่อไร่’

           ‘…’

           แม้แต่คุณเกรียนเองฉันยังแอบเห็นเขายกมือขึ้นกุมขมับอยู่หลายรอบ อาม่าท่านเป็นกันเองซะจนฉันเกือบจะอินว่าเป็นหลายสะใภ้ของท่านจริงๆ ก่อนอาม่าจะกลับไปท่านได้เซ็นเช็คเงินสดวางไว้บนโต๊ะหนึ่งใบ ทั้งที่ก่อนหน้านี้คุณเกรียนปฏิเสธท่านด้วยคำพูดที่เลือดเย็นมากๆ

           “อั๊วกลับละนะอาหมวย”

           รอยยิ้มที่แห้งเหี่ยวของอาม่าทำให้ฉันรู้สึกอยากจะร้องไห้ออกมาด้วยความสงสารจับหัวใจ การถูกเฉยชาจากคนที่รักมันเป็นอะไรที่น่าเศร้ามากๆ

           “ค่อยๆ ก้าวขึ้นรถดีดีนะคะ”

           ฉันช่วยพยุงท่านเดินมาส่งถึงรถ เผลอตัวหอมแก้มของท่านฟอดใหญ่ไปด้วย เพราะคิดว่าสิ่งที่ทำลงไปอาจทำให้ท่านรู้สึกดีขึ้นมาบ้างไม่มากก็น้อยแหละ ไหนๆ ท่านก็คิดว่าฉันเป็นหลานสะใภ้แล้วนี่ อาม่าหัวเราะออกมาอย่างชอบอกชอบใจ

           “ลื้อนี่เป็นเด็กน่ารักจริงๆ อั๊วฝากดูแลอาเกรียนด้วยนะ ตอนเด็กๆ อีน่าสงสารและลำบากมามากแล้วอย่าทิ้งอีไปไหนนะอาหมวย”

           คำฝากฝังของท่านทำให้ฉันแทบสะอึกรู้สึกหน่วงในอกแปลกๆ

           “อาม่าก็รักษาสุขภาพด้วยนะคะ สวัสดีค่ะ”

           “ลื้อก็เหมือนกันนะอาหมวยกินเยอะๆ จะได้อ้วนๆ แข็งแรงๆ”

         “หนูจะพยายามค่ะ”

           “อั๊วดีใจนะที่วันนี้ได้เจอลื้อ”

           ท่านยกมือขึ้นโบกลา กระจกรถเลื่อนขึ้นปิดพร้อมๆ กับรถยนต์ที่เคลื่อนตัวจากไปช้าๆ ทิ้งความรู้สึกมากมายเอาไว้กับฉัน ฉันเดินใจลอยเข้ามาในบ้านเห็นคุณเกรียนนั่งกอดอกอยู่บนโซฟา เขานั่งนิ่งเป็นหุ่นอยู่ในท่านี้ตั้งแต่ฉันช่วยพยุงอาม่าไปส่งขึ้นรถแล้ว

           “คุณเกรียนเอง ก็คงมีเรื่องในใจให้คิดมากมายเหมือนกันสินะคะ”

           ฉันเดินเลี่ยงออกมาโดยเลือกที่จะปล่อยเขาไว้เพียงลำพัง เดินผ่านบ้านของจีจี้พบว่ามันกำลังนอนแช่ในบ่อน้ำเล็กๆ ที่ก่อขึ้นเอาไว้ด้านหลังบ้านสุนัข มันแลบลิ้นออกมาทักทายฉัน

           “อยู่ตัวเดียวรู้สึกเหงาบ้างไหมจีจี้”

           แน่นอนว่ามันไม่ตอบคำถามของฉันสักคำ นอกจากแลบลิ้นยาวๆ ออกมา

           ฉันเดินเข้ามาในห้องของตัวเองทิ้งตัวลงบนฟูกนอนอย่างอ่อนแรง คุณเกรียนเล่าให้ฟังว่าเจอจีจี้ตั้งแต่มันยังเป็นเด็กเหี้ยตัวเล็กๆ เด็กเกเรสองสามคนพร้อมไม้ในมือกำลังไล่ทำร้ายมันอยู่อย่างสนุกสนาน ตอนนั้นเนื้อตัวของจีจี้เต็มไปด้วยบาดแผล มันอ่อนแรงและแทบไม่น่าเชื่อว่าจะรอดชีวิตมาได้ คุณเกรียนไล่เด็กซนพวกนั้นจนกระเจิดกระเจิงไปคนละทิศละทาง แล้วอุ้มจีจี้กลับบ้านมาด้วย

           สัตว์ประเภทที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมีคนเก็บมาเลี้ยง

           “คุณเกรียนก็เป็นคนใจดีแบบนี้มานานแล้วสินะคะ”

           ฉันรู้สึกว่าตัวเองกำลังยิ้มกว้างและหวังสุดใจว่าต่อจากนี้ไปฉันจะได้ยิ้มแบบนี้บ่อยๆ