ตอนที่ 11
ช่วยเหลือ
มี่จื่อเป็ลมล้มพับไปแล้วเฟยหลิงก้มมองหญิงสาวในอ้อมกอดของตนเอง พลางคิดในใจว่านางคงกลัวจนเป็ลมหมดสติไปหารู้ไหมว่าที่นางต้องเป็เช่นนี้ สาเหตุมาจากตนเองด้วยส่วนหนึ่ง
ทุกสายตาบนเรือจับจ้องมายังคนทั้งสองด้วยสีหน้าแตกต่างกันทางฝั่งผู้ติดตามของประมุขเฟยหลิงหลังจากที่จัดการกับจระเข้ั์ทั้งสามตัวเรียบร้อยก็พากันกลับขึ้นมาบนเรือ ภาพตรงหน้าทำให้พวกเขาทั้งใและแปลกใจในเวลาเดียวกันราวกับรู้หน้าที่ต่างพร้อมใจกันยืนหันหน้าออกไปยังนอกเรือ
ฉินฉางไห่กับซูเหม่ยหลินมาถึงตอนที่บุรุษคนนี้ช่วยเหลือมี่จื่อกลับขึ้นมาบนเรือได้ทันพอดี พวกเขาพากันนิ่งอึ้งไปชั่วครู่ก่อนจะได้สติในเวลาถัดมา
ฉินฉางไห่รีบเข้ามารับน้องสาวไปจากบุรุษชุดดำทั้งที่สีหน้ายังไม่หายใ“ขอบคุณท่านประมุขเฟยหลิงที่ช่วยน้องสาวของข้าไว้ทัน” หากไม่ได้อีกฝ่ายช่วยเหลือไว้ป่านนี้น้องสาวของเขาอาจจะกลายเป็อาหารของจระเข้ั์ทั้งสามตัวไปแล้ว
“มี่จื่อมี่จื่อ เ้าอย่าเป็อะไรไปนะ”ซูเหม่ยหลินเรียกชื่อสหายติดต่อกันหลายครั้งด้วยสีหน้าร้อนใจ พลางควานหายาดมที่พกติดตัวออกมาให้สหายสูดดม
“อุ้มนางเข้าไปด้านในก่อน” เฟยหลิงบอกกับทั้งสอง พร้อมกับเดินนำหน้าเข้าไปยังห้องๆหนึ่งบนเรือ
ฉินฉางไห่รีบอุ้มน้องสาวเดินตามประมุขเฟยหลิงเข้าไปในห้องบนเรือลำนี้เขาวางน้องสาวลงบนเตียงหลังหนึ่งที่ไม่ได้กว้างมากนัก ก่อนจะขยับถอยออกมายืนด้านข้างให้สหายของน้องสาวเป็ฝ่ายเข้ามาดูแล
บนเรือไม่มีหมอฉินฉางไห่จึงรู้สึกกระวนกระวายใจเป็อย่างมาก เขา้าสั่งให้คนขับเรือหันหัวเรือกลับเข้าท่าเทียบเรือในตอนนี้เพราะไม่มีอารมณ์ที่จะล่องเรือต่อ ชีวิตของมี่เออร์สำคัญกับเขาและคนในครอบครัวเป็อย่างมาก
และไม่คาดคิดว่าประมุขเฟยหลิงจะมีความคิดตรงกันกับฉางไห่อีกฝ่ายออกคำสั่งให้หนึ่งในผู้ติดตามไปแจ้งกับคนขับเรือก่อนหน้าแล้ว
ตงอิงเข้ามาในห้องโดยการช่วยเหลือของสาวใช้พี่รองด้านข้างเป็ฉินเส้าอิง เด็กชายขอติดตามเข้ามาดูอาการของพี่รองด้วยเช่นกัน
“พี่ใหญ่พี่รองเป็อย่างไรบ้าง”ตงอิงนั่งอยู่ในรถเข็นกล่าวถามด้วยสีหน้าเป็กังวลหากสังเกตดีๆจะเห็นว่าขอบตาของตงอิงค่อนข้างแดง นางเกือบจะร้องไห้ออกมาทันทีที่ได้ยินว่าพี่รองตกลงไปในน้ำ
“นางยังไม่ฟื้น”
เฟยหลิงปล่อยให้พวกเขาอยู่กับหญิงสาวในห้องส่วนเขาเดินออกไปรออยู่ข้างนอก ในใจแอบรู้สึกเป็ห่วงนางโดยไม่รู้ตัวชำเลืองมองไปยังหน้าประตูอยู่หลายครั้ง
อีกครึ่งชั่วยามถัดมาเรือกลับมาเทียบท่ายังจุดเดิมอีกครั้ง ฉินฉางไห่อุ้มน้องสาวออกมาจากเรืออย่างรีบร้อน
“ไปรถม้าของข้าจะสะดวกกว่า” เฟยหลิงเอ่ยบอกกับพี่ชายของหญิงสาว
ผู้ติดตามของเฟยหลิงทำงานได้รวดเร็วรถม้าจอดรออยู่หน้าท่าเรือก่อนที่เรือจะเทียบท่าไม่กี่อึดใจ
ฉินฉางไห่พยักหน้าถึงแม้จะแอบรู้สึกแปลกใจต่อการกระทำเช่นนี้ของประมุขเฟยหลิงอยู่มาก ทว่า ณ เวลานี้ชีวิตของน้องสาวสำคัญที่สุดจึงตัดสินใจอุ้มมี่เออร์เข้าไปในรถม้าของท่านประมุขเฟยหลิงอย่างไม่ลังเล
บนรถม้าคันใหญ่บรรจุคนทั้งสามได้อย่างสบายๆฝีเท้าของม้าทั้งสองตัวทะยานวิ่งออกไปด้วยความเร็วสูงชั่วพริบตาก็หายไปจากสายตาของกลุ่มซูเหม่ยหลินกับตงอิงแล้ว
ฉินฉางไห่ฝากน้องๆทั้งสองคนไว้กับสหายของน้องสาวก่อนจะขึ้นรถม้าไปกับประมุขเฟยหลิง บนรถม้าเงียบสนิท ไม่มีการสนทนาเกิดขึ้นแต่อย่างใดชายหนุ่มทั้งสองก้มมองดูหญิงสาวหนึ่งเดียวที่นอนไม่ได้สติบนพื้นรถม้าด้วยสีหน้าไม่แตกต่างกันนัก
พี่ชายของมี่จื่อเผอิญเงยหน้าขึ้นจากกรอบหน้าของน้องสาวไม่คิดว่าจะได้เห็นแววตาคู่นั้นของอีกฝ่ายโดยบังเอิญ ในใจรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดแปลกไปเขาคิดว่าตนเองต้องตาฝาดไปแล้วเป็แน่
เฟยหลิงยังคงทำตัวนิ่งเงียบคล้ายยอมรับกลายๆว่าเป็ห่วงหญิงสาวไม่ต่างจากพี่ชายของนาง
รถม้ามาถึงจวนตระกูลฉินโดยมีหมอมารออยู่ก่อนหน้าแล้ว ฉินฉางไห่อุ้มน้องสาวออกจากรถม้า ตรงเข้าไปในจวนโดยมีพ่อบ้านยืนรออยู่หน้าประตูจวนพร้อมกับรายงานการมาถึงของหมอ
ชายหนุ่มหันกลับมามองประมุขเฟยหลิงอีกครั้งส่งสายตาเป็เชิงขอบคุณ ไม่คิดว่าท่านประมุขเฟยหลิงจะใส่ใจน้องสาวของเขาถึงเพียงนี้ทุกอย่างเกิดขึ้นในเวลากระชั้นชิด แต่กลับถูกจัดการได้รวดเร็วเช่นกัน
เฟยหลิงเกิดอาการลังเลที่จะเข้าไปภายในจวนตระกูลฉินเพราะพี่ชายของหญิงสาวไม่ได้เอ่ยปากเชิญ อีกทั้งเื่ที่เกิดในวันนี้ย่อมมีคนเอาไปพูดไม่มากก็น้อยเฟยหลิงจึงเลือกที่จะกลับเข้าไปในรถม้าอีกครั้งและสั่งให้ผู้ติดตามกลับจวน
มี่จื่อถึงมือหมออย่างปลอดภัยภายใต้ความเป็ห่วงของคนในครอบครัว หญิงสาวแค่เป็ลมไปหมอจึงเขียนเทียบยาให้ไปซื้อมาต้มดื่มหลังจากที่นางฟื้น
แต่ถึงกระนั้นฉินฮูหยินก็ยังเอ่ยถามกับหมออยู่หลายครั้งด้วยความกังวลใจแต่เมื่อหมอที่มาตรวจยืนยันน้ำเสียงหนักแน่นว่ามี่จื่อเพียงแค่เป็ลมหมดสติไปไม่ได้มีอาการอย่างอื่นที่ร้ายแรงถึงได้ยอมปล่อยหมอออกจากจวนไป
หลังจากที่หมอกลับไปทุกคนเข้ามาภายในห้องของมี่จื่อ ต่างพากันโล่งใจที่นางไม่ได้เป็อะไรมาก
ฉินถงไห่เรียกบุตรชายออกมาสอบถามถึงเื่ที่เกิดขึ้นด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
“ท่านพ่อท่านแม่ เป็ลูกที่ดูแลน้องไม่ดีเอง”ฉินฉางไห่คุกเข่าลงตรงหน้าบิดามารดาด้วยสีหน้าสำนึกผิด
“หากไม่ได้ท่านประมุขเฟยหลิงช่วยเหลือน้องเ้าไว้ทันป่านนี้มี่เออร์จะเป็อย่างไร”ฉินถงไห่มองบุตรชายด้วยความรู้สึกผิดหวัง
เื่นี้ไม่ใช่ความผิดของคุณชายใหญ่โดยตรงแต่เขาเป็คนที่พาน้องๆไปล่องเรือ
“คืนนี้ไปคุกเข่าสำนึกผิดที่หอบรรพชนทบทวนความผิดของตนเอง”
“ขอรับท่านพ่อ” ฉินฉางไห่รับคำบิดา ลุกขึ้นยืนเดินออกไปก่อนที่จะเข้าไปในหอบรรพชนได้สั่งกำชับพ่อบ้านเอาไว้ทันทีที่มี่เออร์ฟื้นให้มาแจ้งกับเขา
เฟยหลิงกลับมาถึงที่พักเขาเข้าไปในห้องหนังสือ งานกองใหญ่ที่วางอยู่บนโต๊ะรอการสะสางจากเขา ทว่าชายหนุ่มกลับไม่มีอารมณ์ที่จะสะสางงานเหล่านี้ในใจส่วนลึกๆยังรู้สึกเป็ห่วงหญิงสาวอยู่ ถึงแม้จะเพิ่งได้รับรายงานจากผู้ติดตามว่านางปลอดภัยดีแล้วก็ตามที
ตกดึกเฟยหลิงออกจากจวนไปโดยลำพัง เป้าหมายของเขาคือห้องของหญิงสาว เขาอยากมาเห็นกับตาตนเองว่านางฟื้นหรือแล้วยัง
“คุณหนูได้เวลาทานยาแล้วเ้าค่ะ” เสี่ยวอี้ยื่นถ้วยยาไปจรดริมฝีปากผู้เป็นายไออุ่นร้อนยังพวยพุ่งออกมาจากถ้วยยาให้เห็นบ้างเล็กน้อย “ทานในตอนที่ยังอุ่นๆจะได้ไม่ขมเ้าค่ะ”
มี่จื่อหันหน้าหนีทันทีที่สาวใช้ยื่นถ้วยยามาตรงหน้านาง“ข้าสบายดี ไม่ต้องดื่มยาก็ได้” นางเป็คนที่ดื่มยายากเพราะมีรสขมจึงไม่ชอบมาั้แ่เด็ก แม้ว่าตอนนี้จะโตเป็หญิงสาวแล้วก็ตาม แต่รสขมของยายังเป็เหมือนฝันร้ายสำหรับนางเสมอมา
“ท่านหมอสั่งไว้ว่าคุณหนูจะต้องดื่มยาให้ครบนะเ้าคะ”
“วางไว้ตรงนั้นแหละเ้าจะไปทำอะไรก็ไปทำเถอะ เดี๋ยวข้ายกดื่มเอง” มี่จื่อผลักถ้วยยากลับไปหาสาวใช้
“แต่ฮูหยินสั่งไว้ว่า...” สาวใช้มีท่าทางลังเล เพราะถูกฮูหยินใหญ่สั่งกำชับเื่การดื่มยาของคุณหนูมาอีกที
“ไม่มีแต่” มี่จื่อทำเสียงเข้มใส่สาวใช้ “ไปได้แล้ว” นางแสร้งยกตำราขึ้นมาอ่าน สายตาคอยแอบมองว่าเสี่ยวอี้ปิดประตูหน้าห้องให้นางสนิทหรือยังจากนั้นก็รีบไปปิดประตูสำทับจากด้านในอีกรอบ
มี่จื่อยิ้มกริ้มหยิบถ้วยยาเดินมายังขอบหน้าต่างนางรีบเทถ้วยยาลงไปทันที
“โอ๊ยยยยย”
เสียงโอดโอยดังขึ้นด้วยความเ็ปทำเอามี่จื่อสะดุ้งใ “ใครนะ ข้าถามว่าใคร”
“เป็บ่าวเองเ้าค่ะ” เสี่ยวอี้รีบบอกกับผู้เป็นาย สาวใช้รู้ว่าคุณหนูจะต้องนำยาออกมาเททิ้งเป็แน่จึงมายืนรออยู่ที่หน้าต่าง ไม่คิดว่าคุณหนูจะเทถ้วยยาได้แม่นยำเช่นนี้
“แล้วเป็อะไรหรือไม่”
“บ่าวเพียงใเท่านั้นเ้าค่ะ เลยเผลอร้อง”
เฟยหลิงนั่งฟังสองนายบ่าวอยู่บนหลังคาเงียบๆ ดูจากการกระทำของนางคงไม่ชอบดื่มยาเฟยหลิงรอให้หญิงสาวดับไฟเข้านอน เขาจึงย่องเข้าไปในห้องของนาง ล้วงเอาโถน้ำผึ้งป่าออกมาวางบนโต๊ะให้กับนาง
หวังว่าเ้าจะไม่งอแงเื่ดื่มยาอีกต่อไปนะ
183
