สวี่หยุน หวงซือเหยียนและหวงเหวินเดินมาจนถึงหน้าสำนักกระบี่ล่องนภาที่ดูยิ่งใหญ่และงดงามเป็อย่างมาก..ขณะที่สวี่หยุนกำลังเดินตามทั้งสองคนเข้าไปยังสำนักกระบี่ล่องนภาก็พบเห็นผู้ฝึกตนจำนวนมากที่อยู่ราวๆขั้น 2-3 ของรวบรวมลมปราณจำนวนมากที่กำลังสวมใส่ชุดของสำนักกระบี่ล่องนภาอยู่...ทุกที่ที่สวี่หยุนเดินไปก็จะพบกับสายตาจำนวนมากจ้องมาที่เขาด้วยความโลภ..สวี่หยุนไม่ได้พบเจอสายตาแบบนี้เป็ครั้งแรกขณะที่เขาตามทั้งสองคนเข้าเมืองมาแม้แต่คนธรรมดายังมองมาที่ตัวเขาด้วยสายตาแปลกๆ...
'ต่างหูบัดซบ!!' สวี่หยุนสบถด่าต่างหูสรรพธาตุออกมาเล็กน้อยในใจก่อนจะถอนหายใจออกมาเงียบๆ...
สวี่หยุนเดินตามทั้งสองคนมาจนถึงสถานที่ที่แทบจะไม่มีผู้ฝึกตนตํ่ากว่าขั้น 5 ของรวบรวมลมปราณเลย..เมื่อสวี่หยุนขบคิดเล็กน้อยก็รู้ว่านี่คือสถานที่สำหรับศิษย์สายในของสำนักกระบี่ล่องนภา...
'เฉพาะคนที่ได้ฝึกจนถึงขั้น 5 ของรวบรวมลมปราณได้ถึงจะเป็ศิษย์สายใน? การจะฝึกไปถึงขั้น 5 ของรวบรวมลมปราณยากเย็นขนาดนั้นเลยหรือ?' สวี่หยุนได้แต่คิดในใจเพราะในตอนนี้ทั้งสามเดินมาถึงสถานที่ที่ดูเหมือนจะเป็บ้านของหวงเหวินแล้ว...
"ศิษย์สายในจะได้รับสิทธิพิเศษที่สามารถพาครอบครัวมาอยู่อาศัยในสำนักกระบี่ล่องนภาได้..ทั้งทางสำนักยังรับรองความปลอดภัยครอบครัวของศิษย์อีกด้วย.." หวงเหวินกล่าวออกมาเพราะเห็นสีหน้าสงสัยของสวี่หยุนเลยนึกว่าสวี่หยุนสงสัยว่าทำไมครอบครัวของเขาถึงมาอาศัยอยู่ในสำนัก..ขณะที่ทั้งสามคนเดินเข้ามาในตัวบ้านของหวงเหวิน สวี่หยุนก็เห็นผู้หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งกำลังมีสีหน้าโศกเศร้าอยู่..มีผู้หญิงวัยกลางคนมองเห็นทั้งสามคนก็ฝืนยิ้มออกมาทันที
"ลูกเหวิน..กลับมาแล้วหรอลูก..แถมยังพาเพื่อนมาสองคนด้วย" หญิงวัยกลางคนที่น่าจะเป็มารดาของหวงเหวินฝืนยิ้มก่อนจะกล่าวออกมา..
"ท่านแม่..ข้าได้ยาที่ใช้รักษาน้องเล็กมาแล้ว..ไว้ค่อยคุยกันที่หลังท่านก็มาด้วยกันเถอะ" หวงเหวินกล่าวออกมาอย่างรีบร้อนก่อนจะพามารดาของตนมุ่งไปยังห้องของหวงลี่ผิง..
เมื่อเข้ามาในห้องมารดาของหวงเหวินก็แทบจะร้องไห้ออกมาทันที..สวี่หยุนมองเห็นเด็กสาวอายุราวๆ 11-12 ปีกำลังนอนหน้าซีดขาวอยู่..ผิวของเด็กสาวมีลายแปลกๆออกมาเหมือนกับกำลังโดนธาตุอัคคีกัดกร่อนพลังชีวิตอยู่..หวงเหวินขมวดคิ้วทันทีก่อนจะเดินเข้าไปใกล้หวงลี่ผิง..เด็กสาวราวกับรู้สึกได้ถึงใครบางคนก่อนจะลืมตาขึ้นมามองมายังหวงเหวินและคนทั้งหมด..
"ท่านพี่..ท่านแม่..พี่หญิง..ข้า.." หวงลี่ผิงกล่าวออกมาอย่างยากลำบาก..ก่อนที่เด็กสาวจะกล่าวต่อไปหวงเหวินก็รีบโพล่งขึ้นมาทันที..
"อย่าพึ่งกล่าวต่อเลยน้องเล็ก..กินนี่ก่อน.." หวงเหวินกล่าวออกมาอย่างกังวลพร้อมรอยยิ้มปลอบประโลมก่อนจะนำโอสถล้างพิษให้หวงลี่ผิงกลืนลงไป..ขณะที่เด็กสาวกลืนลงไปตัวยาก็เริ่มออกฤทธิ์ขึ้นมาทันที..หวงลี่ผิงกรีดร้องออกมาอย่างเ็ปก่อนที่พลังชีวิตจะเริ่มหายไปอย่างรวดเร็ว...
"นี่พี่หวงเหวิน!! ทำไมท่านถึงนำโอสถที่ไม่ใส่สมุนไพรระงับอาการาเ็มาเลยล่ะ!!" สวี่หยุนกล่าวออกมาอย่างตื่นตระหนก..ทั้งสามคนถอนหายใจออกมาด้วยความโศกเศร้าก่อนที่หวงซือเหยียนจะกล่าวออกมา
"เป็ที่รู้กันอยู่แล้วว่าถ้าจะล้างพิษของทัณฑ์หมื่นโลกันตร์ต้องพบกับความเ็ปที่ธาตุวารีไปทำลายธาตุอัคคีที่ติดพิษอยู่ภายในร่าง..หากท่านอาจารย์ใช้สมุนไพรระงับความเ็ปก็จะทำให้ตัวยามีคุณสมบัติอ่อนลง.." หวงซือเหยียนกล่าวออกมาอย่างจนปัญญาแต่ก่อนที่หวงซือเหยียนจะกล่าวจบสวี่หยุนก็รีบโพล่งขึ้นมาด้วยโทสะทันที
"บัดซบ!! พี่หญิงซือเหยียนคิดว่าเด็กสาวที่โดนพิษมานานขนาดนี้แถมยังไม่ได้เริ่มฝึกตนด้วยซํ้าจะทนมันไหวได้ยังไง!! อาจารย์ของท่านก็แค่ทำมันไม่ได้เพราะเขาไม่มีความสามารถพอน่ะสิ!!" สวี่หยุนกล่าวออกมาอย่างโกรธเกรี้ยว..หวงซือเหยียนได้ยินดังนั้นก็มีโทสะขึ้นมาทันทีแต่ขณะที่กำลังจะกล่าวอะไรออกไปสวี่หยุนก็เดินไปอยู่หวงลี่ผิงทันทีก่อนจะเริ่มวางมือลงไปที่จุดตันเถียนของเด็กสาว..
"น้องติง.." หวงเหวินกำลังจะกล่าวออกมาด้วยความกังวลแต่ก็โดนสวี่หยุนตัดบททันที..
"เงียบ!! ข้าต้องใช้สมาธิ!" สวี่หยุนกล่าวออกมาอย่างรีบร้อนก่อนจะเริ่มทำการควบคุมลมปราณธาตุวารีที่แผ่ออกมาจากโอสถ..ลมปราณธาตุวารีที่แผ่ออกมาช่างปั่นป่วนราวกับคลื่นั์ที่กำลังต่อสู้กับคลื่นอีกลูกอยู่ในก็คือพิษทัณฑ์หมื่นโลกันตร์ที่เป็ธาตุอัคคี..สวี่หยุนใช้สมาธิทั้งหมดในการควบคุมลมปราณธาตุวารีให้เริ่มสงบลง..เมื่อธาตุวารีสงบลมสวี่หยุนก็ใช้สมาธิทั้งหมดให้มันไปครอบธาตุอัคคีจากทัณฑ์หมื่นโลกันตร์ไว้ภายใน..สวี่หยุนทำการควบคุมธาตุอัคคีของทัณฑ์หมื่นโลกันตร์ไว้ในธาตุวารีของโอถสล้างพิษและทำให้รอบนอกของธาตุวารีสงบนิ่งที่สุดเท่าที่จะเป็ไปได้..
หวงลี่ผิงไม่รู้สึกเ็ปอีกต่อไปก่อนจะค่อยๆลืมตาขึ้นมา..ขณะที่หวงลี่ผิงลืมตาขึ้นมาก็พบเห็นชายหนุ่มหน้าตาน่ารักไร้เดียงสาแต่ดูราวกับเป็คนจากตระกูลรํ่ารวยเพราะต่างหูที่แสนจะเงางามและดูยิ่งใหญ่แถมยังเข้ากับเด็กหนุ่มเป็อย่างมาก..หวงลี่ผิงสังเกตเห็นสวี่หยุนมีสีหน้าเคร่งเครียดขณะวางมือลงไปที่ตัวของนาง...หวงลี่ผิงเข้าใจในทันทีว่าทำไมนางถึงไม่ได้รู้สึกเ็ปอีกต่อไป..
"ทะ..ท่าน.." หวงลี่ผิงกล่าวตะกุกตะกักออกมาพร้อมกับดวงตาที่เริ่มเปียกชื้นขึ้นเรื่อยๆ
"ไม่ต้องกังวล..เชื่อใจในตัวข้า" สวี่หยุนได้สติกับมาเล็กน้อยก่อนจะหันหน้าไปมองหวงลี่ผิงและกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน...
"อะ..อืม...ข้าขอโทษ.." หวงลี่ผิงร้องไห้จะกล่าวออกมาอย่างยากลำบาก..สวี่หยุนพยักหน้าพร้อมรอยยิ้มให้หวงลี่ผิงเล็กน้อยก่อนจะใช้สมาธิทั้งหมดในการขจัดธาตุอัคคีในร่างของเด็กสาว...เวลาผ่านไปสักพัก หวงซือเหยียน หวงเหวินและมารดาของหวงเหวินต่างก็ขมวดคิ้วและพากันเคร่งเครียดไปพร้อมกับสวี่หยุน..หวงลี่ผิงมองไปยังทั้งสามคนที่กำลังเคร่งเครียดก็ยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะกล่าวออกมา
"ท่านแม่ ท่านพี่ พี่หญิง..เชื่อใจในตัวพี่ชายท่านนี้เถอะ..ถ้าไม่ได้พี่ชายท่านนี้ข้าคงจะตายเพราะความเ็ปไปแล้ว.." หวงลี่ผิงกล่าวให้กำลังใจทั้งสามคนออกมาทำให้ทั้งสามพากันสงบลงบ้างเล็กน้อย...
"น้องชายคนนี้ชื่อ ติงสวี่หยุน เขาช่วยพี่หญิงและพี่ชายของเ้าไว้..และตอนนี้ยังช่วยน้องลี่ผิงอีก..ช่างเป็คนดีจริงๆเนอะ?" หวงซือเหยียนกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้ม
"อื้ม!! พี่ติงช่างเป็คนดียิ่งนัก!" หวงลี่ผิงกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มสดใส..เมื่อทั้งสามคนเห็นดังนั้นก็อดหัวเราะเยาะตนเองที่ต้องให้ผู้ป่วยหนักและยังอายุน้อยที่สุดปลอบใจตนเองทั้งๆที่ตนเองทำอะไรไม่ได้เลยแท้ๆ...
มารดาของหวงเหวินร้องไห้ออกมาก่อนจะผงกหัวเห็นด้วยกับคำพูดของหวงลี่ผิง...เวลาผ่านไปประมาณ 1-2 ชั่วยามสีผิวของหวงลี่ผิงก็เริ่มเปลี่ยนเป็สีขาวอมชมพูเล็กน้อย..ในที่สุดสวี่หยุนก็ทำการลบธาตุอัคคีจากทัณฑ์หมื่นโลกันตร์ให้หายไปได้สำเร็จ..หลังจากที่สวี่หยุนปรับธาตุวารีจากโอสถล้างพิษให้เข้ากับร่างของหวงลี่ผิงได้เขาก็ถอนมือออกมาก่อนจะหอบหายใจอย่างรวดเร็ว..นอกจากจะต้องใช้พลังปราณธาตุวารีของสวี่หยุนในการควบคุมยังต้องใช้สมาธิมหาศาลในการควบคุมธาตุวารีและธาตุอัคคีไม่ไปทำร้ายพลังชีวิตของหวงลี่ผิง...
สวี่หยุนหันไปมองหวงลี่ผิงเล็กน้อยพร้อมรอยยิ้มก่อนจะหมดสติไปในทันที...ทั้งสี่คนใเป็อย่างมากก่อนที่หวงเหวินจะมาประคองสวี่หยุน..หลังจากตรวจสอบร่างกายของสวี่หยุนหวงเหวินก็ถอนหายใจออกมาทันที..
"น้องติงแค่ใช้พลังปราณและสมาธิมากเกินไปน่ะ..น้องติง้าพักผ่อนเล็กน้อยก็หายดีแล้ว..." หลังจากที่หวงเหวินกล่าวออกมาก็ทำให้ทั้งสามคนที่เหลือถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกทันที..
"น้องชายคนนี้ช่างดีเกินไปจริงๆ..ดีจนข้ากังวลว่าเขาจะไปโดนใครหลอกใช้หรือไม่..เฮ้อ" หวงซือเหยียนกล่าวออกมาพร้อมถอนหายใจเล็กน้อย..หวงเหวินผงกหัวรับคำแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา..แม้แต่ตัวของหวงเหวินเองก็คิดเช่นเดียวกับหวงซือเหยียนเช่นกัน..
"ลูกเหวิน..ซือเหยียน..เล่าเื่ที่ไปเจอคนคนนี้ให้ข้าฟังได้หรือไม่?" มารดาของหวงเหวินกล่าวออกมาด้วยความสงสัย..
"ใช่แล้วๆ!! ข้าก็อยากรู้เหมือนกัน!!" หวงลี่ผิงกล่าวออกมาอย่างร่าเริงแต่ยังไม่ได้ลุกขึ้นจากเตียงเพราะพิษทัณฑ์หมื่นโลกันตร์ได้กัดกินพลังชีวิตของนางไปเป็จำนวนมาก..หาก้าจะฟื้นคืนมาให้เหมือนเดิมจำเป็ต้องใช้เวลาค่อนข้างนาน...
"อืม..เดี๋ยวข้าพาน้องติงไปพักก่อนแล้วจะกลับมาเล่าให้ฟัง.." หวงเหวินกล่าวออกมาก่อนจะพาสวี่หยุนไปนอนที่ห้องข้างๆของหวงลี่ผิง...
เวลาผ่านไปสัก 1-2 ชั่วยาม สวี่หยุนก็ลืมตาขึ้นมาพร้อมลมปราณธาตุวารีของเขาที่กับมาเต็มเปี่ยมอีกครั้ง...สวี่หยุนลุกขึ้นมามองรอบๆก็ได้รู้ว่าตัวเขายังอยู่ในบ้านของหวงเหวิน..เขาสำรวจรอบๆสักพักก็ได้ยินเสียงหัวเราะดังออกมาจากห้องข้างๆ..สวี่หยุนเดินไปเปิดประตูออกก็ได้ยินเสียงของหวงซือเหยียนกำลังเล่าบางอย่างออกมาพร้อมหัวเราะ..
"..และน้องชายคนนี้ยังนึกว่าโอสถฟื้นฟูพลังปราณที่เป็ระดับควบแน่นขั้นสูงแถมข้ายังหลอมด้วยตนเองเป็ยาพิษอีกด้วย ฮ่าฮ่าฮ่า" หวงซือเหยียนกล่าวออกมาพร้อมหัวเราะดังลั่น..ทั้งสามคนที่กำลังฟังอยู่ก็หัวเราะออกมาทันที...สวี่หยุนหัวเราะแห้งออกมาก่อนจะกล่าวเรียกพี่หญิงของเขา...
"แหะแหะๆ พี่หญิงซือเหยียน.." สวี่หยุนยิ้มออกมาอย่างซับซ้อน..สวี่หยุนได้ยินหวงซือเหยียนกล่าวเมื่อครู่ตัวเขาก็เข้าใจทันทีว่าทั้งสี่คนกำลังพูดคุยเื่อะไรกัน...
"ฮิฮิฮิ น้องชาย..ข้าแค่เล่าเื่ของเ้าให้ทั้งสามฟังอยู่..เ้าอยากมาฟังด้วยกันไหม?" หวงซือเหยียนกล่าวออกมาพร้อมหัวเราะเล็กน้อย..รอยยิ้มของสวี่หยุนยิ่งซับซ้อนขึ้นไปอีกเพราะตัวเขาในตอนนี้ไม่รู้ว่าต้องทำอย่างในสถานการณ์เช่นนี้ดี...
"พี่ติง! ท่านตื่นแล้วหรือ? ขอบคุณพี่ติงมากจริงๆที่ช่วยข้าไว้..พี่ติงเท่กว่าพี่ชายของข้าเหมือนกับที่พี่หญิงบอกเลย!!" หวงลี่ผิงกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มสดใส..ตอนนี้หวงลี่ผิงอยู่ในท่านั่งบนเตียงเพราะเริ่มเปลี่ยนท่าได้บ้างแล้ว...สวี่หยุนหน้าแดงขึ้นมาเพราะความเขินอายในทันที..นี่มันยังน่าอายกว่าใส่ต่างหูอันนี้เดินรอบเมืองให้คนทั้งเมืองมองซะอีก!!
สวี่หยุนรู้สึกราวกับอยากแทรกแผ่นดินหนีไปเพราะความอับอายแต่ความคิดของเขาก็แสดงออกมาผ่านสีหน้าและรอยยิ้มซับซ้อนของเขาทำให้ทั้งสี่คนที่กำลังมองมาทางเขาอยู่หัวเราะขึ้นมาอีกครั้งทันที...
"นะ..น้องติง..ข้าขอโทษแทนศิษย์น้องซือเหยียนด้วย..ข้าพยายามห้ามนางแล้ว.." หวงเหวินกล่าวขอโทษออกมาขณะกลั้นหัวเราะอยู่ภายใน..หวงซือเหยียนรีบโพล่งขึ้นมาทันทีหลังจากที่หวงเหวินจะกล่าวจบ
"น้องติง! เ้าต้องไม่ไปเชื่อศิษย์พี่เหวินนะ!! เขาเนี่ยแหละเป็คนเล่าเื่ของเ้าคนแรกเลย!!" หวงซือเหยียนรีบกล่าวออกมาโดยทันที..หวงเหวินมีสีหน้ายากอธิบายออกมาทันที..เขาเป็คนเล่าเื่ของสวี่หยุนก่อนจริงแต่คนที่เริ่มกล่าวล้อสวี่หยุนออกมาคนแรกคือหวงซือเหยียน!!
มารดาของหวงเหวินและหวงลี่ผิงหัวเราะออกมาทันทีที่ได้ยินทั้งสองคนเถียงกัน..สวี่หยุนยืนนิ่งกลายเป็หินไปเพราะไม่รู้จะทำตัวอย่างไรดีในสถานการณ์เช่นนี้...
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
235
