Age of war

[หัวทะลวงแผ่นดิน]

อาวุธไม้ตายของเผ่าอาร์โธร์โพดาที่พัฒนาโดยมันสมองของเผ่า [ราชินีฟรีด้า]

มันคืออาวุธที่พัฒนามาจากหลักแนวคิดของการดูดกลืนพลังงานระดับโมเลกุล

เธอศึกษาพฤติกรรมของโมเลกุล และค้นพบถึงปฏิกิริยาลูกโซ่ของการดูดกลืนและคายพลังงานของโมเลกุล

ในตอนนั้นเองที่เธอได้เกิดแนวคิดหนึ่งขึ้น

[ถ้าหากว่าเราสามารถสร้างวัตถุที่ดูดกลืนพลังงานรอบตัวเข้าไปได้ละ?]

สร้างวัตถุที่มีขนาดใหญ่ แล้วทาสารตัวนำที่หากถูกกระตุ้นด้วยรังสี มันจะเกิดการสูญเสียโครงสร้าง แล้วเริ่มดูดกลืนพลังงานโดยรอบเพื่อรักษาสมดุลของโครงสร้างเอาไว้

ส่วนพลังงานที่ดูดกลืนเข้ามา ก็พลักมันส่งลงไปใต้ผิวโลกซะ

อิเล็กตรอนภายในโครงสร้างจะวิ่งผ่านอากาศ ผ่านสารตัวนำ เข้าสู่หอคอยงาช้าง แล้วถูกนำไปทิ้งสู่ใต้ผิวโลก

ราชินีฟรีด้าสร้างมันขึ้นมาด้วยแนวคิดที่มีหลักการทำงานเช่นนี้

แต่เธอไม่เคยทดลองใช้มันมาก่อน

ดังนั้นเธอจึงไม่รู้เลย---

" (รุนแรงไปแล้วราชินีฟรีด้า! ... ราชินีฟรีด้า? เกิดอะไรขึ้น!? ทำไมคลื่นสมองของเธอถึงอ่อนแรงลงขนาดนี้? ราชินีฟรีด้าตอบฉันด้วย!) "

---ว่าอาวุธนั้นจะอันตรายมากถึงขนาดนี้

ครึ่งหนึ่งของลานกว้างได้กลายเป็นหลุมลึกที่เต็มไปด้วยขี้เถ้า

โดมคริสตัลครึ่งหนึ่งถูกทำลายทิ้ง

แม้แต่บาเรียภูติที่แข็งแกร่งก็ยังถูกทำลายในพริบตา

ส่วนพลังงานที่ถูกดูดกลืนไปนั้น ได้ถูกทิ้งลงไปใต้ผิวโลก… ในตำแหน่งที่พวกราชินีฟรีด้าพร้อมเหล่าวิศวกรของเธอควบคุมมัน

พลังงานอันมาล้นนั้น ได้ทำให้โครงสร้างใต้ผิวดินเริ่มเปลี่ยนรูป

ราชินีฟรีด้าตื่นตกใจมากกับสิ่งที่อยู่นอกเหนือจากการคาดคะเนเอาไว้

พลังงานนั้นได้หลอมละลาย แตกตัวสลาย พร้อมกับทิ้งอุณหภูมิที่บ้าคลั่งเอาไว้ในใต้ผิวดิน

ดังนั้นหน่วยของราชินีฟรีด้าจึงได้รับผลกระทบที่ว่าเข้าไปเต็ม ๆ

"ราชินีแฟต… ทุกคน… ฉัน...ไม่ได้ตั้งใจ…"

ดังนั้นราชินีฟรีด้ากับหน่วยวิศวกรของเธอจึงสิ้นชีพจากไปด้วยเหตุผลเช่นนี้...

***ผู้กล้าสมองกล้ามเอรีส

"เหวออออ!? "

ตอนที่แสงสว่างนั้นดับสิ้นลง ฉันก็รู้สึกได้ถึงบางอย่างที่น่ากลัวกำลังจะเกิดขึ้น

รู้สึกได้ว่าบางสิ่งที่ผูกโยงชีวิตตัวเองเอาไว้บนโลกนี้ได้ขาดสะบั้นลงมา

รู้สึกได้ถึง [น้ำหนักของชีวิต] ที่ในสมัยตอนที่ยังมีชีวิตอยู่ในโลกเดิมของตัวเอง

ไม่ต้องให้มีใครบอก ไม่จำเป็นต้องพิสูจน์ ฉันก็สามารถรับรู้ได้

เผ่ามนุษย์ทุกคนสามารถรับรู้ได้

ว่า…

“เอริส เป็นอะไรหรือ ดอง! ”

“พี่เอรีสค่ะ!? ”

“คริสตัลเผ่ามนุษย์แตกสลายไปแล้ว… พวกเรา… รีบไปที่นั่นกันเถอะ"

ฉันมองไปที่โดมคริสตัลอีกครั้ง

ฉันรู้สึกว่าถ้าตัวเองไม่ไปที่นั่น มันจะต้องเกิดเรื่องที่ได้มาเสียใจทีหลังแน่นอน

ฉันคิดเช่นนั้น

“ไปไม่ได้นะ! หนูยังรู้สึกถึงอันตราย---”

ในตอนนั้นเองที่เปอร์ไซด์พยายามเข้ามาหยุดฉันเอาไว้ด้วยความเป็นห่วง

“ไม่เป็นไรเปอร์ไซด์”

แต่ไม่เป็นไรหรอก

“แต่ว่า---”

“ยังไงทุกคนก็ต้องตาย อยู่ที่ว่าจะตายเร็วหรือตายช้า..”

“...”

เธอทำสีหน้าเศร้าสร้อยออกมาให้เห็น

อย่าทำแบบนั้นสิ มันทำให้ฉันรู้สึกเจ็บปวดใจนะ

แต่ฉันต้องไปที่นั่น

เพราะว่าเพื่อนของฉัน แอร์บาส์ร และทุกคนยังอยู่ที่นั่น

“ถ้าฉันไม่ไปเพื่อปกป้องทุกคน แล้วจะเรียกตัวเองว่าเป็นผู้กล้าได้ยังละ จริงหรือเปล่า? ”

***ผู้กล้าทมิฬ [สเลบ]

"เมื่อกี้นี้คริสตัลมันแตกทลายไปก้อนหนึ่งใช่ไหม!? "

ผมถามตัวเองด้วยความตื่นตระหนก

ผมยืนมองดูออกไปที่ทิวทัศน์ตรงหน้า

ลานกว้างถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นทะเลทรายโดยมีหอคอยเป็นจุดศูนย์กลาง

หอคอยสีดำเริ่มส่งเสียงดัง ก่อนจะเอนล้มถล่มลงไปกองกับพื้นดิน

ที่บริเวณของโดมคริสตัลยังมีผู้รอดชีวิตอยู่บ้าง

แต่ว่า…

"เมื่อกี้… มีใครตายไปบ้าง…"

ไม่สิ ต้องถามว่ามีใครรอดยังจะง่ายมากกว่า

กองทัพของเรากับกลุ่มของบานาไม่มีใครตาย เพราะต่างอยู่ห่างจากจุดเกิดเหตุมาก

แต่ว่าพวกคนที่อยู่ใกล้บริเวณนั้นนี่สิ

"อลูฟ สกัด ฮอร์เนส…"

สัญญาณคลื่นสมองของพวกเขาหายไปหมด และเหลือเพียงแค่ฮอร์เนสคนเดียวเท่านั้น

หากมองจากตรงนี้ จะเห็นได้ชัดเจนว่าฮอร์เนสกำลังนำทัพกลับไปบุกที่โดมคริสตัลอีกครั้งหนึ่ง

ศัตรูในเวลานี้คงเหลือเพียงแค่เผ่าปีศาจยักษ์

พวกปีศาจแสงไม่อยากทำสงคราม ดังนั้นจึงตัดออกไปได้

ส่วนเผ่าจอมมารนั้น..

"ม่ายยย! "

"อ๊า… คริสตัลของพวกเรา! พวกเขาตายแล้ว พวกเขาตายและจะไม่เกิดใหม่ ตายจากไปแล้ว! "

พวกเขาต่างก้มตัวลงไปคุกเข่ากับพื้นและหมดสภาพกันอย่างที่เห็น

ต้องบอกว่าโชคดีมากที่คริสตัลซึ่งถูกทำลายไปเมื่อกี้ไม่ใช่ของเผ่าพวกเรา

แต่นี่มันผิดแผนไปหมดแล้ว

แผนการเดิมคือเข้าควบคุมโดมคริสตัล แล้วรอให้ทุกคนคืนชีพเพื่อชี้เป้าได้ว่าคริสตัลชิ้นไหนเป็นของเผ่าไหน ก่อนจะเข้าทำลายทิ้งเสีย

มันเป็นทางออกที่ดีที่สุดแล้ว ที่จะสามารถช่วยชีวิตของคนจากทุกเผ่าได้มากที่สุด

แต่แผนการนั้นกลับล่มไม่เป็นท่าเพราะพลังทำลายของอาวุธลับชิ้นนี้ที่รุนแรงเกินไป

ถึงได้บอกไงว่าไม่อยากใช้วิธีใช้กำลังนะ

เพราะแผนการมักไม่เคยเป็นไปตามแผนการ

แล้วดูผลลัพธ์ที่น่าเศร้าในตอนนี้สิ...

ผมได้แต่ภาวนาจากใจให้สหายต่างเผ่าอย่างเอรีสยังคงมีชีวิตรอดอยู่ต่อไป

" (จากราชินีแฟต ขอให้ทุกคนดำเนินตามแผนการเดิม) "

ให้ตายสิ… ไม่คิดจะหันหลังถอยกลับแล้วใช่ไหมครับท่านราชินีแฟต?

แต่ผมเข้าใจท่านนะ

เพราะว่าพวกเราได้มาถึงจุดที่ไม่สามารถหยุดอยู่แค่ตรงนี้ได้อีกต่อไปแล้ว

" (ทุกคนบุก! เป้าหมายคือโดมคริสตัล พวกเราจะไปสนับสนุนกองทัพของฮอร์เนสกัน!) "

ผมออกคำสั่งทุกคนผ่านคลื่นสมอง ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับบานา

เขากำลังยืนมองออกไปตรงหน้าอย่างร้อนรน ราวกับกำลังมองหาใครสักคนหนึ่งที่หายสาบสูญ

"พวกเราจะทำสงครามต่อ ลาก่อนบานา..."

ไม่จำเป็นต้องมีคำพูดอะไรมากไปกว่านี้กับชายที่เป็นทั้งสหายรักและศัตรูในคนเดียวกัน

เอาละ รีบไปสมทบกับฮอร์เนสแล้วปิดฉากเกมส์สงครามที่เลวร้ายนี้กันเถอะ!

***ชายผู้หลงทาง [บานา]

"หัวหน้า! ได้โปรดมอบคำสั่งให้ด้วยครับ! "

"ท่านขุนนางบานา ได้โปรดสั่งการด้วย! "

หัวของข้านั้นขาวโพล้น

สิ่งนั้นมันคืออะไร?

แล้วคริสตัลที่แตกไปต่อหน้าเมื่อกี้คือของเผ่ายักษาน้อยเช่นนั้นหรือ?

การโจมตีเมื่อกี้เป็นฝีมือของเผ่าตัวเขี้ยวหรือ?

สเลบหลอกใช้ข้ากับยัยแครอทให้ไปถูกเชือด?

*เพล้ง! *

"มีคนโจมตีใส่คริสตัลอีกแล้ว! "

"ม่ายยยยยย! โรส! ทุกคน! คนที่ตายไปแล้ว!? คริสตัลของเผ่าเรา! ไม่จริง กิว! "

คราวนี้เป็นเผ่าตัวจิ๋วที่กรีดร้อง

ดูเหมือนว่าจะมีคนโจมตีใส่เข้าไปข้างในโดมที่เปิดโล่งนั้น

หากพิจารณาจากคนที่อยู่ใกล้ที่สุด นั่นคงเป็นฝีมือของอเมริคานา ขุนนางของเผ่าข้า

ทำไมถึงได้ทำแบบนี้?

คริสตัลถูกทำลาย คนที่ตายไปจะไม่ถือกำเนิดใหม่ได้อีกต่อไป

ทุกคน… ตายจากไป...

"ท่านบานาครับ! "

เหล่าลูกน้องของข้าต่างกรีดเสียงเรียกหาข้า

ดวงตาของเขากำลังร่ำร้องขอความช่วยเหลือ

พวกเขาสับสนและไม่รู้ว่าควรทำอะไรต่อไป

ข้าควรจะเป็นผู้นำพวกเขา

ควรจะมอบคำสั่งออกไป

ทั้งที่รู้แบบนั้น…

"แค...รอท…"

ทั้งที่รู้ว่าควรออกคำสั่ง แต่สิ่งที่ลอดออกมาจากปากของข้ากลับเป็นชื่อของสตรีคนหนึ่ง

ใช่ ข้าเองก็สับสนไม่แพ้พวกเขา

ข้าควรนำคนหนีไปจากที่นี่แล้วทิ้งทุกอย่างไป

แต่ทำไมสิ่งที่ออกมาจากปากของข้า กลับเป็นชื่อของขุนนางแครอทที่หายสาบสูญไปพร้อมกับแสงสว่างนั้นไปได้ละ?

“ทุกคนจงฟังทางนี้! เดียวพวกเราจะหนีออกไปจากที่นี่โดยมุ่งหน้าไปทิศตะวันออกกัน! พวกเผ่ามนุษย์มดดูท่าจะเชื่อใจไม่ได้แล้ว ขอให้คนที่ปลอดภัยคอยช่วยคนที่บาดเจ็บด้วย! ”

ในตอนนั้นเองที่แอร์บาส์รแผดเสียงดังขึ้นมา

ทุกคนรวมไปถึงลูกน้องของข้าต่างหันหน้าไปจับจ้องที่เขาเป็นสายตาเดียวกัน

“บานา คนของนายผมจะดูแลแทนให้เอง ตอนนี้รีบไปทำในสิ่งที่นายต้องการเถอะ”

สิ่งที่ข้า… ต้องการหรือ?

ข้าต้องการทำอะไร?

ทั้งที่ในหัวนั้นไม่รู้คำตอบ แต่ทว่าขาของข้ากลับออกตัววิ่งไปแล้ว

“ขอบคุณมากแอร์บาส์ร ฝากลูกน้องข้าด้วย! ”

พร้อมกับกล่าวขอบคุณเช่นนั้นแล้วทิ้งพวกลูกน้องเอาไว้ที่เบื้องหลัง

นี่ข้ากำลังทำอะไร?

ทำไมข้าถึงทิ้งทุกคนแล้วมุ่งตรงไปหยั่งพื้นที่ทะเลทรายตรงหน้า?

ข้าไม่รู้

แต่ร่างกายของข้ามันเริ่มออกค้นหาด้วยตัวเอง

สอดส่องและทอดสายตาไปทั่วบริเวณ

จนกระทั้งข้าไปพบกับเธอ

ร่างของแม่นางแครอท

ร่างของเธอนั้นมีสภาพไม่น่าดู

แขนและขาหงิกงอเข้าหากันเหมือนกับศพที่ถูกเปลวไฟแผดเผา

เพียงแค่เห็นก็ทราบได้ทันทีว่าเป็นความตายที่ทุกข์ทรมาน

“ไม่…”

ข้าเดินเข้าไปใกล้

เอื้อมมือออกไปแตะร่างกายของนางตรงหน้า

แต่ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัส ร่างของนางก็แตกสลายกลายเป็นฝุ่นผงขี้เถ้าไป

“อึ๊ก…”

ในเวลานั้นเองที่ข้าได้รู้สึกตัว

“อึ๊ก… อ๊า…”

ว่าทำไมข้าถึงเลือกที่จะออกมาตามหาแม่นางแครอทเป็นคนแรก

“ไม่จริง... ว๊ากกกกกกก! ”

ใช่แล้ว ข้านะ [รัก] นางจากหัวใจจริง ๆ

นางเป็นสหายร่วมรบ

เป็นคนที่คอยดูแลข้ายามที่ข้าเจ็บป่วย

ช่วยเหลืออยู่เคียงข้างตลอดเวลา ไม่เคยหนีจากไปไหน

และต่อให้เธอกระทำเรื่องสุดสยองกับข้า แต่ข้าก็ไม่รู้สึกรังเกียจนาง

ใช่แล้ว ข้ารู้ตัวแล้วละ

ว่าข้ารักนาง

ทำไมถึงรักนาง?

ไม่ต้องมีเหตุผลให้มากความ

ข้า [รัก] นาง นั่นละคือเหตุผลที่มากพอแล้ว

“ว๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก! ไม่! แบบนี้! เรื่องแบบนี้! ”

ข้าแผดเสียงดังลั่น

ตอนนี้เหลือคริสตัลอีกเพียงแค่สองก้อน

หนึ่งคือของเผ่าเรากับอีกหนึ่งคือของเผ่าตัวเขี้ยว

ข้าไม่รู้ว่าอเมริคานามีวิธีแยกแยะคริสตัลยังไง หรือว่าพวกสเลบมันมีวิธีแยกแยะยังไงบ้าง

แต่ข้าจะปล่อยให้คริสตัลของเผ่าตัวเองถูกทำลายตอนนี้ไม่ได้

ไม่เช่นนั้นแครอทจะลาจากไปตลอดกาล

โลกที่ไม่มีนางอยู่ ข้าไม่เอาด้วยหรอก

ข้าไม่ต้องการ…โลกที่… ไม่มีนาง… เช่นนั้น…

ณ ลานหน้าโดมคริสตัล

“นั่นแกทำเชี่ยอะไรวะอเมริคานา! ”

“แมงโก! แกนั่นละทำเชี่ยอะไร! ทำไมถึงเข้ามาขวาง! ”

สองขุนนางเผ่ายักษากำลังส่งเสียงคำรามใส่กันเองอย่างดุเดือดอยู่

คนหนึ่งคือยักษาแห่งวารีสมุทร [อเมริคานา] สูง 275 เซนติเมตร มีผิวสีเขียวคล้ำ ดวงตาสีเทา และมีผมสีฟ้าตัดเกรียนสั้น

อีกคนหนึ่งคือตำนานมีชีวิต [แมงโก] สูง 330 เซนติเมตร มีผิวสีเขียวเข้ม ดวงตาสีทอง ผมสีส้มตัดสั้นยุ่งเหยิง

ปืนใหญ่ที่มีขนาดยาวกว่าสี่เมตรและหนักเป็นตันได้ถูกยกขึ้นสูงแล้วหันปลายกระบอกเข้าหากันเอง

“โจมตีใส่คริสตัลทั้งที่ไม่รู้ว่าก้อนไหนคือของเผ่าตัวเอง แกคิดอยากจะปิดฉากเผ่าตัวเองหรือยังไงฟะ! ”

“แกนั่นละที่โง่! คิดว่าพวกเรามีเวลามากขนาดนั้นหรือยังไง! ไม่เห็นตรงนั้นหรือ? พวกศัตรูเผ่าตัวเขี้ยวมันมีกองทัพอีกนับแสน! และพวกมันกำลังวิ่งมาบดขยี้พวกเราตรงนี้ที่เหลือเพียงแค่ไม่ถึงหนึ่งร้อยคนแล้วนะ! ”

“เพราะเหตุผลแบบนั้นเลยสุ่มยิงมั่ว ๆ ออกไปเนี่ยนะ! ”

“โอกาสโดนคริสตัลของเผ่าเราเองมีแค่หนึ่งในสาม ในเมื่อยังไงก็ต้องแพ้ แล้วแบบนั้นทำไมจะไม่ลองเสียงดูละเจ้าโง่แมงโก! ”

ถ้าหากว่าจะแพ้ งั้นขอเสี่ยงกับโอกาสชนะที่เหลืออย่างน้อยนิดนี้ยังจะดีเสียกว่า

นั่นคือสิ่งที่อเมริคานาคิดเอาไว้

“แต่ดูท่าว่าคริสตัลที่แกทำลายไปจะไม่ใช่ของเผ่าตัวเขี้ยวนะ”

“แล้วทำไม? มันก็แค่เหลือโอกาสแค่หนึ่งในสอง มันก็เท่านั้นเองมิใช่หรือ? ”

“นี่แก! ไม่สนใจชีวิตคนที่ตายไปในวันนี้เลยเรอะ!? พวกคนที่ไม่อยากทำสงครามแล้วตายลงอย่างไร้ค่า เจ้าไม่คิดที่จะมอบโอกาสคืนชีพให้กับพวกเขาเลยเช่นนั้นหรือ! เจ้ายังมีศักดิ์ศรีของนักรบอยู่อีกหรือเปล่า! ”

“แล้วเจ้าแน่ใจได้หรือว่าเผ่าตัวเขี้ยวมันคิดเป็นห่วงเผ่าอื่นเหมือนแบบแกนะ? ”

“อึ๊ก…”

“เพราะฉะนั้น ข้าจะยิง! ”

“หยุดเดียวนี้นะ! ”

ว่าแล้วอเมริคานาก็ลั่นไกปืนออกไปแทนคำตอบ

แมงโกเองก็ลั่นไกปืนออกไปเช่นกัน

เป้าหมายกระสุนปืนใหญ่ของแมงโกคือหัวใจของเขา

ร่างอันใหญ่โตของอเมริคานาได้ขาดครึ่งกระเด็นขึ้นท้องฟ้า

แต่เป้าหมายของกระสุนปืนใหญ่ของอเมริคานานั้นกลับไม่ใช่แมงโก

มันเป็นคริสตัลที่ตั้งอยู่ข้างหลัง ซึ่ง… เป็นคริสตัลของเผ่าไหน แม้แต่เขาเองก็ไม่รู้

เขาคิดเพียงแค่ว่าจะลองเดิมพันกับโอกาสหนึ่งในสองเพื่อเอาชนะสงครามนี้เท่านั้น

“เจ้าโง่อเมริคานา! ”

“ฮะ ฮะ ฮะ! แด่เผ่ายักษา! ”

อเมริคานาหัวเราะให้กับเผ่าของตัวเองก่อนจะสิ้นใจลง

แต่กระสุนนั้นกลับไม่อาจไปถึงก้อนคริสตัลได้

ลำแสงสีฟ้าได้พวยพุ่งตรงเข้ามากระทบใส่กระสุนปืนใหญ่จนระเบิดออกก่อนที่จะได้ทันทำลายคริสตัลก้อนนั้นไป

และผู้ที่เข้ามาขัดขวางกระสุนนั้นไม่ใช่ใครอื่น

“เจอกันอีกแล้วนะครับ น่าจะเป็นครั้งที่สองที่พวกเราได้พบกันใช่มั้ย? ”

“! ”

เขาคือชายที่วิ่งรุดหน้าออกมาจากกองทัพโดยไม่สนลูกน้อง

เป็นบุรุษที่สามารถดึงความสามารถของเกราะแขนกลออกมาได้สูงสุด

บุรุษที่ได้รับสมยานาม [บุรุษไร้พ่าย] ของเผ่าตัวเอง

[ฮอร์เนส] บุรุษที่แข็งแกร่งที่สุดของเผ่าอาร์โธร์โพดาได้มาปรากฏตัวต่อหน้าขุนนางแมงโกอีกครั้งแล้ว