การกลับมาของตู้เก็บสมบัติ
หลังจากที่จิ้นสิงปรึกษากับภรรยาแล้วเขาก็ไม่นิ่งนอนใจสั่งงานช่างให้มาต่อเติมที่พักให้คนงานที่จวนทันทีเรื่องแบบนี้เขาจะต้องรีบหน่อย ยิ่งเสร็จเร็วคนในครอบครัวเขาจะได้สบายเร็วขึ้น
“ยกลงไปไว้ด้านในเลยเจ้าค่ะเดินระวังกันด้วยนะเจ้าคะ”ชิงเถาที่มายืนคุมคนงานจากร้านที่นางสั่งทำตู้รอบใหม่มาส่งนางให้พวกเขายกลงไปเก็บให้ห้องที่จะทำการร่ายเวทเพิ่มแร่กรีดร้องเลยเมื่อห้องใหม่สร้างเสร็จนางที่เรียนเวทได้แล้วกับเชี่ยนเชี่ยนก็เร่งเข้าไปร่ายเวทรอบๆห้องที่จะใช้เก็บเสียง ห้องที่ชิงเถาออกแบบนั้นเป็นห้องใต้ดินที่ลึกลงไปกว่าหนึ่งผิง (3.3m)ห้องที่ใช้คนงานมาขุดดินออกทำเป็นห้องแปดเหลี่ยมที่ปิดทับผนังด้วยไม้และหินปูนอย่างแน่นหนาเช่นเดียวกับด้านเพดานที่ก็ปิดอย่างแน่นหนาเหลือไว้เพียงประตูให้เดินลงไปข้างล่างเท่านั้นนี่เป็นวิธีของนางคิดได้ตอนนี้กับพลังเวทของพวกนางที่ยังมีเพียงเท่านี้เช่นกันถ้านางหรือเชี่ยนเชี่ยนมีระดับปราณสูงกว่านี้คงไม่ต้องคิดหาสถานที่แบบนี้ให้ยุ่งยากเพียงร่ายเวทลงอักขระกับสิ่งปลูกสร้างทั่วไปก็ได้ผลแล้วแต่จะรอถึงตอนนั้นเงินทองที่จะได้ก็หายหมดพอดี ตอนนี้ทำอะไรได้ก็ทำไปก่อนแล้วกัน
“ครั้งนี้ให้พ่อลงไปช่วยเถอะลูก”จิ้นสิงเอ่ยกับชิงเถาออกมา ตอนนี้เขาก็เป็นผู้ฝึกปราณแล้ว ร่างกายก็แข็งแรงขึ้นไหนจะที่ครอบปิดหูที่ชิงเถาทำไว้ใช้ในห้องตั้งหลายอันเขาไม่มีทางเป็นอันใดแน่นอนหากต้องลงไปข้างล่าง
“เจ้าค่ะครั้งนี้เราจะไม่ผิดพลาดกันอีกอย่างแน่นอน”ชิงเถาตอบตกลงออกมาพร้อมใบหน้าที่มั่นใจกับผลงานชิ้นใหม่นี้
“พ่อเชื่อใจเจ้าครั้งนี้จะไม่เป็นเช่นเดิม” จิ้นสิงเอ่ยออกมาเขาเห็นนางวางแผนทำสิ่งนี้มาตั้งนานมันจะไม่ได้ผลได้เช่นไร
วันที่จะต้องเพิ่มแร่กรีดร้องมาถึงชิงเถากับบิดาจะเป็นผู้ลงไปข้างล่างห้องใต้ดินนั้นโดยคนอื่นจะรั้งรออยู่ด้านบนเผื่อเกิดเหตุการณ์ขึ้นจะได้แก้ไขทัน
“พร้อมนะเจ้าคะ”ชิงเถาหันไปถามบิดา เมื่อบิดาพยักหน้าให้สัญญาณพวกนางก็สวมที่ครอบหูกันเสียงรบกวนแล้วก็เริ่มเทแร่กรีดร้องกันทันทีโดยรอบนี้พวกเขาสร้างตู้ด้วยกันห้าร้อยหลังเลยทีเดียวเพื่อทดแทนจากที่ว่างเว้นไปรอบนี้ไม่ต้องรีบเทจนมือเป็นระวิงแล้วเพียงเดินเทไปอย่างสม่ำเสมอไม่เร็วไม่ช้าแต่เพียงเค่อเดียวก็เสร็จแล้วเพราะมีบิดานางมาช่วย เมื่อเทแร่ลงบนตู้ครบแล้วชิงเถานางก็ร่ายเวทอักขระที่ได้เรียนจากเชี่ยนเชี่ยนลงบนตู้ทันทีแต่ด้วยระดับของนางนั้นคงต้องใช้เวลาถึงสองเค่อด้วยกันกว่าที่จะเสร็จสิ้นภารกิจครั้งนี้ลงได้ด้วยดีโดยเฉพาะผู้ที่รอพวกนางอยู่ด้านบนที่ไม่ได้ยินเสียงดังขึ้นมาก็ส่งเสียงดีใจออกมากัน
“ท่านพ่อกับพี่รองลงไปตั้งนานแล้วแต่ไม่มีเสียง” หมิงลู่พูดออกมาเมื่อนั่งรอมาได้นานพอสมควร
“ใช่หรือว่าจะได้ผลจริงๆ ถ้าเช่นนั้นก็ดีมากๆต่อไปข้าจะต้องลงไปทำงานข้างล่างช่วยท่านพ่อกับพี่รองให้ได้เลย”หมิงเลี่ยนพูดออกมาอย่างยินดีและเห็นทั้งบิดาและพี่สาวเป็นแบบอย่าง พวกเขาช่างเก่งกาจสำหรับเขานัก
“แม่ก็คิดว่าทุกอย่างจะผ่านไปด้วยดีเช่นกัน”นางลี่จูเอ่ยออกมาอีกคน
“ผ่านไปด้วยดีๆ”เจ้าหลันเฟยก็ออกความเห็นออกมาเช่นกัน
เมื่อชิงเถากับบิดาขึ้นมาพวกเขาก็ได้รับคำถามมากมายจากสองแฝดพวกเขาถามนั้นนี่มากมาย ทั้งอยู่ข้างล่างนานๆ รู้สึกเช่นไรบ้างใส่ที่ครอบหูเงียบสนิทเลยไหมหรือว่ายังได้ยินเสียงอยู่ถ้าไม่ใส่ที่ครอบหูจะได้ยินเสียงดังแค่ไหน เมื่อชิงเถาเจอคำถามจากน้องชายรัวๆเช่นนี้นางก็ค่อยๆ ตอบออกไปทุกคำถามที่น้องชายสงสัยเพราะนางถือคติที่ว่าคนจะฉลาดก็เริ่มจากเป็นเด็กขี้สงสัยกล้าจะตั้งคำถามนี่แหล่ะ
“ไปๆพวกเจ้าปล่อยให้พี่เจ้าไปพักได้แล้ว นางพึ่งจะกลับขึ้นมาเหนื่อยๆ”นางลี่จูที่เห็นว่าชิงเถาตอบออกไปหลายคำถามแล้วนางควรที่จะต้องไปพักผ่อนหลังใช้พลังงานไปมาก
“เช่นนั้นข้าขอตัวเจ้าค่ะ”ชิงเถาเอ่ยแค่นั้นก่อนจะกลับขึ้นไปบนห้อง ที่ตามหลังมาด้วยเจ้านกหลันเฟย
“ขอตัวๆ”เจ้านกยังมีมารยาทเอ่ยก่อนไปด้วยซ้ำ นกตัวนี้ดีเสียจริงจะไปจะมาก็บอกกล่าว
การกลับมาของตู้เก็บสมบัติแบบเพิ่มแร่กรีดร้องเป็นที่ดีใจสมหวังในลูกค้ามากมายที่รอคอยการกลับมาของมันมันถูกประกาศจากทางร้านก่อนที่จะนำออกมาขายเพียงหนึ่งวันไม่คิดว่าวันรุ่งขึ้นลูกค้าที่ต้องการตู้เก็บสมบัติเพิ่มแร่กรีดร้องจะหลั่งไหลมากันอย่างเนืองแน่นทั้งๆ ที่ก็ไม่ได้แจกให้เปล่าๆ อีกทั้งยังบอกไปแล้วว่าเพิ่มราคาอีกเป็นเท่าตัวแต่พวกคนที่ต้องการก็หาสะท้านไม่ อยากได้ก็คือต้องได้อยู่ดีจะดีสุดก็คงเป็นผู้ที่ได้ซื้อหาในราคาถูกก่อนหน้านี้แล้วที่สามารถมาพูดข่มพวกที่ซื้อทีหลังในราคาที่แพงเป็นเท่าตัวได้
“ดูสิคนเยอะขนาดนี้ตู้ที่เราขนมาจะพอขายหรือไม่”ลี่ถิงที่ยืนมองลูกค้าจากประตูห้องครัวนางเห็นจำนวนลูกค้าแล้วรู้สึกปวดหัวแทนคนงานนักที่ต้องรับมือกับกลุ่มคนขนาดนี้
“ท่านพ่อกับพี่หานกำลังกลับไปขนมาอีกรอบแล้วเจ้าค่ะ”ชิงเถาตอบข้อสงสัยพี่สาวออกมา บิดากับหัวหน้าคนงานหานตงพึ่งจะออกไปเมื่อครู่นี้เองหลังจากที่เห็นลูกค้ามาไม่ขาดสาย
“เป็นเช่นนั้นก็ดีจะได้ไม่เกิดเหตุลูกค้าโวยวายทำร้ายคนงานขึ้น” ลี่ถิงบอกออกมาอีก นางเห็นร้านอื่นๆที่ลูกค้าไม่พอใจก็ใช้กำลังตัดสินนางกลัวว่าจะเกิดแบบนั้นกับที่ร้าน
“ไม่ต้องห่วงหรอกเจ้าค่ะลูกค้าเราคงไม่ป่าเถื่อนขนาดนั้น” ชิงเถาเอ่ยออกมาให้พี่สาวสบายใจลองมีเหตุการณ์เช่นนั้นเกินขึ้นสิ ถึงนางจะสู้ไม่ได้แต่ก็ยังมีเชี่ยนเชี่ยนอยู่นะ
ร้านเจี้ยนเฉิงตอนนี้โด่งดังไปทั่วเมืองหลวงดังที่ชิงเถาใฝ่ฝันแล้วผู้คนทั่วทั้งเมืองต่างรู้จักร้านนี้กันหมด ทั้งคนงานชาวบ้านทั่วไปไปจนจึงจวนตระกูลใหญ่ก็ล้วนเคยมาซื้อของที่ร้านพวกนางแล้วทั้งนั้น ร้านเจี้ยนเฉิงถือว่าเป็นร้านที่ขายสินค้าที่ไม่ค่อยจะไปด้วยกันได้เพราะมีตั้งแต่ขนมไปจนถึงตู้เก็บสมบัติราคาก็ตั้งแต่ชิ้นละไม่กี่อีแปะไปจนถึงราคาหลักร้อยตำลึงร้านนี้จึงได้มีลูกค้าหลายระดับด้วยกัน
“ดูดีกว่าที่คิดนะเจ้าค่ะ”ชิงเถาเอ่ยขึ้นเมื่อพวกนางมาดูเรือนพักคนงานที่พึ่งจะสร้างเสร็จถึงนางจะเป็นผู้ออกแบบ แต่ก็ยังไม่เคยมาดูสักครั้ง
“ต่อไปคนงานที่ร้านจะได้ทำงานได้อย่างเต็มที่ไม่ต้องกังวลถึงครอบครัวที่ต้องนอนรออยู่ในอารามร้างแล้วสินะ” ลี่ถิงเอ่ยออกมาเมื่อนึกถึงการเป็นอยู่ของพวกเขาที่พวกนางเคยไปเจอมา
“ใช่คงจะดีขึ้นดังที่ลูกว่า” ลี่จูกล่าวออกมาอีก การมีที่พักให้คนงานถือว่าดีนักถือเป็นการตอบแทนที่พวกเขาทำงานให้พวกนางอย่างหนักในช่วงที่ผ่านมา
“แล้วพวกเขาจะเข้ามาอยู่กันวันไหนเจ้าคะ”ชิงเถาถามออกมา เรือนก็สร้างเสร็จแล้ว แล้วพวกเขาจะย้ายเข้ามาวันไหนกัน
“เป็นอีกสองวันข้างหน้าเราจะหยุดร้านให้พวกเขาได้หยุดพักแล้วก็ขนย้ายข้าวของกัน” จิ้นสิงตอบออกมาเรื่องนี้เขาบอกแก่หานตงให้บอกคนงานคนอื่นต่อๆ ไปให้แล้วเมื่อพวกเขาทราบเรื่องก็ต่างกันดีใจกันอย่างมาก ต่อไปพวกเขาคงจะมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นแล้วจริงๆ
699K
