Timebound รักข้ามภพ โอบหัวใจข้าไว้ให้มั่น 1682

หลังจากหนีออกจากพุ่มไม้ ลี่อินกลับมายังห้องนอนของตนเองแบบเงียบที่สุดเท่าที่จะเงียบได้

ใบหน้าเธอแดงก่ำ หัวใจยังเต้นแรงไม่หยุด มือไม้สั่น ราวกับภาพที่เห็นเมื่อครู่ยังฉายซ้ำอยู่ตรงหน้าในทุกวินาที

เธอรีบปิดประตู ล็อกกลอน แล้วทรุดตัวลงบนฟูกอย่างช้า ๆ พร้อมหอบหายใจเหมือนวิ่งหนีมาทั้งวัน

‘บ้าเอ๊ย...บ้าจริง ๆ เลย…’ เธอพึมพำกับตัวเอง พลางยกมือแตะริมฝีปากเหมือนยังรู้สึกได้ถึงเสียงครางและจังหวะกระแทกจากฉากที่แอบดู

ความรู้สึกบางอย่างในร่างกายเริ่มร้อนขึ้นเรื่อย ๆ — ไม่ใช่แค่หน้า ไม่ใช่แค่หัวใจ แต่ลึกลงไปกว่านั้น มันกระเพื่อมจนแทบทนไม่ไหว

เธอเหลือบมองรอบห้องอย่างเร็ว ไม่มีใคร ไม่มีเสียง มีเพียงเงียบ…เงียบจนเสียงหายใจตัวเองดังกว่าปกติ

มือของเธอเลื่อนไปแตะหน้าท้องเบา ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ลูบลงต่ำ ความรู้สึกวาบหวิวจู่โจมอย่างรุนแรงจนต้องเม้มปากแน่นไม่ให้หลุดเสียงใด ๆ ออกมา

ภาพที่อี้กระแทกซินเฟยจากด้านล่าง ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่ได้หายไปจากหัวเลยแม้แต่น้อย เธอนึกถึงจังหวะนั้น เสียงนั้น สายตานั้น…

“อื้อ…” เสียงครางหลุดออกมาแผ่ว ๆ อย่างควบคุมไม่ได้ ขณะที่ปลายนิ้วไล้สัมผัสตัวเองด้วยจังหวะเดียวกับที่เคยเห็น

หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ ร่างกายกระตุกบางจุดเมื่อปลายนิ้วขยับตรงตำแหน่งอ่อนไหวอย่างแม่นยำ…ทุกครั้งที่ภาพในหัวชัดขึ้น ร่างกายก็ตอบสนองหนักขึ้น

จนในที่สุด — เธอกัดริมฝีปากแน่นที่สุดเท่าที่จะกลั้นได้

แรงสั่นสะท้านพุ่งวาบขึ้นทั่วกาย พร้อมกับเสียงลมหายใจที่สะดุด

ทุกอย่างนิ่งไปชั่วขณะ…ก่อนที่เธอจะทิ้งตัวลงบนฟูกอย่างหมดแรง ร่างกายยังร้อนวูบวาบอยู่

‘นี่มัน...บ้าเกินไปแล้ว…แต่ข้าก็อดไม่ได้เลยจริง ๆ…’

เธอปิดตาลงช้า ๆ ปล่อยให้ร่างกายเย็นลง…แต่หัวใจยังคงเต้นไม่เป็นจังหวะ