เหนือพิภพ สยบสวรรค์ (ภาค 1 เหนือพิภพ)

ตอนที่ 53 แผ่นป้ายตราตระกูลเสี่ยว2

ไห่หนาน:พวกเจ้าจะรับผิดชอบยังไงกับเรื่องนี้!!


มันพูดออกมาด้วยความโกรธที่เห็นคนของมันได้รับความพ่ายแพ้และเอาแต่ได้อย่างมาก......


เชอะ!!


เสี่ยวเจียง: รับผิดชอบอย่างนั้นเรอะ!! เจ้านั้นแหละจะรับผิดชอบยังไงคนของเจ้าเองก็ทำร้ายคนของเราเช่นกันถ้าข้าเอาเรื่องนี้ไปฟ้องท่านเจ้าเมืองหละก็พวกเจ้านั้นแหละที่จะโดน......


เสี่ยวเจียงพูดพร้อมกับทำหน้าดูถูกและรังเกลียดใส่มัน......


เจ้า!!


ไห่หนานถึงกับสะดุ้งทันทีเมื่อได้ยินเสี่ยวเจียงพูดออกมาแบบนั้นเพราะว่ามันเองก็รู้กฏของเมืองอินทรีดีว่าห้ามีเรื่องมันทำได้แต่กำหมัดแน่นด้วยความโกรธก่อนจะพูดขึ้น....


พวกเรากลับ!!


ไห่หนาน:ฝากไว้ก่อนเถอะยังไงก็ตามถ้าภายในเดือนนี้พวกเจ้ายังหาป้ายตราตระกูลไม่พบหละก็เตรียมตัวได้เลย.......!!


เมื่อไห่หนานพูดจบมันก็พาคนของมันกลับไปทันทีส่วนยามที่ได้รับบาดเจ็บเสี่ยวถงฟางก็ได้ส่งให้คนพาไปรักษาตัวก่อน......


เสี่ยวเจียงเองก็อยู่ในอาการเศร้านางเองรู้สึกขอบคุณคนที่ช่วยนางไว้เมื่อครู่นี้แต่นางก็ไม่รู้ว่าเป็นใครที่ช่วยนางไว้ไม่ว่าจะซ้ายหรือขาวก็ไม่มีวี่แววใดๆเลยและเมื่อนางหันหลังกลับมาก็พบกับเจิ้งฟู่ที่ยืนทำหน้าแอ๊บแบ๊วอยู่......


เสี่ยวเจียง: น้องเจิ้งฟู่เจ้าไม่เป็นอะไรนะ?


ไม่ครับ!!


เจิ้งฟู่ตอบด้วยใบหน้าสบายใจๆเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นอย่างนั้นแหละก่อนเขาจะเดินไปใกล้เสี่ยวเจียงจากนั้นก็หยิบเอาผ้าเช็ดหน้าขึ้นมามอบให้กับนาง....


"นี่ครับพี่สาวข้าให้!! ท่านอย่าได้ร้องไปเลยเดียวจะไม่สวยเอานะยิ้มไว้เดียวอะไรๆมันก็ดีขึ้นเองเมื่อมีเรื่องร้ายก็ย่อมต้องมีเรื่องดีเข้ามาเช่นกันแหละถ้าพี่สาวมีอะไรให้ข้าช่วยก็บอกได้นะ"


หมับ!!


เสี่ยวเจียงนางโน้มตัวลงไปกอดเขาจากนั้นก็เอาผ้าที่เจิ้งฟู่ให้มาเช็ดคาบน้ำตาออกจากนั้นก็ยิ้มให้กับเขาก่อนจะพูดขึ้นมา.....


เสี่ยวเจียง: ขอบคุณเจ้ามากเลยนะ แต่เรื่องนี้มันเป็นเรื่องของตระกูลเราข้าไม่อยากให้เจ้าเดือดร้อน......


นางกล่าวพร้อมกับทำหน้าเศร้าและหันขึ้นไปมองบนท้องฟ้าคิดถึงเรื่องราวต่างๆที่ผ่านมาจากนั้นเสี่ยวถงฟางก็เดินเข้ามาหานางก่อนจะพูดขึ้น....


เสี่ยวถงฟาง: คุณหนูเสี่ยวเจียงพวกเราจะทำยังไงดีตอนนี้นายท่านก็ไปประชุมอยู่พวกมันถือโอกาสนี้เล่นงานเราถ้าเกิดว่าท่านหัวหน้ากลับมาแล้วเรายังหาป้ายไม่เจอหละก็.......


เมื่อได้ยินอย่างนั้นทุกคนก็มีสีหน้าเศร้าลงทันทั้งทุกคนต่างก็อยู่ร่วมกันมานานราวกับครอบครัวเดียวเมื่อได้ยินว่าโรงประมูลต้องถูกยึดจึงทำให้เกิดความเศร้าเสียใจขึ้นมา........


เฮ้อออ!!


"พี่สาวเสี่ยวเจียงข้าไม่รู้หรอกว่าท่านมีความแค้นอะไรกับพวกมันแต่ข้าจะไม่ยอมให้พวกมันทำอะไรพี่แน่นอน...วันนี้ข้าคงต้องกลับก่อนไว้เราค่อยพบกันใหม่นะครับ"


เจิ้งฟู่เองก็รู้สึกหดหู่ใจเช่นกันแต่ตอนนี้ป้ายตระกูลของนางอยู่ที่เขาและเขาก็ตั้งใจจะมอบมันให้กับเสี่ยวเจียงด้วยแต่มันจะเป็นการดีที่สุดถ้าไม่ให้ใครรู้ว่าเขาเป็นมอบให้......


เสี่ยวเจียง: ขอบคุณน้องชายเจิ้งฟู่มากวันนี้ต้องมาทำให้เจ้าเห็นอะไรที่รุนแรงแบบนี้พี่สาวคนนี้ต้องขอโทษด้วยไว้เดียวพี่พาไปกินขนมนะ!!


ฮ่า ฮ่า ฮ่า!!


"ขอบคุณพี่สาวเสี่ยวเจียงมากแต่ข้าไม่ชอมขนมหรอกนะข้าชอมดื่มนมมากกว่าโดยเฉพาะ"


เจิ้งฟู่กล่าวพร้อมกับใช้สายตาจ้องไปที่หน้าออกของเสี่ยวเจียงและเมื่อนางเห็นแบบนั้นนางรีบเอามือปิดไว้ทันทีและเมื่อมาคิดอีกทีนางก็หัวเราะออกมาเล็กน้อย......


จากนั้นเจิ้งฟู่ก็เดินทางกลับโรงเตี้ยมทันทีโดยไม่ได้แวะไปไหนต่อเพราะว่าพวกตงควงกำลังรอเขาอยู่เขาจึงต้องกลับไปที่โรงเตี้ยมก่อน.....


ภายในโรงเตี้ยม


ปัง!!


บัดซบจริงๆเลย!!


กลุ่มของไห่หนานเองก็พักอยู่โรงเตี้ยมเดียวกับเจิ้งฟู่ใบหน้าของไห่หนานนั้นเต็มไปด้วยเส้นเลือดที่ปูดนูนด้วยความโกรธมองไปยังชายหนุ่มที่มีระดับก่อเกิดขั้นห้าที่ได้รับยาดเจ็บมา.....


ไห่หนาน:พวกเจ้ามันไม่ได้เรื่องเลี้ยงเสียข้าวสุขจริงๆเดียวปัดให้กินแกลบแทนข้าวเลยนิ!!


อ้าอ้อยอิดไอแอ้ววววว!!


โอ้ยยยยย!!


เสียงครวญครางของมันยังคงดังอยู่เรื่อยๆเพียงหมัดเดียวของเจิ้งฟู่ก็ทำเอามันถึงกับกระดูกแตกไปหลายซี่ที่เดียว.......


เยี่ยหยู:เชอะไอ้พวกนี้ถ้าทางต้องเป็นพวกคนเลวแน่ๆไปเจอดีมาหละสิถึงได้เป็นแบบนี้!!


และในมุมหนึ่งของโรงเตี้ยมก็คือตงควงและกลุ่มของต้านซุนกู่นั้นเองพวกเขาทำธุระที่เจิ้งฟู่มอบหมายไว้จนเสร็จเรียบร้อยแล้วและกำลังรอเขาอยู่.....


เอี๊ยดดดด!!


นั่นมัน!!


หนึ่งในกลุ่มเมื่อเห็นประตูเปิดออกมันก็พบว่าเป็นเจิ้งฟู่ที่เดินเข้ามามันจำได้ว่าเขาเองก็อยู่ที่หน้าโรงประมูลอินทรีนภาด้วยมันจึงชี้เรียกให้ไห่หนานดูและเมื่อตงควงเห็นแบบนั้นคิ้วของมันก็ย้นเข้าหากันทันที......


???: ไอ้เด็กนั้นก็อยู่ที่หน้าโรงประมูลด้วยขอรับท่านไห่หนาน!!


ไห่หนานหันไปมองที่เจิ้งฟู่ที่กำลังเดินเข้ามามันก็ดวงจาเบิกโผล่และปรากฏรอยยิ้มที่มุมปากทันทีมันเองก็จำได้เช่นกันว่าเห็นเจิ้งฟู่อยู่กับเสี่ยวเจียงและมันก็เห็นเขาพูดคุยกับเสี่ยวเจียงด้วย......


ไห่หนาน: ไปจับตัวมันมาให้ข้า!!


ขอรับ!!


พวกลูกน้องของมันลุกขึ้นและตรงไปที่เจิ้งฟู่แล้วล้อมเขาไว้ทันที.....


???: ไอ้หนู!! ตามพวกเราไปสะดีๆๆ


???: ถ้าไม่อยากเจ็บตัวละก็นะ!!


พวกมันพูดพร้อมกับทำหน้าโฉดใส่เขาหวังว่าจะทำให้เจิ้งฟู่รู้สึกกลัวและเดินตามพวกมันไปแต่โดยดีส่วนคนอื่นที่เห็นแบบนั้นก็ได้แต่ซุบซิบกันถึงความเลวของพวกมันแต่ก็ไม่กล้าทำอะไร......


"ไปกับพวกน้า?"


ตูยังไม่แก่โว้ย!!! แค่หน้าไปก่อนวัยเท่านั้นเอง.......


???: ตามาเหอะน่าอย่าพูดมา!!


"แล้วถ้าไม่ไปหละครับ?" เจิ้งฟู่พูดพร้อมกับทำหน้าบ๊องแบ๊วของเขาใส่พวกมันทำให้คนอื่นที่อยู่รอบๆอดที่จะขำไม่ได้เพราะว่าเขาเป็นเพียงแค่เด็กที่ตอบไปแบบนั้น......


???: ไม่ต้องพูดมากตามมา!!


หนึ่งในคนที่ล้อมเจิ้งฟู่ยื่นมือของมันออกไปเพื่อที่จะจับตัวเขาแต่ทันใดนั้นเอง....


ก๊อก!!!


เสียงกระดูกแตกก็ดังขึ้นพร้อมกับตงควงที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าพวกมัน.....


อ้าาาาา!!


???: แขน!! แขนข้าหักแล้วววววว........


อ้าาาา!!!


บู้มมมมมมม!!!


และทันทีที่มันถูกหักแขนตงควงก็ปล่อยพลังของมันออกมาทำเอาบรรยากาศในร้านเย็นนะเยือกไปถึงขั้วหัวใจทีเดียว......


ต้านซุนกู่:พี่ตงควงนี้ช่างสุดยอดจริงๆขนาดข้ายังลำบากกับแรงกดดันของเขาเลย.....


กลุ่มของต้านซุนกู่ยังไม่ได้ขนาดแต่อย่างใดเพราะพวกมันคิดว่าเพียงแค่ตงควงคนเดียวก็พอแล้วไม่สิเพียงแค่เจิ้งฟู่คนเดียวก็พอมากกว่าเพราะพวกมันคิดดูๆแล้วคนที่ล้อมเขาไว้นั้นไม่อาจจะเป็นคู่มือเขาได้หรอก.......


ไห่หนาน: กะ กะแกเป็นใครบังอาจมายุ่งเรื่องของตระกูลไห่อย่างนั้นเรอะ!!


ตงควง:จะตระกูลไห่หรือตระกูลอะไรก็ช่างถ้าหากใครหน้าไหนกล้าแตะต้องนายน้อเจิ้งฟู่ของข้าหละก็ข้าก็จะไม่ปล่อยมันไว้เช่นกัน.....


บู้มมมมม!!


ระ ระ ระดับก่อเกิดขั้นเจ็ด!!


ชายหนุ่มที่นอนบาดเจ็บอยู่ถึงกับตกใจเมื่อมันสัมผัสพลังจากแรงกดดันของตงควงได้มันเคยเจอพลังแบบนี้มาแล้วมันจึงรู้ได้ทันทีว่าตงควงอยู่ระดับใดด้วยแรงกดดันของตงควงทำเอามันสำลักเลือดออกมาอีกครั้ง....


ระดับก่อเกิดขั้นเจ็ด!!


สีหน้าของไห่หนานเปลี่ยนเป็นซีดขาวพร้อมกับเหงื่อเย็นไหลออกที่หน้าผากของมันทันทีเมื่อรู้ว่าตงควงมีระดับพลังเท่าใด......


ไห่หนาน: ทะ ทะท่านจอมยุทธโปรดอภัยให้กับความโง่เขลาของคนของข้าด้วยพวกมันอาจจะจำผิดคนได้โปรดยกโทษให้พวกเราด้วย.....


มันรีบประสานมือของมันขึ้นและพูดจานอบน้อมสุภาพขั้นมาทันทีด้วยความกลัวที่มีต่อพลังของตงควง......


หมับ!!


"พอแค่นั้นพี่ตงควงพวกเขาอาจจะไม่ได้ตั้งใจก็เป็นได้"เจิ้งฟู่กล่าวพร้อมกับยิ้มให้ไห่หนานเบาๆ.....


ไห่หนานเมื่อได้ยินแบบนั้นมันก็ยิ้มออกมาเล็กน้อยด้วยความดีใจที่เจิ้งฟู่บอกให้ตงควงปลดแรงกดดันและไม่ทำอะไรพวกมัน.....


ไห่หนาน: ขอบคุณคุณชายมาก ขอบคุณคุณชายมากมัวรออะไรอีกเล้าทำไมยังไม่ขอบคุณคุณชายอีก!!


ขอบคุณคุณชาย!!!


"ไม่เป็นไรทีหลังก็อย่างไปทักใครเขาผิดอีกหละ"


ไห่หนาน: ข้าเข้าใจแล้วข้าจะบอกกล่าวต่อลูกน้องให้ดีข้าขอตัวก่อน!!!


มันรีบลุกขึ้นและเตรียมตัวจะเดินออกไปจากโรงเตี้ยมทันที......


???: นายท่าน!! แต่พวกเรายังไม่ได้พักกันเลยนะครับ......


มึงอยากพักก็พักไปคนเดียวสิ!!!


มันดุด่าคนของมันอย่างรุนแรงด้วยความโมโหที่มีอยู่แล้วและความอับอายก่อนหน้านี้ที่หน้าโรงประมูลตอนนี้มันยังมาโดนที่โรงเตี้ยมอีกทำให้มันแทบจะไม่มีหน้าอยู่ต่อได้แล้วมันจึงได้รีบออกไปทันที......


ตงควง: นายน้อยท่านไม่เป็นอะไรนะครับ?


"ข้าไม่เป็นอะไรไม่ต้องห่วงว่าแต่ทุกอย่างจัดการเรียบร้อยแล้วใช่ไหม?"


ครับ!!


จากนั้นทั้งคู่ก็เดินไปที่โต๊ะที่ต้านซุนกู่นั่งอยู่แล้วก็นั่งลง......


ตุบ!!


ต้านซุนกู่:นี่ขอรับนายน้อยเจิ้งฟู่เงินทั้งหมดที่ขายชิ้นส่วนสัตว์อสูรได้!!


ต้านซุนกู่วางถุงเงินขนาดใหญ่สามถุงทำเอาคนรอบๆต่างมองมาที่พวกเขาดวงตาแทบถล่นออกมาเบ้าของพวกมันแต่เมื่อนึกถึงพลังของตงควงแล้วพวกมันก็ได้แต่หันกลับไปเท่านั้น......


เจิ้งฟู่รับมาและเปิดดูทันทีภายในถุงทั้งสามนั้นมีเงินอยู่จำนวนถุงละห้าหมื่นเหรียญผลึกอสูรเลยทีเดียวเมื่อรอบกันแล้วก็เท่ากับหนึ่งแสนห้าหมื่นเหรียญผลึกอสูรเลยทีเดียว.....


"ขอบคุณท่านต้านซุนกู่มากที่เป็นธุระให้และนี้ส่วนแบ่งของพวกท่าน"


เจิ้งฟู่รับเอามาเพียงแค่ถุงเดียวและวางไว้ที่โต๊ะเช่นเดิมสองถุง....


ต้านซุนกู่:นายน้อยนี้มันมากกว่าที่เราตกลงกันอีกนะเนี่ยข้ารับไว้ไม่ได้หรอก!!


ต้านซุ่นกู่รีบปฏิเสธทันทีเมื่อจำนวนมันเกินจริงที่ตกลงไว้เพราะทีแรกแล้วพวกมันไม่ได้มาเพื่อเงินแต่มาเพื่อตงควงเท่านั้นแต่เพียงแค่เจิ้งฟู่ให้พวกมันห้าสิบห้าสิบของราคาก็ถือว่ามากเกินพอแล้ว.....


คนอื่นๆในกลุ่มก็คิดเช่นเดียวกันถึงแม้จะรู้สึกเสียดายอยู่บ้างก็เถอะแต่พวกเขาก็ไม่อยากจะรับเงินมาแบบนี้......


"ไม่มากไปหรอก พวกท่านต่างก็เหนื่อยกันมามากกว่าจะผ่านเส้นางอสูรมาได้เงินจำนวนนี้ถือว่าสมควรแล้ว" เจิ้งฟู่ยังคงพูดคำเดินและพูดด้วยท่าทางหนักแน่นอย่างมากพร้อมกับจ้องมองไปยังต้านซุนกู่.......


"รับมันไปเถอะ และข้ามีเรื่องที่จะรบกวนท่านหลางกว่างควงหน่อย?"


เจิ้งฟู่พูดพร้อมกับยื่นหอผ้าให้กับมันก่อนจะพูดขึ้นอีกว่า.....


"ข้าอยากให้ท่านนำของสิ่งนี้ไปส่งที่โรงประมูลอินทรีนภาให้ข้าทีส่งให้ถึงมือของพี่สาวเสี่ยวเจียงนะ"


หมับ!!


หลางกว่างควงรับมันมาทันทีโดยไม่พูดอะไรจากนั้นมันก็เดินออกจากโรงเตี้ยมไปทันที......


หจี่จุงกง: ไอ้นี้นิไม่เอาเงินก่อนหรือยังไงกัน?


ฮ่า ฮ่า ฮ่า!!


เยี่ยหยู:เขาก็เป็นแบบนี้แหละยังไงพี่ใหญ่ก็ไว้ให้เขาอยู่ดีนั้นแหละ!!


จากนั้นเจิ้งฟู่ก็หันไปทางตงควงก่อนจะแบ่งเงินโยนเข้าไปในแหวนมิติของเขาและส่งถุงให้กับตงควง....


"นี่ของท่าน ท่านเองก็สมควรที่จะได้รับมันด้วยเช่นกัน"เมื่อเขาส่งเสร็จเขาก็ยิ้มให้กับตงควงด้วยความอบอุ่น.....


และเมื่อตงควงรับถุงมามันคิดว่าภายในคงมีเพียงแค่ไม่กี่พันเท่านั้นแต่เมื่อมันนับดูแล้วข้างในนั้นมีเงินอยู่สองหมื่นห้าพันเหรียญผลึกอสูรทีเดียวและเมื่อมันมาคิดอยู่แล้วถุงหนึ่งมีห้าหมื่นมันได้สองหมื่นห้าก็เท่ากับว่าเจิ้งฟู่แบ่งให้มันครึ่งหนึ่งเลย........


นะ นะ นายน้อย......


"รับมันไปเถอะอย่าได้พูดอะไรอีกเลยวันนี้ข้าเหนื่อยแล้วพรุ่งนี้เราต้องไปถ้ำแห่งเซียนกันต่ออีกพวกท่านแยกย้ายกันไปพักเถอะ"


เมื่อกล่าวจบเขาก็เดินขึ้นไปยังห้องพักที่ได้จัดเตรียมไว้ทันทีโดยไม่รอฟังคำตอบจากใครทั้งนั้น........