จริงๆแล้วข้าเป็น...เทพ

       "คนที่ผมช่วยเอาไว้งั้นหรอ"หลินเทียนเอามือแตะริมฝีปากคิดสักพักจากนั้นเขาก็จำได้ เป็นผู้หญิงคนนั้นเอง คนที่กำลังจะถูกข่มขืนและบังเอิญเขาอยู่แถวนั้นเลยช่วยไว้พอดี

       และอีกอย่างเขาก็เคยช่วยผู้หญิงคนนี้แล้วตอนที่เขาเพิ่งจะกลับมาถึงโลกนี้แรกๆ ตอนนั้นเขาได้ให้ยากับเธอเพื่อให้เธอไปรักษาพ่อของเธอคิดๆดูแล้วเขาเคยช่วยผู้หญิงคนนี้ถึงสองครั้งเลย นับว่ามีชะตากับผู้หญิงคนนี้จริงๆ

       "อ้อ คุณนั่นเองผมจำได้แล้ว คุณมีอะไรอย่างงั้นหรอครับ"หลินเทียนกล่าวออกมาขณะที่สงสัยว่าหญิงสาวคนนี้ต้องการอะไรกันแน่

       เซียวอยูซวนได้ยินว่าหลินเทียนยังจำเธอได้เธอก็รู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย เป็นเวลาเกือบ3อาทิตย์แล้วที่เธอไม่ได้ติดต่อเขาเธอกลัวว่าเขาจะจำเธอไม่ได้

       ซึ่งเหตุผลที่เธอไม่ได้ติดต่อเขานั้นเป็นเพราะว่าเธอกำลังเตรียมตัวทำการใหญ่บางอย่างอยู่

       "เย็นนี้คุณพอมีเวลาว่างไหมค่ะ คือ..ฉันอยากจะตอบแทนคุณเรื่องที่คุณได้ช่วยฉันไว้ค่ะ"เซียวอยูซวนกล่าวถามออกมา นี่คือเหตุผลที่ทำไมเธอถึงได้โทรมาหาหลินเทียน เธออยากจะตอบแทนเขาเรื่องที่เขาได้ช่วยเธอเอาไว้

       เซียวอยูซวนเป็นคนที่ไม่ชอบเป็นหนี้ใคร การที่ต้องเป็นหนี้บุญคุณคนอื่นมันทำให้เธอรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ

       "เย็นนี้งั้นหรอ? ผมว่างพอดีเลย เราเจอกันที่ไหนดีครับ"หลินเทียนคิดสักพักจากนั้นก็เอ่ยตอบออกมา

       "งั้นเอาเป็นที่ภัตตาคารอาหารชั้นฟ้าไหมค่ะ" เซียวอยูซวนกล่าวถามออกมา เธอคิดว่าที่นั่นเป็นสถานที่ที่ดีในการนัดพบผู้คนเพราะที่นั่นอาหารอร่อยมาก

       "ได้หมดเลยครับ"หลินเทียนไม่เรื่องมากอยู่แล้ว เขาตอบออกมาด้วยเสียงราบเรียบ

       "งั้นไว้เราเจอกันนะค่ะ"

       "ครับ'' หลินเทียนวางสายโทรศัพท์ลง

       หลังจากวางสายหลินเทียนสัมผัสได้ถึงสายตาสามคู่กำลังมองมาที่ตนจากด้านหลัง เขาค่อยหันหลังกลับมา

       "พวกนายมองที่ฉันทำไม?"หลินเทียนกล่าวถามออกมาเมื่อเห็นว่าเพื่อนๆทั้งสามจ้องมองที่เขาเขม็ง

       "หลินเทียนนายมีแฟนแล้วอย่างงั้นหรอ?"เป่ยหยวนกล่าวถามออกมา เขาได้ยินเสียงผู้หญิงดังแว่วๆจากโทรศัพท์หลินเทียน

       "นายมีแฟนแล้วไม่บอกพวกฉันงั้นหรอ"เจิ้งฟานกล่าวถามอีกคนโดยที่ไม่รอโอกาศให้หลินเทียนอธิบาย

       "แฟนอะไรกัน ฉันยังไม่มีแฟน"หลินเทียนตอบออกมาพร้อมกับจ้องมองพวกเจิ้งฟานอย่างสงสัย

       "ก็เมื่อกี้ผู้หญิงเป็นคนโทรมาไม่ใช่หรอถ้าไม่ใช่แฟนแล้วจะเป็นใคร เมื่อกี้ฉันได้ยินมาว่าพวกนายจะนัดเจอกัน"เป่ยหยวนกล่าว

       "นี่ หลินเทียนนายจะไม่ให้พวกฉันไปเจอหน้าน้องสะใภ้หน่อยหรอ พวกฉันอยากรู้น้องสะใภ้หน้าตาเป็นยังไงสวยไหม"เจิ้งฟานกล่าวออกมาด้วยความรู้สึกน้อยใจ ขนาดมีแฟนยังไม่เปิดตัวให้กับเพื่อนเลย

       "เฮ้ย พวกนายชักจะไปกันใหญ่แล้ว ฉันยังไม่มีแฟน คนที่เพิ่งโทรมาเมื่อกี้เป็นที่ฉันเคยช่วยไว้ เขาอยากจะตอบแทนบุญคุณเลยนัดฉันไปทานข้าวด้วย"หลินเทียนทนไม่ไหวเลยเล่าทุกอย่างออกมาทั้งหมด

       "เป็นแค่คนที่นายเคยช่วยเอาไว้?"เป่ยหยวนเลิกคิ้วถาม

       "ใช่"

       "ไม่ใช่แฟน?"เจิ้งฟานเลิกคิ้วถามอีกคน

       "แน่นอนว่าไม่ใช่"

       "เอาล่ะๆเราเชื่อนาย เเต่ถ้าเกิดได้เป็นแฟนขึ้นมานายอย่าลืมบอกเราล่ะ"เป่ยหนวนยิ้มออกมาขณะเดียวเขาก็ยิ้มไปที่หลินเทียนอย่างให้กำลังใจ

       ...............

       เวลาตอนเย็นประมาณ 18:00

       หลินเทียนได้ขับรถของตัวเองมาถึงภัตตาคารอาหารชั้นฟ้า

       ทันทีที่หลินเทียนเข้ามาถึงเขตภัตตาคาร หนิงเหยียนที่กำลังบ่มเพาะอยู่ก็ลืมตาขึ้นทันที จากนั้นเขาก็หายตัวไปจากเดิมที่เคยอยู่

       หลินเทียนลงจากรถและฝากกุญแจไว้กับพนักงานวานให้ไปจอดรถ ทันทีที่หลินเทียนก้าวเข้าไปในภัตตาคารเสียงๆหนึ่งก็ได้ดังขึ้นมาทันที "ยินดีต้อนรับครับนายน้อย"

       หนิงเหยียนได้ปรากฏตัวขึ้นมากระทันข้างๆหลินเทียนเขาก้มหัวกล่าวต้อนรับ

       หลินเทียนพยักหน้าและกล่าว"อืม''เบาๆ

       "นายน้อยมาทานอาหารหรือครับ"หนิงเหยียนกล่าวถามออกมาด้วยน้ำเสียงที่เคารพ

       "อืม"หลินเทียนพยักหน้า

       "งั้นเชิญด้านในเลยครับ"หนิงเหยียนกล่าวพร้อมกับทำท่าทางผายมือเชิญหลินเทียนเข้าไป

       "ไม่เป็นไร วันนี้มีคนจะเลี้ยงฉันเเล้วนายไปทำธุระของนายเถอะ"หลินเทียนกล่าว

       "มีคนจะเลี้ยงท่านหรอครับ ใครกันครับ?"หนิงเหยียนได้ยินคำพูดของหลินเทียนเขาก็อดไม่ได้ที่จะชะงักและสงสัยเล็กน้อยเขาถามออกมา

       "นั่นไงมาถึงแล้ว"หลินเทียนจ้องผ่านในภัตตาคารสังเกตเห็นหญิงสาวคนหนึ่งกำลังเดินมา

       หนิงเหยียนกันไปมองทางที่หลินเทียนมอง เขาพบว่าเป็นหญิงสาวแสนสวยคนหนึ่ง หรือเธอคือคนที่กำลังจะเลี้ยงอาหารนายน้อย?

       เซียวอยูซวนสังเกตเห็นหลินเทียนเธอรีบเดินมาหาเขาทันที

       "สวัสดีค่ะผู้มีพระคุณ"เซียวอยูซวนได้มาหยุดอยู่ต่อหน้าหลินเทียน เธอกล่าวทักทายออกมา

       "สวัสดีครับ"หลินเทียนมองไปที่เธอและตอบกลับมา

       "พวกเราไปที่ห้องอาหารกันดีไหมค่ะ ฉันได้จองห้องวีไอพีไว้แล้ว"เซียวอยูซวนกล่าวออกมา

       "ได้ครับ"หลินเทียนกล่าว

       "เออ ไม่ทราบว่าท่านนี้ใช่เพื่อนของคุณหรือเปล่าค่ะ"เซียวอยูซวนสังเกตเหตเห็นชายวัยกลางคนแปลกหน้าข้างๆหลินเทียนเธออดไม่ได้ที่จะกล่าวถาออกมา

       "อ๋อ ไม่ใช่ครับ เขาเพียงแค่มาถามทางผมเท่านั้นเอง"หลินเทียนตอบและเหลือบมองหนิงเหยียนเล็กน้อย

       หนิงเหยียนได้ยินคำพูดของหลินเทียนเขาก็อึ้งเล็กน้อย จากนั้นเขาเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่างดวงตาของเขาเปล่งประกายขึ้นมา

       "ใช่ครับๆผมแค่มาถามทางนาย..เอ้ย คุณผู้ชายท่านนี้ครับ ตอนนี้ผมรู้ทางเเล้ว งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ"พูดจบหนิงเหยียนไม่รอช้าเขาสาวเท้าจากไปอย่างรวดเร็ว

       เซียวอยูซวนเห็นขายวัยกบางจากไปด้วยท่าทางเร่งรีบเธก็แปลกใจเล็กน้อยเเละเลิกสนใจ

       "ไปกันเถอะค่ะ"

       "ครับ"

       เซียวอยูซวนพาหลินเทียนมายังห้องหรูหราแห่งหนึ่ง เธอบอกให้เขานั่งลงและสั่งอาหารได้ตามใจชอบ"เชิญสั่งได้ตามสบายเลยค่ะ วันนี้ฉันเลี้ยงคุณเอง"

       "ถ้างั้นผมไม่เกรงใจแล้วนะครับ"หลินเทียนเลือกเมนูที่คิดว่าน่าจะอะไรมาทั้งหมด เมนูไหนที่เขาคิดว่าน่าอร่อยเขาไม่ลังเลเลยที่จะกล่าวสั่งกับพนักงาน

       เซียวอยูซวนเห็นท่าของหลินเทียนเธอก็อดไม่ได้ที่จะสนใจเล็กน้อย เขาช่างไม่เหมือนกับผู้ชายคนอื่นที่เธอเคยเจอ

       หลินเทียนบอกเมนูที่ต้องการกับพนักงาน รวมๆแบ้วเขาสั่งไปทั้งหมดเกือบสิบเมนู โดยเมนูแต่ละอย่างราคาไม่ใช่น้อยๆขั้นต่ำอยู่ที่พันกว่าหยวน

       "คุณไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม"หลินเทียนกล่าวถาม

       "ไม่มีปัญหาค่ะ"