วันนี้งานยุ่งชิบหายครับ ั้แ่ตื่นนอนมาผมยังไม่ได้หยุดพักเลยนี่จนบ่ายแล้วสิ่งที่ตกถึงท้องได้คือกาแฟแก้วที่สองแล้ว เมื่อเช้าสิ่งที่ทำให้ผมสะดุ้งจนต้องตื่นจากการนอนที่ผ่อนคลายที่สุดเท่าที่เคยมีมา แขนข้างขวาชาจนแทบจะหมดความรู้สึก กลุ่มผมสีน้ำตาลนุ่มๆ ระไปตามต้นแขนจึงถึงไหล่ คุณจินนอนหลับสนิทซุกอยู่ตรงซอกแขน ผมค่อยๆ ขยับตัวเองออกแล้วเอาหมอนใบใหญ่ที่ตัวเองหนุนมาซุกแทนให้ นั่งมองใบหน้าหวานที่นอนหลับไหลอยู่นิ่งๆ ั้แ่ที่เขามาถึงผมไม่เคยได้สำรวจใบหน้านี้ให้ถนัดจริงๆ ซักที ใบหน้าขาวใสเพราะเชื้อชาติเกลี้ยงเกลาหนวดเคราแทบจะไม่มีให้เห็นก็แปลกนะครับ ตัวผมเองตื่นเช้ามาเคราคเขียวผุดเป็ตอเลย ท่อนแขนเรียวที่กอดหมอนอยู่ก็ขาวบางใสจนเห็นเส้นเืฝอย เออนะร่างกายแตกต่างกันสิ้นเชิงจริงๆ แล้วแบบนี้จะไปคุมคนได้หรือครับ บอบบางและอ่อนแอน่าทนุถนอมเหลือเกิน ผมสลัดความฟุ้งซ่านออกจากหัวแล้วค่อยๆ ดันตัวเองลงจากเตียงเพื่อจะไปจัดการงานที่นายสั่งมา
"คุณธงคะมีคนมารอพบค่ะ"เสียงเลขาชั่วคราวที่จ้างมาเพื่อคอยประสานงานระหว่างที่โรงแรมกำลังก่อสร้างอยู่อินเตอร์โฟนเข้ามา
"ใคร"
"แจ้งชื่อว่าจินอวี้ค่ะ"ผมนิ่วหน้าแถวนี้อันตรายจะมาทำไมกัน
"ให้เข้ามาแล้วหาของทานเล่นกับโกโก้เย็นมาให้ด้วย"ผมสั่งแล้วก็รอคนที่อยู่ในความคิดเข้ามาหา
"ทำไมไม่ปลุกผม"
"ปลุกทำไมล่ะไม่มีเื่ด่วน"
"แต่ธงบอกว่าจะสอนงานให้นี่นา"
"จะมางอแงทำไมล่ะครับมันเป็ส่วนที่ผมต้องดูแลใกล้ชิดพรุ่งนี้คุณค่อยมาก็ได้"ผมบอกยิ้มๆ มองใบหน้าใสที่ง้ำงอลง
"แต่ว่า"
"ไม่แต่แล้วทานอะไรมาหรือยังครับ"
"ยังเลยพึ่งตื่นแล้วก็รีบอาบน้ำแต่งตัวมาเลย"จินหน้าแดงที่ตัวเองตื่นเสียเกือบเที่ยง
"หึหึไม่เป็ไรเมื่อคืนก็เพลียไม่ใช่น้อยนี่นา"ผมหัวเราะเบาๆ มองหน้าคนที่หมุนซ้ายขวาเหมือนทำอะไรไม่ถูก
"แต่ผมต้องมาช่วยคุณนี่"
"ไม่เป็ไรไหนๆ ก็มาแล้วเดี๋ยวทานอะไรรองท้องไปก่อนขอเคลียร์ตรงนี้เสร็จแล้วไปหาอะไรกินกัน"ผมบอกแล้วก็ก้มหน้าทำงานไม่ได้สนใจคนที่ยืนหนุมตัวไปมากระทั่งเสียงเคาะประตูดังขึ้น
"เข้ามา"
"นาถเอาของว่างมาให้ค่ะ"
"อ้อ เชิญ"ผมตอบจากนั้นก็ก้มหน้าทำงานต่อไม่ได้สนใจอะไร กับนาถก็คนเคยค้าม้าเคยขี่แหละครับเห็นท่าทางลังเลผมก็เงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง
"มีอะไรหรือเปล่า"ผมถามนาถ
"ไม่มีค่ะแค่อยากถามว่าเที่ยงนี้ทานอะไรคะนาถจะได้จัดการให้"
"ไม่ต้องเดี๋ยวจะออกไปทานอะไรข้างนอก อ้อนี่คุณหนูจินอวี้ จะมาช่วยดูแลงานทางนี้"สายตาของนาถทำไมผมจะดูไม่ออกล่ะครับจ้องซะขนาดนี้
"สวัสดีค่ะคุณจิน"นาถยิ้มน้อยๆ แต่ไม่ยกมือไหว้
"สวัสดีครับคุณนาถเรียกผมว่าจินเฉยๆ ก็ได้"คุณจินยิ้มกว้างทั้งปากทั้งตาให้
"เรียกคุณหนูจิน"ผมบอกห้วนๆ นาถถึงกับหน้าเสีย
"ไม่เป็ไรธงเรียกผมจินเฉยๆ น่ะดีแล้ว"
"นาถเรียกคุณหนูจิน"ผมสั่งเสียงแข็งไม่สนใจจินที่ทำหน้าลำบากใจ
"ค่ะคุณหนูจิน"นาถกระแทกเสียงผมไม่สนใจในเมื่อสั่งแล้วก็แล้วก้มหน้าลงทำงานต่อเสียงภายในห้องเงียบกริบจนต้องเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง
"ทำไมไม่นั่งล่ะครับ"ผมเลิกคิ้วถามเพราะเห็นทั้งคุณจินทั้งนาถยืนหยั่งเชิงกันอยู่
"แล้วไม่มีอะไรทำหรือไงมายืนอยู่ทำไม"ผมวางปากกาลงจ้องหน้านาถเขม็ง
"คุณธงคะนาถแค่อยากถามเื่อาหารกลางวันเฉยๆ หรือว่าเดี๋ยวถามไมไ่ด้แล้วคะ"ผมถอนใจ
"ออกไป" ปั๊ง!!! ผมทุบโต๊ะ
"ออกไปเดี๋ยวนี้หรือจะให้ไล่ออก"ผมตวาด
"ค่ะๆ นาถขอโทษค่ะ นาถแค่รักษาสิทธิ์ของนาถแค่นั้นเอง"คราวนี้ผมโมโหเดือดจริงๆ แล้วครับลุกขึ้นก้าวเท้าเดินเข้าไปหานาถทันทีจับต้นแขนกำไว้แน่นจนนาถหน้าเหยด้วยความเจ็บ
"ดีๆ ไม่ชอบใช่ไหม"ผมกัดฟันแน่น
"ไอ้เอก เอกโว๊ย"ผมะโเสียงดังไอ้เอกพรวดพราดเข้ามาทันที
"กูเรียกตั้งนานทำอะไรอยู่วะ"
"เอ่อลูกพี่มีอะไรครับ"
"เอาออกไปให้ฝ่ายทรัพย์จ่ายล่วงหน้าสามเดือนตามกฏ แล้วถ้าจะแย้งว่าไล่ออกโดยไม่มีสาเหตุก็แจ้งไปเลยว่าไม่ปฏิบัติตามคำสั่ง"ผมผลักนาถให้เอกแล้วดึงมือคุณจินไปนั่งโซฟาทรุดตัวลงนั่งตามไม่สนใจเสียงกรี๊ดที่ค่อยๆ เบาลง
"ทำไม"
"อย่าถามกินไปนี่บ่ายแล้ว"ผมไม่ตอบคำถามอะไรหยิบบุหรี่ที่ยับย่นออกมาจากกระเป๋ากางเกงตัวเองขึ้นรีดจัดให้ตรงแล้วจุดบุหรี่สูดควันเข้าปอด
"แค่กๆ อื้อ"
"เป็อะไร"ผมดึงบุหรี่ออกจากปากแล้วคีบเอาไว้สองมือพาดกับพนักโซฟา
"เหม็น"
"หึ ท้องหรือไงง่ายดีแฮะแค่กอดเอง"ผมแหย่มองคนหน้าแดงด้วยความเอ็นดู
"ปากเสีย"เ้าตัวอุบอิบ
"กินก่อนเดี๋ยวปวดท้อง"ผมทอดเสียงให้นุ่มลงโดยไม่รู้ตัว มือขาวหยิบช้อนขึ้นมาตักขนมเค้กชิ้นสี่เหลี่ยมสีเขียวท่าทางน่ากินเข้าปาก
"อร่อยหรือเปล่า"
"อ่ะลองชิม"คุณจินตักคำใหม่แล้วยื่นส่งให้ผมส่ายหน้า
"กินเถอะไม่ชอบของหวาน"ดูเหมือนจะดื้อนะครับเอาช้อนมาจ่อปากจนผมต้องยอมอ้าปากรับเค้กคำโตนั่นพอกลืนเสร็จแล้วก็ต้องรีบยกแก้วน้ำมาล้างปาก
"หวานขนาดนั้นเลยเหรอครับ"
"อือไม่ชอบของหวาน"
"งั้นล้างปากหน่อยมั๊ย"ผมยังไม่ทันจะพูดอะไรใบหน้าขาวๆ ก็ขยับเข้ามาจนชิดริมฝีปากชุ่มฉ่ำบดลงกับริมฝีปากหนาลิ้นเล็กๆ ชอนเข้ามาในปากตวัดเกี่ยวกันไปมาเสียงครางฮึมฮัมอยู่ในลำคอผมจับเอวบางยกตัวของคุณจินขึ้นมานั่งบนตักเพื่อที่จะได้จูบให้ถนัดมากยิ่งขึ้น
"อื้อ พอแล้วๆ พอก่อนหายใจไม่ทัน"คุณจินดึงหน้าตัวเองออกจากผมมานั่งหอบ
"ยั่วเก่งจริงๆ "ผมยิ้มน้อยๆ คุณจินค้อนให้
"ก็นะชอบหรือเปล่าล่ะ"
"ชอบสิ"
"คุณนาถเป็แฟนธงเหรอ"
"เปล่าแค่ถูกใจกันเฉยๆ "ผมยักไหล่
"แต่ดูท่าทางเธอเอาจริงนะนั่น"
"ก็ช่างเขารีบกินเถอะเดี๋ยวไม่อร่อยขอทำงานต่อก่อน"ผมขยับตัวลุกขึ้นไปจัดการงานตรงหน้ากว่าจะเสร็จก็เกือบบ่ายสาม
"หิวมากหรือเปล่า"ผมเดินมาทรุดตัวลงนั่งใกล้ๆ คนที่ก้มหน้าอ่านนิตยสาร
"ไม่หรอกครับได้ขนมรองท้องแล้ว"
"ป่ะไปกัน"ผมจับศอกคนตัวเล็กกว่าเดินออกไปหาเอกแล้วพากันออกไปหาอะไรกิน
"ลูกพี่"
"หือ"
"ข่าวว่ามีการโกง"
"จากใคร"
"ผู้รับเหมา"
"จับตาไว้เดี๋ยวกูจัดการเอง เอาเอกสารงานก่อสร้างทั้งหมดมาด้วยกูจะไล่บัญชี"
"ครับ"เอกรับคำผมวางช้อนลงแล้วโทรหานายทันที
//ว่าไงเรียบร้อยไหม//
"ปัญหานิดหน่อยครับนายผมกลัช้าหน่อยนะครับสะสางให้จบเลย"
//เออตามสบายอย่าลืม..//
"สาลี่ ครับๆ ผมไม่ลืม"ผมถอนใจแบบให้รู้ว่าแซวจนนายหัวเราะลั่น
"พวกเรากลับช้าหน่อยนะอาจจะอีกสองวัน ไอ้เอกมึงสั่งคนตรวจรอบๆ ดีๆ กูว่ามีอะไรตุกติกแน่นอนแล้วส่งคนไปเช็คนาถด้วยว่าเอี่ยวกับช่างรับเหมาหรือเปล่า"
"ครับลูกพี่"ผมนั่งเคาะนิ้วระหว่างที่รอคุณจินทานข้าว
"ไม่ต้องรีบ"ผมทำหน้าดุเมื่อเห็นเขารีบกินจนเกือบจะสำลัก
"แต่ว่า"
"ใจเย็นๆ ตอนนี้ไม่มีอะไรเร่งด่วนแล้ว"ผมปลอบพวกเรากลับมาออฟฟิตที่ไซด์ก่อสร้างเห็นคนงานกระหืดกระหอบวิ่งเข้ามา
"มีอะไร"
"คนงานครับนายคนงานติดอยู่ใต้ตึก"ผมกระโจนไปที่ตัวอาคารโดยไม่รอช้า
"เกิดอะไรขึ้น"ผมหันไปถามหัวหน้าไซด์งานทันทีเสียงโกลาหลดังไปทั่วแท่งเสาปูนขนาดใหญ่หักคาหลุมเครนขนาดั์หยุดทำงานเสียงโอดโอยดังอยู่ใต้ซากปูนผมถอดเสื้อออกเหลือแต่เสื้อกล้าม
"ไอ้เอกมึงเอาคุณจินไปออฟฟิตไม่ต้องให้ออกมา"ผมหันไปสั่งแล้วดิ่งเข้าไปยืนใกล้หลุม
"ไม่เอาผมจะอยู่นี่อยู่ช่วย"ผมหันกลับมา
"เอาตัวไป"ผมไม่สบตาคนตัวเล็กสั่งเอกห้วนสั้นไม่สนใจอีกเพราะรู้ดีว่าเอกจัดการได้
"เื่มันเป็ยังไง"
"ปูนไม่ได้มาตรฐานครับ"
"เป็ไปได้ยังไงวิศวะกรคำนวณออกมาดีแล้วไหนเอาแบบมา"
"นี่ครับนาย"
"เรียกวิศวะกรที่คุมมาเรียกหน่วยฉุกเฉินหรือยัง"
"เรียกแล้วนายแต่วิศวะกรไม่อยู่ครับติดต่อไม่ได้"
"เหี้ยเอ้ย"ผมสถบหัวเสียนี่มันเื่ใหญ่หากการก่อสร้างไม่ได้ตามแบบโรงแรมก็ไม่สามารถเปิดได้ผมหยิบโ? รศัพท์ออกมาโทรหาเพื่อนที่พอรู้จักมันทำงานเป็วิศวะกรก่อสร้างอาคารสูงเหมือนกันแต่อยู่ไกลถึงกระบี่
//ไงมึง//
"กูมีเื่ขอความช่วยเหลือ"
//ว่า//ผมเล่ารายละเอียดที่เกิดขึ้นให้มันฟัง
//โกงแน่นอน//
"อืมมึงมาช่วยกูหน่อยค่าแรงไม่ต้องห่วงกูให้สองเท่า"
//อยู่กระบี่ไอ้สัด//
"เดี๋ยวให้ฮอไปรับมึงเตรียมตัวรอเลยสองชั่วโมง ออกจากงานให้เรียบร้อยด้วยล่ะ"ผมสั่งมันต้องทำตามอยู่แล้วครับเพราะผมเคยช่วยเหลือมันให้พ้นคุกมาแล้วเพราะมันฆ่าคนที่เป็ชู้กับเมียมัน ใช้เส้นเข้าช่วยจนมันพ้นคุกพ้นตาราง
//ตามนั้น//มันรับปากผมวางสายก่อนที่จะเข้าไปช่วยเหลือคนที่ติดใต้ซากดีว่ามีแค่คนาเ็สาหัสยังไม่มีคนตายจนมืดเนื้อตัวมอมแมมเต็มไปด้วยแผลขีดข่วนคราบฝุ่นไครเต็มเนื้อตัว เพื่อนผมเดินทางมาถึงพอดี
"เอาไปตรวจ"ผมโยนแปลนก่อสร้างทั้งหมดไปให้มัน
"มอมชิบหายเลยมึงตายมั๊ยวะ"
"ไม่โชคดีไป แต่รอดไม่รอดไม่รู้ตอนนี้อยู่โรงพยาบาล"
"เออเื่มันจะได้ง่ายหน่อยทางตำรวจเข้ามาตรวจสอบยัง"
"อือ"ผมยืนมองความวุ่นวายที่ค่อยซาลงบ้างยกบุหรี่ขึ้นมาจุด
"เอาป่ะ"
"ไม่หว่ะกูเลิกแล้ว"
"หือ มึงนี่นะเลิก"
"อือกูมีเมียแล้วกำลังจะมีลูก"มันบอกยิ้มๆ สีหน้าท่าทางมีความสุขผมตบไหล่มันแรงๆ
"เออดีใจด้วย"
"มึงล่ะ"
"อะไร"ผมถามกลับ
"มีหรือยัง"
"หึคนแบบกูใครจะเอาวะเงินทองไม่มีหน้าตาไม่ดีแบบใครเขา"
"ถ้ามึงไม่มีเงินกูนี่ยาจกเลยนะเพื่อน"มันบอกหัวเราะๆ ก่อนจะงมกับแปลนในมือผมหัวเราะน้อยๆ
"มึงจะอยู่นี่ก่อนหรือไปออฟฟิตกับกู"
"นี่ก่อนหว่ะขอดูแปลนกับพื้นที่จริงก่อน"ผมพยักหน้า
"ลูกพี่ ตำรวจอยากคุยด้วย"ไอ้เอกวิ่งมาหา
"เออให้รอที่ออฟฟิตเลยคุณจินล่ะ"
"งอนจนหลับไปแล้วครับ"ไอ้เอกยิ้มขำ
"อืมฝากด้วยนะเดี๋ยวลูกเขาเกิดเป็อะไรขึ้นมาซวยตายห่า"
"แอะห่วงพ่อเขาจะโวยวายหรือห่วงคนที่งอนกันแน่"ไอ้เอกแซวผมเลยยกขาขึ้นถีบมันไปแรงก่อนจะเดินกลับออฟฟิตพร้อมกันเหนื่อยชิบหายแต่ก็ต้องทำครับ ตำรวจสามนายที่นั่งรออยู่เล่นเอาผมต้องถอนหายใจเฮือกใหญ่งานมาอีกแล้ว
"สวัสดีครับคุณตำรวจ"ผมเอ่ยททักก่อนที่จะเหลือบตามองคนที่นั่งหน้านิ่งไม่พูดไม่จาอดที่จะยิ้มน้อยๆ ไม่ได้ งอนนานแฮะ
"คุณจินผมหิวน้ำ"ผมบอกตรงๆ คุณจินหันมาหาแล้วไม่พูดไม่จาเดินไปหยิบน้ำเย็นๆ มาให้ผมแอบจับมือที่ยื่นแก้วมาให้เบาๆ แล้วรับมาดื่ม
"ขอโ? ษทีครับมัวแต่ยุ่งๆ ช่วยคนอยู่คุณตำรวจมีอะไรให้ผมช่วยหรือเปล่าครับ"
"ผมจะมาสอบถามเื่เกี่ยวกับการก่อสร้างน่ะครับ"ผู้กองคนหนึ่งเอ่ยขึ้นจากนั่นพวกเราก็นั่งคุยกันเกี่ยวกับเื่นี้
"เดี๋ยวผมให้เจอกับวิศวะกรที่เข้ามาใหม่เพื่อมาตรวจสอบการก่อสร้างที่ผิดแบบนะครับ"ผมลุกขึ้นยืนเมื่อการสอบสวนเสร็จแล้ว
"ขอบคุณครับที่ให้ความร่วมมือกับทางตำรวจโดยปรกติเ้าของโครงงานมักจะโยนให้ทนายตอบคำถามแทนน่ะครับ"
"ไม่เป็ไรครับพวกเราพึ่งเจอข้อผิดพลาดแต่ป้องกันไม่ทันเกิดเหตุการณ์ขึ้นซะก่อน อ่อเพื่อนผมมาพอดี"
"ไอ้วัตรนี่เ้าหน้าที่ๆ จะมาสอบถามเื่ก่อสร้าง"
"สวัสดีครับเชิญทางนี้เลยครับ"เพื่อนผมพาตำรวจออกไปตรวจสอบสถานที่จริง ผมทิ้งตัวลงนั่งที่เบาะอย่างอ่อนแรง
"หายงอนได้แล้วน่ะคุณจิน"ผมแซวยิ้มๆ
"ธงเห็นความสำคัญของผมด้วยเหรอครับ"
"อ่าวทำไมพูดแบบนั้นล่ะครับที่ผมไม่ให้ออกไปเพราะมันชุลมุนผมเป็ห่วงนะ"
"เฮ้อแล้วแบบนี้เมื่อไหร่ผมจะช่วยเหลือธงได้ล่ะ"
"ขอบคุณครับที่จะช่วยแต่คุณช่วยเหลือผมทางงานเอกสารดีกว่าผมไม่ถนัดเื่บู้ผมจัดการเอง"
"เหนื่อยมากหรือเปล่า"คุณจินเปลี่ยนเื่ทันทีที่ผมบอกเหตุผล
"มากกกก"ผมลากเสียงยาวให้รู้ว่าเหนื่อยจริง
"งั้นรอผมแปปครับ"คุณจินเดินหายไปในห้องน้ำออกมาพร้อมกับกะละมังใบเล็กกลับมา
"ผมเช็ดหน้าให้ครับ"ผมนอนหงายเอาหัวพาดกับพนักพิงหลับตานิ่งปล่อยให้คุณจินเอาผ้าชุบน้ำเช็ดหน้าให้
"คุณจิน"
"หืม"
"ลองมาคบกันมั๊ย"ผมไม่ได้ลืมตาตอนที่ถาม ผ้าที่เช็ดตามลำคอชะงักไปชั่วครู่ก่อนจะเริ่มเช็ดใหม่
"ทำไมล่ะครับ"
"ไม่รู้สิอยู่ด้วยแล้วสบายใจละมั้ง"ผมตอบสั้นๆ
"ธงเคยคบผู้ชายเหรอ"
"ไม่คุณคนแรก"
"แล้วทำไมถึงต้องเป็ผม"ผมลืมตาขึ้นมามองคนช่างถามจับมือที่กำลังเช็ดเลยมาถึงอกให้มองสบตาที่หรุบลงไม่ยอมสบตาด้วย
"ผมไม่รู้หรอกจิน แต่ั้แ่คุณมาอยู่ผมสบายใจและที่สำคัญผมอยากปกป้องคุณ"
"มันเป็แค่ความคุ้มครองธงอาจจะไม่เคยเจอแบบนี้ มันแปลกใหม่สำหรับคุณ"
"ไม่เชื่อใจกันหรือไง"ผมนิ่วหน้า
"เปล่าไม่ใช่แบบนั้นแต่ธงไม่เคยต้องมาดูแลใครแบบใกล้ชิดธงอาจจะคิดว่ามันเป็ความรู้สึกชอบ"คุณจินหน้าหมองลง
"คนโง่ผมโตแล้วนะจินไม่ใช่เด็กๆ อะไรที่ผมพูดออกไปหมายถึงผมคิดดีแล้ว"ผมยกมือเปื้อนฝุ่นขึ้นลูบผมสีน้ำตาลเข้มช้าๆ
"ลองไหม"ผมถามย้ำ
"ขอเวลาก่อนได้มั๊ย"
"หึ เอาสิแต่บอกก่อนนะเื่อื่นผมไม่รอ"ผมบอกยิ้มๆ คุณจินเองก็คงเข้าใจความหมายถึงหน้าแดงขึ้นทันตา
"คุณนี่มันจริงๆ เลย"คุณจินแหวเข้าให้ผมหัวเราะลุกขึ้นบิดี้เีให้หายเมื่อย
"รอแปปหิวหรือยังนี่ดึกแล้วเดี๋ยวออกไปหาอะไรกินกันขออาบน้ำก่อน"ผมบอกแล้วหายเข้าไปในห้องน้ำออกมาก็เจอเพื่อนที่นั่งคุยกับคุณจินเป็วรรคเป็เวรหัวเราะร่า
"คุยอะไรกัน"
"เื่ตลกๆ ขำๆ น่ะไม่มีอะไร"ให้ตายสิความรู้สึกไม่ชอบขี้หน้าเพื่อนมันมาจากไหนกันวะเนี่ย
"หึ ไปเถอะหาอะไรกินกันจะได้สรุปเื่ให้นายด้วย"ผมพยักหน้าบอกรู้สึกหมั่นไส้คนหน้าขาวขึ้นมาเล็กน้อย
"เอกโว๊ยเอารถออก"ผมะโเรียกไอ้เอกที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะทำงานฝั่งตรงข้ามรู้ว่าคุณจินคงไม่ชอบเพราะขมวดคิ้ว
"โหลูกพี่เรียกยังกับควายหายอยู่ใกล้แค่นี้เอง"
"เสือกละมึงไปเอารถออก"
"แน่หึงอะดิ๊"ไอ้เอกแซวผมเบาๆ
"หึงพ่องไปเดี๋ยวนี้"ผมตวัดเสียงมันหัวเราะแล้ววิ่งออกไปผมปรายหางตาไปมองเพื่อนกับคุณจินที่ยังคุยกันออกรส
"จะไปหรือเปล่าหรือจะคุย"ผมถามสั้นๆ
"อะไรของมึงวะไอ้ธง"ไอ้วัตรถามด้วยความสงสัยผมยักไหล่ไม่ตอบให้พวกมันเดินตามไปขึ้นรถผมปล่อยให้คุณจินนั่งหลังกับเพื่อนไปส่วนตัวเองนั่งหน้ากับไอ้เอกแล้วโทรหานายคุยกันเื่ที่เกิดขึ้น
"ธง...ธงเดี๋ยว"เสียงคุณจินเรียกตามหลังแต่ผมไม่ได้หันกลับไปอยากจะให้เขามีทางเลือกครับอะไรที่เขาคิดว่าดีผมก็ไม่ขัดถือว่าสิ่งที่ผมพูดออกไปไม่ได้พูดไปก็แล้วกันผมนึกในใจไม่ได้สนใจอะไรอีกทิ้งให้คนหน้าขาวยืนนิ่งอยู่หน้าร้านอาหารกับเพื่อนผมแบบนั้นแหละ
157
![[นิยายแปล] Naughty Queen! ยัยตัวแสบขอเกิดใหม่ มัดใจคุณพ่อซุปตาร์ ★](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1769914722_39971644.webp)
