เขตบ้านตระกูลเสี่ยว ในคืนที่ดาวเต็มฟ้า
เสียงร้องไห้ของเสี่ยวหนิงเอ๋อดังเล็ดรอดออกมาข้างนอกเล็กน้อยเเต่นั้นก็เพียงพอสำหลับเสี่ยวเทียนเพราะเขาอยู่หน้าห้องหนิ๋งเอ๋อ
เสี่ยวเทียนถึงเเม้ชื่อจะคล้ายกันเเต่เเซ่ของเขาคือเยว่ ชื่อเต็มคือเย่เสี่ยวเทียน
เขารู้สึกว่ามีอะไรเเปลกๆเกิดขึ้นกับตระกูลเสี่ยวเจาจึงตัดสินใจอยู่ที่จะถามเื่นี้กับนางจนมาถึงหน้าห้องหนิ๋งเอ๋อก็ได้ยินเสียงร้องไห้
'เเปลกที่คนเเบบคุณหนูจะร้องไห้เเบบนี้'
เขาตัดสินใจครั้งที่สองได้เเล้วจึงเดินกลับเเทนที่จะถามนางโดยตรงไปถามกับคนใกล้ชิดนางจะดีกว่า คนนั้นคือ พ่อครัวใหญ่
เช้าวันต่อมา
'ซ่า......'
เสียงไฟลุกท่วมกระทะ
"พ่อครัวใหญ่เกิดเื่อะไรกับคุณหนูรองหลอเห็ย่นี้ไม่ค่อยสบายใจ"
"เ้ายังกล้าถามข้า เ้าเป็คนรักของคุณหนูไม่ใช่หลอ"
"เเต่คุณหนูไม่ยอมบอกเื่นี้เเก่ข้าจนข้าได้ยินข่าวรือเมื่อวันที่เเล้วจึงตัดสินใจมาถามความจริงทั้งหมดกับท่านในวันนนี้"
เเม้ริวจะเก่งเกือบทุกอย่างเเต่ไม่เก่งเื่ซุบซิบหรือหาข้อมูลเเท้จริงจากปากคนอื่นเเม้ชายหนุ่มจะทำเป็คิดเเต่ไม่ได้คิดอะไรซับซ้อนเลยเเม้เเต่นิด
"สำนักของเราเเเต่ก่อนเคยได้รับโอสชั้นเยี่ยมจากตระกลูเยว่ของเ้าจนกระทั้งวันนึงตระกูลของเ้าเกิดอุบัตเหตุไฟป่าทำให้วัตถุดิบชั้นดีของตัวโอสเสียหายจนหมดสิ้น หลังจากวันนั้นตระกลูเสี่ยวที่ไม่มีโอสสนับสนุน การฝึกลมปราณของเหล่าศิษย์ล่าช้าลงอย่างมาก"
"อ๊ะ เเล้วตระกูลของข้าตอนนี้อยู่ที่ใด"
"เ้าความจำสั้นรึไง ตระกูลของเ้าตอนนี้เเยกย้ายกันไปสร้างรากฐานใหม่หมดเเล้ว"
เขาได้รู้เื่ราวของเสี่ยวเทียนเพิ่มอีกหนึ่งเื่
พ่อครัวใบหน้าเศร้าหมองลงเล็กน้อยเมื่อเล่าเื่
"ในขณะเดียวกันสำนักระฆัง์ที่ปกครองโดยตระกูลตู้ก็ได้มีศิษย์เพิ่มมากขึ้นเเละศิษย์ของสำนักเราก็เริ่มย้ายไปอยู่สำนักระฆัง์"
"จนกระทั้งเกิดการเเย้งตัวของศิษย์ระหว่างสองสำนัก เเละนำไปสู่ความสงสัยของเหตุไฟป่าของตระกูลเยว่ว่าสำนักระฆัง์เป็คนอยู่เบื้อหลัง"
พ่อครัวตอบกลับทันที
"เ้าหลักเเหลมมากเเต่สำนักระฆัง์เป็ที่รักของชาวเมืองอย่างมากศิษย์ของสำนักทุกคนมีระเบียบวินัยไม่เคยก่อเื่เดือดร้อนเลยสีกครั้ง เเม้จะมีอยู่ครั้งนึงเเต่พอทางสำนักรู้เข้าการลงโทษนั้นรุนเเรงจนไม่มีใครกล้าก่อเื่อีกเลยจนกระทั้งถึงวันนี้ก็ 4 ปีเเล้ว"
เเม้กริยาในวันนั้นที่พวกมันมาเยี่ยมสำนักฟ้าครามจะต่ำซาม เเต่นั้นก็อาจเป็ผลมาจากความขัดเเย้ง
"เช่นนั้นต้องมีคนอยู่เื้ัของเหตุการในวันนั้นที่ไม่เคยเปิดเผยตัวตน"
"ข้าก็คิดเช่นนั้น เื่ราวของทั้งสองสำนักจะต้องรุนเรงกว่านี้เเน่เมื่อถึงวันคัดศิษย์เข้าสถาบันของเเผ่นดินใหญ่ข้าเองก็จำชื่อไม่ได้"
ทำไมถึงจำชื่อไม่ได้ริวกำลังครุ่นคิด
"ดินเเดนของเราเป็เกาะเล็กๆมีอยู่หลายเเห่ง มีคนไม่กี่หมื่นคน เพราะงั้นทางสถาบันจะมาที่เกาะเราทุกๆ 5 ปี เพราะทางสถาบันให้ความเม่าเทียมกันเสมอ"
ถ้าเท่าเทียมกันจริง...เสี่ยวเทียนกำลังจะถามเเต่พ่อครัวก็ตัดพ้อบางอย่าง
"ที่จริงสามารถไปทดสอบกับฝ่านถาบันโดยตรงเลยก็ได้ เเต่บททดสอบนั้นยากเกินไปไม่มีใครสามารถผ่านมาได้นับ 200 ปีเเล้ว"
ความลับช่างมากมายยิ่งนัก
"เ้าลองคิดดูเเล้วกัน ระหว่างไปสอบเข้าโดยรู้ว่าไม่มีทางผ่านกับเเต่งสิทธิการเข้าศึกษากับผู้คนเกาะเล็กๆอันไหนมันยากกว่ากัน"
เป็เช่นนี้งั้นก็หมายความว่าผู้คนที่จบการศึกษาออกมาจากสถาบันล้วนเป็คนใหญ่คนโตบนเกาะนี้สมดุลจะเปลี่ยนเเปลงเเม้กระทั้งกลืนกินอีกฝ่ายก็เป็เื่ง่ายเหมือนที่สำนักระฆังกำลังจะกลืนสำนักฟ้าคราม
"ข้าจพอทำให้สำนักของเรากลับมารุ่งโรจน์อีกครั้งไม่สิรุ่งโรจน์ยิ่งกว่าในอดีตอีก"
"อย่ามาล้อเล่นกับข้า!!!"
"อีก 1 เดือนท่านจะรู้เอง ถึงตอนนั้น...."
2K
