แสงแรกของรุ่งอรุณส่องประกายผ่านใบไผ่ที่โอบล้อมบ้านหลังเล็ก เฉินหาวเดินทางกลับบ้านด้วยความเหนื่อยล้าจากการทำงานหนักที่โรงหล่อตลอดทั้งวัน เหงื่อแตกเป็เม็ดๆ บนหน้าผากของเขา แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความหวังดีสำหรับอนาคตของครอบครัวเล็กๆ ที่เขารัก
เมื่อเขาเดินเข้าใกล้บ้าน เขาสังเกตเห็นควันบางๆ ลอยออกมาจากปล่องไฟในครัว เป็สัญญาณที่คุ้นเคยว่าซูหยวนกำลังเตรียมอาหารเย็นให้เขา กลิ่นหอมของอาหารที่ปรุงสุกลอยมาถึงจมูกของเขา ทำให้เขารู้สึกอบอุ่นใจ
"หยวนเอ๋อร์ ข้ากลับมาแล้ว" เฉินหาวเรียกเสียงดังขณะเดินเข้าไปในบ้าน เสียงของเขาเต็มไปด้วยความรักและความคิดถึง
ซูหยวนรีบออกมาจากครัวด้วยใบหน้าที่ดูแดงก่ำเล็กน้อย เหมือนเพิ่งออกจากความร้อนของเตาไฟ แต่เฉินหาวไม่รู้ว่าความแดงก่ำนั้นมาจากสาเหตุอื่น ผมของนางดูเล็กน้อยยุ่งเหยิง และเสื้อผ้าดูเหมือนเพิ่งใส่ใหม่
"ท่านกลับมาแล้วเ้าคะ อาหารเย็นเกือบเสร็จแล้ว" ซูหยวนกล่าวด้วยเสียงที่ฟังดูเหนื่อยเล็กน้อย แต่เฉินหาวคิดว่าเป็เพราะการทำงานบ้าน
เฉินหาวสังเกตเห็นว่าซูหยวนดูมีชีวิตชีวาและสดใสขึ้นกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด แก้มของนางดูอิ่มเอิบและมีสีสันดี ผิวพรรณดูเปล่งปลั่งและมีเืฝาดดี เขารู้สึกดีใจที่เห็นนางมีสุขภาพดีขึ้น
"เ้าดูสดใสขึ้นมากเลยหยวนเอ๋อร์ ่นี้ท่านพี่ดูแลเ้าดีหรือ?" เฉินหาวถามด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความรักและความห่วงใย
ซูหยวนตัวสั่นเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำถาม ความรู้สึกผิดเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ แต่นางก็พยายามควบคุมสีหน้าให้ดูปกติ "ค่ะ... ท่านพี่ดูแลข้าดีมากเ้าค่ะ ท่านเป็ห่วงข้าเสมอ"
หลิวเจียนอันเดินออกมาจากห้องนั่งเล่นด้วยรอยยิ้มที่เป็มิตรและดูจริงใจ เสื้อผ้าของเขาเรียบร้อยและดูสดชื่น "หาวเอ๋อร์ กลับมาแล้วหรือ วันนี้ทำงานหนักไหม?"
"หนักหน่อยท่านพี่ แต่ก็ไม่เป็ไร ข้าชินแล้ว" เฉินหาวตอบด้วยน้ำเสียงที่เหนื่อยล้าแต่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "ขอบคุณที่ช่วยดูแลหยวนเอ๋อร์ให้ข้าด้วยนะท่านพี่ ข้ารู้สึกสบายใจมากที่รู้ว่านางไม่ได้อยู่คนเดียว"
"ไม่เป็ไรหรอก เราเป็ครอบครัวเดียวกัน" หลิวเจียนอันตอบด้วยรอยยิ้มที่ดูจริงใจ แต่ในดวงตาของเขากลับแฝงไว้ด้วยความพอใจและความชั่วร้ายอย่างลึกซึ้งที่เฉินหาวไม่อาจมองเห็น
เฉินหาวสังเกตเห็นว่าความสัมพันธ์ระหว่างซูหยวนกับหลิวเจียนอันดูใกล้ชิดกันมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด พวกเขาดูสบายใจกันและมีการสื่อสารที่ลื่นไหลกว่าเดิม มีการแลกสายตากันบ่อยครั้ง และดูเหมือนจะเข้าใจกันโดยไม่ต้องพูดมาก เขารู้สึกดีใจที่เห็นภรรยาของเขาไม่เหงาเมื่อเขาไม่อยู่บ้าน
"่นี้ข้าต้องทำงานหนักหน่อย เพื่ออนาคตของเรา หยวนเอ๋อร์" เฉินหาวกล่าวด้วยความรู้สึกผิดที่ไม่สามารถใช้เวลากับภรรยาได้มากพอ "ข้าขอโทษที่ไม่สามารถอยู่กับเ้าได้บ่อยๆ แต่ข้าสัญญาว่าเมื่อข้าประสบความสำเร็จแล้ว เราจะได้อยู่ด้วยกันมากขึ้น"
ซูหยวนรู้สึกหัวใจเต้นแรงด้วยความรู้สึกผิดที่รุนแรง เมื่อเห็นความจริงใจและความรักของเฉินหาว "ไม่เป็ไรเ้าค่ะ ข้าเข้าใจ... ท่านทำงานเพื่อเรา ข้าจะรอท่าน"
วันหนึ่ง ขณะที่เฉินหาวกำลังเดินผ่านบ้านของจางซิ่วิ เพื่อนบ้านสาววัยกลางคนที่อาศัยอยู่ไม่ไกลจากบ้านของเขา นางก็เรียกเขาเข้าไปคุยด้วยท่าทีที่ดูลังเลใจและกังวล
"หาวเอ๋อร์ มาหน่อยสิ" จางซิ่วิโบกมือเรียกด้วยเสียงเบาและมองไปรอบๆ เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครอื่นอยู่ใกล้
เฉินหาวเดินเข้าไปหานางด้วยความสงสัย เขาเห็นว่านางดูกังวลและไม่สบายใจ "มีอะไรหรือซิ่วิเจ๊? เ้าดูไม่สบายใจ"
จางซิ่วิมองไปรอบๆ อีกครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครฟัง ก่อนจะก้มหน้าลงและพูดด้วยเสียงเบาและใบหน้าที่แดงก่ำ "หาวเอ๋อร์... เอ่อ... ข้าไม่รู้ว่าควรจะพูดหรือไม่... แต่ข้าคิดว่าเ้าควรรู้..."
"พูดเถอะ มีอะไร? เ้าทำให้ข้ากังวลแล้ว" เฉินหาวถามด้วยความกังวลที่เพิ่มขึ้น
"เื่นี้... เอ่อ... ่นี้ข้าได้ยินเสียงจากบ้านเ้าบ่อยๆ" จางซิ่วิพูดด้วยใบหน้าที่แดงก่ำมากขึ้น "เสียงที่... เอ่อ... เสียงของผู้หญิง... เสียงคราง... เสียงที่ดูเหมือนว่า..."
เฉินหาวขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ "เสียงคราง? เสียงแบบไหน?"
"ใช่... เสียงที่... เอ่อ... เหมือนเสียงของคู่รักที่กำลัง... เอ่อ... กำลังร่วมรัก" จางซิ่วิพูดไม่ออก ใบหน้าแดงก่ำไปหมด "เสียงครางของผู้หญิงที่... ที่เต็มไปด้วยความสุขสม"
เฉินหาวยิ่งไม่เข้าใจ เพราะเขากับซูหยวนยังไม่เคยมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดในแบบนั้น เขายังเป็ผู้ชายที่ไร้เดียงสาในเื่เหล่านี้ "ข้าไม่เข้าใจซิ่วิเจ๊ เสียงครางแบบไหน? หยวนเอ๋อร์อาจจะเจ็บหรือเปล่า?"
"เอ่อ... ไม่ใช่เสียงเจ็บ หาวเอ๋อร์" จางซิ่วิพูดด้วยความลำบากใจ "เสียงที่... เสียงของผู้หญิงที่... ที่เหมือนกำลังได้รับความสุขสมจากสามี... เข้าใจไหม?"
เฉินหาวยังคงดูงงงวย แต่เขาเริ่มเข้าใจคร่าวๆ ว่าจางซิ่วิกำลังพูดถึงอะไร ใบหน้าของเขาก็เริ่มแดงก่ำเช่นกัน "อ๋อ... เ้าหมายถึง... เอ่อ..."
"ใช่แล้ว" จางซิ่วิพยักหน้า "แต่เสียงดังมากเลย และบ่อยมากด้วย ทั้งกลางวันและกลางคืน ข้าแค่อยากให้เ้าระวังเื่เสียงหน่อย เพื่อนบ้านคนอื่นอาจจะได้ยินด้วย และพวกเขาอาจจะพูดคุยกัน"
เฉินหาวยังคงไม่เข้าใจสถานการณ์ที่แท้จริง เขาคิดว่าอาจจะเป็เสียงของซูหยวนตอนทำงานบ้านหรือเสียงอะไรก็ตามที่ทำให้เพื่อนบ้านเข้าใจผิด "ข้าจะระวังเื่นี้ ขอบคุณที่เตือนนะซิ่วิเจ๊ ข้าจะไปคุยกับหยวนเอ๋อร์เื่การควบคุมเสียง"
เขาไม่ได้คิดอะไรมากนัก เพียงแต่ตัดสินใจว่าจะสังเกตดูเื่เสียงในบ้านมากขึ้น และอาจจะต้องเตือนซูหยวนให้ระวังเื่เสียงเวลาทำงานบ้าน
หลังจากที่ความสัมพันธ์ลับๆ ระหว่างหลิวเจียนอันกับซูหยวนดำเนินไปได้อย่างราบรื่นใน่กลางคืนมาหลายสัปดาห์ ทั้งคู่ก็เริ่มรู้สึกว่าความปรารถนาของพวกเขาไม่สามารถจำกัดอยู่เพียงแค่่เวลากลางคืนเท่านั้น ความ้าทางกายที่รุนแรงเริ่มก่อตัวขึ้นตลอดเวลา
วันหนึ่ง ขณะที่ซูหยวนกำลังยืนทำกับข้าวอยู่ในครัว ร่างกายของนางโค้งงามขณะที่นางกำลังหั่นผักเพื่อเตรียมอาหารกลางวัน แสงแดดส่องผ่านหน้าต่างเล็กๆ ทำให้ิัของนางดูเปล่งปลั่งและน่าดึงดูด
หลิวเจียนอันเดินเข้ามาเงียบๆ จากด้านหลัง เขามองดูร่างกายของนางที่เคลื่อนไหวอย่างสง่างาม สายตาของเขาเลื่อนไปตามเส้นโค้งของเอวและบั้นท้ายที่กลมกลึง ความปรารถนาก็ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นภายในร่างกายของเขาอย่างรุนแรง
"หยวนเอ๋อร์..." เขาเรียกชื่อนางด้วยเสียงที่แหบพร่าและเต็มไปด้วยความปรารถนาที่แทบจะควบคุมไม่อยู่
ซูหยวนสะดุ้งเล็กน้อยและหันมามอง มือที่ถือมีดยังคงหยุดนิ่งในอากาศ "ท่านพี่... มีอะไรหรือเ้าคะ?"
หลิวเจียนอันเดินเข้าไปใกล้นางมากขึ้น จนกระทั่งร่างกายของเขาแนบชิดกับหลังของนาง นางสามารถรู้สึกถึงความร้อนที่แผ่ออกมาจากร่างกายของเขา "ข้าคิดถึงเ้า... คิดถึงร่างกายของเ้า... คิดถึงความรู้สึกเมื่อเราอยู่ด้วยกัน..."
ซูหยวนรู้สึกถึงลมหายใจร้อนของเขาที่เป่าใส่ต้นคอ ทำให้นางตัวสั่นด้วยความตื่นเต้นและความปรารถนาที่เริ่มก่อตัวขึ้น "แต่... แต่ตอนนี้เป็กลางวัน... เฉินหาวอาจจะกลับมา..."
"เขาไม่กลับมาจนถึงเย็น เราได้เวลาเหลือเฟือ" หลิวเจียนอันกระซิบข้างหูของนาง เสียงของเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจและความปรารถนา "และข้า้าเ้าตอนนี้... ข้าทนไม่ไหวแล้ว..."
มือของเขาเริ่มเลื่อนไปรอบๆ เอวของนาง ลูบไล้ อย่างแ่เบาผ่านผ้าเสื้อที่บางเบา ความััของเขาทำให้ซูหยวนรู้สึกถึงกระแสไฟฟ้าที่วิ่งไปทั่วร่างกาย
มือของเขาเริ่มเลื่อนขึ้นไปยังหน้าอกของนาง บีบคลึง อย่างแ่เบาผ่านผ้าเสื้อ นิ้วมือของเขา ขยี้เล่น กับจุดที่แข็งตัวขึ้นผ่านผ้า ซูหยวนหลับตาลงด้วยความรู้สึกที่คุ้นเคยและเร่าร้อน
"อืมม... ท่านพี่..." นางครางเบาๆ ขณะที่มีดที่ถืออยู่ในมือเริ่มสั่น ร่างกายของนางเริ่มอ่อนระทวยลงในอ้อมแขนของเขา
หลิวเจียนอันเอามีดออกจากมือของนางอย่างแ่เบา แล้วหันร่างของนางมาให้หันหลังใส่เขา มือทั้งสองข้างของเขาเริ่ม บีบคลึงหน้าอก ของนางอย่างชำนาญและเร่าร้อนขึ้น ผ่านผ้าเสื้อที่บางเบา
"อ๊า... ท่านพี่... ไม่ได้... ตอนนี้..." ซูหยวนพูดด้วยเสียงที่ขาดห้วงและเต็มไปด้วยความปรารถนา แต่ร่างกายของนางกลับโน้มตัวไปพิงเขาอย่างไม่อาจต้านทานได้
มือข้างหนึ่งของหลิวเจียนอันเลื่อนลงไปยัง บั้นท้าย ของนาง บีบคลึง อย่างแ่เบาผ่านผ้าถุง ความััของเขาทำให้นางรู้สึกถึงความร้อนที่ก่อตัวขึ้นระหว่างขา ขณะที่มืออีกข้างยังคง นวดหน้าอก ของนางอย่างต่อเนื่องและเร่าร้อนขึ้น
"อืมมม... ท่านพี่... อ๊า..." ซูหยวนครางออกมาด้วยความสุขสมที่เริ่มก่อตัวขึ้น ร่างกายของนางเริ่มอ่อนระทวยลงในอ้อมแขนของเขามากขึ้น
หลิวเจียนอันค่อยๆ ยกชายเสื้อของนางขึ้น เผยให้เห็นหน้าอกที่เต่งตึงและบั้นท้ายที่กลมกลึงและเนียนนุ่ม เขาเอามือ ลูบไล้ ไปตามิัเนียนนุ่มของนาง ััความอบอุ่นและความนุ่มนวลของร่างกายนาง
"เ้าช่างสวยงามเหลือเกิน หยวนเอ๋อร์... ร่างกายของเ้าช่างสมบูรณ์แบบ..." เขากระซิบข้างหูของนาง ขณะที่นิ้วมือของเขาเริ่ม ขยี้เล่น กับจุดอ่อนไหวของนางอย่างชำนาญ
ซูหยวนหันหลังให้เขาและโน้มตัวลงมาพิงโต๊ะครัว ยกบั้นท้ายขึ้นเพื่อให้เขาเข้าถึงได้ง่ายขึ้น ท่าทางของนางเต็มไปด้วยความปรารถนาและการยอมจำนน "อ๊า... ท่านพี่... ข้า้าท่าน... ข้าทนไม่ไหวแล้ว..."
หลิวเจียนอัน ถอดผ้าถุง ของนางออกอย่างรวดเร็วและเร่าร้อน เผยให้เห็นส่วนที่เปียกชื้นและพร้อมรับเขาแล้ว เขาปลดเสื้อผ้าของตนเองออกอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นท่อนเนื้อที่แข็งขืนและผงาดง้ำอย่างเต็มที่
"ข้าจะทำให้เ้าสุขสม หยวนเอ๋อร์... ข้าจะทำให้เ้ารู้สึกดีที่สุด..." เขากล่าวด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความปรารถนาและความมั่นใจ ก่อนจะ สอดใส่ เข้าไปในร่องรักของนางจากด้านหลังอย่างช้าๆ แต่ลึก
"อ๊าaaaา! ท่านพี่! อ๊า! ลึกมาก!" ซูหยวน กรีดร้อง ออกมาด้วยความสุขสมที่รุนแรงและเข้มข้น ร่างกายของนางสั่นะเืด้วยความรู้สึกที่เข้มข้นและเร่าร้อน
หลิวเจียนอันเริ่ม กระแทก เข้าออกอย่างช้าๆ แต่ลึกและแน่น มือทั้งสองข้างของเขา จับบั้นท้าย ของนางไว้แน่น เพื่อควบคุมจังหวะและความลึกของการเคลื่อนไหว ทำให้ทุกการกระแทกเข้าไปถึงจุดที่ลึกที่สุด
"อ๊า... อ๊า... ท่านพี่... ลึกมาก... อ๊า!" ซูหยวนครางอย่างต่อเนื่องและดัง เสียงของนางดังไปทั่วครัวและอาจจะไปถึงนอกบ้าน
"เ้าชอบไหม หยวนเอ๋อร์... ชอบที่ข้าทำแบบนี้ไหม... ชอบที่ข้ากระแทกเข้าไปลึกๆ ไหม..." หลิวเจียนอันถามด้วยเสียงที่แหบพร่าและเต็มไปด้วยความปรารถนา ขณะที่เขา กระแทกแรงขึ้น และเร็วขึ้น
"ชอบ... ข้าชอบ... อ๊า... ท่านพี่... อ๊า! ข้าชอบมาก!" ซูหยวนตอบด้วยเสียงที่ขาดห้วงและเต็มไปด้วยความสุขสม ร่างกายของนางเริ่มสั่นะเืเข้าสู่จุดสุดยอดที่ใกล้เข้ามา
หลิวเจียนอัน เร่งจังหวะ การกระแทกให้เร็วขึ้นและแรงขึ้น เสียงเนื้อกระทบกันดังเป็จังหวะที่หนักหน่วงและเร่าร้อน ทั้งคู่ ร่วมรักกัน อย่างเร่าร้อนและบ้าคลั่งในครัว
"อ๊า! อ๊า! ท่านพี่! ข้าจะ... ข้าจะ... อ๊าaaaา!" ซูหยวน กรีดร้อง ออกมาอย่างดังและยาวนาน เมื่อนางเข้าสู่จุดสุดยอดที่รุนแรง
หลิวเจียนอันก็ ถึงจุดสุดยอด ตามมาไม่นาน เขา ฉีดน้ำรัก เข้าไปในร่องรักของนางอย่างเต็มที่ ทำให้ทั้งคู่รู้สึกถึงความสุขสมที่สมบูรณ์แบบ
หลังจากนั้น ทั้งคู่ค่อยๆ แต่งตัวและกลับมาทำกับข้าวต่อ ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ในดวงตาของทั้งคู่ยังคงเต็มไปด้วยความพอใจและความปรารถนาที่ยังไม่สิ้นสุด
เมื่อเฉินหาวกลับมาถึงบ้านในตอนเย็น อาหารเย็นก็พร้อมเสิร์ฟแล้วบนโต๊ะ ทั้งสามคนนั่งรับประทานอาหารด้วยกันอย่างปกติ บรรยากาศดูสงบและอบอุ่น แต่ใต้โต๊ะ หลิวเจียนอันแอบ ลูบขา ของซูหยวนอย่างเงียบๆ และเร่าร้อน
มือของเขาเลื่อนไปตามต้นขาของนางอย่างช้าๆ ลูบไล้ ผ่านผ้าถุง ทำให้นางต้องพยายามควบคุมสีหน้าและการหายใจไม่ให้เฉินหาวสังเกตเห็น ความรู้สึกเร่าร้อนเริ่มก่อตัวขึ้นในร่างกายของนางอีกครั้ง
"อาหารอร่อยมากเลยหยวนเอ๋อร์ วันนี้เ้าทำอะไรพิเศษหรือเปล่า รสชาติดีกว่าปกติ" เฉินหาวกล่าวชมด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความรักและความชื่นชม
"ขอบคุณเ้าค่ะ ข้า... ข้าแค่ใส่ใจในการปรุงรสมากขึ้น" ซูหยวนตอบด้วยเสียงที่สั่นเล็กน้อย เพราะมือของหลิวเจียนอันกำลัง เลื่อนขึ้นไปตามต้นขา ของนางใต้โต๊ะ และเริ่ม ขยี้เล่น ตรงจุดอ่อนไหวผ่านผ้า
หลิวเจียนอันยิ้มมุมปากอย่างพอใจเมื่อเห็นปฏิกิริยาของซูหยวน เขาเพิ่มความแรงในการ ลูบคลึง และทำให้นางต้องกัดริมฝีปากเพื่อไม่ให้เสียงครางหลุดออกมา
หลังจากที่เฉินหาวกินอาหารเสร็จและเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำหลังบ้าน หลิวเจียนอันก็ ดึงซูหยวน เข้าไปในอ้อมแขนทันทีที่ได้ยินเสียงน้ำไหล
"ข้ายังไม่พอ หยวนเอ๋อร์... ่บ่ายทำให้ข้า้าเ้ามากขึ้น..." เขากระซิบข้างหูของนาง เสียงเต็มไปด้วยความปรารถนาที่รุนแรง "ข้า้าเ้าอีก... ตอนนี้เลย..."
ซูหยวนมองไปยังทิศทางที่เฉินหาวเดินไป ความกังวลยังคงอยู่ในใจ "แต่เฉินหาว... เขาอาบน้ำอยู่..."
"เขาจะอาบน้ำนาน เขาชอบแช่น้ำ" หลิวเจียนอัน ยกนาง ขึ้นนั่งบนโต๊ะอาหารที่เพิ่งเก็บจานออกไปแล้ว "เรามีเวลาเหลือเฟือ... และข้าอยากทำที่นี่..."
เขา ถอดเสื้อผ้า ของนางออกอย่างรวดเร็วและเร่าร้อน เผยให้เห็นร่างกายเปลือยเปล่าที่ยังคงเปียกชื้นและพร้อมจากกิจกรรม่บ่าย นางนอนหงายบนโต๊ะไม้ ขาทั้งสองข้างแยกออกเพื่อให้เขาเข้าถึงได้ง่าย
"อ๊า... ท่านพี่... ที่นี่ไม่ได้... ถ้าเฉินหาวออกมา..." ซูหยวนพูดด้วยเสียงเบาและกังวล แต่ร่างกายของนางกลับพร้อมรับเขาแล้วและ้าความััของเขา
หลิวเจียนอัน สอดใส่ เข้าไปในร่องรักของนางอีกครั้ง ครั้งนี้ในท่า หันหน้าเข้าหากัน บนโต๊ะอาหาร เขาสามารถมองเห็นใบหน้าของนางที่เต็มไปด้วยความปรารถนาและความสุขสม
"อ๊าาาา! ท่านพี่! อ๊า! ลึกมาก!" ซูหยวน กรีดร้อง ออกมาอีกครั้ง เสียงดังไปทั่วห้องรับประทานอาหารและอาจจะไปถึงนอกบ้าน
หลิวเจียนอัน กระแทก เข้าออกอย่างรุนแรงและเร่าร้อน โต๊ะไม้เริ่มส่ายและมีเสียงเอี๊ยดอ๊าดดังขึ้น ขณะที่เขา จับขา ของนางไว้แน่นเพื่อเพิ่มความลึกและความแรงของการกระแทก
"เ้าเร่าร้อนเหลือเกิน หยวนเอ๋อร์... ข้าชอบเสียงครางของเ้า... ข้าชอบที่เห็นหน้าของเ้าตอนสุขสม..." เขากล่าวด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความปรารถนาและความพอใจ
"อ๊า... อ๊า... ท่านพี่... ข้า... ข้าจะเสียงดัง... อ๊า! แต่ข้าห้ามใจไม่อยู่!" ซูหยวนพยายามควบคุมเสียงแต่ก็ทำไม่ได้ ความสุขสมที่รุนแรงทำให้นางไม่สามารถควบคุมตนเองได้
หลิวเจียนอัน เร่งจังหวะ การกระแทกให้เร็วขึ้นและแรงขึ้น โต๊ะไม้ส่ายไปมาอย่างรุนแรง เสียงเนื้อกระทบกันและเสียงโต๊ะเอี๊ยดอ๊าดดังไปทั่วบ้าน
ทั้งคู่ ร่วมรักกัน อย่างเร่าร้อนและบ้าคลั่งบนโต๊ะอาหาร จนกระทั่งได้ยินเสียงน้ำในห้องน้ำหยุดไหล ทั้งคู่จึงรีบ ถึงจุดสุดยอด อย่างรวดเร็วและ แต่งตัว กลับคืนอย่างรวดเร็ว
วันต่อมา ขณะที่ซูหยวนกำลังเตรียมตัวเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำหลังบ้านใน่บ่าย หลิวเจียนอันก็แอบตามเข้าไปด้วยอย่างเงียบๆ
ห้องน้ำหลังบ้านเป็ห้องเล็กๆ ที่มีอ่างน้ำไม้ขนาดพอดีสำหรับคนหนึ่งคน แต่สามารถบีบให้คนสองคนอยู่ด้วยกันได้ถ้าแนบชิดกัน
"ท่านพี่! ท่านทำอะไร! ท่านเข้ามาทำไม!" ซูหยวนใและร้องออกมาเมื่อเห็นเขาเดินเข้ามาในห้องน้ำขณะที่นางกำลังจะถอดเสื้อผ้า
"ข้าอยากอาบน้ำด้วย" หลิวเจียนอันกล่าวด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความปรารถนา ขณะที่เขาเริ่ม ถอดเสื้อผ้า ออกอย่างช้าๆ "เราอาบด้วยกันจะประหยัดน้ำ และข้าอยากััร่างกายเปียกของเ้า"
ซูหยวนดูร่างกายเปลือยเปล่าของเขาแล้วรู้สึกถึงความปรารถนาที่ก่อตัวขึ้นอีกครั้งอย่างรุนแรง ท่อนเนื้อของเขาที่แข็งขืนและผงาดง้ำทำให้นางรู้สึกถึงความร้อนระหว่างขา "แต่... แต่เฉินหาว... ถ้าเขากลับมาเร็ว..."
"เขาไปทำงานแล้ว จะไม่กลับมาจนเย็น เราได้เวลาเต็มที่" หลิวเจียนอัน เข้าไปใกล้ นางในอ่างน้ำที่เต็มไปด้วยน้ำอุ่น "มาเถอะ หยวนเอ๋อร์... ข้าอยากรู้สึกถึงร่างกายของเ้าในน้ำ..."
เขา กอดนาง จากด้านหลังในน้ำอุ่น ท่อนเนื้อที่แข็งขืนของเขาแนบชิดกับบั้นท้ายของนาง ความร้อนของเขาแผ่ผ่านน้ำไปยังร่างกายของนาง
"อืมม... ท่านพี่... ในน้ำ... รู้สึกแปลก..." ซูหยวนครางเบาๆ เมื่อรู้สึกถึงความร้อนและความแข็งของเขาที่แนบชิดกับร่างกายนาง
หลิวเจียนอัน ลูบไล้ ร่างกายเปียกชื้นของนาง มือของเขาเลื่อนไปตามทุกส่วนของร่างกายนางใต้น้ำ บีบคลึงหน้าอก ที่เปียกชื้นและลื่น และ ขยี้เล่นจุดอ่อนไหว ใต้น้ำอุ่น
"อ๊า... ท่านพี่... ในน้ำ... รู้สึกดีแปลกๆ... อ๊า..." ซูหยวนพูดด้วยเสียงที่ขาดห้วงและเต็มไปด้วยความสุขสม
"ในน้ำจะรู้สึกแปลกดี หยวนเอ๋อร์... ร่างกายของเ้าจะลื่นและนุ่มกว่าปกติ..." เขากระซิบข้างหูของนางขณะที่ ยกนาง ขึ้นนั่งบนขอบอ่าง แล้ว สอดใส่ เข้าไปในร่องรักของนางที่เปียกชื้นและพร้อมรับเขา
"อ๊าา! ท่านพี่! อ๊า! ในน้ำ... รู้สึกแตกต่าง!" ซูหยวน กรีดร้อง ออกมาอย่างดัง เสียงสะท้อนไปทั่วห้องน้ำเล็กๆ และอาจจะไปถึงนอกบ้าน
หลิวเจียนอัน กระแทก เข้าออกในน้ำ สร้างเสียงน้ำกระเซ็นและเสียงครางที่ดังไปทั่วบริเวณ น้ำในอ่างเริ่มล้นออกมาข้างนอกเพราะการเคลื่อนไหวที่รุนแรงและต่อเนื่อง
"อ๊า... อ๊า... ท่านพี่... ในน้ำ... รู้สึกแปลกดี... อ๊า! ลื่นและอุ่น!" ซูหยวนครางอย่างต่อเนื่องและดัง ร่างกายของนางสั่นะเืในน้ำ
"เ้าชอบไหม หยวนเอ๋อร์... ชอบที่เราทำในน้ำไหม... ชอบความรู้สึกแบบนี้ไหม..." หลิวเจียนอันถามด้วยเสียงแหบพร่าและเต็ม ไปด้วยความปรารถนา
"ชอบ... ข้าชอบ... อ๊า... ท่านพี่... อ๊า! ข้าชอบมาก! ในน้ำรู้สึกดีมาก!" ซูหยวนตอบด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความสุขสมและความปรารถนา
ทั้งคู่ ร่วมรักกัน ในห้องน้ำอย่างเร่าร้อนและต่อเนื่อง เสียงครางและเสียงน้ำกระเซ็นดังไปทั่วบริเวณ น้ำในอ่างล้นออกมาเปียกพื้นไปหมด
หลิวเจียนอัน เร่งจังหวะ ให้เร็วขึ้นและแรงขึ้น น้ำกระเซ็นไปทั่วห้องน้ำ ทั้งคู่เคลื่อนไหวอย่างบ้าคลั่งและเร่าร้อน
"อ๊า! อ๊า! ท่านพี่! ข้าจะ... ข้าจะ... อ๊าาา!" ซูหยวน กรีดร้อง ออกมาอย่างดังและยาวนานเมื่อนาง ถึงจุดสุดยอด ในน้ำ
หลิวเจียนอันก็ ถึงจุดสุดยอด ตามมาไม่นาน เขา ฉีดน้ำรัก เข้าไปในร่องรักของนางใต้น้ำ ทำให้ทั้งคู่รู้สึกถึงความสุขสมที่สมบูรณ์แบบและแปลกใหม่
นับจากนั้นเป็ต้นมา เสียงครางจากบ้านของเฉินหาวก็ดังขึ้นเป็ประจำและต่อเนื่อง ทั้งใน่กลางวันและกลางคืน เพื่อนบ้านหลายคนเริ่มสังเกตเห็นและพูดคุยกันเป็การส่วนตัวอย่างกว้างขวาง
"เสียงจากบ้านหาวเอ๋อร์ดังมากเลยนะ ่นี้" หญิงชราคนหนึ่งกระซิบกับเพื่อนบ้านขณะที่กำลังซักผ้าที่แม่น้ำ
"ใช่ ข้าก็ได้ยิน ดูเหมือนเขากับภรรยาจะ... เอ่อ... รักใคร่กันบ่อยมากและเสียงดัง" อีกคนตอบด้วยใบหน้าแดงก่ำและเสียงเบา
"แต่เสียงดังแม้กระทั่งตอนกลางวันด้วย ช่างแปลกจริง คู่รักหนุ่มสาวสมัยนี้ช่างเร่าร้อน" คนแรกแสดงความสงสัยและความอิจฉา
"และเสียงดังมากด้วย เหมือนผู้หญิงกำลังได้รับความสุขสมอย่างมาก" หญิงอีกคนเสริม "ข้าอิจฉาจริงๆ สามีข้าไม่เคยทำให้ข้ารู้สึกแบบนั้น"
ขณะที่เฉินหาวยังคงไม่รู้เื่ราวที่แท้จริงเลย เขายังคงทำงานอย่างขยันขันแข็งเพื่ออนาคตของครอบครัว โดยไม่รู้เลยว่าภรรยาของเขากำลังมีความสัมพันธ์ลับๆ กับพี่ชายของเขาเองอย่างเร่าร้อนและต่อเนื่องทุกวัน
ความสัมพันธ์ระหว่างหลิวเจียนอันกับซูหยวนเริ่มขยายออกไปในทุก่เวลาและทุกสถานที่ในบ้าน ไม่ว่าจะเป็ในครัวขณะทำอาหาร บนโต๊ะอาหารหลังกินข้าว ในห้องน้ำขณะอาบน้ำ หรือแม้กระทั่งในสวนหลังบ้านเมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครมาพบเห็น
ซูหยวนเริ่ม ถลำลึก เข้าไปในห้วงแห่งตัณหาอย่างไม่สามารถถอนตัวได้อีกต่อไป นางไม่สนใจอีกต่อไปแล้วว่าสิ่งที่นางทำนั้นผิดบาปหรือไม่ นางสนใจเพียงแค่ความสุขสมที่หลิวเจียนอันมอบให้ทุกวัน
และหลิวเจียนอันก็รู้สึกพอใจอย่างยิ่งที่ได้ซูหยวนอย่างสมบูรณ์ ทั้งร่างกายและจิตใจ เขาวางแผนที่จะทำให้นางเป็ของเขาตลอดไป โดยไม่เคยให้กลับไปหาเฉินหาวได้อีก
เสียงครางที่ดังออกมาจากบ้านหลังเล็กนั้นกลายเป็เสียงแห่งความปรารถนาและการทรยศที่ไม่มีวันสิ้นสุด ขณะที่เฉินหาวยังคงทำงานอย่างหนักเพื่อความฝันของครอบครัวที่เขาไม่รู้เลยว่ากำลังถูกทำลายลงอย่างช้าๆ แต่แน่นอน
ความสัมพันธ์ลับๆ นี้เริ่มกลายเป็ส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวันของทั้งคู่ และเสียงครางที่ดังออกมาจากบ้านก็กลายเป็เสียงที่คุ้นเคยสำหรับเพื่อนบ้านทุกคน แม้ว่าพวกเขาจะไม่รู้ความจริงที่แท้จริงของสิ่งที่เกิดขึ้นภายในบ้านหลังนั้น
2K
![ไม่เป็นแล้วโสมพันปี เกิดใหม่ชาตินี้ขอเป็นคุณหนูหกที่ได้แต่งงาน! [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1720408783_76325076.webp)
