[จบ] เซียนสาวทะลุมิติมาหาเลี้ยงชีพด้วยการไลฟ์สดดูดวง

Trigger Warning : Child abuse การทำร้ายร่างกายเด็ก, Corpse ศพ,
Murder การฆาตรกรรม, Torture การทารุณกรรม

บทที่ 59 การบูชายัญ (3) 

มีความสุขบนความทุกข์ผู้อื่นได้ไม่กี่นาที ชาวเน็ตก็เริ่มท้องไส้ปั่นป่วน 

[แหวะ!]

[แหยะ ฉันดูไลฟ์สดไปด้วยกินหมูแผ่นไปด้วย เห็นปุ๊บก็กินไม่ลงปั๊บ จนไม่อยากเห็นเนื้อไปอีกครึ่งเดือนเลย!]

[ทำไมจู่ ๆ ถึงมีหัวเด็กโผล่พรวดออกมาล่ะเนี่ย ทำเอาฉันเกือบหัวใจวาย หนังสยองขวัญหนึ่งวินาที ดูไลฟ์สดก็มีความเสี่ยงที่จะตกใจตายได้สินะ ครั้งหน้าคุณสตรีมเมอร์ช่วยเตือนล่วงหน้าหน่อยได้ไหม?]

[เด็กน้อยของบ้านไหนเนี่ย? ดูจากศพที่เน่าเปื่อยแล้ว น่าจะตายมาเกินครึ่งปีแล้วนะ ทำไมไม่มีใครแจ้งความเลยล่ะ?]

ภาพศีรษะปรากฏขึ้นมาหนึ่งวินาที แล้วก็ถูกเฝ่ยไป่ลู่ใช้ฟังก์ชันรักษาความปลอดภัยบดบังภาพสุ่มเสี่ยงนี้ไว้

ชาวเน็ตจึงค่อย ๆ สงบลง 

อย่างไรก็ตามคนที่อยู่ในที่เกิดเหตุไม่ได้โชคดีแบบนั้น 

กลิ่นเหม็นของศพยังติดอยู่ที่ปลายจมูก และภาพศพอันน่าสยดสยองตรงหน้าก็ถือเป็นฝันร้ายโดยแท้ 

ใบหน้าของเจี่ยเจียอิ้นหวาดกลัวจนขาวซีด แต่เมื่อเห็นตำรวจ เขาก็รู้สึกราวกับว่าเห็นผู้ช่วยชีวิต “คุณตำรวจ มีศพเด็กผู้หญิงอยู่ที่นี่!” 

ตำรวจที่มากด้วยประสบการณ์วิ่งเข้ามาควบคุมสถานการณ์อย่างรวดเร็ว ไม่นานนักก็สามารถขุดศพของเด็กน้อยออกมาได้ทั้งร่าง 

เด็กน้อยถูกฝังทั้งเป็นในแนวตั้ง

เท้าชี้ลง ศีรษะแหงนขึ้น แขนขาของเธอถูกมัดและตอกไว้ด้วยตะปูเหล็ก ราวกับต้องการให้เธอติดอยู่ตรงนั้น ไม่มีทางได้ไปเกิดใหม่ตลอดกาล 

ภาพน่าสยดสยองนี้ แม้แต่ตำรวจที่มากด้วยประสบการณ์ยังรู้สึกไม่สบายใจ 

เฝ่ยไป๋ลู่หรี่ตาลง แสงเย็นพลันฉายวาบผ่านดวงตา 

เสียชีวิตอย่างน่าเศร้าโดยไม่ได้รับความเป็นธรรมแล้วยังถูกคนเหยียบย่ำทุกวัน ไม่แปลกใจเลยที่วิญญาณชั่วร้ายจะก่อตัวขึ้นในสถานที่แห่งนี้ 

หลี่เปาถือโทรศัพท์ด้วยใบหน้าซีดเซียวราวกับคนป่วย “อาจารย์ พวกเราจะทำยังไงให้แม่หนูน้อยคนนี้ได้บ้างไหม? เธอ… เธอน่าสงสารเหลือเกิน” 

ถูกฝังทั้งเป็นตั้งแต่อายุยังน้อย ทั้งมือและเท้ายังถูกตะปูยักษ์ขนาดใหญ่ตอกเอาไว้ ก่อนตายจะต้องทรมานมากแน่ ๆ 

หลังจากตายแล้วยังถูกพวกเขาใช้พลั่วเจาะจนหัวหลุดอย่างไม่ทันระวัง แม้พวกเขาจะไม่ได้ตั้งใจ แต่ว่าพวกเขาก็ทำผิดไปแล้วจริง ๆ…

“ความเป็นไปได้ของการบูชายัญมนุษย์นี้ ข้อที่หนึ่งคือ ชาวบ้านที่อาศัยอยู่รอบ ๆ กลัวว่าการก่อสร้างจะส่งผลกระทบต่อฮวงจุ้ย ข้อที่สองคือ มีคนจงใจขัดขวางไม่ให้โครงการนี้สำเร็จ ฉันเดาว่าอย่างแรกมีแนวโน้มมากกว่า” 

“ตอนเสียชีวิตเด็กหญิงคนนั้นอายุเพียงสี่หรือห้าขวบเท่านั้น คนในครอบครัวเธอจะต้องแจ้งความแน่ คุณควรขอให้ตำรวจเข้ามาดำเนินการเพิ่มเติมในเรื่องนี้” เฝ่ยไป๋ลู่กล่าว 

น่าเสียดายที่ศพเน่าเปื่อยเกินไป จนเธอไม่อาจดูข้อมูลเพิ่มเติมได้ 

ไม่อย่างนั้นคงรู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้นกับเด็กหญิงก่อนที่เธอจะถูกฆาตกรรม และคงรู้ด้วยว่าฆาตกรคือใคร 

โชคดีที่ฝั่งของตำรวจทำงานได้ยอดเยี่ยมมาก 

ทั้งข้อมูลของผู้อยู่อาศัยโดยรอบกับอายุของเด็กหญิง เมื่อพิจารณาคดีที่มีการแจ้งความจากคนในครอบครัวตรงตามข้อมูลที่ได้รับมา ทำให้ใช้เวลาสอบสวนสั้นลงมาก 

ไม่นานตำรวจก็ล็อกเป้าจากระบบฐานข้อมูลรายงานแจ้งความเมื่อแปดเดือนก่อน 

ตำรวจให้คนดูแลรายงานโทรสอบถามทางโทรศัพท์ทันที “คุณโจวชุนหลิ่ว ผมเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจจากเมือง X ขอสอบถามว่าคุณพบตัวลูกสาวของคุณที่มีรายงานแจ้งความว่าหายตัวไปแล้วหรือยังครับ? คืออย่างนี้ เราพบศพเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่ไซต์งานก่อสร้างตันเล่อหยวน ที่ยังสร้างไม่เสร็จของบริษัทจ้านหลงคอนสตรัคชันกรุ๊ป…” 

คำพูดเหล่านี้ทำให้เลือดบนใบหน้าโจวชุนหลิ่วหายไปจนหมด ขวดนมในมือพลันร่วงลงพื้น 

ไซต์งานก่อสร้างตันเล่อหยวน…นี่ไม่ได้อยู่ข้างบ้านเธอหรอกเหรอ? 

ศพเด็กผู้หญิง…ถ้าอย่างนั้นถงถงของเธอก็ตายแล้วงั้นเหรอ? 

ถึงแม้การที่เด็กหายไปนานหลายเดือนย่อมรอดกลับมาได้ยากอยู่แล้ว แต่พอได้ยินข่าวนี้จริง ๆ หัวใจของโจวชุนหลิ่วก็ถูกกระชากอย่างแรง มันช่างเจ็บปวด “ฉัน…ฉันจะไปที่นั่นเดี๋ยวนี้” 

“ชุนหลิ่ว มัวไปทำอะไรอยู่? ลูกร้องไห้เพราะหิวใหญ่แล้ว นมที่ขอให้เธอชงให้ลูกล่ะ?” หลินต้าเซิงมายืนขวางอยู่ตรงหน้าเธอ โดยมีหลานชายที่กำลังร้องไห้อยู่ในอ้อมแขน 

“พ่อคะ ตำรวจโทรมาหาฉัน เขา เขาบอกว่ามีข่าวเกี่ยวกับถงถงแล้ว! ฉันจะไปดูว่าใช่ถงถงของฉันหรือเปล่า!” ในเวลานี้ใครก็ขวางโจวชุนหลิ่วไม่ได้ เธอพูดคำเหล่านี้แล้วก็พุ่งออกประตูไปโดยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น เธอวิ่งไปยังไซต์งานก่อสร้างอย่างร้อนรน 

“อะไรนะ? เจอถงถงแล้ว?” หลินต้าเซิงมีสีหน้าประหลาดใจ 

เขามองตามแผ่นหลังของโจวชุนหลิ่ว กัดฟันแล้วเดินตามไป 

โจวชุนหลิ่วแทบจะวิ่งห้อตะบึงไปที่ไซต์งานก่อสร้าง ทันทีที่เห็นศพเด็กผู้หญิงที่ถูกวางอยู่บนพื้นก็ทรุดตัวลงแล้วร่ำไห้ 

“เธอคือถงถงของฉันจริง ๆ ไม่ผิดแน่! ถงถงของแม่ ที่นี่ใกล้บ้านเราขนาดนี้ ทำไมถึงเกิดเรื่องกับหนูที่นี่ได้?” 

“คุณตำรวจ ใคร ใครฆ่าลูกสาวฉันคะ? ทำไมถึงต้องทำร้ายถงถงของฉันด้วย!” 

แต่ละคำถามของผู้เป็นแม่ที่ทำอะไรไม่ถูกและใจสลาย ทำให้เพื่อน ๆ ที่อยู่ในห้องถ่ายทอดสดรู้สึกหนักใจอย่างมาก 

ความคิดเห็นบนหน้าจอหยุดชะงักไปหนึ่งนาทีเต็ม ก่อนที่จะมีความคิดเห็นใหม่ถูกป้อนเข้ามาช้า ๆ 

[อะไรกันวะ คิดไม่ถึงเลยว่าจะลงมือกับเด็ก ไม่กลัวพระเจ้าลงโทษเลยเหรอ!]

[ฉันรู้สึกแย่จังเลย ฮือ ๆ คุณสตรีมเมอร์ช่วยแม่เด็กคนนี้ตามหาฆาตกรที่ฆ่าถงถงได้ไหม? ]

เฝ่ยไป๋ลู่อ่านคำขอของความคิดเห็น แล้วกล่าวว่า “ให้ฉันคุยกับโจวชุนหลิ่ว ฉันจะทำนายให้เธอ” 

โจวชุนหลิ่วไม่มีอารมณ์จะคุยกับสตรีมเมอร์ออนไลน์ เธอขอร้องตพรวจไม่หยุด ขอร้องทั้งน้ำตาให้ตำรวจช่วยตามตัวฆาตกร

“วางใจเถอะครับ พวกเราจะต้องสอบสวนให้แน่ชัดแล้วอธิบายให้คุณทราบแน่นอน! แต่ว่าเรื่องนี้ต้องใช้เวลา ทำไมคุณไม่ลองฟังดูก่อนล่ะว่าสตรีมเมอร์จะพูดว่ายังไง”  ตำรวจทำได้แค่พูดอย่างคลุมเครือเท่านั้นเนื่องจากสถานะในที่ทำงานของพวกเขา 

เดิมพวกเขาก็ไม่เชื่อว่าสตรีมเมอร์อย่างเฝ่ยไป๋ลู่จะค้นพบคดีฆาตกรรมได้ แต่พอพวกเขาสอบสวนเฝ่ยไป๋ลู่ ก็พบว่าเธอทำนายได้แม่นยำ ทุกครั้งที่ไลฟ์สดก็ทำนายได้ตรงเผง 

ไม่แน่ว่าคดีฝังศพแปลก ๆ นี้ เฝ่ยไป๋ลู่ก็จะสามารถหาคำตอบได้

“โจวชุนหลิ่ว คุณมีลูกสาวและลูกชายอย่างละคน งานประจำของคุณคือแม่บ้าน วันที่ถงถงลูกสาวของคุณหายตัวไป คุณท้องจึงนอนนานกว่าปกติ พอตื่นมาก็พบว่าถงถงหายตัวไปแล้ว หลังจากถงถงหายไป คุณก็โทษตัวเองอย่างหนัก คิดว่าเป็นความผิดของตัวเอง ก่อนจะคลอดลูกในท้องของคุณ คุณออกไปตามหาถงถงทุกวัน…” เสียงที่เรียบเฉยของเฝ่ยไป๋ลู่มีพลังงานดึงดูดบางอย่าง 

โจวชุนหลิ่วฟัง แล้วค่อย ๆ ซึมซับถ้อยคำของอีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัว จนอดไม่ได้ที่จะหยิบโทรศัพท์ของหลี่เปาขึ้นมา ดวงตาเปล่งประกาย “ถูกต้อง! ที่คุณพูดถูกต้องหมดเลย! คุณสามารถทำนายได้ ถ้าอย่างนั้นคุณรู้ไหมว่าถงถงถูกใครทำร้าย?” 

คำถามนี้ มีความหวังอยู่ในน้ำเสียงของเธอ 

หลินต้าเซิงรีบเข้ามาขัดจังหวะก่อนที่เฝ่ยไป๋ลู่จะพูดต่อด้วยความตกใจ “ชุนหลิ่ว นี่คือถงถงเหรอ?” 

แสงในดวงตาของเฝ่ยไป๋ลู่มืดมนลงทันที 

“พ่อ… พ่อมาได้ยังไงคะ?” โจวชุนหลิ่วหันมองหลินต้าเซิงโดยไม่รู้ตัว แล้วก็เห็นเขายืนดูศพของถงถงด้วยความโศกเศร้าอย่างมาก “นี่คือถงถงค่ะ…” 

ตัวหลินต้าเซิงโงนเงนจะล้มแหล่มิล้มแหล่ ยากจะยอมรับการโจมตีอันแสนเจ็บปวดนี้ได้ “ถงถง! ไม่นะ เป็นแบบนี้ได้ยังไง? พวกเราคิดมาตลอดว่าหนูหายตัวไป แล้วไม่เคยจะหยุดตามหาหนูเลย หนูถูกใครทำร้ายงั้นเหรอ? ปู่ไม่มีทางปล่อยมันไปแน่!” 

ริมฝีปากของโจวชุนหลิ่วสั่นเทา อดกลั้นต่อความรวดร้าวในใจ เธอเดินไปประคองหลินต้าเซิงและปลอบใจ “พ่อคะ พ่อต้องไม่เป็นอะไรนะคะ…” 

เฝ่ยไป๋ลู่ยกมุมปากขึ้นแล้วหัวเราะเยาะ “โจวชุนหลิ่ว คุณอยากรู้ไม่ใช่เหรอว่าใครทำร้ายถงถงของคุณ? …ก็คนที่อยู่หน้าคุณนี่ไง!” 

“อะไรนะ? เป็นแบบนี้ไปได้ยังไง?” โจวชุนหลิ่วไม่อยากจะเชื่อ เธอปล่อยมือที่ประคองหลินต้าเซิงโดยไม่รู้ตัว พลันรู้สึกหนาวสั่นไปทั้งตัว 

หลินต้าเซิงมองไปที่กล้องอย่างเดือดดาล “แกพูดเหลวไหลอะไร? ฉันเป็นปู่ของถงถง ฉันจะทำร้ายเธอได้ยังไง!” 

“ทุกคนที่ถูกฉันเปิดเผยว่ามีผีร้ายอยู่ในใจต่างก็บอกว่าฉันพูดเหลวไหลทั้งนั้น” เฝ่ยไป๋ลู่ยักไหล่ แล้วอ่านความคิดเห็นของผู้ชม “หวังว่าคนถัดไปจะคิดคำศัพท์ใหม่ ๆ กันบ้างนะ” 

หลินต้าเซิงเอามือกุมหน้าอก ท่าทางเหมือนจะเป็นลม 

[เกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย? ใจหนึ่งฉันรู้สึกว่าไม่มีทางที่ปู่ของถงถงจะทำร้ายเธอ แต่อีกใจก็รู้ว่าคุณสตรีมเมอร์ไม่มีทางทำนายผิดพลาด สมองของฉันสับสนไปหมดแล้ว ไม่รู้จะเชื่อใครเลย] 

[ตัวอย่างของญาติที่ก่อคดีก็มีตั้งเยอะไม่ใช่เหรอ? พวกนายไม่เคยเห็นข่าวพ่อแท้ ๆ สมรู้ร่วมคิดกับคู่รักฆ่าลูก โดยแกล้งทำเป็นว่าลูก ๆ กำลังเล่นกันตอนกำลังเปิดหน้าต่างเลยลื่นไถลตกโดยไม่ตั้งใจเหรอ? ดังนั้นการที่ปู่แท้ ๆ จะลงมือกับหลานสาวตัวเองก็เป็นไปได้เหมือนกันใช่ไหมล่ะ?  ยังไงก็ตาม ฉันเชื่อที่ไป๋ลู่พูด] 

[ฉันอยู่ข้างปู่ สีหน้าที่เขามองร่างของถงถงเมื่อกี้นี้ไม่เหมือนแสร้งทำ ไม่แน่ไป๋ลู่อาจทำนายพลาดก็ได้]

ชาวเน็ตที่มีความคิดแตกต่างกันเริ่มทยอยแสดงความคิดเห็นของตัวเอง 

โจวชุนหลิ่วตกอยู่ในสภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก เธอไม่อยากสงสัยพ่อสามีของเธอ

แต่ถ้าเป็นเรื่องจริงละ…

เธอจำเป็นต้องถามให้ชัดเจน ดวงตาของโจวชุนหลิ่วส่องประกาย ตัดสินใจเด็ดขาด เธอมองไปทางกล้อง “สตรีมเมอร์ คุณพูดต่อเลยค่ะ ทำไมถึงบอกว่าพ่อสามีของฉันทำร้ายถงถง?” 

“วันนั้น หลังจากที่คุณนอนหลับบนโซฟา ถงถงเปิดประตูออกไปเล่นกับเพื่อนด้วยตัวเอง” เสียงของเฝ่ยไป๋ลู่ราบเรียบ 

ดวงตาที่โกรธแค้นของหลินต้าเซิงเกิดฟองคลื่น ราวกับว่าหวนกลับไปในวันที่เขาลงมือกับถงถง

……

ตอนนั้นเขาเดินกลับบ้านหลังจากเล่นหมากรุกที่สวนสาธารณะ จึงเห็นถงถงเดินออกมาจากลิฟต์คนเดียว “ถงถง นี่หนูจะไปที่ไหนคนเดียว?” 

ถงถงถักเปียสองข้างดูน่ารักมาก ดวงตาเด็กหญิงเป็นประกายราวกับเม็ดองุ่นดำ “หนูจะไปเล่นกับเซียงเซียงค่ะ~” 

ครั้นหลินต้าเซิงเห็นเธออยู่เพียงลำพัง แผนการที่เคยวางไว้ในใจมาเป็นเวลานานก็ปรากฏขึ้น

เขาอุ้มถงถง แล้วห่อตัวเธอด้วยเสื้อคลุมตัวใหญ่ “ปู่จะพาหนูไปซื้อขนม หนูจะได้เอาไปกินกับเซียงเซียงนะ” 

ถงถงที่ถูกห่อตัวเอาไว้รู้สึกไม่สบายใจ แต่ก็ไม่ได้ขัดขืนเช่นกัน เธอพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานของเด็กน้อยว่า “ตกลงค่ะ” 

จากนั้นเขาก็ทำให้ถงถงสลบ พอกลับไปเอาเครื่องมือช่างที่โกดังแล้ว เขาก็วิ่งไปที่ไซต์งาน บอกกับยามเฝ้าประตูว่าตนเองปวดปัสสาวะด่วน อยากจะขอใช้ห้องน้ำ 

ในตอนนั้นไซต์งานก่อสร้างเพิ่งเริ่มทำการก่อสร้าง ยังไม่ได้ติดตั้งกล้องวงจรปิด ทั้งยังเป็นช่วงพักทานข้าว ที่ไซต์งานจึงมีคนงานไม่กี่คน 

เขาฝังถงถงที่ถูกกรอกยาสลบลงไปอย่างราบรื่น ดูเหมือนจะเป็นการบูชายัญมนุษย์ที่เหลวไหลไร้สาระ แต่เขาทำสำเร็จได้อย่างง่ายดาย 

……

“เสียงรบกวนของไซต์งานก่อสร้างทำให้คุณหงุดหงิดตอนกลางวันและฝันร้ายตอนกลางคืน แม้แต่ตอนกลางวันแสก ๆ คุณยังเห็นเงาดำ คุณคิดว่านั่นคือผี คุณนึกว่าฮวงจุ้ยที่บ้านได้รับผลกระทบ ความคิดเรื่องการบูชายัญมนุษย์จึงเกิดขึ้น แต่ที่จริงแล้วคุณเพียงเป็นโรคประสาทอ่อน ๆ และตาลาย” 

“คุณเคยเห็นคนในหมู่บ้านบูชายัญมนุษย์มาก่อน แล้วยังรู้ขั้นตอนด้วย คุณเลยเตรียมเครื่องมือเอาไว้ และหลังจากคุณฆ่าหลานสาวตัวเองอย่างโหดเหี้ยมแล้ว คุณก็กลับบ้านในตอนเที่ยง ทำตัวตามปกติราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น” 

“เมื่อเห็นว่าโจวชุนหลิ่วใจสลายและโทษตัวเองที่ถงถงหายตัวไป คุณก็แกล้งร้อนใจราวกับเสือติดจั่น แต่ในใจคุณไม่ได้หวั่นไหวเลย เพราะในท้องของโจวชุนหลิ่วยังมีลูกอีกคน อีกอย่างถงถงเป็นเด็กผู้หญิง แต่คุณให้ความสำคัญกับเด็กผู้ชาย และดูถูกเด็กผู้หญิง” 

“กรรมใดใครก่อ กรรมนั้นย่อมคืนสนอง ที่คุณขาหักเมื่อไม่นานมานี้ แปลว่าคุณเริ่มได้รับผลกรรมแล้ว” 

ดวงตาที่แบ่งแยกถูกผิดดีชั่วออกมาชัดเจนของเฝ่ยไป๋ลู่จ้องมองหลินต้าเซิงที่แสดงความรู้สึกหลังจากถูกเปิดโปง และพูดยืนยันครั้งสุดท้ายว่า “ถึงแม้คุณจะไม่ปฏิบัติตามกฎหมาย และไม่ยอมรับผิด แต่หลังจากนี้ไปคุณจะไม่มีทางมีวัยชราที่เป็นสุข คุณจะสูญเสียบุญที่สะสมมา ลูกหลานจะถูกกำหนดได้มีชะตากรรมที่เลวร้าย” 

หลินต้าเซิงสะดุ้ง มองไปที่เฝ่ยไป๋ลู่ 

ทำไมเธอถึงได้รู้ดีขนาดนั้น? 

แม้แต่ความคิดภายในใจของเขา เธอยังเหมือนหลับตาเห็น! 

หรือว่าตัวเองไปยั่วยุอาจารย์ที่สามารถทำนายดวงชะตาได้จริง ๆ เข้าแล้ว? 

ครั้นเมื่อเห็นสีหน้าของหลินต้าเซิง โจวชุนหลิ่วหรือจะไม่เข้าใจ? 

ทันใดนั้นเธอก็หมดแรง ร่างทรุดลงกับพื้น หยดน้ำตาเม็ดใหญ่ไหลออกมาจากหางตาด้วยความสิ้นหวังอย่างยิ่ง 

“ถงถง…”