ตอนที่ห้าสิบเจ็ด To infinity and beyond
สายลมที่ผ่านไปทำให้ผมเพิ่มพลังในการป้องกันคานาเอะให้มากยิ่งขึ้น
Vanguard
“กัดฟันให้แน่นๆนะคานาเอะพวกเราจะผ่านนอกเมืองกันไปในทีเดียวเลย”
“อื้มไปกันเลยสู่ดาวเหนือขอบฟ้าไปทางขวาจนกว่าจะตะวันรุ่ง” เธอก็อปปี้คำพูดที่ผมเคยเล่นเรื่องปีเตอร์แพนกับเธอนี่?
คานาเอะแลบลิ้นและยิ้มให้ผม
ส่วนผมหยิกแก้มของเธอ
“นั่นน่ะมันล้าสมัยไปแล้วเดี๋ยวนี้ผมมีคำกล่าวใหม่”
ร่างกายของผมเตรียมเปล่งพลัง
Mana Charge
รวบรวมพลังมานาเอาไว้สักพัก
Mana overload
และปล่อยออกไปในทีเดียวพ้อมกับการบังคับร่างกายตนเองให้บินไปด้วยความเร็วสูงขึ้นจากการตีของอาจารย์
“To infinity and beyondddd”
สู่ความเวิ้งว้างอันไกลโพ้นนนนนน
แสงสีทองหดเข้าไปในร่างกายชั่วเสี้ยววินาทีหนึ่งและเปล่งออกมาในอีกครั้งหนึ่งด้วยความรวดเร็ว
ทำให้ความเร็วที่เร็วอยู่แล้วยิ่งเร็วยิ่งขึ้น
ทิ้งเหล่าผู้คนที่คอยดักโอตะไว้อย่างพวกสูทดำอยู่เบื้องหลัง
ทิ้งคนที่อาจจะต้องพบกันหากเดินในเมืองไม่ว่าจะมิตรหรือศัตรู
และออกจากใยแมงมุมของโชคชะตาที่วางเอาไว้..
ใยแมงมุมมันดักได้แต่คนที่อ่อนแอกว่ามันเท่านั้น
ใยของมันขาดเมื่อ The Beast คิดที่จะพุ่งไปทางหนึ่งด้วยกำลังทั้งหมด
ใครจะหยุด The Beast ได้?
ร่างของโอตะยังคงพุ่งไปในทิศทางที่เขาต้องการโดยไม่มีความคิดที่จะหยุดเพียงแค่สองกิโลเมตร
Flight II คุณสามารถเคลื่อนไหวบินด้วยความเร็วประมาณยี่สิบกิโลเมตรต่อชั่วโมง
กึ้ง
Thread of Fate II เส้นสายของโชคชะตาขาดthread of fate is severe มันดักThe Beast ไม่ได้ Beware it is petty mistress…
กำลังคนที่วางเอาไว้และแผนการกลยุทธที่วางเพื่อตามจับหรือคนที่ตั้งใจจะเอามาสู้กับโอตะถูกทิ้งไว้ด้านล่าง
ไม่ใช่แผนการ
แต่คือการฝ่าไปด้วยพละกำลังและความสามารถของร่างกาย
โอตะ หนีออกจากเมืองได้ด้วยวิธีนี้
The Strength ไม่สนแผนการหรือความสามารถของใครThe Strength ฝ่าฟันไปด้วยความแข็งแกร่งของตนเอง
แต่นั่นก็เป็นแค่เรื่องราวจุดเริ่มต้นเท่านั้น
End of prologue
จบเล่มหนึ่ง
ติดตามต่อเล่มสอง