ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

      หมู่ชนที่อยู่โดยรอบครั้นเห็นใบหน้าอี้เฉิน แวบแรกพวกเขาก็พากันประหลาดใจ ไม่เว้นแม้แต่ผู้อาวุโสเผ่าบรรพกาลโดยรอบ ยังส่งสายตาออกมาสำรวจเด็กหนุ่มทว่ากลับไม่รู้สึกถึงปราณพลัง "หืม!! เขาเป็นใครกันข้าไม่ยักคุ้นใบหน้าของเขาเลย"
 

      ด้านของจอมยุทธรุ่นใหม่ที่เปิดเส้นลมปราณเซียน พวกเขาที่เปิดเปลือกตาขึ้นมาสำรวจ ต่างก็หดดวงตาจนเล็กแคบ เมื่อเห็นโครงหน้าหล่อเหลาของอี้เฉิน ถึงจะเปลี่ยนไปบ้างเล็กน้อยก็ตาม ราชันสิบทิศ จ้าวเฟิง มารพุทธ ทงอี้ ราชันน้อยเหรินเจี๋ย เสียงสังหารเฉินอิน แม้แต่องค์ชายชิงไป๋ยี่ องค์ชายซือจงเทียน ครั้นเห็นใบหน้าอี้เฉินแวบแรกพวกเขาก็จดจำอี้เฉินได้ในทันที บางคนถึงกับกำฝ่ามือไว้จนแน่น เมื่อรับรู้ถึงแรงกดดันบางอย่างที่กายาอี้เฉินส่งออกมา

       แต่เมื่อผู้คนเห็นเยว่ชิงเซียน สืบฝีเท้ามาพร้อม เมี่ยนจือ ต่อด้วยซีเผิง ซีเยว่ กงหนาน มันก็ทำให้หมู่ชนดินแดนเทพ จดจำสตรีศักดิ์สิทธิ์ได้ในทันใด "นั่นแม่นางเยว่ชิงเซียนไม่ใช่หรือ ส่วนบุรุษผู้นั้น ข้าเคยเห็นเขาที่ป่าเบญจพรรณ ชายหนุ่มที่เปิดเส้นลมปราณเซียนในตำนานได้ นามว่าซีเผิง"

       ก่อนชายหนุ่มจะไต่ถามไปที่บุรุษหนุ่มถือพัด ที่บรรยายเหล่าจอมยุทธออกมาเป็นฉากๆ ในยามก่อน "เขาเป็นใครอย่างนั้นหรือชายหนุ่มสง่างามผู้นั้น"

       หญิงสาวข้างกายชายหนุ่มเอง ตาลุกวาวขึ้นมาในทันที มองใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มอย่างไม่วางตาด้วยใบหน้าแดงน้อย "ใช่ๆ เขาเป็นใครข้าเองก็อยากรู้เช่นกันทั้งผมขาวที่แผ่สยาย ดวงตาสีน้ำตาลทองคู่นั้น ช่างน่าดึงดูดเสียจริงๆ"

       หญิงสาวอีกหลายๆ คนก็พยักหน้าแดงน้อยขานรับ ดวงตาจับจ้องไปที่อี้เฉินอย่างไม่วางตา รับรู้ว่าอี้เฉินมีบางอย่างไม่เหมือนผู้ใดภายในสถานที่แห่งนี้

       ชายหนุ่มที่ถือพัดโบกสะบัด ยามนี้ใบหน้าเขามีสีหน้าครุ่นคิดอยู่ไม่น้อย มองใบหน้าอี้เฉินอย่างไรเขาก็ไม่คุ้นตาชายหนุ่มแม้แต่น้อย จนทำให้หมู่ชนรอบๆ ที่คาดหวังกับตัวเขา ว่าจะรู้เรื่องราวของชายหนุ่มที่อยู่เบื้องหน้า   ต่างพากันเมินหน้าส่ายหัวหนี ทว่าเมื่อเขามองผมขาวที่แผ่สยายของอี้เฉินชัดๆ ถนัดตาภาพทับซ้อนของชายหนุ่มผู้หนึ่งก็ปรากฏออกมา พร้อมกับสีหน้าตาตื่น "อี้เฉิน!! เขามีนามว่าอี้เฉิน ต้องใช่ เขาแน่ๆ"

       ฉับพลันที่ชายหนุ่มถือพัดเอ่ยพูด นามว่าอี้เฉินก็แพร่สะพัดไปโดยรอบออกไปในทันใด จนทำให้รอบๆ เกิดความวุ่นวาย แม้แต่ผู้ที่ลงประลองยังถูกชื่อเสียงของอี้เฉินบดบังจนหม่นแสง สายตาหลายคู่ต่างก็หันมาจ้องมองอี้เฉินอย่างไม่วางตา อายสังหารเล็ดลอดออกมาไม่ขาด

       "จริงหรือ? ข้าได้ยินว่าเขาล้มเหลวในการเปิดเส้นลมปราณเซียน เมื่อ5ปีก่อนไม่ใช่หรือ เหตุใดยามนี้ เขาเปิดเส้นลมปราณเซียน ในตำนานขึ้นมาได้"ผู้คนดินแดนเทพ ต่างก็พูดคุยถึงเรื่องของอี้เฉินออกไประเบ็งเซ็งแซ่ หลายคนต่างก็ไม่อยากเชื่อสายตาว่าอี้เฉิน จะเปิดเส้นลมปราณเซียนสำเร็จ

        ทว่าด้านอี้รั่วจั่ง อี้ชิง พร้อมกับกลุ่มคนตระกูล อี้ พวกเขาต่างคลี่ยิ้มกันออกมากว้าง เมื่อเห็นคนในตระกูลพวกเขาเปิดเส้นลมปราณเซียนสำเร็จ ในใจเริ่มที่จะยอมรับอี้เฉินเป็นนายน้อยของตระกูลขึ้นมาบ้าง

        ด้านเผ่าพันธุ์มังกรทอง องครักษ์ เล่งซุน ไต่ถามองค์หญิงอิงฮวา ด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา แม้แต่เขาที่อยู่ในขั้นพลังเซียนสวรรค์ ก็ยังไม่อาจตรวจสอบอี้เฉินได้ทำให้เขาเกิดความประหลาดใจ"ชายหนุ่มที่ผู้คนพูดถึงยามนี้ เขาใช่คนที่องค์หญิงอิงฮวา มอบป้ายแนะนำตัว หรือไม่ ข้ารู้สึกคุ้นใบหน้าของเขาชอบกล"

องค์หญิงอิงฮวา เองก็มีสีหน้าครุ่นคิดก่อนหันไปมองอี้เฉินอยู่แวบหนึ่ง พร้อมกับดวงตาที่หดแคบลง "เหมือนว่าจะใช่นะ เล่งซุน เจ้ามีอะไรอย่างนั้นหรือ?"

      คุณชาย หมิงเจ๋อที่ได้ยินองค์หญิงอิงฮวาเอ่ยพูด เขาไม่ได้เก็บคำพูดของทั้งสองมาใส่ใจ แม้ว่าจะรู้ว่าทั้งสองมีความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนต่อกัน แต่เมื่อเขาแต่งงานกับองค์หญิงอิงฮวาหลังจากจบศึกชี้ชะตา เล่งซุน ก็จะถูกกำจัดออกไปโดยที่เขาไม่ต้องลงแรง

      อี้เฉินที่เห็นสายตาของผู้คนจับจ้องมาที่เขาเป็นตาเดียว เขาไม่ค่อยชอบสายตาพวกนี้เสียเท่าใดนัก ก่อนเขาจะถอนหายใจออกมายาว เมื่อเห็นลานประลองการต่อสู้ได้จบลงแล้ว มีเพียงชายหนุ่มยืนท่ามกลางลานประลองอยู่เพียงผู้เดียวเท่านั้นในยามนี้

      ฉับพลันร่างอี้เฉิน ก็พุ่งหายออกไปด้วยความปราดเปรียว มาหยุดบริเวณยอดเขาสูงที่มีหม้อเพลิงใบใหญ่ พร้อมกับไฟที่ลุกโชติช่วงชัชวาล ก่อนอี้เฉินจะคลี่ยิ้มออกมากว้าง ส่งออกไปหา เมิ่งอี้ กับ บุตรมังกรจงจิ้น ที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลมากนัก ทั้งสองเองครั้นเห็นรอยยิ้มทอประกายอี้เฉิน ต่างก็ตอบรับพยักหน้าให้อี้เฉิน ทว่าสายตาของเมิ่งอี้ ยังคงมีแววตาห่วงหาอาทร อี้เฉินอยู่ในกรอบสายตา

      ก่อนอี้เฉินจะโยนแผ่นป้ายขององค์หญิงอิงฮวาออกไป ใส่กระถางเพลิงใบใหญ่ เข้าร่วมการประลองศึกชี้ชะตา โดยที่หมู่ชนต่างก็ไม่คาดคิดว่าผู้เปิดเส้นลมปราณเซียนในตำนานจะลงประลองตั้งแต่วันแรก ที่เปิดศึกชี้ชะตา

       องค์ชายซือจงเทียน องค์ชายชิงไป๋ยี่ กล่าวสบถด่าเล็ดลอดผ่านไรฟันออกมาในทันใด "ไอ้เวรอี้เฉิน ผ่านไปหลายปี ความโอหังของมันก็ยังไม่ลดลงเลยแม้แต่น้อย ..ดี ดี ดูสิเจ้าจะฝ่าคมเขี้ยวของผู้เยี่ยมยุทธ์ไปได้อย่างไร"

       ภาพหม้อเพลิง ที่ฉายกลายเป็นเพลิงผลาญรูปร่างมังกร คำรามออกมากู่ก้องสะเทือนก้องชั้นฟ้า พร้อมกับสายเลือดที่ถูกแผดเผา จากสายเลือดขององค์หญิงอิงฮวา ทำให้เหล่าผู้อาวุโสชราเผ่าพันธุ์มังกรทอง ต่างก็พากันประหลาดใจ "หรือเขาจะเป็นตัวแทนขององค์หญิงอิงฮวากัน"

แม้แต่คุณชาย หมิงเจ๋อยังหันไปมอง องค์หญิงอิงฮวา อยู่แวบหนึ่ง ทว่าก็ไม่ได้เก็บอี้เฉินผู้นี้มาใส่ใจเท่าใดนัก

       ชายหนุ่มนามว่า ตู่กู แห่งเผ่าเทาเทีย เขามีสีหน้าบูดบึ้งในทันทีเมื่อเห็นอี้เฉิน กลายเป็นคู่ต่อสู้ของเขาในยามนี้ ก่อนเขาจะแค่นเสียงที่แข็งกร้าวออกไปหาอี้เฉิน "ข้าเองก็อยากจะรู้เช่นกัน ผู้เปิดเส้นลมปราณเซียน จะห่างชั้นกับข้า มากถึงเพียงใด"

       สิ้นเสียงของตู่กู เขาสืบฝีเท้าพุ่งปราดมายืนประจันหน้ากับอี้เฉินอย่างไม่มีหวาดเกรง อาวุธเซียนกงจักร ในมือแผ่คลื่นรัศมีพายุ ที่บ้าคลั่ง ปลดปล่อยอายสังหารออกมาไม่ขาด

       อี้เฉินปรายตามองไปที่ศัตรูของเขาอยู่แวบหนึ่ง "ได้หากเจ้าอยากจะรู้ถึงพลัง ของคนเปิดเส้นลมปราณเซียนในตำนาน ว่าเป็นเช่นไร" ฉับพลันเสียงฝีเท้าที่อี้เฉินก้าวออกไป ก็ส่งแรงบีบคั้นที่บ้าคลั่งออกไปไม่ขาด เข้า กดข่มชายหนุ่มไว้อย่างสมบูรณ์

        เพียงชายหนุ่มได้ยินเสียงฝีเท้า หัวใจของเขาก็ราวกับถูกบีบรัดอย่างรุนแรง จากแรงกดขี่ที่บ้าคลั่งของอี้เฉิน กายาสั่นเทิ้มในทันใด จากแรงกดดันอันมหาศาล จวนเขาจะยืนต่อหน้าอี้เฉินไม่อยู่อีกต่อไป ริมฝีปากกระอักเลือดออกมาน้อยๆ พร้อมกับหัวใจที่เต้นรั่วเร็วไม่เป็นจังหวะ ก่อนฝ่ามือที่กำอาวุธเซียนไว้แน่นจะผ่อนลงรับรู้ถึงความห่างชั้น ตั้งแต่ยังไม่เริ่มสู้

        "เจ้า! เจ้า!" ครั้นสิ้นคำพูดของเขาที่ดังออกมากู่ก้องด้วยความไม่อยากเชื่อ ตู่กู แห่งเผ่าเทาเทีย เขาก็ผ่อนโทสะลง ก่อนจะสืบเท้าออกจากลานประลองอันศักดิ์สิทธิ์ หมู่ชนที่เห็นภาพแม้แต่คนของ ตระกูล ตู่กู ยังไม่อยากจะเชื่อสายตาว่า ตู่กู จะถอนตัวออกจากการประลองทั้งๆ ที่ยังไม่ได้ลงมือ ทำให้โดยรอบเกิดแรงกระเพื่อมไหวจากภาพที่เห็นไม่น้อย

        ทว่าผู้อาวุโสชราเผ่าพันธุ์บรรพกาลกลับสังเกต อาการบาดเจ็บของ ตู่กู ผู้นั้นได้แววตาต่างก็จับจ้องไปที่อี้เฉินด้วยความประหลาดใจ โดยเฉพาะคนของเผ่าพันธุ์กิเลนโลกันตร์ อย่างฮูหยินหนานเอ๋อร์ ประหนึ่งมองเห็นสิ่งที่แปลกประหลาด

"ไอ้หนูนี่มันเป็นใคร ข้าไม่ยักรู้ คนดินแดนเทพ มีบุคคลเช่นนี้ด้วย"

        เสียงสังหาร เฉินอิน นางคลี่ยิ้มออกมากว้าง "เขาเป็นคู่แค้นในอดีตของข้าเช่นกัน ท่านจะให้ข้าลงไปประลองเลยหรือไม่ฮูหยินหนานเอ๋อร์ ข้าล่ะอยากจะตะบันหน้า แก้แค้นมันมานานแล้ว"

"เจ้ายังไม่ต้องรีบร้อนเฉินอิน เจ้าเป็นไพ่ตายของข้า"

       ก่อนบุรุษหนุ่มนามว่า เหลียงคุน แห่งแดนอเวจีจะคำรามออกมาก้อง "ตู่กู เจ้าใช้ได้ที่ไหน ยังไม่ได้ต่อสู้สักกระบวนท่า เจ้าก็ถอยหนีเป็นหมาแล้ว" ครั้นคำพูดนั้นดังออกมาก้อง มันก็ทำให้คนตระกูล ตู่กู ต้องกลายเป็นที่ขบขันของหมู่ชน จนหลายๆ คนมีใบหน้าบูดเบี้ยวไม่น่ามอง มาพร้อมเสียงหัวเราะเย้ยหยันของคนแดน อเวจี