บทที่ 15 ไม่ได้ฝัน
"ข้ามีปราณสองธาตุ! " เฉิงมู่ได้ฟัง มันยิ้มหน้าบานและดีใจขึ้นมาทันที มันเข้าใจดีว่าการมีพลังปราณธาตุหลากหลายเสมือนมีอาวุธลับติดตัวเพิ่มขึ้น
ผลไม้ธาตุแสงเป็สิ่งหายากไม่แตกต่างจากการหาผลไม้ธาตุมืดเช่นกัน
เฉิงมู่ไม่เคยทานผลไม้ธาตุแสงมาก่อนในชีวิต ทำให้ชีพจรปราณธาตุแสงไม่เคยได้รับการตอบสนองก่อนหน้านี้
"ลูกิ แม้ร่างกายของเ้ามีชีพจรปราณสองธาตุ แต่เ้าอย่าพยายามใช้วิชาสองธาตุพร้อมกันเด็ดขาด" เทียนหลิงรีบเตือนบุตรชาย นางกลัวว่าบุตรชายจะเกิดอันตรายขึ้นมาได้ภายหลัง
"เพราะอะไรท่านแม่? " เฉิงมู่ถามอย่างสงสัย เทียนหลิงส่ายหัว "เื่นี้แม่ไม่สามารถอธิบายได้อย่างชัดเจน แต่แม่รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี"
"ลูกิ พลังทั้งสองของเ้ามีคุณสมบัติตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง การใช้ทั้งสองพร้อมกันมีโอกาสปราณแตกซ่านได้" หยางฟงอธิบาย มันเคยผ่านประสบการณ์และรับรู้เื่ราวโลกภายนอกมามากมาย มันต่างกับเทียนหลิงที่ใช้ชีวิตอยู่ในดินแดนเหมือนนกน้อยในกรงทองอย่างเดียว
"ข้าเข้าใจแล้ว" เฉิงมู่พยักหน้า
เทียนหลิงพูดเสริม "อย่างที่พ่อเ้าว่า แต่เ้าคงรู้แล้วว่าควรใช้พลังธาตุแสงของแม่มากกว่าจะใช้พลังธาตุมืด"
"ข้าทราบแล้ว" เฉิงมู่พยักหน้า มันเข้าใจดีว่าพลังธาตุมืดอาจนำพาเภทภัยมาสู่ตัวมันได้อย่างไม่รู้จบ ก่อนที่มันจะมั่นใจในความแข็งแกร่งตัวเองถึงขนาดไม่แคร์สายตาใครได้ เมื่อถึงวันนั้นพลังธาตุมืดจะต้องกลายมาเป็ที่ประจักษ์
เทียนหลิงยิ้ม "ดีมาก"
"ในแหวนมิติแม่มีสมบัติของตระกูลอยู่ด้วย มันอาจช่วยเหลือเ้าได้ในยามคับขัน เ้าเพียงหยดเืยืนยันลงไป" ในขณะที่เทียนหลิงกำลังจะพูดต่อ หยางฟงเดินมาแตะไหล่ภรรยา "ถึงเวลาที่พวกเราสมควรต้องไปแล้ว"
ได้ฟังคำพูดของผู้เป็สามี หญิงสาวรู้สึกหดหู่ นางมองหน้าบุตรชายด้วยความอาลัยอาวรณ์แล้วพูดอย่างเศร้าสร้อย "ต้องไปแล้วหรอท่านพี่ ข้ายังไม่อยากแยกจากลูกของเราเลย"
หยางฟงส่ายหน้าเบาๆ
เมื่อนางเห็นปฏิกิริยาสามีเช่นนั้น ทำให้นางมองบุตรเป็ครั้งสุดท้าย "ลูกิเ้าต้องดูแลตัวเองดีๆ เ้าต้องรักษาตัวเอง เ้าอย่าคิดทำอะไรเสี่ยงๆเป็อันเด็ดขาด เ้าต้อง..."
"พอเถอะ" หยางฟงรีบพูดขัดทันที หลังจากเห็นภรรยาพูดประโยคออกมามากมายต่อเนื่องโดยไม่มีทีท่าจะหยุด
ในเวลาเดียวกัน หยางฟงนึกได้บางเื่และกล่าวอย่างจริงจัง "ลูกิ พ่อฝากเ้าช่วยตอบแทนเหล่าผู้มีพระคุณทั้งหลายที่เลี้ยงดูเ้าแทนข้าด้วย"
"ท่านพ่อไม่ต้องห่วง ข้าต้องตอบแทนพวกเขาแน่นอนอยู่แล้ว" เฉิงมู่ตอบและอำลา "ลาก่อนท่านพ่อท่านแม่"
เมื่อบิดามารดาหายตัวไปเรียบร้อย เฉิงมู่หลับตาและออกจากจิตใต้สำนึก
...
โลกจิตสำนึกที่เวิ้งว้าง ิญญาทั้งสองที่โผล่ขึ้นมาอีกครั้งหลังจากเฉิงมู่จากไปแล้ว ทั้งคู่มองจุดที่บุตรชายจากไปด้วยอารมณ์หลากหลาย
"ท่านพี่ไม่ยอมบอกลูกจะดีหรือ?" เทียนหลิงหันไปถามสามีที่อยู่ข้างกาย
"ข้า้าฝึกฝนเขา" หยางฟงตอบเรียบง่าย "เ้าไม่ต้องห่วง ข้าได้ถ่ายทอดข้อมูลให้เขาไปแล้ว วันใดที่เขารู้สึกตัวและเขาจะเข้าใจด้วยตัวเอง"
"ท่านไม่จำเป็ต้องเคี่ยวเข็ญลูกขนาดนั้นเลย" เทียนหลิงบ่นเล็กน้อย
หยางฟงตอบกลับ "ข้าช่วยลูกให้เก่งขึ้นด้วยตนเองต่างหาก" มันครุ่นคิดบางอย่างและพึมพำ "หวังว่าลูกคงไม่เพิ่งพาพลังภายนอกมากเกินไป"
เทียนหลิงมองดูสามีและถาม "ท่านหมายถึงเ้าพวกนั้นหรือ? "
"ใช่ ข้าตั้งใจให้พวกมันเป็เพียงผู้พิทักษ์คอยปกป้องิเอ่อเท่านั้น" หยางฟงคาดหวังให้บุตรชายแก้ปัญหาด้วยตัวเอง แต่อีกด้านมันยังคงเป็ห่วงความปลอดภัยของบุตรชาย
"ข้าเชื่อว่าลูกต้องผ่านอุปสรรคได้แน่" เทียนหลิงตอบด้วยน้ำเสียงหนัก นางเชื่อมั่นในตัวบุตรชายเสมอ แต่โลกภายนอกไม่ได้ง่ายดายอย่างที่คิด
"ข้าหวังว่าเขาจะไม่ถูกทำลายเสียก่อน" หยางฟงเห็นด้วยและหวังว่าลูกชายจะรอดพ้นอุปสรรคต่างๆมาได้
"ไม่ใช่ว่าพวกเรายังคอยปกป้องเขาอยู่ไม่ใช่หรือ? " เทียนหลิงมองหน้าสามีอย่างดุดันเหมือนจับพิรุธได้บางอย่าง
หยางฟงรู้สึกผิดเล็กน้อย "ข้าปิดบังเ้าไม่ได้จริงๆ เ้าเข้าใจถูกต้องแล้ว"
ได้ฟังเทียนหลิงเบิกบานใจขึ้นมา ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข เมื่อนางรู้ว่ายังคงมีโอกาสช่วยเหลือและคอยปกป้องบุตรชายได้
"เ้าอย่าเพิ่งดีใจมากเกินไปนัก! " หยางฟงขัดความสุขของภรรยาลงทันควัน "อย่าลืมว่าเราไม่ได้มีกายเนื้ออีกต่อไป เรามีขีดจำกัดในการช่วยเหลือ"
...
"อือ..." ได้ยินเสียงร้องของพี่ชายนาง เด็กสาวข้างกายรีบโผกอดอย่างไวและแสดงอาการดีใจขึ้นมาทันที "ในที่สุดท่านพี่ก็ได้สติแล้ว"
เฉิงมู่ที่เพิ่งตื่น มันมองดูน้องสาวที่กอดอย่างงงงวย "เกิดอะไรขึ้น? "
"ท่านพี่จำไม่ได้หรือ? จู่ๆ ท่านก็สลบไป ข้าเรียกท่านเท่าไหร่ ท่านก็ไม่ตอบ ข้าเป็ห่วงแทบแย่ เกิดอะไรขึ้นกับท่านพี่กันแน่ ทำไมจู่ๆ ท่านพี่ถึงสลบไป? " เฉิงซินเปิดปากและถามออกมาเป็ชุด
"ข้าสลบ?" เฉิงมู่ครุ่นคิด มันนึกทบทวนเหตุการณ์ครั้งล่าสุดที่ผ่านมา มันจำได้ว่าตัวเองเข้าไปในจิตสำนึกอย่างน่าอัศจรรย์ นอกจากนี้มันยังได้พบหน้าท่านพ่อท่านแม่อย่างเหลือเชื่อ
ทันใดนั้นสายตาสองข้างของเฉิงมู่สังเกตุเห็นสองโครงกระดูกที่นั่งกอดกันตรงด้านหน้า "แสดงว่าโครงกระดูกพวกนี้คือท่านพ่อท่านแม่ของข้า!? "
เฉิงมู่เห็นสิ่งของที่ปรากฏบนตัวโครงกระดูกทั้งสอง ดวงตาจ้องเขม็ง ไปที่สิ่งของชิ้นนั้น รูปลักษณ์ของสิ่งของตรงตามคำพูดของบิดามารดาในห้วงจิตสำนึกตัวเองชัดเจน
มันไม่ได้ฝัน!
1K
