บันทึกวิถีเซียนกระบี่แสวงพ่าย

บทที่ 60 คนชุดขาวกลางสายฝน กระบี่สังหาร!

บนท้องนภามีฟ้าแลบร้องเป็นครั้งคราว สะท้อนให้เห็นเงาร่างในชุดขาวถือกระบี่

ในชั่วพริบตา ทหารหลายร้อยนายก็พุ่งเข้าโจมตีหลี่กวนฉี

หลี่กวนฉีถอนหายใจเบาๆ จากนั้นก็ใช้หนึ่งมือถือกระบี่ พุ่งเข้าประหัตประหารผู้คนอย่างบ้าคลั่ง!

ในชั่วขณะนั้น ประกายเย็นเยียบของกระบี่ยาวในถนนอันมืดมิดแทบจะเชื่อมต่อกันเป็นเส้นเดียว

หลี่กวนฉีปราดเข้าประชิดถังฉงชิงด้วยความเร็วสูง

แสงกระบี่วาบวับ โลหิตสดๆ กระเซ็นสาดรอบตัวหลี่กวนฉีมากมาย

ทุกการฟาดฟันกระบี่ล้วนรุนแรงและคมกริบ ในพริบตาแขนขาอันขาดจากร่างก็ลอยขึ้นปะปนกับสายฝน

ร่างของหลี่กวนฉีเคลื่อนไหวอย่างว่องไว รวดเร็วดั่งสายลม

ท่ามกลางสายฝนที่โปรยปรายอย่างหนัก เขาเปรียบเสมือนกระบี่อันแหลมคม ฉีกทำลายการป้องกันทั้งหมดของฝ่ายตรงข้ามเบื้องหน้า

เมื่อหลี่กวนฉีอยู่ห่างจากอีกฝ่ายเพียงห้าจั้ง ประกายเย็นเยียบก็วาบขึ้นในดวงตาของถังฉงชิง!

ฉับพลัน หลี่กวนฉีสัมผัสถึงความผิดปกติ กระโจนตัวขึ้นสู่อากาศ!

อิฐสีดำบนพื้นระเบิดออกทันที เชือกยาวสองเส้นจากยันต์พันธนาการวาบผ่านใต้เท้าของเขาไป

เช้ง!

สำเนียงกระบี่แผดขึ้น กระบี่บินพุ่งสู่ท้องฟ้าเฉียบพลัน!!

ตึง!!

ในขณะที่กระบี่ยาวกำลังจะใส่ใบหน้าของหลี่กวนฉี เขาก็ใช้กระบี่ในมือรับไว้ได้ทัน

หลี่กวนฉีอาศัยแรงส่งนั้นทะยานตัวขึ้นไปในอากาศได้อีกจั้งหนึ่ง!

แต่แล้ว มุมปากของถังฉงชิงก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา เขาโบกมือ ดาบยาวที่เอวของทหารรอบตัวพลันลอยขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุมได้!

ในชั่วพริบตา ดาบยาวสี่เล่มและกระบี่ต่างก็พุ่งเข้าใส่ร่างของเด็กหนุ่มที่ลอยอยู่กลางอากาศ

หลี่กวนฉีตัวลอยบนอากาศ ไม่มีที่หลบหลีก แม้จะพยายามป้องกันสุดกำลัง แต่ก็ยังถูกฟันไปหลายแผล

ขณะที่ร่างของเขากำลังจะร่วงลงมา กระบี่ยาวอีกเล่มหนึ่งซึ่งกระจัดกระจายอยู่ข้างทางก็พุ่งเข้าใส่แผ่นหลังของเขาในชั่วพริบตา!

กระบี่เล่มนี้รวดเร็วอย่างยิ่งยวด และยังแยบคายสุดๆ!

แต่หลี่กวนฉีกลับไม่มีท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขาเหยียบกำแพงจวนตระกูลหลี่เบาๆ แล้วพลิกตัวกลางอากาศ

กระบี่ในมือเขาปะทะกับกระบี่ยาวอีกเล่มอย่างแม่นยำ!

ใบมีดพันรอบด้ามกระบี่ กระบี่คมในมือของหลี่กวนฉีพลิกบิดใบ จากนั้นก็พุ่งใส่ถังฉงชิงอย่างรุนแรง!

แต่กำแพงพลังต้นกำเนิดก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าถังฉงชิง ปลายกระบี่ยาวหยุดลงห่างจากหว่างคิ้วของเขาหนึ่งชุ่น

ถังฉงชิงค่อยๆ ลงจากม้า ทั้งสองคนยืนมองหน้ากัน อยู่ห่างกันสิบจั้ง

สายฝนที่ตกหนักทำให้ทุกสายตาพร่ามัว ม่านของเกี้ยวมังกรก็เปิดออกมองไปทางหลี่กวนฉี

ถังฉงชิงเกี่ยวนิ้วเบาๆ กระบี่บินกลับมาอยู่ในมือ เขามองหลี่กวนฉีด้วยสายตาเคร่งขรึมแล้วเอ่ยเสียงทุ้มว่า

"ยังไม่สร้างรากฐานรึ?"

หลี่กวนฉีได้ยินเช่นนั้นก็ยิ้มเย็นชา "ฆ่าเจ้า ขอบเขตก่อปราณก็เพียงพอแล้ว"

"เฮอะ ช่างคุยโวเสียจริง!"

ตึง!

อิฐดำใต้เท้าของถังฉงชิงระเบิดออกอย่างไม่มีสัญญาณเตือน!

เขาโจมตีหลี่กวนฉีด้วยความเร็วสูง แต่การเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายถูกจิตสัมผัสของเขาจับไว้ได้แล้ว

ในชั่วพริบตา ร่างทั้งสองก็เคลื่อนไหวไปมาอย่างรวดเร็วท่ามกลางสายฝน กระบี่ยาวคมปลาบสองเล่มปะทะกันจนเกิดประกายไฟ

แต่ยิ่งต่อสู้ ถังฉงชิงก็ยิ่งตกใจ!

ปราณของเด็กหนุ่มผู้นั้นคงความสงบนิ่งมาตั้งแต่ต้น แม้จะสังหารทหารนับร้อยแล้วก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะหมดแรง!

ยิ่งไปกว่านั้น พละกำลังของอีกฝ่ายยังทัดเทียมกับผู้ฝึกยุทธ์บริสุทธิ์ ทุกการออกกระบี่ล้วนหนักหน่วงและทรงพลัง

เพียงแค่ปะทะกันไม่กี่อึดใจ ฝ่ามือของถังฉงชิงก็แตกเป็นแผลแล้ว

โครม!!

ปราณต้นกำเนิดภายในร่างของถังฉงชิงระเบิดออกมาในทันที รัศมีกระบี่พลันเปลี่ยนเป็นคมกริบขึ้นไม่น้อย

แต่กระบวนท่าของหลี่กวนฉีนั้นรวดเร็วยิ่งนัก ร่างกายพลิ้วไหวหลบหลีกคมกระบี่อันเฉียบขาดได้ทุกครั้ง

ทั้งสองต่อสู้กันพลางถอยร่นท่ามกลางสายฝน ประมือกันไปนับร้อยกระบวนท่าแล้ว

กระบี่ของหลี่กวนฉีทั้งรวดเร็วและแม่นยำ ทั้งยังมีพลังมากกว่าเขาถึงสามส่วน

ทว่าในจังหวะที่ถังฉงชิงออกกระบี่บีบให้หลี่กวนฉีต้องถอยนั้น

หลี่กวนฉีเก็บกระบี่เข้าฝักกะทันหัน ถังฉงชิงสัมผัสถึงไอเย็นที่วาบขึ้นจากฝ่าเท้าเฉียบพลัน ร่างกายจึงถอยกรูดอย่างรวดเร็ว!

หลี่กวนฉีไม่ถอยแต่กลับรุก ออกแรงที่เท้าพุ่งเข้าประชิดตัวในพริบตา!

เคร้ง!

เสียงกระบี่แผดขึ้น แสงวาบเย็นเยียบพุ่งผ่านร่างของเขาราวกับสายฟ้า!

เผละ! แผละ!

โลหิตสดไหลทะลักออกมาจากอกของถังฉงชิง

ถังฉงชิงผู้เดือดดาลใช้สองมือสาดยันต์อักษรมากมายออกมาอย่างรวดเร็ว ในชั่วพริบตา ทั้งก้อนน้ำแข็งและลูกไฟก็ประดังเข้าใส่หลี่กวนฉีอย่างไม่หยุดหย่อน

หลี่กวนฉียืนถือกระบี่ พริ้วร่างเลี่ยงการโจมตีของอีกฝ่ายอย่างว่องไว

แต่แล้ววินาทีถัดมา หลี่กวนฉีก็โลดขึ้นไปบนท้องฟ้า สองมือร่ายคาถาอย่างรวดเร็ว!!

ปราณต้นกำเนิดในร่างของเขาพุ่งทะลักออกมาหมดสิ้นในชั่วขณะนี้!

เปรี้ยง!! 

แปลบ!!

เมฆดำทะมึนบนท้องฟ้าที่หนาแน่นอยู่แล้วก็ยิ่งทวีความมืดมิดขึ้นไปอีก

ฟ้าแลบร้องสนั่น ปากหลี่กวนฉีตะโกนก้อง "มนต์คาถา!! บทที่สองร้อยสี่สิบหก!"

"หอกอัสนิบาตทลายค่าย!!"

เปรี้ยง!!

ถังฉงชิงสีหน้าถอดสี ดวงตาฉายแววหวาดกลัว

เขาโยนยันต์ปิดอักษรป้องกันและยันต์วิญญาณมายาหลายแผ่นออกไป แปรเปลี่ยนเป็นม่านพลังหลายชั้นกั้นอยู่เบื้องหน้า

ปราณต้นกำเนิดในร่างของหลี่กวนฉีถูกใช้ไปอย่างบ้าคลั่ง

หอกอัสนีขนาดใหญ่ราวสี่ฉื่อฉีกผ่านราตรี!

เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง!

ม่านพลังแตกสลาย!

หอกอัสนีพุ่งทะลุร่างของถังฉงชิงในพริบตา!!

ยามอัสนีฟาดเปรี้ยง ถังฉงชิงก็โหยหวนด้วยความเจ็บปวดอย่างน่าสยดสยอง!

หอกอัสนีนั้นทะลุทรวงอก ตรึงร่างของเขาไว้กับอิฐดำปูพื้นอย่างแน่นิ่ง

ไม่นาน สายฟ้าอันรุนแรงก็ทำให้ร่างของเขาไหม้เกรียมเป็นสีดำ

ไม่หลงเหลือปราณแล้วทั้งกาย!

หลี่กวนฉีที่ล้มลงบนพื้นหายใจหอบถี่ๆ รีบหยิบหินวิญญาณสองก้อนออกมาแล้วเริ่มดูดซับพลังอย่างไม่ลังเล

"ท่านพ่อ!!!"

ถังอี้เห็นบิดาของตนถูกอัสนีจากฟากฟ้าฟาดลงใส่

หัวใจของเขาแทบสลาย!!

สมุนข้างกายเขาถูกสังหารไปก่อนหน้านี้แล้ว ถังอี้ยามนี้ตกใจจนสติแตก

เมื่อเห็นร่างไหม้เกรียมของบิดา เขาก็รีบกระชากบังเหียนม้าและหันกายเผ่นหนีไม่คิดชีวิต!!

ดวงตาของหลี่กวนฉีวาววับด้วยประกายเย็นเยียบ ลุกขึ้นแล้วใช้ปลายเท้าเกี่ยวดาบยาวที่พื้น บิดกายเหวี่ยงเตะที่ด้ามดาบอย่างแรง!

ฟิ้ว!

ดาบยาวส่งเสียงแหวกอากาศ ภายใต้การหล่อเลี้ยงของปราณต้นกำเนิด ดาบยาวก็ทะลุผ่านร่างของถังอี้ในชั่วพริบตา

ตุบ!!

ถังอี้ซึ่งร่างกายถูกบั่นทอนด้วยสุราและกามารมณ์ล้มลงสิ้นแรงกับพื้น

หลี่กวนฉีหอบหายใจอยู่ครู่ใหญ่ จึงลุกขึ้นยืนที่หน้าประตูจวนตระกูลหลี่ แล้วตะโกนก้อง "ทุกคนหยุดมือเดี๋ยวนี้!!"

เสียงผสานกับปราณต้นกำเนิดสะท้านสะเทือนทุกดวงใจ!

หลี่กวนฉีชูป้ายหยกประจำตัวขึ้นสูงพลางเอ่ยเสียงทุ้ม "ข้าเป็นศิษย์จากยอดเขาเทียนเหลย สำนักกระบี่ต้าเซี่ย นามว่าหลี่กวนฉี!"

"ข้าได้รับคำสั่งจากสำนักให้มาสืบสาเหตุความวุ่นวายในราชสำนักเซวียนเทียน!"

"ถังฉงชิงในฐานะผู้ฝึกตนขอบเขตสร้างรากฐาน ละเมิดข้อห้ามของโลกแห่งการบำเพ็ญเซียนด้วยการแทรกแซงราชสำนักทางโลก บัดนี้ถูกประหารชีวิตแล้ว!"

"ตระกูลหลี่มีวีรบุรุษผู้จงรักภักดีมากมายนับไม่ถ้วน แต่กลับถูกคนชั่ววางแผนใส่ร้าย!"

"พวกเขาไม่มีความผิดแต่อย่างใด!"

กล่าวถึงตรงนี้ หลี่กวนฉีพลันหันกายมองไปยังม่านบังในราชรถมังกร แล้วเอ่ยเสียงเข้มว่า

"ฮ่องเต้คนปัจจุบันแห่งราชสำนัก จีฉงเยวียนคล้อยตามคำยุแยง แต่งตั้งผู้ฝึกตนเป็นราชครู ละเมิดต่อกฎ!"

"จากวันนี้ไป ให้สิ้นจากตำแหน่งฮ่องเต้ของเจ้า! ส่วนรายละเอียดอื่นๆ ให้ยึดตามสำนักกระบี่ต้าเซี่ยเป็นหลัก!"

ชายวัยกลางคนหน้าตาอิดโรยคนหนึ่งค่อยๆ เดินออกมาจากราชรถมังกร

เมื่อเห็นป้ายหยกยืนยันตัวตนในมือของหลี่กวนฉี เขาก็ค้อมคำนับอย่างสั่นเทาพลางกล่าวว่า

"จีฉงเยวียน น้อมรับบัญชาท่านเซียน..."

ภายในจวนตระกูลหลี่ หลี่เหรินและหลี่เซิ่นจือที่เต็มไปด้วยบาดแผลทั่วร่างต่างมีแววตาโล่งอกที่รอดพ้นจากเคราะห์ร้าย

ในที่สุดหลี่เซิ่นจือก็มองเห็นชัดเจนว่าคนในชุดขาวที่อยู่นอกประตูนั้นเป็นใคร

เมื่อนึกย้อนไปถึงการพบกันครั้งแรกที่หอบุปผาเมามาย เขาก็อดไม่ได้ที่จะพึมพำเบาๆ ว่า "หลี่กวนฉีหรือ..."

"ข้าหลี่เซิ่นจือ ติดค้างบุญคุณเจ้าอย่างใหญ่หลวงหนหนึ่ง!"