Storyteller Story ผจญภัยไร้ขีดจำกัด

ตอนที่หนึ่งร้อย  ก่อนบอกลา 10

ผมอึกอักและครุ่นคิดสักพักว่าจะบอกเรื่องราวเกี่ยวกับพี่โคแนนและตัวเขาอย่างไรแต่สายตาที่ดุดันที่เขาจ้องมาทำให้ผมชูมือสองข้าง

“บอกแล้วผมจะบอกเท่าที่บอกได้พอจะเข้าใจเรื่องโลกคู่ขนานตามที่ทางพวกนักปรั๙ยาว่าไว้ไหม?”

พี่โคแนนขมวดคิ้ว

“ทฤษฎีต่างโลกหรือพ่อมดอย่างเจ้าเก่งกาจขนาดข้ามความมืดรอบนอก Outer Darkและปีศาจที่อยู่ภายนอกนั้นได้หรือ?”

พี่โคแนนกล่าวถามอย่างสงสัยและอธิบายปีศาจที่อยู่นอกจักรวาลของเราและมิติของเราได้ดีทีเดียว

“ข้าไม่เก่งขนาดนั้นแต่มีอุปกรณ์เวทย์มนต์ที่ให้ข้าทำได้”

ผมตอบตามความสัตย์จริง

“และในโลกมิติของพวกเราท่านคือคนมีชื่อเสียงมีนักประพันธ์ กวีกล่าวถึงการผจญภัยของท่านเอาไว้บอกด้วยซ้ำว่าเจอวิญญาณของท่านยืนเฝ้าอยู่ข้างๆเวลาที่เขาเขียนเรื่องราวของท่านขึ้นมา”

พี่โคแนนกลับพยักหน้ารับ

“อืมข้าคงจ้องมองคนที่พยายามเขียนประวัติของข้าให้เขียนให้ถูกต้องอย่างนั้นล่ะ”

พี่โคแนนยอมรับได้ง่ายกว่าที่คิดเขาคือคนที่มองว่านักกวี นักประพันธ์ต่างๆทรงพลังกว่านักดาบอย่างเขา

ผู้คนจะลืมเลือนเขาไปในเวลาไม่นานแต่บทกลอนและบทกวีที่นักกวีและนักประพันธ์แต่งจะยังคงอยู่หลังจากที่พวกเขาเสียชีวิตไปแล้ว

หน้าที่ของเขามีหน้าที่แค่ทำให้นักประวัติศาสตร์เสมียนจดบันทึกเรื่องราวตามความเป้ฯจริง ส่วนการวิจารณ์การกระทำของเขาน่ะ ให้เป็นหน้าที่ของนักประวัติศาสตร์นักประพันธ์หรือนักกวีในยุคหลังที่เขาตายไปแล้วเถอะ

“เอาแบบสรุปคือท่านคือคนที่เป็นที่นิยมเอามากๆให้บัณฑิตหรือแม้แต่เจ้าชายยุคหลังก็ได้ศึกษาแต่ข้าพยายามจะไม่บอกท่านเกี่ยวกับเรื่องราวในอนาคตเพราะมันอาจจะเปลี่ยนแปลงอนาคตของท่านได้”

โคแนนยอดคนแดนเถื่อนลูบคางครุ่นคิด

“เจ้าทำถูกแล้ว ชีวิตข้าลิขิตด้วยสองมือและแรงของข้าเองไม่ต้องให้พ่อมดหรือนักทำนายต่างมิติมาบอกข้าว่าชะตาชีวิตของข้าจะเป็นอย่างไรต่อไป”

พี่โคแนนยอมรับเหตุผลที่ดูเหลือเชื่ออย่างว่าง่ายกว่าที่คิดมากๆสมกับเป็นคนที่เข้าคอร์สนั่งฟังบรรยายนักปราชญ์บรรยายเกี่ยวกับโลกและเวทย์ต่างๆหรือประวัติศาสตร์โบราณอยู่เสมอ