ชะตาฟ้าลิขิตสวรรค์

        “ฮ่าฮ่า หลานชายข้าไม่ธรรมดา แม้แต่แก่นแท้พลังเจ้าก็ฆ่าได้อย่างง่ายดายสมแล้วที่เป็นหลานของข้า” หนิงเทียนแผดเสียงหัวเราะกังวานผู้คนทั้งหลายต่างแปลกใจอะไรกันทำให้เสนาบดีผู้เฒ่าอารมณ์ดีถึงเพียงนี้

        องค์รัชทายาทและอี้อ๋องยังต้องแปลกพระทัยเร่งเสด็จมาเยือนที่กระโจมของเสนาบดีผู้เฒ่า

        “รายงานท่านเสนาบดี ฝ่าบาททั้งสองเสด็จมา” หนิงเทียนสับสน พวกเขามาทำไมกันแต่ก็ไม่ได้รั้งรอให้ผู้สูงศักดิ์ทั้งสองรออยู่ด้านนอก รีบออกไปรับเสด็จ

        “ทูลเชิญเสด็จเข้าประทับด้านในกระโจมของกระหม่อมก่อนเถิด”

        องค์รัชทายาทพยักหน้าเล็กน้อยแววตาบ่งบอกถึงความสงสัยแต่เมื่อเหลือบไปเห็นหนิงเฟยหลงจึงเข้าใจที่แท้หลานชายคนโปรดของท่านเสนาบดีก็กลับมาแล้วนี่เอง มิน่าเล่าถึงอารมณ์ดีได้

        อี้อ๋องตามเสด็จเข้าด้านใน เนื่องจากในกระโจมมีที่นั่งไม่มากมีเพียงพอแค่องค์รัชทายาทและอี้อ๋องเท่านั้น หนิงเทียน และหลาน ๆ จึงต้องยืน

        “ฝ่าบาทมากระโจมของกระหม่อมด้วยเหตุใดหรือ ?” หนิงเทียนเริ่มเปิดปาก

        องค์รัชทายาทหัวเราะขึ้น แล้วเอ่ยตอบ “นั่นเป็นเพราะเสียงหัวเราะอันชื่นบานของท่านอย่างไรเล่าเราเพียงมาดูว่าท่านมีความสุขด้วยเหตุอันใดก็เท่านั้น”

        “หากเป็นเช่นนั้นกระหม่อมต้องขอประทานอภัย พอดีว่าหลาน ๆกลับมาจึงมีความสุขมากไปหน่อย ฮ่าฮ่า” หนิงเทียนยังคงอารมณ์ดี ระหว่างองค์รัชทายาทและหนิงเทียนความเกรงใจนั้นแทบไม่จำเป็น แต่ก็ต้องไว้ซึ่งมารยาทบางส่วน

        “ตั้งแต่มาถึงหน้ากระโจมข้าเราเองก็พอเดาได้”องค์รัชทายาทสังเกตว่าชายหนุ่มนั้นดูเปลี่ยนไปกว่าก่อนเก่าดูระดับพลังที่ปลดปล่อยออกมานั้นสูงขึ้น แม้กระทั่งอี้อ๋องยังเทียบมิได้ก็เกิดความประหลาดใจเล็กน้อย

        แต่ใช่ว่าที่สัมผัสได้จะคือเรื่องจริงนั่นเป็นเพียงผลจากเคล็ดวิชาบางอย่างที่เปลี่ยนแปลงระดับลมปราณเท่านั้นที่องค์รัชทายาทเห็นคือ กำเนิดพลังขั้นเจ็ด แต่ที่จริงแล้วชายหนุ่มอยู่ขั้นเก้าเตรียมฝ่าสู่ระดับแก่นแท้พลังแล้ว

        สายตาขององค์รัชทายาทไม่ได้หยุดเพียงแค่นั้นเขายังเห็นหญิงสาวสองคนด้านหลังของชายหนุ่มหนิงเทียนสังเกตได้จึงเอ่ยขึ้นตอบแทนความสงสัย “ฝ่าบาทหญิงสาวทั้งสองนั้นคนนึงคือหลานสาวของกระหม่อมนาม ‘อันอัน’ อีกคนคือคนรักของหลานชายกระหม่อม นาม‘หลี่ฮุ่ยหลัน’ เป็นหลานสาวของจ้าวหอโอสถแห่งสำนักยุทธ์หลวง

        ทันทีที่กล่าวจบใบหน้าของหลี่ฮุ่ยหลันก็พลันแดงระเรื่อหนิงเฟยหลงก็อึ้งตะลึงไม่แพ้กัน ไม่คิดว่าปู่ของเขาจะจับคู่เข้าให้เสียแล้ว

        หนิงเฟยหลงรู้สึกอึดอัดเล็กน้อยจึงกระแอมไอเล็กน้อยเยว่หวงจ้องมองสหายสนิทด้วยสายตาที่มีเลศนัย หนิงเฟยหลงแทบจะตะโกนออกไป “ไม่ใช่อย่างที่เจ้าคิดนะ!” แต่ก็ทำได้เพียงกลืนคำพูดนั้นลงไป

        แล้วก็พลางขบคิดเรื่องไร้สาระขึ้น“หากข้ากับศิษย์พี่หญิงมีความสัมพันธ์แบบนั้นไม่ใช่ว่าคงต้องถูกกดขี่อย่างงั้นหรือ? ไม่ได้ ๆ ข้าไม่มีทางตกหลุมรักศิษย์พี่หญิงและไม่มีทางให้ท่านปู่จัดการเรื่องราวพวกนี้เอง” ชายหนุ่มตัดสินใจอย่างเด็ดขาดทว่าคำกล่าวของรัชทายาทดั่งสายอัสนีบาตรฟาดลงกลางดวงใจน้อย ๆ ของเขา

        “เช่นนั้นข้าจะพระราชทานการหมั้นให้เอง ท่านเห็นว่าอย่างไร ?”

        “!!!!!!!!”หนิงเฟยหลงกลืนน้ำลายอย่างฝืดเคือง แววตาดูสิ้นหวัง

        ทว่าหนิงเทียนกลับดูอารมณ์ดียิ่ง “เช่นนั้นกระหม่อมคงต้องซาบซึ้งในพระมหากรุณาธิคุณของพระองค์แล้ว”ใบหน้าของหนิงเฟยหลงก็เหยเกโดยพลัน

        “จบสิ้นแล้ว...” น้ำตาชายหนุ่มแทบจะไหล

        องค์รัชทายาทหันมามองชายหนุ่มแวบหนึ่ง แล้วหัวเราะเล็กน้อยจากนั้นก็กล่าวอย่างขำขัน “ดีแล้ว สงสัยว่าท่านต้องซาบซึ้งเราให้มากหน่อยดูหน้าหลานชายของท่านสิ”

        “ฮ่าฮ่าฮ่า...” ทุกคนพากันหัวเราะ เว้นแต่หนิงเฟยหลงที่แทบคลั่งกับสาวน้อยหน้าแดงอย่างศิษย์พี่หญิงของเขา

        “ให้ตายเถอะท่านจะยืนเงียบสงบเสงี่ยมอยู่ทำไม ?กล่าวปฏิเสธไปก็สิ้นเรื่องทำไมต้องเงียบด้วยเล่า ? ก่อนหน้านี้ก็เห็นท่าทีรังเกียจของท่านอยู่เลยตอนนี้จะมาทำเป็นไม่รู้ร้อนไม่รู้หนาวไม่ได้นะ !” ชายหนุ่มแทบอยากจะร้องไห้

        หลังจากการพูดคุยนี้จบลง ความตึงเครียดก็มาเยือน

        “รายงาน ! องค์ชายสี่ยกพลหนึ่งแสนออกจากพระนครมุ่งตรงมายังค่ายแล้วพะยะค่ะ”

        “!!!!!!” ไม่คิดว่าจะเร็วเช่นนี้จริงอยู่ที่เปิดรับกองทหารอาสาแต่ว่าการฝึกซ้อมยังไม่สมบูรณ์มีทหารใหม่เพียงสองหมื่นทั้งกองทัพจากทางใต้ก็ยังมาไม่ถึงรวมทั้งทหารเก่าและใหม่ในยามนี้ก็มีเพียงห้าหมื่นคนเท่านั้น เป็นรองอีกฝ่ายสองเท่า

        “เรียกระดมทหารประจำการประตูหอรบให้เรียบร้อย !” องค์รัชทายาทแสดงบทบาทจอมทัพได้อย่างเหมาะสม

        “รับพระบัญชา” ทหารนายนั้นก็ออกไปแจ้งความทันที

        หนิงเทียนหมดอารมณ์ขัน ตระกูลถูบังอาจมาทำลายความสุขของข้าพวกเจ้าจะต้องเจอกับฝ่ามือคู่นี้ !

        ทุกคนได้ถูกย้ายจากกระโจมหนิงเทียนไปยังเชิงเทินทั้งหมดไม่เว้นแม้แต่หนิงเฟยหลง เขาต้องไปในฐานะผู้บัญชาการกองทัพโลหิตทมิฬแต่ถึงอย่างนั้นกองทัพของเขาก็ยังไม่ได้มารวมกลุ่มกับกองทัพขององค์รัชทายาทเลยแม้แต่ตัวของเขาเองก็ยังไม่รู้ว่ากองทัพโลหิตทมิฬยามนี้อยู่ที่ใด ?

        ...

        ไม่ถึงครึ่งชั่วยามกองทัพนับแสนขององค์ชายสี่ก็มาเยือน ธงชูเชิดพลิ้วไสว ทหารเกราะเหล็กพยัคฆ์ผู้น่าเกรงขามยืนยงหอกและโล่กระทบกันเป็นจังหวะปลุกเร้าอารมณ์ให้ฮึกเหิม

        องค์ชายสี่เสด็จประทับอยู่บนอาชากลางทหารกล้านับแสนสวมเกราะทองเด่นเป็นสง่า ด้านข้างทางขวาเป็นชายชราสวมเกราะทองเช่นกันคงมิใช่ใครนอกจากถูซุยเสนาบดีกรมขุนนาง ด้านซ้ายนั้นเป็นชายวัยกลางคนรูปร่างผอมบางถือพัดโบกไปมา หน้าหน้านั้นเป็นยอดแม่ทัพ ผู้บัญชาการกองทัพรักษาพระนคร นาม ‘ซือไฉ’

        หน้าเหล่าทหารหาญทั้งหลายยังมีชายผู้หนึ่งขี่อาชาสีโลหิตนำขบวนทัพพยัคฆ์อยู่ ชายผู้นี้หนิงเฟยหลงเองก็รู้จัก เขาคือ รองผู้บัญชาการ ‘จูหยวน’ หลังจากที่ผู้บัญชาการทัพพยัคฆ์ตายไปก็ยังไม่มีการแต่งตั้งผู้บัญชาการคนใหม่ จูหยวนจึงทำหน้าที่รักษาการไปชั่วคราวก่อน

        จูหยวนในวันนี้ต่างจากมันนั้นดวงตาของเขาดูมืดทะมึน ไม่มีใครรู้ว่าเขากำลังคิดสิ่งใดอยู่

        เยว่หมิงชูกระบี่ขึ้น เสียงกลองดังขึ้นจูหยวนชูทวนทหารเกราะหนักแนวหน้าจู่โจมทันที !

        ทหารเกราะเบาแทรกแถวขึ้นไปบันไดที่ถูกทำไว้ ถูกนำไปพาดกำแพงค่ายทว่าไหนเลยฝั่งนี้จะยอม

        ห่าฝนธนู นับหมื่นพุ่งทะลุเกราะเหล็กคร่าชีวิตได้หลายพันนาย

        “วิเศษหากเป็นเช่นนี้ต่อไป ต่อให้มีหลายแสนนายเห็นทีจะมาเหยียบหน้าค่ายนี้ไม่ได้”ขุนนางบุ๋นผู้หนึ่งกล่าวขึ้น

        “อย่าได้ประมาทไป อีกฝ่ายนั้นคงไม่มีเขี้ยวเล็บเพียงเท่านี้ทหารส่วนหน้าพึ่งเข้าตีเท่านั้น ยอดฝีมือระดับขุนพล แม่ทัพยังไม่เริ่มลงมือสถานการณ์ย่อมพลิกผันได้เสมอ” หนิงเทียนกล่าวกำชับไม่ให้ทุกคนประมาท

        แล้วก็เป็นจริงอย่างที่ว่า ทหารที่แข็งแกร่งของกองทัพเริ่มออกมาลูกศรพวกนั้นไร้ผล การปัดป้องเป็นไปได้อย่างง่ายดายสีหน้าทุกคนเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด

        ต้านไว้ได้ไม่ถึงหนึ่งเค่อ (15 นาที)กองทัพองค์ชายสี่ก็เข้าประชิดกำแพงได้สำเร็จ บันได้ถูกพาดขึ้น ประตูค่ายกำลังถูกเครื่องกระทุ้ง

        ทหารพยัคฆ์ขึ้นปีกค่าย ฆ่าสังหารทหารบนเชิงเทินไปเสียหลายคนด้วยส่วนหนึ่งเป็นทหารใหม่ไม่อาจต้านทานได้ พากันแตกพ่ายถอยร่นไปเรื่อย ๆจนทหารพยัคฆ์เกือบจะยึดกำแพงค่ายได้ทั้งหมด

        ทว่าไหนเลยยอดฝีมือในค่ายจะอยู่เฉย พวกเขาเริ่มลงมือทหารหาญของกองทัพองค์ชายสี่ตายลงอย่างรวดเร็ว ต่อหน้าทหารธรรมดา ทหารพยัคฆ์ดุจยมทูตคร่าชีวิตแต่ต่อน้าผู้ฝึกยุทธ์ที่แท้ พวกเขาก็เป็นแค่มดปลวกเท่านั้น !

        เมื่อยอดฝีมือฝ่ายองค์รัชทายาทลงมือแล้ว ฝ่าองค์ชายสี่ก็ไม่อาจรั้งรอต่อได้ผู้ฝึกยุทธ์กำเนิดพลังหลายคนทะยานร่างขึ้นบนเชิงเทินทันที ผู้ฝึกยุทธ์กำเนิดพลังทั้งสองฝ่ายเข้าห้ำหั่นกันแต่ยอดฝีมือแก่นแท้พลังนั้นเพียงยืนมองสถานการณ์

        หนิงเฟยหลงเองก้เริ่มลงมือแล้วเขามุ่งไปยังกำแพงทิศตะวันออกที่กำลังจะแตกพ่าย เขาตั้งใจจะประจำการอยู่ที่นั่นโดยมีหนิงอันอันตามติดมา ส่วนหลี่ฮุ่ยหลันยังประจำอยู่อารักขาองค์รัชทายาท

        พอมาถึงก็เห็นทหารพยัคฆ์กำลังเข่นฆ่าทหารฝั่งตนอยู่ ทหารอาสาพากันหนีตายงานทุกอย่างตกเป็นภาระของทหารพยัคฆ์ที่เข้าร่วมกับองค์รัชทายาทในทันที หนิงอันอันลงไม่อาจมองทหารฝั่งตนล้มตายได้อีกหญิงสาวจึงลงมือเป็นคนแรก กระบี่สายลมถูกกวัดแกว่งเพียงพริบตาทหารพยัคฆ์ที่อยู่โดยรอบก็ร่วงหล่นไปนับสิบ

        ผู้ฝึกยุทธ์ห้าคนกระโดดขึ้นบนกำแพง ฟาดฟันอาวุธประหัตประหารหญิงสาว

        หนิงอันอันไม่อาจต้านทานคนทั้งห้าได้คนทั้งห้าล้วนอยู่ระดับกำเนิดพลังขั้นเจ็ดขึ้นไปทั้งสิ้น หนิงอันอันหาใช่คู่มือได้แต่เลือกถอยออกมา เมื่อเห็นว่าทั้งห้าตึงมือหญิงสาวแล้ว หนิงเฟยหลงจึงต้องลงมือ

        ฟึบ

        คนทั้งห้าเพียงรู้สึกว่าสายลมวูบวาบอยู่ชั่วขณะจากนั้นตนเองก็รู้สึกเจ็บปวด ก่อนที่จะทรงตัวไม่อยู่และลาลับไปอย่างง่ายดายราวกับว่าพวกเขาแค่เดินผ่านสายลมธรรมดา ๆ แล้วสำลักลมนั้นตาย แต่มันเป็นไปได้ด้วยหรือ? นั่นย่อมเป็นไปไม่ได้

        อันที่จริงพวกเขาก็แค่ถูกชายหนุ่มจับหักคอก็เท่านั้น สำหรับชายหนุ่มแล้วทั้งห้าคนนี้ แทบไม่มีความจำเป็นให้ต้องลงมืออีกต่อไป เป็นการใช้มีดฆ่าโคมาหั่นผักโดยแท้

        ทหารพยัคฆ์ไม่รู้ว่าเกิดสิ่งใดขึ้นเพียงพริบตาสถานการณ์ก็เปลี่ยนไปผู้ฝึกยุทธ์ทั้งห้าตายสิ้นแต่ใช่ว่ากองทัพองค์ชายสี่จะมีผู้ฝึกยุทธ์เพียงเท่านี้ผู้ฝึกยุทธ์กำเนิดพลังมีมากมาย ไหนเลยจะมีเพียงห้ารอไม่นานผู้ฝึกยุทธ์ก็ขึ้นมาใหม่อีกตราบใดที่ทหารไม่หยุดโจมตีผู้ฝึกยุทธ์เหล่านี้ก็จะปรากฏตัวมาเรื่อย ๆ

        ...

        ระหว่างสถานการณ์ที่ตึงเครียดนั้น จู่ ๆก็มีกองทัพหนึ่งพุ่งตรงมาจากตะวันตกดูท่าแล้วมีทหารไม่ต่ำกว่าหมื่นนาย ไม่รู้ว่าเป็นมิตรหรือศัตรูสองฝ่ายมองดูกองทัพนั้นด้วยความตรึงเครียด !