ราชันย์จอมเวทย์ชิงหลง

หลังจากที่เกิดเรื่องต่างๆในวันนี้ เจ้าสำนักหยางเจียนจื่อก็ได้ตัดสินใจที่ส่งชิงหลงเป็นตัวแทนสำนักเพลิงตะวัน ถ้าให้พูดถึงคุณสมบัติเขาล่ะก็ บอกได้คำเดียว ปีศาจ แม้แต่ผู้ที่มีพลังปราณระดับจักรพรรดิยังยอมเอ่ยยอมแพ้ แล้วจะมีใครในอาณาจักรนี้ สู้เขาได้ เจ้าสำนักหยางเจียนจื่อคิดว่าปีนี้คงมีอะไรสนุกๆดูแน่นอน จนอดใจไม่ไหว อยากจะให้ถึงงานประลองระหว่างสำนักเร็วๆ"ท่านเจ้าสำนักจะให้ผู้เยาว์เป็นตัวแทนร่วมงานประลองระหว่างสำนักอย่างนั้นหรือ ขอรับ""ใช่แล้ว ถือว่าช่วยคนแก่อย่างอาจารย์ข้าก็แล้วกัน ท่านจะได้นอนตาหลับซะที""ข้ายังไม่ตาย อย่ามาแช่งข้า ลูกศิษย์เวร"ฮ่าๆฮ่าๆ "ไม่ใช่ว่าก่อนหน้านี้ท่านก็เกือบจะหัวใจวายตายไปแล้วหรอกรึ" "นั่นมันคนละเรื่องกับเรื่องนี้ เจ้าเองก็เกือบเป็นผีเหมือนกันไม่ใช่รึไง"ศิษย์กับอาจารย์ทะเลาะอย่างกับเด็กจนชิงหลงส่ายหัวไปมา ก่อนจะกล่าวว่า"พวกท่านทั้งสองหยุดทะเลาะกันก่อนได้ไหม ข้ากำลังเครียดอยู่นะ""หืม...แค่เข้าร่วมงานประลองทำให้เจ้าเครียดขนาดนี้เลยรึ""มันจะเป็นแบบนั้นไปได้ยังไงกันล่ะ ท่านเจ้าสำนัก พอดีข้ามีปัญหาเกี่ยวกับสมุนไพรที่จะใช้สกัดเม็ดยาต่างหาก""เจ้าก็ไปซื้อซะสิ มันจะไปยากอะไร" "มันก็ใช่ แต่ปัญหาคือ ข้าต้องเดินทางไปหลายวัน กลัวจะมาไม่ทันงานประลองสำนักต่างหาก""เจ้ากังวลเรื่องนี่เองรึ ยังมีเวลาอีก 3 เดือน ถึงจะมีการจัดงานประลองระหว่างสำนักขึ้น เจ้ากลับมาทันอยู่แล้ว กว่าแต่ละสำนักจะคัดเลือกตัวแทนศิษย์ได้ก็ต้องใช้เวลา" "อย่างนี้นี่เอง ผู้เยาว์นึกว่าจะเริ่มไม่กี่วันนี้ซะอีก" ชิงหลงโล่งใจก่อนจะกล่าวลาทั้งสองคน "งั้นผู้เยาว์ขอตัวกลับไปที่เมืองหลวงต้าหลัวก่อน มีบางอย่างต้องกับไปทำอีกอย่างข้ามาหลายวัน ท่านพ่อท่านแม่คงเป็นห่วงผู้เยาว์ไม่น้อย" ท่านผู้เฒ่าเห็นชิงหลงไม่มีหยกสื่อสาร จึงได้มอบให้ 1 ชิ้น และบอกว่า"ข้าจะมอบหยกสื่อสารไว้ให้เจ้าก็แล้วกัน มันอาจจะช่วยเจ้าได้ยามจำเป็น""ขอบคุณ ขอรับท่านผู้เฒ่า""โห้! ทีข้ายังไม่เคยได้ซักชิ้นตั้งแต่ที่เป็นศิษย์อาจารย์กันมา ท่านไม่ลำเอียงเกินไปหน่อยหรอ""เหอะ เจ้าก็ได้ตำแหน่งเจ้าสำนักไปแล้วไม่ใช่รึไง ยังจะเอาอะไรอีก""เอ่อ..นั่นท่านยัดเยียดให้ข้าไม่ใช่รึไง แถมยังขู่ข้าอีกว่าถ้าไม่รับตำแหน่งเจ้าสำนักจะตัดขาดศิษย์อาจารย์กับข้า ข้าเลยต้องยอมรับ""หืม...เคยมีเรื่องแบบนี้ด้วยรึ ข้าจำไม่เห็นได้เลย"เมื่อได้ยินสิ่งที่อาจารย์ตอบกลับมา ทำให้หยางเจียนจื่อด่าทออาจารย์เขาในใจ "จิ้งจอกเฒ่าเจ้าเล่ห์เอ๊ย ข้าต้องเอาคืนให้ได้" จากนั้นเจ้าสำนักหยางเจียนจื่อก็เลิกเถียงกับอาจารย์ของเขาก่อนจะมองไปที่ชิงหลงแล้วกล่าวว่า "เจ้าจะเดินทางตอนนี้เลยอย่างนั้นหรอ""ใช่แล้ว ขอรับ" "จะให้ข้าเตรียมม้าให้เจ้ารึเปล่าจะได้เดินทางเร็วยิ่งขึ้น""ไม่เป็นไรท่านเจ้าสำนัก ผู้เยาว์ใช้เวลาไม่นานก็ถึงแล้ว เร็วกว่าม้าของท่านหลายพันเท่า""หาาา...ข้ารู้ว่าเจ้ามีทักษะเคลื่อนที่ได้รวดเร็ว แต่มันก็ยังใช้เวลาหลายวันอยู่ดี" ชิงหลงยิ้มให้ทั้งสองก่อนสร้างประตูวาปขึ้นมา ครืนน!! ตึง!!! ปรากฎประตูวาปขึ้น ศิษย์กับอาจารย์ก็เหลียวหันไปมอง เมื่อเห็นประตูวาปก็ทำหน้าตาเฉยๆไม่ตกใจเลยซักนิด "รู้สึกว่าท่านทั้งสองจะชินแล้วสินะ" ฮ่าๆฮ่าๆ ชิงหลงพูดก่อนจะหัวเราะออกมา"ข้าเองก็ดีใจที่ไม่อายุสั้น เมื่อเจอกับเจ้าแล้วล่ะ" ท่านผู้เฒ่ากล่าวเนิบๆออกไป"ฮ่าๆฮ่าๆ ไว้พบกันใหม่ ขอรับ ท่านผู้เฒ่า ท่านเจ้าสำนัก""ขอให้เจ้าโชคดี" ทั้งสองกล่าวอวยพรออกมา"ถ้าอย่างนั้นผู้เยาว์ขอตัวลา" เมื่อกล่าวลาจบก็ก้าวเดินเข้าไปก่อนจะไปโผล่ที่ตำหนักส่วนตัวของพระราชาเหยียนต้าจื่อ ก็ได้ยินเสียงกล่าวทักทายต้อนรับทันทีเมื่อมาถึง"กลับมาแล้วอย่างนั้นรึ เป็นยังไงบ้างล่ะ""คารวะท่านพ่อตา มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นระหว่างที่ผู้เยาว์ไม่อยู่บ้างรึเปล่า""ก็สงบดี ไม่มีอะไรต้องห่วง เหล่าแม่ทัพก็ขยันกันกว่าเดิม คงเพราะสัตว์อสูรบุกในตอนนั้น ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลง""อืม..ก็คงต้องเป็นอย่างนั้น แล้วตอนนี้ฉื่อชิงอยู่ที่ไหน ท่านพอจะทราบรึเปล่า""อ๋อ นางเดินทางไปเมืองหมอกนภากับบิดามารดาเจ้าน่ะ ข้าก็ไม่ค่อยรู้หรอกนะ ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่หลังจากที่นางกลับมาข้าก็ตกใจอย่างมากที่ระดับพลังของนางเพิ่มขึ้น มีอะไรเกิดขึ้นเจ้าพอจะรู้รึเปล่า"ชิงหลงแปลกใจที่นางไม่ได้บอกเรื่องราวแก่บิดาของตน จึงตอบไปว่า"ผู้เยาว์นึกว่าฉื่อชิงจะบอกท่านแล้วซะอีก" พระราชาส่ายหน้าไปมาเพื่อสื่อว่าเขาไม่รู้อะไรเลย"คงเพราะเม็ดยาสีทองที่ผู้เยาว์มอบให้"หืม...เม็ดยาสีทอง?" พระราชาทำหน้าสัยก่อนจะถามเกี่ยวกับเม็ดยาสีทองที่ชิงหลงกล่าวออกมาเมื่อครู่"เม็ดยาสีทองที่เจ้าว่ามา ข้าไม่เคยได้ยินมันมาก่อน เจ้าไปได้มันมาจากไหนรึ""เอ่อ..มันเป็นเม็ดยาที่ผู้เยาวฺสกัดมันขึ้นมาเอง ถ้ายังไงผู้เยาว์จะเอามาให้ท่านได้ชม หลังจากที่กลับมาจากเยี่ยมพ่อแม่ผู้เยาว์แล้ว""ตกลง ข้าจะรอชมเม็ดยาที่เจ้าว่าก็แล้วกัน"ชิงหลงเปิดประตูวาปขึ้นมา ก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปแล้วโผล่ออกมาที่กลางห้องโถงคฤหาสน์ตระกูลชิง แต่กลับไม่พบใครเลย"หืม..ไปไหนกันหมด?""เย้ๆพี่ชายกลับมาแล้ว" เสียงเด็กน้อยเสียงใสร้องตะโกนวิ่งออกมาจากทางเดินเชื่อมกับห้องโถงนี้"ว่าไง จื่อหลิง เจ้ายังซนเหมือนเดิมรึเปล่า" "หนูไม่ดื้อซะหน่อย พี่ชายไม่มีของฝากจื่อหลิงบ้างหรอ" เมื่อได้ยินชิงหลงไม่รู้จะตอบว่ายังไงจึงหยิบเครื่องประดับที่อยู่ในแหวนมิติออกมา"พี่ชายมีเครื่องประดับมาฝาก เลือกอันที่ชอบได้เลย" ชิงหลงยกมือลูบหัวจื่อหลิงด้วยความเอ็นดู เด็กน้อยจื่อหลิงทกตาโตลุกวาวเมื่อเห็นประดับสวยๆตรงหน้า ก็ยิ้มออกมาด้วยความดีใจ หยิบยกประดับ จี้ห้อยคอ แหวน กำไล ปิ่นปักผม ขึ้นมาดูสลับกันไปมาเพราะเลือกไม่ถูกว่าจะเอาอันไหน"พี่ชายหนูเอาสองอย่างได้รึเปล่า ""ได้สิ พี่ชายมีอีกเยอะ เลือกกี่ชิ้นก็ได้""จริงนะ งั้นหนูเอา ชิ้นนี้ ชิ้นนี้และก็ชิ้นนี้ ก็แล้วกัน" เมื่อได้ของตามที่ต้องการแล้วเด็กน้อยจื่อหลิงก็ทำการสวมใส่ประดับที่ได้เลือกมาทันที สิ่งที่เด็กน้อยจื่อหลิงเลือกก็คือ จี้ห้อยคอ แหวนและกำไล เมื่อสวมใส่ประดับทั้งสามทำให้ดูน่ารักน่าชังยิ่งขึ้น ชิงหลงอดยิ้มไม่ได้ที่เด็กน้อยจื่อหลิงมีความสุข"นี่จื่อหลิงหนูรู้ไหมทุกคนไปไหนหมด" "อยู่ที่ห้องครัวกำลังทำอาหารอยู่ เจ้าค่ะ"งั้นเราไปที่ห้องครัวกันดีกว่า ชิงหลงจูงมือหนูน้อยจื่อหลิงเดินไปที่ห้องครัว เมื่อมาถึงก็พบท่านแม่และฉื่อชิงกำลังฝึกทำอาหารอยู่ มีหนูน้อยเหมยลี่กับหลิวอี้กำลังนั่งดูอยู่ใกล้ๆ เมื่อหนูน้อยทั้งสองเห็นพี่ชายมาก็วิ่งเข้ามาหาก่อนจะเห็นประดับที่หนูน้อยจื่อหลิงใส่อยู่ก็หันหน้าไปทางชิงหลงทันที "พี่ช่ายหนูก็อยากได้เหมือนกัน เจ้าค่ะ หนูก็อยากได้เจ้าค่ะ"หนูน้อยทั้งสองส่งสายตาออดอ้อนไปที่ชิงหลง ชิงหลงเห็นความน่ารักออดอ้อนของสายตาหนูน้อยทั้งสองก็อดไม่ได้ที่จะนำมือไปลูบหัว ก่อนจะหยิบหีบใส่ประดับออกมา ให้หนูน้อยทั้งสองได้เลือกของที่ตนเองชอบ"เย้ๆพี่ชายให้ของฝากล่ะ"หลังจากที่ชิงหลงนำของฝากให้หนูน้อยทั้งสองแล้ว ก็เดินไปหาท่านแม่ของเขาก่อนจะกล่าวคำทักทายท่านแม่กับฉื่อชิงออกไป"ลูกกลับมาแล้วท่านแม่ ข้ากลับมาแล้วนะ ฉื่อชิง คงสบายดีกันทุกคน""ข้าดีใจที่เจ้าปลอดภับกลับมา ชิงหลง ""แน่นอนอยู่แล้ว ไม่มีใครทำอะไรข้าได้อยู่แล้ว" ชิงหลงกล่าวอย่างมั่นใจ"เอาไว้ค่อยคุยกันทีหลัง ลูกไปนั่งรอที่โต๊ะก่อน อาหารใกล้จะเสร็จแล้วล่ะ" "ได้ขอรับ ท่านแม่"ชิงหลงเดินไปนั่งที่โต๊ะอาหารกับเหล่าหนูน้อยแสนซนที่กำลังอวดประดับที่ตนใส่อยู่ กลิ่นหอมของอาหารลอยฟุ้งไปทั่วอากาศ ทำให้ชิงหลงอดที่จะกลืนน้ำลายไม่ได้ กลิ่นอาหารช่างหอมดีจริงๆขณะที่ชิงหลงกำลังเพลิดเพลินอยู่กับกลิ่นหอมของอาหารอยู่นั้น ก็มีแสงเกิดขึ้นที่ตราพันธะสัญญา ก่อนจะปรากฎตัวของสุดยอดนักกินออกมานั่งบนโต๊ะที่ด้านหน้าของชิงหลง ก่อนจะได้ยินเสียง จ๊อกๆ จ๊อกๆ ดังออกมา ชิงหลงสะดุ้งลืมตาขึ้นมา ก่อนจะมองเห็นเด็กน้อยน่ารักนั่งเอามือลูบท้อง น้ำลายไหล ก่อนจะพูดกับชิงหลงว่า"หิวแล้ว หาอะไรให้กินหน่อย"ชิงหลงไม่รู้จะตอบกลับไปยังไง เมื่อนึกถึงเม็ดยาของเขาที่ถูกเขมือบไปก็ยิ่งทำให้เขาปวดใจขึ้นมาทันที "เจ้าพึ่งจะกินไปไม่ใช่หรอ เม็ดยาพวกนั้นมันตั้ง 500 เม็ดเลยนะ กระเพาะอาหารเจ้ามันย่อยไปด้วยระหว่างที่กินรึไงกัน""ไม่รู้ ข้าหิวแล้ว หาอะไรให้กินหน่อย""เม็ดยาข้าหมดแล้ว เจ้ากินอาหารของมนุษย์ได้รึเปล่า " เด็กน้อยพยักหน้า"งั้นรอก่อนละกัน เดี๋ยวจะไปบอกให้ทำเพิ่มให้เจ้าอีกที" ชิงหลงเดินไปหาท่านแม่ของเขาก่อนจะเอ่ยว่า "ท่านแม่ฝากทำอาหารเผื่อ เด็กน้อยที่นั่งบนโต๊ะนั่นด้วยนะ ขอรับ""หืม...เด็กคนไหนกันล่ะ ไม่ใช่ว่ามีแค่สามคนเองหรอ" เมื่อกล่าวเสร็จก็หันไปที่โต๊ะอาหารทันที ก่อนจะจ้องมองเด็กน้อยที่นั่งอยู่ไม่กระพริบตา ก่อนร้องตะโกนออกมาว่า"นี่ลูก!! ทำไมเด็กน้อยคนนั่นถึงมีปีกที่หลังกันล่ะ ช่วยอธิบายให้แม่ฟังหน่อยได้ไหม"

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 38 กลับบ้าน

คล้ายกับเรื่องราชันย์จอมเวทย์ชิงหลง ที่คุณอ่าน

ราชันย์จอมเวทย์ชิงหลง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 38 กลับบ้าน

คล้ายกับเรื่องราชันย์จอมเวทย์ชิงหลง ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้