เมื่อผมกลายเป็น NPC ในเกมสจอมยุทธ์

        บทที่ 46 

        ห้องเก็บของ

        เสียงอันแปลกประหลาดดังขึ้นบริเวณตำหนักด้านหลังภายในขอบเขตของตำหนักบูรพาภายในตำหนักแห่งนี้เต็มไปด้วยความเงียบสงัดจนหน้าแปลกประหลาดหลังจากที่หวงหมิงเดินทางกลับมา

        เมื่อเดินทางกลับมาได้ยินเสียงแปลกประหลาดบริเวณด้านหลังจึงทำการเดินไปดูอย่างรวดเร็ว

        เมื่อเดินทางมาถึงต้นตอของเสียงให้มันดังขึ้นเขาจึงจำได้ว่าภายในสถานที่แห่งนี้มันคือตำหนักบริเวณด้านหลังที่เอาไว้เก็บของหลายหลายอย่าง

        ไม่มีคนใช้งานภายในสถานที่อย่างนี้มันกลายเป็นสถานที่เก็บของที่ไม่ได้ใช้ภายในตำหนักแต่ว่าจากที่มองเห็นบริเวณด้านล่างมันมีประตูที่เปิดเอาไว้

        หลังจากที่มาอยู่ภายในร่างกายนี้เค้าก็ทำความเข้าใจกับตำหนักบูรพาแห่งนี้มามากพอสมควร

        บริเวณเรือนด้านหลังของตำหนักที่เป็นสถานที่เก็บของมันแทบจะไม่มีนางกำนัลหรือว่าบ่าวไพร่ผู้ใดที่เข้ามาใช้ภายในสถานที่แห่งนี้เลย

        เพราะแบบนั้นในตอนนี้มันจึงเป็นเรื่องที่น่าแปลกประหลาดที่บริเวณด้านหน้าประตูมันเปิดเอาไว้หวงหมิงจึงแสดงใบหน้าสงสัยเขาขมวดคิ้วทั้งสองข้างเข้าหากันก่อนที่จะสาวเท้าก้าวเดินเข้าไปบริเวณด้านไหนนั้น

        เขาทำการก้าวเดินเข้าไปบริเวณนั้นเพื่อไปดูว่าบริเวณด้านไหนมันเกิดอะไรขึ้นเมื่อทำการต้องเดินเข้าไปดวงตาชะโงกมองดูจากทางประตูด้านหน้า

        เมื่อเขาทำการใช้ดวงตาของตนเองชะโงกเข้าไปมองบริเวณด้านในดวงตาทั้งสองข้างเบิกความขึ้นสิ่งที่พบเห็นคือร่างเงาของคนผู้หนึ่งที่ขยับอยู่ภายในนั้น

        หวงหมิงมองเห็นไม่ชัดเจนนักเพราะว่าภายในห้องแห่งนี้มันเป็นห้องที่มีขนาดใหญ่แถมหน้าต่างทุกบานก็ถูกปิดเอาไว้อย่างแน่นหนา

         มันเลยทำให้เห็นบริเวณด้านในไม่ชัดเจนมากนักไม่รู้ว่าบริเวณด้านในคนผู้นั้นเป็นผู้ใดแถมยังมองไม่เห็นด้วยซ้ำว่ามันกำลังค้นหาอะไรอยู่

        มีสิ่งเดียวที่สามารถยืนยันได้ก็คือมันกำลังค้นหาของภายในสถานที่แห่งนี้ดูเหมือนว่าจะเป็นของสำคัญเป็นอย่างมากด้วยเพราะว่ามันทำการค้นหาอย่างสุดกำลัง

        คนผู้นั้นเร่งมืออย่างเต็มแรงราวกับว่ามันกำลังแข่งกับเวลาหวงหมิงตัดสินใจก้าวเท้าเข้าไปภายในสถานที่แห่งนั้น

        เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากบริเวณด้านหลังผู้ที่อยู่บริเวณด้านหน้าผงะมันหันกลับมามองด้านหลังอย่างรวดเร็วเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้านั้น

        ดวงตาของมันหันกลับมามองบริเวณด้านหลังอย่างรวดเร็วหวงหมิงเค้าใช้ฝ่ามือของตนเองสะบัดไปหนึ่งครั้ง

        ลมปราณแผ่ซ่านออกจากฝ่ามือกระแทกเข้าที่หน้าต่างทุกบานภายในสถานที่แห่งนี้เมื่อลมปราณก็ถ้าเขาใส่หน้าต่างทุกบานภายในเดือนแห่งนี้มันทำให้หน้าต่างพวกนั้นถูกเปิดออก

        หน้าต่างทุกบานถูกเปิดออกเมื่อประตูและหน้าต่างทุกบานภายในสถานที่แห่งนี้ถูกเปิดออกแสงจากด้านนอกส่องเข้ามาบริเวณด้านใน

        แสงสว่างไสวผ่านกระทบเข้ามาปรากฏร่างของคนผู้นั้นที่แฝงตัวอยู่ภายในความมืด

        ทัศนียภาพภายในสถานที่แห่งนี้ข้าวของระเกะระกะอยู่ตามพื้นพวกมันโดนค้นและก็รื้อจนข้าวของมากมายไม่เป็นระเบียบ 

        ร่างของผู้ที่ปรากฏกายอยู่บริเวณด้านหน้าเป็นชายผู้หนึ่งที่สวมใส่ชุดบ่าวไพร่มันเป็นบุรุษวัยประมาณ 40 กลางๆมีร่างกายกำยำมันมีใบหน้าที่เป็นเอกลักษณ์ดวงตาทั้งสองข้างตื่นตระหนกตกใจเมื่อเห็นตัวของเขา

        มันแต่งกายเป็นชุดบ่าวไพร่ภายในตำหนักแห่งนี้แต่ตอนนี้มาอยู่ภายในสถานที่แห่งนี้ค้นหาของบางอย่าง

        เมื่อเห็นใบหน้าของเขามันก็ยังแสดงใบหน้าตื่นตระหนกตกใจแบบนั้นจึงรู้ได้ในทันทีว่ามันไม่ได้มีจุดประสงค์ที่ดี

        ไม่เพียงเท่านั้นตัวของหวงหมิงที่มีความทรงจำเป็นเลิศตัวของเขาไม่เคยเห็นคนผู้นี้อยู่ภายในสถานที่อย่างนี้มาก่อนเลย

        เรียกได้ว่ามันไม่ใช่คนภายในตำหนักของเขา  คิ้วทั้งสองข้างขมวดเข้าหากันร่างกายก้าวเดินไปบริเวณด้านหน้าหวงหมิงแสดงท่าทางจริงจัง

        มันยิ่งทำให้ผู้ที่อยู่บริเวณด้านหน้าแสดงท่าทางตื่นตระหนก

        คนผู้นั้นก้าวถอยหลังไปมันแสดงท่าทางลนลานหัวเหม่งทำการถามขึ้นด้วยน้ำเสียงโทนต่ำที่เต็มไปด้วยความเคร่งขรึม“ เจ้าเข้ามาภายในสถานที่แห่งนี้ได้อย่างไร ” 

        คนผู้นั้นหันมองทางซ้ายและขวามันใช้ดวงตาของตนเองมองไปยังบริเวณรอบรอบแล้วก็กำลังหาหนทางบางอย่างอยู่

        ในขณะที่มันกำลังแสดงท่าทางเช่นนั้นอยู่สักพักมันก็ได้ตัดสินใจพุ่งทะยานออกมาชายวัย 40 ผู้นั้นที่แต่งกายด้วยชุดของบ่าวไพร่ภายในตำหนักแห่งนี้พุ่งทะยานเข้าหาหวงหมิง

        มันพุ่งตรงเข้าใส่เขาด้วยเจตนาชัดเจนภายในมือของชายผู้นั้นนำเอามีดสั้นเล่มหนึ่งออกมา หวงหมิงแสดงท่าทางตั้งรับเท้าทั้งสองข้างของเขากลางออกตั้งรับการโจมตีที่มันพุ่งทะยานเข้ามาจากทางบริเวณด้านหน้า

        ชายผู้นั้นเข้ามาประชิดมันใช้มีดสั้นภายในมือของมันโจมตีเขาใส่รัชทายาทอย่างรวดเร็ว

        “ ฟิ้ว!!! ”การโจมตีนั้นพุ่งผ่านอากาศโดนเพียงแค่สายลมเท่านั้น การโจมตีของมันไม่โดนร่างกายของห่วงหมิง

        หวงหมิงสามารถเอนตัวหลบการโจมตีนั้นได้อย่างฉิวเฉียดหลังจากที่หลบการโจมตีนั้นได้เรียบร้อยแล้วเค้าใช้ฝ่ามือของตนเองพรุ่งทะยานเข้าไปอัดกระแทกใส่หน้าอกของมันอย่างเต็มแรงเต็มแรง

        “ ตรึง!!! ”ฝ่ามืออัดกระแทกเข้าไปบริเวณกลางหน้าอกชายผู้นั้นก็เดินถอยไปหลายเมตร 

        ร่างกายของมันตั้งหลักใหม่ครั้งลมปราณภายในร่างกายปั่นป่วนชายผู้นั้นกระอักเลือดออกมาจากปากเล็กน้อย

        มันกระอักเลือดออกมาจากปากแต่ว่าตัวของมันก็สามารถยืนอยู่ได้นี่เป็นสิ่งที่สามารถยืนยันได้ว่าผู้ที่อยู่บริเวณด้านหน้าก็มีความแข็งแกร่งอยู่ภายในร่างกายไม่น้อย

        หวงหมิงใช้ดวงตามองตรงไปที่มันหลังจากที่ดวงตาของเขามองตรงไปที่มันข้อความจากระบบปรากฏขึ้นมาบริเวณด้านหน้า

        [ ชื่อ ???LV 50 ]

        นี่คือความแข็งแกร่งของผู้ที่อยู่ด้านหน้าเมื่อเทียบกับสตูที่เขาประทะกันก่อนหน้านี้คนผู้นี้มีความแข็งแกร่งที่เล็กกว่าเป็นอย่างมาก

        หวงหมิงไม่ได้แสดงท่าทางหวัดกลัวแก่มันเลยแม้แต่น้อย

        ชายผู้นั้นขับเคลื่อนลมปราณออกมาจากร่างกายปราณภายในร่างกายของมันควบแน่นประสานเข้ากับแก่นวิญญาณก่อนที่จะหลอมรวมกลายเป็นพลังออกมา

        ผิวหนังของคนผู้นั้นกลายเป็นสีแดงดวงตากลายเป็นสีดำมืดนี่คือวิชาวรยุทธหรือว่าทักษะ

        หวงหมิงมองเห็นความสามารถของผู้ที่อยู่ด้านหน้าปลดปล่อยออกมาเขากล่าวออกมาอย่างรวดเร็ว“ วรยุทธระเบิดลมปราณ ”

        เขารู้จักวรยุทธที่มันปลดปล่อยออกมาบริเวณด้านหน้ามันเป็นวรยุทธระเบิดลมปราณคนผู้นั้นใช้ปราณภายในร่างกายขับเคลื่อนแทรกแซงเข้าเส้นชีพจรทั่วทั้งร่างกายจากนั้นก็แปรเปลี่ยนมันออกมากลายเป็นพลังโดยการดึงพลังชีวิตของตนเองออกมา

        “ รัชทายาททรราชจำเป็นจะต้องโดนกำจัด ”ผู้ที่อยู่บริเวณด้านหน้าพุ่งทะยานเข้ามาอย่างรวดเร็วมันระเบิดลมปราณภายในร่างกายและตั้งใจจะโจมตีหวงหมิง

        หวงหมิงสงบนิ่ง แววตาของเขาเย็นยะเยือกขึ้นมาชั่วขณะดวงตาทั้งสองข้างเต็มไปด้วยความจริงจัง

        เห็นการโจมตีที่พุ่งทะยานมาด้านหน้าตัวของเขาเตรียมตัวที่จะตอบโต้กลับไปโดยการปิดชีวิตของผู้ที่กำลังพุ่งตรงเข้ามา“โง่เขลา… ”

        “ ฟิ้ว!!!! ฉึบ!!!! ”ร่างกายของผู้ที่อยู่บริเวณด้านหน้าหยุดนิ่ง

        หวงหมิงดวงตาเบิกกว้างขึ้นเขาที่กำลังจะเข้าโจมตีอีกฝ่ายต้องหยุดนิ่งเช่นเดียวกัน

        การโจมตีบางอย่างทะลวงร่างกายของชายผู้นั้นจนทะลุหน้าอกแต่ว่าการโจมตีที่มันทำให้หน้าอกของชายผู้นั้นแหวกเป็นรู้กว้างมันไม่ใช่การโจมตีของเขา

        การโจมตีปริศนาพุ่งทะยานมาจากด้านหลังของชายผู้นั้น ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึงร่างของผู้ที่อยู่ด้านหน้าค่อยค่อยล้มลงกับพื้น“ ตู้บ!!! ” 

        “ อะไรกัน? ” 

        จบบท