ขอโทษที พอดีบรรพจารย์ผมเป็นเจ้าแห่งยมโลก [นิยายแปล]

เมื่อตื่นขึ้นมาก็เป็นเวลาที่ไฟในหอพักดับพอดี

        ผมนอนรออีกหน่อยแล้วค่อยๆ แอบออกจากหอพัก ปีนข้ามกำแพงออกไปยังด้านนอกมหาวิทยาลัย

        ออกไปปราบผีแต่ต้องทำตัวเหมือนขโมยแบบนี้ ช่างน่าขันนัก

        โชคดีที่เหลืออีกเพียงเดือนเดียวเท่านั้นเทอมนี้ก็จะจบลง

        ถึงตอนนั้นผมจะย้ายออกจากหอพักไปอยู่ที่ร้านของอาจารย์จะได้สะดวกต่อการทำงานมากขึ้น

        เมื่อออกมาถึงนอกมหาวิทยาลัยผมสแกนเช่ารถจักรยานยนต์ไฟฟ้า และขี่ตรงไปยังป้ายรถบัสสาย ‘330’ ที่อยู่ใกล้ที่สุด

        ตอนนี้เป็นเวลาห้าทุ่มกว่า

        เมื่อถึงเที่ยงคืนผมแค่เผากระดาษพับรูปรถบัสพร้อมกับกระดาษเหลืองที่เขียนวันเดือนปีเกิดของผมก็สามารถขึ้นรถได้แล้ว

        ใช้เวลาเพียงยี่สิบนาทีผมก็มาถึงป้ายรถบัสที่ชื่อ ‘ถานเซียงหยวน’

        ที่นี่เป็นสวนสนุกตอนกลางวันมีผู้คนพลุกพล่าน แต่เวลานี้กลับมืดสนิท ไร้เงาผู้คนแม้แต่คนเดียว

        ผมยืนอยู่ที่ป้ายรถบัสพลางมองดูเวลา

        ตอนนี้เป็นเวลา 23:50 น.เหลืออีกสิบนาทีก็จะเที่ยงคืน

        ผมตรวจสอบเครื่องมือที่นำติดตัวมาอีกครั้ง

        กระบี่กระดูกปลาแส้กระดูกงู ยันต์สะกดวิญญาณสามแผ่น ทั้งหมดนี่เป็นอาวุธหลักของผมในคืนนี้

        นอกจากนี้ยังมีผงพริกขับไล่วิญญาณที่ลุงอวี๋ให้มา

        กระดาษเหลืองที่เขียนวันเดือนปีเกิดของผมและแบบจำลองรถบัสกระดาษทะเบียน JK7231

        สุดท้ายคือขวดนมที่พี่เฉามอบให้

        ส่วนธูป เทียนและกระดาษเงินกระดาษทองก็เตรียมไว้พร้อมแล้ว

        ผมจุดบุหรี่ขึ้นมาสูบแล้วยืนรอต่อไป

        สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านมาพร้อมกับละอองฝนโปรยปราย

        แม้จะรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้หวั่นวิตก

        ผมเคยเผชิญหน้ากับสิ่งลี้ลับมามากมายและครั้งนี้ผมก็เตรียมตัวมาอย่างดี ขอเพียงทำตามแผนของอาจารย์อย่างรอบคอบ ทุกอย่างก็น่าจะผ่านไปได้

        คืนนี้เป็นคืนที่ต้องส่งรถบัสสาย‘330’ สู่สุคติ และหวังว่าจะได้รับพรเล็กๆ น้อยๆ มาบ้าง

        ระหว่างที่รอ ผมอดไม่ได้ที่จะนึกถึงวันหนึ่งเมื่อสามปีก่อนตอนที่พบกับเสี่ยวอวี่ที่ป้ายรถบัส

        ตอนนั้นก็เป็นคืนฝนตกเช่นกัน แต่ตอนนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปหมดแล้ว

        ผมถอนหายใจก่อนจะสูบบุหรี่เฮือกสุดท้าย และเวลาก็เดินมาถึงเที่ยงคืนพอดี

        ผมดับบุหรี่แล้วเริ่มจุดธูปเผากระดาษเหลือง

        ปักธูปสามดอกลงที่พื้นป้ายรถบัสแล้วจุดไฟเผากระดาษเหลืองหนึ่งแผ่น

        ผมนั่งยองๆอยู่หน้าเปลวไฟ แสงสีแดงฉานสะท้อนเงาของผมบนพื้นถนน

        สุดท้ายผมหยิบแบบจำลองรถบัส JK7231 ที่ทำจากกระดาษโยนลงกองไฟตามด้วยกระดาษเหลืองที่เขียนวันเดือนปีเกิดของตัวเอง

        นี่หมายความว่าคืนนี้ผมจะเป็นหนึ่งในผู้โดยสารของรถบัสคันนี้

        เมื่อรถมาถึงมันจะหยุดรับผมขึ้นไปโดยอัตโนมัติ

        แต่ในขณะที่เปลวไฟกำลังเผากระดาษเหลืองที่เขียนวันเดือนปีเกิด ไฟที่เป็นสีแดงฉานกลับเปลี่ยนเป็นเปลวเพลิงสีเขียวมรกตในพริบตา

        ดูแปลกประหลาดจนชวนให้รู้สึกเย็นวาบ

        โชคดีที่รอบข้างไม่มีใครไม่เช่นนั้นถ้ามีใครขวัญอ่อนมาเห็นเข้าคงได้เป็นลมไปก่อนแน่

        ผมนั่งรอไปพลางเผากระดาษไปพลาง

        ธูปและกองไฟจะต้องไม่ดับลง

        ผ่านไปประมาณเจ็ดถึงแปดนาที กระแสลมเย็นยะเยือกก็พัดผ่านมา

        เปลวไฟลุกไหวอย่างรุนแรงจนเกิดเสียง“วู่วววว”

        เศษกระดาษเหลืองที่กำลังลุกไหม้ถูกพัดขึ้นไปบนฟ้ากระจัดกระจายไปทั่ว

        แต่ว่าฝนยังคงโปรยปราย

        กระดาษที่ถูกพัดลอยขึ้นไปจึงถูกละอองฝนทำให้เปียกจนมอดดับ

        แต่ที่แปลกคือเศษกระดาษเหล่านั้นกลับยังคงลอยไปมากลางอากาศราวกับมีบางอย่างที่มองไม่เห็นกำลังควบคุมอยู่

        พวกมันค่อยๆลอยวนเวียนรอบป้ายรถบัส...

        ขณะนั้นเองไฟสลัวของป้ายรถบัสกะพริบดัง“ปึบๆ” สองครั้ง ก่อนจะดับสนิท

        รอบด้านถูกปกคลุมด้วยความมืดในทันที

        มีเพียงเปลวไฟสีเขียวสลัวที่ยังลุกโชติช่วงอยู่ตรงหน้าป้าย

        “วู่วววว...”

        สายลมเย็นยะเยือกพัดวูบมาอีกครั้งก่อนที่รถบัสเก่าโทรมคันหนึ่งจะแล่นเข้ามาจากทิศตะวันตกเฉียงใต้

        มันเคลื่อนที่อย่างเงียบงันไม่มีแม้แต่เสียงเครื่องยนต์ ไฟหน้าก็มืดสนิท ทว่าภายในกลับมีแสงสีเหลืองมัวสลัวส่องออกมา

        แม้จะอยู่ไกลผมก็จำมันได้ทันที

        มันคือรถบัส JK7231 คันเดียวกันกับที่เคยปรากฏมาก่อน

        หัวใจผมกระตุกเล็กน้อยพลางมองมันใกล้เข้ามา

        รถบัสเคลื่อนเข้ามาหยุดตรงหน้าผมอย่างแผ่วเบา ไม่มีเสียงเบรกไม่มีเสียงเครื่องยนต์ มีเพียงความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวรถ

        มันให้ความรู้สึกราวกับไม่ใช่รถบัสแต่เป็นตู้แช่แข็งขนาดใหญ่

        ประตูรถเปิดออกพร้อมเสียง“แกร๊ก”

        ผมเงยหน้าขึ้นเห็นคนขับเป็นชายวัยกลางคนใบหน้าซีดขาวไร้สีเลือด

        เขาหันมามองผมแล้วยิ้มบางๆ เหมือนครั้งก่อน

        แม้ความกดดันจะแผ่ซ่านเข้ามาในใจแต่ผมยังคงยิ้มตอบก่อนก้าวขึ้นไปบนรถบัสที่ประสบอุบัติเหตุเมื่อสิบสองปี

        แสงภายในรถยังคงมัวสลัวอากาศหนาวเย็นจนแทรกเข้าไปถึงกระดูก

        ผมก้าวขึ้นไปหยิบเหรียญออกมาหยอดลงในกล่อง

        เสียง “ติ๊ง”ดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงแหบต่ำของคนขับ

        “เดินไปข้างหลังมีที่นั่งว่างอยู่”

        ทันทีที่พูดจบประตูรถก็ปิดลงดัง “ปัง”

        รถบัสเริ่มเคลื่อนตัว

        ผมจับราวจับพลางกวาดตามองผู้โดยสารในรถ

        ทุกคนบนรถล้วนมีใบหน้าเย็นชาซีดเผือด ไร้ซึ่งสีเลือด พวกเขานั่งอย่างเงียบงัน สายตาจับจ้องมาที่ผมอย่างไร้อารมณ์

        ในแถวที่สองผมเห็นภรรยาและลูกของพี่เฉานั่งอยู่

        ผู้โดยสารทั้งหมดมีสิบสองคน...

        หรืออาจจะต้องเรียกให้ถูกว่าวิญญาณสิบสองดวง

        ผมไม่ได้ลงมือทำอะไรทันทีแต่เลือกที่จะสังเกตดวงตาของทุกวิญญาณในรถบัสก่อน

        อาจารย์บอกไว้อย่างชัดเจนว่าวิญญาณที่ถูกพลังอาฆาตครอบงำ จะมีดวงตาสีขาวโพลน

        ส่วนวิญญาณที่ยังมีความอาฆาตหลงเหลืออยู่ดวงตาจะเป็นสีดำสนิท

        ทั้งสองประเภทไม่มีรูม่านตา

        แต่สำหรับวิญญาณปกติดวงตามักจะเป็นสีเทาหม่น

        ผมกวาดตามองไปรอบรถตรวจสอบดวงตาของทุกคน ก่อนจะยืนยันว่าดวงตาของพวกเขาทั้งหมดเป็นสีเทา

        หัวใจผมผ่อนคลายลงเล็กน้อย

        แสดงว่าความอาฆาตของพวกเขาได้จางหายไปเกือบหมดแล้วหลังจากผ่านไปสิบสองปี

        ผมหันไปมองนอกหน้าต่างทัศนียภาพภายนอกพร่ามัวจนแยกไม่ออกว่าอยู่ที่ไหน

        แต่เรื่องนั้นไม่สำคัญตอนนี้สิ่งที่ผมต้องทำคือทำให้พวกเขารู้ว่าตัวเองตายไปแล้ว จากนั้นก็ให้คนขับรถขับไปที่ท่าเรืออวี๋จุ่ยเพื่อส่งพวกเขาไปสู่สุคติ

        เมื่อตัดสินใจได้ผมก็สูดหายใจลึกๆ แล้วเอ่ยขึ้นโดยตรงกับคนขับรถ “พี่ชายผมขอเปลี่ยนเส้นทางหน่อย ช่วยขับไปที่ท่าเรืออวี๋จุ่ยได้ไหมครับ”

        คนขับรถหันกลับมามองผมด้วยความประหลาดใจ

        ผู้โดยสารที่เหลือในรถขมวดคิ้วเล็กน้อยแต่ยังไม่มีใครพูดอะไร

        สุดท้ายคนขับรถตอบกลับมาว่า “น้องชาย รถบัสคันนี้มีกฎที่เคร่งครัด เราไม่สามารถเปลี่ยนเส้นทางได้ตามใจชอบ ถ้าจะไปท่าเรืออวี๋จุ่ยละก็ นายคงขึ้นรถผิดคันแล้ว”

        ผมมองเขานิ่งๆก่อนพูดต่อ “พี่ชายขับรถคันนี้มานานกี่ปีแล้ว ไม่รู้สึกเหนื่อยบ้างหรือครับ ฟังผมนะ พาผมไปที่ท่าเรือเถอะ พวกคุณทั้งหมดตายไปตั้งแต่สิบสองปีที่แล้วหากไปที่นั่น ผมจะช่วยส่งพวกคุณไปเกิดใหม่”

        น้ำเสียงของผมยังคงสงบนิ่ง

        แต่ทันทีที่พูดจบวิญญาณชายหนุ่มที่มีรอยสักบนแขนก็ลุกขึ้นทันที

        “ไอ้หนู!แกจะส่งใครไปเกิดใหม่หา! คิดจะหาเรื่องกันหรือไง!”

        “ใช่!ไอ้หนุ่ม นั่งลงซะ! ฉันยังต้องกลับบ้านไปทำอาหารอยู่ ท่าเรืออวี๋จุ่ยน่ะไกลเกินไป!” หญิงชราอีกคนพูดแทรกขึ้นมา

        ผู้โดยสารคนอื่นๆก็เริ่มแสดงความไม่พอใจ เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังขึ้นทั่วรถ

        ในขณะเดียวกันคนขับรถเองก็พูดขึ้นเสียงเย็น “ถ้าอยากลงก็ลงตอนนี้ได้เลย แต่รถคันนี้จะไม่มีวันไปที่ท่าเรืออวี๋จุ่ยแน่นอน”

        ผมยังคงนิ่งและพูดต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ธุลีคืนสู่ธุลี...พวกคุณตายไปตั้งแต่สิบสองปีก่อนแล้ว จะยึดติดไปทำไม”