อภินิหารศาสตราวุธ

​

ตอนที่ 36 จะไม่ทำให้ผิดหวัง

"รอบที่เหลือทั้งหมด เจ้าจงสละสิทธิ์ซะเหอะ" เจ้าสำนัก กล่าวแนะนำบุตรตัวเอง ในเมื่อสำนักมังกรสุริยันอยู่รอดจากการโดนยุบสำนักแล้ว จึงไม่จำเป็นอะไรที่ต้องให้บุตรตัวเองแข่งต่อไป เพราะคะแนนตอนนี้ก็เพียงพอต่อการอยู่รอดแล้ว

"ใช่แล้วท่านพี่ สละสิทธิ์การแข่งที่เหลือเถอะ" หยางเฟิ่ง กล่าวเสริมออกมา

"ไม่เด็ดขาด ท่านพ่อ ข้ายังไหวอยู่" หยางหลง กล่าวขึ้นมา เมื่อไม่ยอมจะละทิ้งการแข่งที่เหลือง่ายๆเช่นนี้ แม้จะรู้อยู่แล้วว่าสำนักตัวเองรอดเรียบร้อยแล้วก็ตาม แต่ต้องการใช้การแข่งที่เหลือในการสร้างชื่อเสียงของสำนักต่อทันที

"นี้เจ้า...." เจ้าสำนัก ที่ต้องการจะกล่าวอะไรต้องหยุดคำพูดลงทันที เมื่อเห็นแววตาหยางหลงที่ยังไม่ยอมแพ้ง่ายๆเช่นนี้

"แต่ท่านพี่ ข้าไม่ต้องการที่จะให้ท่านพี่ลงแข่งต่อ งั้นเดี้ยวข้าจะจัดการแข่งแทนท่านพี่ในรอบที่เหลือเอง" หยางเฟิ่ง กล่าวกับพี่ชายตัวเอง

"เจ้าคนเดียวไม่ไหวหรอก" หยางหลง ที่รู้ความสามารถของน้องสาวตัวเองดี แต่การที่ต้องเจอกับสำนักอันดับสูงที่ตัวเองยังไม่ได้เจอ โดยเฉพาะสำนักที่เป็นตัวเต็ง กับพรรคที่ยังเหลือที่ยังไม่รู้จักความสามารถดีพอ ก็ยากที่จะรับมือคนเดียวได้เด็ดขาด

"แต่อาการบาดเจ็บท่านพี่..." หยางเฟิ่ง ที่อยากจะพูดอะไรต่อ แต่โดนพี่ชายตัวเองกล่าวออกมาขัดไว้

"เจ้าไม่ต้องห่วงอาการข้าหรอก เดี้ยวอาการข้าดีขึ้นเอง" หยางหลง กล่าวบอกกับน้องสาวตนเอง

"เฮ้อ ไหนเมื่อข้าพูดแล้วไม่ฟัง คงช่วยไม่ได้ งั้นเจ้าเอานี้ไปทานซะ" หยางเจี่ยน ที่เห็นบุตรชายตนเอง ยังไงต้องการจะลงแข่งต่อให้ได้ จึงมอบยาชนิดนึง ที่มีสีขาวนวลราวกับยาวิเศษให้ทันที

"ท่านพ่อนี้มัน" หยางหลง ที่รับยามาก็รู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากยาทันที

"นี้คือ ยาวารีทิพย์ เป็นยาที่จะช่วยรักษาอาการบาดเจ็บให้ดีเป็นปลิดทิ้ง ไม่ว่าจะมีอาการบาดเจ็บมากแค่ไหนก็ตาม มีเพียงไม่กี่เม็ดเท่านั้น

"ท่านพ่อ ยาวิเศษเช่นนี้ ข้าคงรักไว้ไม่ได้หรอก" หยางหลง รีบปฏิเสธทันที

"เจ้าช่วยเหลือสำนักให้รอดพ้นจากการโดนยุบของสำนัก ยาเม็ดนี้จึงเป็นของเจ้า" หยางเจี่ยน ที่ไม่คิดจะรับคืน จึงหาเหตุผลออกมา

"แต่ท่านพ่อ.." หยางหลง ที่ยังลังเล ไม่อยากรับยาเม็ดนี้อยู่ดี

"เจ้ารับไว้เถอะ มันเป็นของเจ้าแน่นอนแล้ว ยังไงเจ้าก็เป็นลูกของข้า ข้าคงไม่สามารถทนเห็นเจ้าบาดเจ็บแบบนี้ได้หรอก ในเมื่อเจ้ามีความตั้งใจที่ึะช่วยเหลือ แล้วสร้างชื่อเสียงให้สำนัก สิ่งนี้ถือว่าเป็นของตอบแทนให้เจ้า เมื่อเจ้าหายดี เจ้าจะทำในสิ่งที่ต้องการได้" หยางเจี่ยน ตอบออกมา

"ข้าเข้าใจแล้วท่านพ่อ ข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง" หยางหลง ที่เห็นว่าพ่อตัวเองรู้เจตนารมณ์ของตัวเองดี จึงรับมาเพื่อจะได้มีร่างกายที่อยู่ในสภาพสมบูรณ์ เพื่อจะสามารถลงแข่งในรอบต่อได้ เพื่อจะกอบกู้ชื่อเสียงให้สำนักกลับมาเหมือนเดิม

"หยางหลงเจ้า..."

หยางเจี่ยนที่มองดูบุตรชายตนเอง จึงมีเรื่องอยากจะถามขึ้นมา แต่ต้องหยุดลง เมื่อเห็นว่ายังไม่ใช่เรื่องที่จะถึงเวลาถามออกไป

"อะไรรึท่านพ่อ" หยางหลง ที่เห็นท่านพ่อจะถามอะไรบางอย่างจึง กล่าวออกมา

"ปราณจิตขั้น 4 ของเจ้า ไม่ได้มาจากคัมภีร์ ทักษะที่ข้ามอบให้เลยใช่ไหม" หยางเจี่ยน ที่ตัดสินใจถามออกมา แม้จะไม่ได้ถามตรงๆเรื่องปราณจิตขั้น 4 ของหยางหลง ว่ามีความสามารถเช่นใดก็ตาม เพราะความสามารถยิ่งมีคนรู้น้อย แล้วยังไม่ถูกเปิดเผยออกมา ก็จะได้เปรียบในการต่อสู้อย่างมาก เพราะคู่ต่อสู้จะหาวิธีรับมือลำบาก

"ใช่แล้ว ท่านพ่อ ปราณจิตของข้าไม่ได้มาจากของพวกนั้น ท่านพ่ออยากรู้ความสามารถปราณจิตขั้น 4 ของข้าไหม" หยางหลง กล่าวออกมาตรงๆ

"ไม่ละ แม้จะอยากรู้มากแค่ไหน แต่ที่นี้ไม่ปลอดภัยที่จะบอกความสามารถปราณจิตของเจ้าออกมา จนกว่าเจ้าจะใช้มันออกมาแท้จริง" หยางเจี่ยน ไม่อยากให้บุตรเปิดเผยไพ่ตายออกมา เพราะมันจะช่วยให้เจ้าตัวได้เปรียบจากความลึกลับนี้ได้

"ท่านพ่อไม่อยากรู้ของข้าบ้างรึ" หยางเฟิ่ง ถามท่านพ่อตัวเองออกมา

"ของเจ้า ข้าพอรู้อยู่แล้วละ" หยางเจี่ยน พอจะมองความสามารถของบุตรสาวตนเองออก แม้มันจะไม่ชัดเจนก็ตาม

"แน่ใจหรอท่านพ่อ" หยางเฟิ่ง กล่าวถามขึ้นมาอีกรอบ