"...ในที่สุด... ก็เจอตัว..."
เสียงนั้นไม่ได้ดังมาจากเงาร่างนั้น... แต่มันดังขึ้นพร้อมกัน... ในหัวของทุกคน...
มันไม่ใช่เสียงพูด... แต่เป็ "ความคิด" ที่ถูกยัดเยียดเข้ามาในจิตสำนึกโดยตรง มันเยือกเย็น, ว่างเปล่า, และเก่าแก่ราวกับกาลเวลา มันคือเสียงของความหลงลืม... คือเสียงสะท้อนจากจิติญญา ทีม "หมาป่าเดียวดาย" ยืนนิ่งราวกับถูกแช่แข็ง อาวุธในมือของพวกเขารู้สึกหนักอึ้งและไร้ความหมาย ทุกสัญชาตญาณการต่อสู้ที่ถูกฝึกฝนมาทั้งชีวิตกรีดร้องว่าให้หนี... แต่ร่างกายกลับไม่ขยับ พวกเขากำลังเผชิญหน้ากับบางสิ่งที่อยู่นอกเหนือขอบเขตของประสบการณ์... บางสิ่งที่แม้แต่ในฝันร้ายที่เลวร้ายที่สุดก็ยังจินตนาการไม่ถึง
เงาร่างของเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ใจกลางสสารสีดำนั้นค่อยๆ ชัดเจนขึ้น มันมีรูปร่างและใบหน้าเหมือนกับโนวาทุกประการ... แต่กลับไม่มีสีสัน... ไม่มีชีวิต... มันคือภาพเงาสะท้อนของเขา... ร่างที่สร้างขึ้นจากความมืดและความว่างเปล่า ดวงตาของมันคือหลุมดำสองแห่งที่ดูดกลืนทุกแสงสว่างและความหวังเข้าไป
"มัน... คืออะไร?" เบลซพึมพำออกมาเป็คนแรก เสียงของเขาสั่นเทาจนแทบไม่เป็คำ "ทำไม... ทำไมมันถึงหน้าเหมือนโนวา?"
"เอคโค่-ซีโร่..." ลี ชุน กระซิบชื่อนั้นออกมา ลำคอของเธอแห้งผาก "มันคือ หายนะ..
สสารสีดำที่อยู่รอบตัวมันเริ่มแผ่ขยายออกมาอย่างช้าๆ มันไม่ได้ลุกลามเหมือนไฟ... แต่มัน "ลบเลือน" ทุกสิ่งที่มันัั ผนังโลหะ, พื้น, และเพดานที่มันเคลื่อนผ่านไม่ได้พังทลาย... แต่ค่อยๆ จางหายไป กลายเป็ความว่างเปล่าสีดำสนิท
"...เศษเสี้ยวที่หลงทาง... ถึงเวลากลับบ้านแล้ว..." เสียงในหัวดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันเจาะจงมาที่โนวาเพียงคนเดียว
โนวาซึ่งอยู่บนหลังของโกสต์... กำลังสั่นเทาอย่างรุนแรง... แต่ไม่ใช่ด้วยความกลัว... มันคือการ "สั่นพ้อง" เขารู้สึกถึงความเชื่อมโยงที่น่าสะพรึงกลัวกับตัวตนที่อยู่ตรงหน้า... ราวกับกำลังส่องกระจกแล้วเห็นด้านมืดที่สุดของตัวเองจ้องกลับมา
"มัน... คือข้า..." เขากระซิบ "มันคือ... อดีตของข้า..."
"อย่าไปฟังมัน!" ลี ชุน ะโ "ตั้งสติไว้! มันกำลังพยายามจะปั่นหัวพวกเรา!"
แต่ก็สายไปเสียแล้ว...
เอคโค่-ซีโร่ไม่ได้โจมตีทางกายภาพ... มันเพียงแค่ "มอง" มาที่พวกเขา...
และโลกของพวกเขาก็เริ่มพังทลาย...
เบลซเป็คนแรกที่รู้สึกถึงมัน... เขากำลังจะหยิบะเิพลาสติกออกมาจากกระเป๋า... แต่จู่ๆ เขาก็ชะงัก... มือของเขาค้างอยู่กลางอากาศ... ะเิ...? มันใช้ยังไงนะ? ความรู้เกี่ยวกับส่วนประกอบทางเคมี... วิธีการคำนวณรัศมีการทำลาย... ทุกอย่างที่เขาใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อเรียนรู้... มันกำลังจางหายไปจากหัวของเขาราวกับควัน
"ข้า... ข้าจำไม่ได้..." เขาพึมพำออกมาด้วยความสับสน
โกสต์ซึ่งกำลังเล็งปืนไรเฟิลไปที่เงาร่างนั้น... ก็พบว่าภาพในศูนย์เล็งของเขาเริ่มพร่ามัว... วิธีการกลั้นหายใจ... การคำนวณวิถีะุ... การชดเชยแรงลม... ทักษะที่ถูกฝึกฝนมานับหมื่นชั่วโมง... บัดนี้มันกลายเป็สิ่งแปลกหน้าสำหรับเขา
"เกิด... อะไรขึ้น?"
มันคือการโจมตีที่ร้ายกาจที่สุด... การโจมตีที่ไม่ได้ทำลายร่างกาย... แต่ทำลาย "ตัวตน"
"ตั้งสติไว้!" ลี ชุน กัดฟันแน่น เธอพยายามโคจรพลังภายในเพื่อต้านทาน แต่เธอก็รู้สึกได้เช่นกัน... ความทรงจำเกี่ยวกับกระบวนท่าการต่อสู้... ชื่อของเพื่อนทหารที่เคยร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่... มันกำลังถูก "ดูด" ออกไปอย่างช้าๆ!
"มันกำลังกินความทรงจำของเรา!" ด็อกะโขึ้นด้วยความตื่นตระหนก "มันกำลังลบเลือนพวกเรา!"
ในขณะที่ทุกคนกำลังจมอยู่ในความสับสนและสิ้นหวัง... โนวาคือคนเดียวที่แตกต่างออกไป
เมื่อคลื่นพลังจิตที่ลบเลือนความทรงจำนั้นซัดเข้ามาในตัวเขา... มันกลับไม่พบ "ความทรงจำ" ที่เป็ระเบียบให้ลบเลือน... สิ่งที่มันเจอคือ "ป้อมปราการ" ที่เปราะบางที่เขาสร้างขึ้น... และเื้ักำแพงนั้น... คือมหาสมุทรที่บ้าคลั่งของสัญชาตญาณดิบและเสียงกรีดร้องของิญญานับล้านที่ถูกกลืนกินมาตลอดหนึ่งพันปี!
การโจมตีของเอคโค่-ซีโร่ไม่ได้ทำลายเขา... แต่มันไปปลุก "อสูร" ที่หลับใหลอยู่ข้างในให้ตื่นขึ้น!
"ความหิว"
ความรู้สึกนั้นะเิออกมาจากส่วนที่ลึกที่สุดของิญญาเขา... มันคือความหิวโหยที่ไม่เคยได้รับการเติมเต็ม... คือสัญชาตญาณดั้งเดิมที่ทำให้เขารอดชีวิตมาได้ในบ่อรวมิญญา...
"การกลืนกิน"
เขาไม่ได้ต่อต้านพลังของเอคโค่-ซีโร่... แต่เขากำลัง "กิน" มันกลับ!
"อ๊ากกกกกกกกกกกกก!"
โนวากรีดร้องออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ใช่เสียงร้องแห่งความเ็ป... แต่เป็เสียงคำรามของอสูรที่ถูกปลดปล่อย! ร่างของเขาที่อยู่บนหลังของโกสต์เกิดการสั่นะเือย่างรุนแรง พลังจิตสีดำสนิทะเิออกมาจากร่างของเขาราวกับพายุ!
มันคือการปะทะกันของสองความว่างเปล่า... ความหิวโหยที่้าจะ "ลบเลือน" ของเอคโค่-ซีโร่... ปะทะเข้ากับความหิวโหยที่้าจะ "กลืนกิน" ของโนวา!
คลื่นพลังจิตที่มองไม่เห็นปะทะกันกลางอากาศ เกิดเป็แรงสั่นะเืที่ทำให้โครงสร้างของสถานีวิจัยบิดเบี้ยวและแตกสลาย!
เงาร่างของเอคโค่-ซีโร่ชะงักไปเป็ครั้งแรก... ดวงตาที่ว่างเปล่าของมัน "มอง" มาที่โนวาด้วยความรู้สึกที่เหมือนกับ... ความประหลาดใจ
การปะทะกันของพลังจิตมหาศาลนั้นทำให้เอคโค่-ซีโร่ชะงักไปชั่วขณะ และนั่นคือโอกาสเดียวที่พวกเขา้า!
"ตอนนี้แหละ!" ลี ชุน ะโขึ้น เธอใช้โอกาสที่แรงกดดันทางจิตใจลดลง รวบรวมสติที่เหลืออยู่ทั้งหมด "เคเลน! หาทางออก! เดี๋ยวนี้!"
"ระบบ... ระบบมันรวนไปหมด!" เคเลนะโตอบจากด้านหลัง เขากำลังพิมพ์คำสั่งลงบนดาต้าแพดด้วยนิ้วที่สั่นเทา "แต่... แต่การปะทะเมื่อกี้... มันทำให้ระบบล็อกฉุกเฉินเกิดข้อผิดพลาด! ผมเจอแล้ว! ช่องซ่อมบำรุงหลัก! มันจะนำเราขึ้นไปที่ชั้นระบายอากาศ!"
เขาชี้ไปยังแผงซ่อมบำรุงบานหนึ่งที่อยู่ไม่ไกล
"ไป!" ลี ชุน สั่ง "เบลซ! ด็อก! เปิดทาง! โกสต์! คุ้มกันข้างหลัง!"
ทีม "หมาป่าเดียวดาย" ที่ได้สติกลับคืนมาบางส่วน เริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้งด้วยสัญชาตญาณของทหารชั้นยอด พวกเขาวิ่งไปยังช่องซ่อมบำรุงนั้นอย่างไม่คิดชีวิต
เบลซและด็อกใช้แรงทั้งหมดงัดแผงซ่อมบำรุงที่หนักอึ้งออก เผยให้เห็นช่องที่มืดและแคบที่ทอดตัวสูงขึ้นไปในแนวดิ่ง
"ขึ้นไป! เร็วเข้า!"
ในขณะที่ทุกคนกำลังปีนเข้าไปในช่องซ่อมบำรุง... โนวาก็หมดสติไป... การปะทะกับเอคโค่-ซีโร่โดยตรงได้สูบพลังจิตของเขาไปจนหมดสิ้น ร่างของเขาอ่อนปวกเปียกอยู่บนหลังของโกสต์
เอคโค่-ซีโร่ที่ตั้งสติได้ เริ่มเคลื่อนที่ตามมาอีกครั้ง สสารสีดำของมันเริ่มลุกลามเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ...
"ข้าจะถ่วงเวลามันเอง! พวกท่านไปก่อน!" โกสต์ะโบอก
"อย่าโง่น่า!" ลี ชุน ตวาดกลับ "ไม่มีใครต้องตายอีกแล้ว! รีบขึ้นมา!"
เธอเป็คนสุดท้ายที่ปีนเข้าไปในช่องนั้น ก่อนจะหันกลับมายิงปืนพลาสม่าสกัดกั้นไว้เป็ครั้งสุดท้าย แล้วปิดฝาช่องซ่อมบำรุงลง...
ความมืดและความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง... มีเพียงเสียงหอบหายใจของพวกเขาและเสียงโลหะที่กำลังถูก "กลืนกิน" จากด้านนอก...
แต่แล้ว... เสียงสุดท้ายก็ดังขึ้น... ไม่ใช่ที่หู... แต่ในหัวของทุกคน...
"...เศษเสี้ยว... ไม่ว่าเ้าจะหนีไปที่ไหน... เ้าก็หนีตัวตนที่แท้จริงของเ้าไม่พ้น... ข้าจะตามไป... และเราจะกลับมาเป็หนึ่งเดียวกันอีกครั้ง..."
1K
