ลูกกรอกขุนแผน (NC20+)

        น้าแผนจ้องมองดูเมฆตั้งท่าเตรียมชักมีดกริชออกจากฝักแล้วคิดกังวลในใจ เขารู้เป็นอย่างดีว่าวิชามารนั่นทำอะไรตัวเองไม่ได้ แต่กับดาวเหนือเจ้าของร่างมันคนละเรื่อง หากพลาดท่าอาจจะส่งผลให้วิญญาณของดาวเหนือถูกสะกดขังอยู่ในมีดไปชั่วกัปชั่วกัลป์

        "เข้ามาสิวะ อยากลองดีก็เข้ามา!" เมฆยังคงยั่วยุให้น้าแผนโดดเข้าใส่

        น้าแผนยิ้มเจ้าเล่ห์เหมือนคิดอะไรออก เขาโดดไปข้างๆ ด้วยความรวดเร็วแล้วคว้ากิ่งไม้จากต้นไม้ข้างทางรูดเอาใบออกมาเต็มกำมือ ยกเท้าขึ้นรำโขนท่าเดียวกับที่เมฆทำก่อนหน้านี้ ง้างมือขึ้นกำลังจะเขวี้ยงใบไม้เข้าใส่

        "ศรพระราม!? ไอ่สัส!!!"

        เมฆรีบย่อตัวก้มพร้อมกับยกสองแขนขึ้นปิดบังหน้าเตรียมรับการโจมตี แต่ก็เงียบ... เขาเกร็งตัวนิ่งรออยู่สักพักก็เงยหน้าขึ้นมองลอดท่อนแขนพบว่าไม่มีใครอยู่ตรงนั้นแล้ว มันรีบออกวิ่งตามหาพร้อมกับสบถออกมา

        "ห่าเอ้ยยย! มาหลอกกูซะได้... หือ? จับจิตไม่ได้ด้วย...... บังตาไว้เหรอวะ?"

        เขาหลับตาเพ่งจิตหาตำแหน่งรอบบริเวณแต่ก็ไม่พบอะไรเลยถอนหายใจปลงก่อนจะหัวเราะออกมาด้วยความสนุก

        "หึ.. ฮ่าๆ ฮ่าๆๆๆ มันต้องแบบนี้สิวะ! ค่อยสมกับเป็นการล่าหน่อย... รอก่อนเถอะ มึงหนีได้ไม่นานหรอก"

        .

        .

        .

        "ใครจะไปใช้วิชาอย่างมึงได้วะ ไอ้โง่เอ้ย..."

        น้าแผนพูดขณะวิ่งแทรกผ่านผู้คนที่เดินข้างทางโดยไม่มีใครเห็นเขาเลย จนกระทั่งออกมาไกลจากจุดที่สู้กับเมฆพอสมควรก็เหลือบมองไปที่ถนน เห็นมีคนเปิดประตูกำลังจะขึ้นรถแท็กซี่ น้าเลยวิ่งตามขึ้นไปนั่งด้วยโดยไม่มีใครรู้ตัว พอปิดประตูรถก็จับมือคนที่ขึ้นมาก่อนหน้านี้แล้วสะกดให้เขาบอกคนขับให้ตรงไปที่บ้านของดาวเหนือ เสร็จก็นั่งคิดถึงคำพูดของเมฆด้วยแววตาโศกเศร้า

        "ดันทำให้คิดถึงเรื่องเก่าๆ ขึ้นมาซะได้... อุตส่าห์ลืมมันไปแล้วแท้ๆ......"

***************

        ในห้วงความคิดที่ก้ำกึ่งระหว่างความจริงและความฝัน ดาวเหนือรู้สึกว่าตัวเองกำลังล่องลอยอยู่กลางอากาศ เขามองไปรอบๆ เห็นแต่ท้องฟ้าสีขาวที่ว่างเปล่า และเมื่อมองลงไปด้านล่างก็เห็นมีชายคนหนึ่งนั่งสบายๆ อยู่กับพื้น เขาคนนั้นเงยหน้ามองแล้วกวักมือเรียก ดาวเหนือก็เลยแหวกว่ายอากาศลอยลงไปนั่งตรงหน้า

        "ว่าไงไอ้หนู... มาคุยกันหน่อยดีมั้ย"

        "น้าแผนเหรอครับ? ใช่น้าจริงๆ เหรอ"

        ชายวัยกลางคนตัวใหญ่อยู่ในชุดผ้าไหมสีแดงสด ส่งยิ้มให้เขาด้วยใบหน้าของผู้ใหญ่ใจดีจนดาวเหนือนึกแปลกใจ

        "น้าแผน... หน้าตาเป็นแบบนี้เองเหรอครับ..."

        "ฮ่าๆ ข้าไม่มีตัวตนหรอก... ที่เห็นนี่คือสิ่งที่จิตของเอ็งคิดจินตนาการขึ้นมาเอง"

        "งั้นเหรอครับ... แล้วที่นี่มันคืออะไร... หรือว่า ผมตายแล้ว?"

        "ยังหรอก เอ็งยังปลอดภัยดี ที่นี่คือในภวังค์จิตใต้สำนึกของเอ็งนั่นแหละ ข้าอยากคุยกับเอ็งโดยตรงเลยเรียกมาที่นี่... เกี่ยวกับเรื่องของไอ้หมอผีนั่น"

        "เออใช่! สรุปเป็นยังไง น้าจัดการมันได้รึเปล่า?"

        "เปล่าหรอก... ข้าทำได้แค่หนี ถ่วงเวลายืดออกไปเท่านั้นเอง..."

        สีหน้าเป็นกังวลของน้าแผนทำให้ดาวเหนือนิ่งเงียบไป น้านิ่งคิดสักพักก็เริ่มเล่าเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นรวมถึงจุดกำเนิดของตัวเอง

        "...ข้าถูกสร้างขึ้นมาโดยมีเจตจำนงเพื่อเป็นเกราะให้พ่อครูใช้เดรัจฉานวิชาได้ตามใจชอบ แต่กว่าที่ข้าจะสั่งสมบารมีจนสร้างร่างทองคุ้มภัยให้ผู้เป็นนายได้ก็ผ่านไปเป็นร้อยๆ ปี พ่อครูรุ่นแรกที่เป็นผู้สร้างข้ารวมถึงรุ่นต่อๆ มาก็ต้องผนึกวิญญาณของตัวเองเก็บไว้ ป้องกันไม่ให้เหล่าผีตายโหงจับวิญญาณไปกัดกินซ้ำๆ ตลอดกาล"

        "โห... น่ากลัวนะนั่น"

        "พ่อครูในสำนักที่ร่ำเรียนวิชามารสืบต่อกันมาก็จะฝากฝังกับลูกศิษย์แต่ละรุ่นว่า เมื่อไหร่ก็ตามที่ข้ามีฤทธิ์มากพอค่อยมาทำพิธีปลดปล่อยวิญญาณพ่อครูทุกรุ่นให้สู่สุคติ... ตลอดเวลาที่อยู่ในสำนักนั่นข้าไม่มีความสุขเลย ข้าถูกมองเป็นแค่ผีตัวหนึ่งที่เลี้ยงเอาไว้รอใช้งานเท่านั้น"

        "แล้ว... น้าหนีออกมาได้ยังไงครับ"

        "จนมาถึงรุ่นหนึ่งที่มีศิษย์เอกสองคน หนึ่งในนั้นเป็นผู้คิดวิธีการสกัดแหวนสวมเอาไว้เพื่อรับพลานุภาพจากร่างทองโดยตรง... ข้าผู้ไม่เคยได้คุยกับใครฉันท์มิตรเป็นร้อยปีเลยได้สนิทกับเขา... เรากลายเป็นดั่งพี่น้อง ใช้ชีวิตอย่างสนุกในทุกๆ วัน... จนศิษย์เอกอีกคนเกิดอิจฉา อยากชิงแหวนเป็นของตนเลยเข้าห้ำหั่นกันอยู่บ่อยๆ... ท้ายที่สุดผู้สวมแหวนรุ่นแรกก็ขโมยลูกกรอกที่เป็นร่างหลักของข้าหลบหนีออกมา... นั่นแหละ... ต้นตระกูลบรรพบุรุษของเอ็ง"

        ดาวเหนือนั่งฟังด้วยความรู้สึกปะปนกันไปอย่างบอกไม่ถูก ทั้งทึ่งในเรื่องราวสุดอัศจรรย์ปนความน่าสงสารของทั้งสองฝั่ง และเริ่มกลัวถึงสิ่งที่จะตามมา

        "คราวนี้ก็มาถึงเรื่องสำคัญที่จะเกิดขึ้นนะ ต่อจากนี้มันจะตามล่าเอ็งไม่หยุดแน่ๆ และเชื่อได้เลยว่ามันจะต้องหาเราเจออีกครั้ง"

        "น้าก็ช่วยสิงผมแล้วจัดการมันเหมือนวันนี้ไม่ได้เหรอครับ"

        "คงไม่ได้หรอก ข้าบอกแล้วไงว่ามันมีความเสี่ยง... การพยายามสถิตย์ร่างนอกเหนือจากวันพันธะสัญญาอาจทำให้ข้าแตกสลายหายไปเลย"

        "เอ๊า! แล้วน้าทำไมไม่บอกผมก่อน! รู้งี้ผมไม่ยอมหรอกนะ"

        "เมื่อกี้มันไม่มีทางเลือกนี่หว่า... แต่ก็นั่นแหละ หลังจากนี้คงทำไม่ได้อีกแล้ว"

        "แล้วเราจะทำไงกันต่อดีน้า"

        "หลังจากนี้ ข้าคงต้องหายไปฟื้นฟูจิตสักพักจนกว่าจะถึงเดือนดับครั้งหน้า หลังจากนั้นพอพร้อมแล้วค่อยมาหาทางตั้งรับอีกที... แต่ช่วงหลายวันต่อจากนี้ที่ข้าไม่อยู่ เอ็งห้ามออกไปไหนเด็ดขาด ห้ามติดต่อใครนอกจากไอ้จอม และต้องอยู่แต่ในบ้านหลังนี้เท่านั้น เข้าใจนะ?"

        "ครับน้า..."

        น้าแผนยิ้มอย่างอบอุ่นแล้วลุกขึ้นเดินเข้ามาหา เขาลูบหัวดาวเหนือเหมือนผู้ใหญ่แสดงความรักต่อลูกหลานคนหนึ่ง พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

        "ข้าจะดูแลพวกเอ็งอย่างสุดความสามารถ ไม่ต้องห่วงนะลูก"

        .

        .

        .

        ดาวเหนือสะดุ้งตื่นขึ้นบนโซฟาในบ้านของตัวเอง ความรู้สึกอบอุ่นจากสัมผัสที่หัวยังคงอยู่ทำให้น้ำตาไหลออกมาอย่างช่วยไม่ได้ เขาลุกขึ้นแล้วเดินขึ้นไปชั้นบน เปิดห้องพระแล้วเข้าไปด้านใน พอมองเห็นหินน้าแผนที่มีรอยร้าวปริเป็นทางยาวเขาก็ทรุดลงกับพื้นแล้วร้องไห้อีกครั้ง ก่อนจะทำใจหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออก

        "พ่อ... ผมมีเรื่องสำคัญจะบอก......"