ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

แคว้นอรุณ ต่างเดือดดาล ผู้บัญชาการจางรั่วหยุน

สั่งนำอัจฉริยะบุกโจมตีทิศที่อี้เฉินอยู่พวกเขาส่งจอมยุทธอัจฉริยะ หลาย10คนของแต่ละตระกูลลงสังเวียน
หมายล้อมสังหารกลุ่มจอมยุทธทิศที่อี้เฉินสังกัดอยู่ให้ราบเป็นหน้ากลอง

ทิศนั้นเสียขวัญอย่างมากจากการโจมตีของอี้เฉิน วันนี้พวกเขาสูญเสียไปมากเกือบจะ 300 กว่าคนในวันเดียว

ผู้บัญชาการจางรั่วหยุน แคว้นอรุณเริ่มนั่งไม่ติด

คิดแผนรับมืออย่างบ้าคลั่งเขาไม่อาจปล่อยทิศที่อี้เฉินอยู่ให้ชนะสงครามได้อีก ไม่อย่างนั้นจอมยุทธจะเสียเสียขวัญอย่างมาก

แคว้นพฤกษาแปลกใจเหตุใดชายชราถึงไม่เผยตัว พวกเขาต่างอยากรู้จักชายชรา

ผู้คนฮึกเหิมไม่หวาดกลัวแคว้นอรุณอีกต่อไป"พวกเรามีผู้พิทักษ์ชายชราสงครามครั้งนี้ไม่แพ้อย่างแน่นอน"

หลายๆ คนถึงกับพยักหน้าเห็นฤทธิรณที่ชายชราสำแดงด้วยตาตัวเอง

สภาพของเหล่าจอมยุทธหลายๆ คนตอนนี้ร่างอาบนองไปด้วยเลือดของศัตรู ไม่รู้ใครเป็นใคร

เลือดที่อาบนองเป็นเหมือนเกียรติยศ ไม่มีใครอยากชะล้างออก

จอมยุทธ์หลายๆ คนที่ประจันหน้าต่างถูกสรรเสริญ พวกเขาเหมือนหน่วยกล้าตายรับคมหอกคมดาบ

หริ่นเจีย คันปากอยากจะพูด ใจจะขาดแต่หวาดกลัวในตัวอี้เฉิน

จอมยุทธหลายๆ นั่งบำเพ็ญเพียรพักฟื้นปราณพลัง

พรุ่งนี้ต้องเป็นสงครามที่หนักหน่วงอีกวันเป็นแน่ จอมยุทธแคว้นอรุณต้องตอบโต้คืนอย่างแน่นอน

ตอนนี้จอมยุทธ์ของทั้งสองฝ่ายเริ่มใกล้เคียงกันมากขึ้นห่างอยู่เพียง 100 กว่าคนเท่านั้น

"แต่มีข่าวลือว่าอัจฉริยะของพวกเขามีมากกว่าทางแคว้นพฤกษามาก พวกทหารรับจ้างเองก็เป็นอัจฉริยะหลายสิบคน"
พวกเขาต่างพูดคุยกัน เสียงเอ็ดอึง

"สงครามต่อๆ ไปอาจเป็นสงครามสำหรับอัจฉริยะเข้าห้ำหั่นฆ่าฟันกัน"

หลายคนเองก็รับรู้ศึกต่อไปจะอันตรายมากยิ่งขึ้น ถึงขนาดมีคนสารภาพรักกับจอมยุทธหญิงท่ามกลางสงคราม

บางคนถึงกับเขียนจดหมายบอกลาฝากไว้กับผู้นำทัพ หริ่นหลัน

นางเองที่เห็นยังเจ็บปวดหัวใจนางเป็นผู้นำจึงไม่ได้ออกสู้ศึกสงคราม

เพียงแค่คอยบัญชาการทับย่อย นางนั้นหยิ่งทะนงและองอาจเหมือนบุรุษเสียยิ่งกว่าสาวงาม

นางเห็นอี้เฉินจึงเข้าไปทักทาย "เจ้ายังรอดอยู่อีกหรืออี้เฉิน"

"แม่นางหริ่นหลัน ท่านอย่างสาปแช่งข้าแบบนั้นสิข้าออกจะหนังเหนียวตายยากจะตาย"

"ดีดี หวังว่าพรุ่งนี้เจ้าจะรอดกลับ" นางยิ้มแฝงด้วยแววตาอาลัย

"คุณหนูอย่าไปกวนใจเขาขอรับ"

"เหตุใดเจ้าพูดเช่นนั้นเล่า หลิ่นเจีย แถมยังตัวสั่นผิดปกติเจ้าบาดเจ็บมางั้นหรือ"

อี้เฉินจ้องมองมาที่ หลิ่นเจีย

"ไม่มีอะไรขอรับคุณหนู"

"ไม่มีอะไรก็ดีแล้วพวกเจ้ารักษาตัวเถอะ"

"หริ่นเจียเรายังเป็นสหายที่ดีต่อกันใช่หรือไม่"

"ใช่ใช่"

"ข้าไม่ทำร้ายเจ้าหรอกเจ้าสบายใจได้ถ้าเจ้ายังเห็นว่าข้าเป็นสหายก็ถือซะว่าช่วยข้า"

วันนี้จอมยุทธ์แคว้นอรุณเปลี่ยนแผนการรบพวกเขาเคลื่อนทัพเป็นฝ่ายบุกโจมตี

พวกเขาแบ่งกองกำลังเป็น 5 กองเหมือนกับที่แคว้นพฤกษาทำ
เขาทุ่มกองกำลังเหล่าจอมยุทธ์อัจฉริยะส่วนใหญ่ไปทางทิศที่อี้เฉินอยู่ หมายมั่นบดขยี้ให้แตกพ่าย

ทิศนั้นเสียขวัญอย่างมากจึงต้องโยกย้ายจอมยุทธหลายตำแหน่ง เสียงระเบิดดังอึกทึกป่าพวกเขาเปิดฉากเข้าต่อสู้โรมรันอย่างฉับพลัน

ทำให้จอมยุทธหลายคนของแคว้นพฤกษาตั้งตัวไม่ทันบาดเจ็บสาหัสล้มตายไปหลายคน

เหล่าอัจฉริยะบุกทะลวงฆ่าฟัน ปราณพลังเอ่อล้นกดดันทุกสารทิศ

มีแม้กระทั่งจอมยุทธที่แปลงกายเป็นเสือขาวพุ่งทะลวงนำเข้ามาหมายเปิดทางให้เหล่าจอมยุทธ เข้ามาภายใน

บางคนถึงกับร่างสั่นเทิ้มล้มลงกับพื้น หริ่นหลันเห็นท่าไม่ดีสั่ง ถอยร่น

แคว้นอรุณยิ่งได้ใจเปิดฉากสร้างมหันตะสังหารครั้งใหญ่ เสียงศัสตราวุธดังกระทบกันออกไปไกล
เสียง "ฆ่า" ดังท่วมท้นท้องฟ้า

จอมยุทรหลายๆ คนเริ่มรับมือจอมยุทธอัจฉริยะ10กว่าคนไม่ไหวถูกฆ่าไปหลาย 10 คนในพริบตา
ทุกๆ ที่ ที่จอมยุทธอัจฉริยะ ก้าวข้ามศพกองเกลือนกลาด เลือดอาบนองเป็นสายธาร ย้อมผืนป่าแห่งนี้จนแดงฉานดุจเขตแดนอเวจี

อี้เฉินคำรามลั่นปลดปล่อยปราณพลังสีเลือดแดงฉานออกไป ปราณพลังแพร่กระจายทั่วบริเวณสร้างเขตแดนปราณพลังของตัวเองขึ้นมา

รอบๆ ตัวอี้เฉินเป็นสีเลือดดั่งขุมนรกอเวจี
กลิ่นอายของความตายและคาวเลือดรอยคละคลุ้ง เข้ากดดันทุกคนรอบบริเวณ ดวงตาคมกล้ามองทุกสรรพชีวิตอย่างบ้าคลั่ง
ใครที่อยู่ในอาณาเขตของอี้เฉินจะเชื่องช้าลง
แม้แต่จอมยุทธอัจฉริยะ ยังหวั่นกลัวผิวหนังเริ่มรู้สึกแสบร้อน รู้สึกถึงอันตรายที่คืบคลานมาใกล้

อี้เฉินพุ่งทะยานอย่างบ้าคลั่งระเบิดพลังกายาอักขระลอยแน่นขนัดสาระพังกาย เรียกหอกสีเลือดออกมากลิ่นอำมหิตพวยพุ่ง

บุกโจมตีโรมรันทุกสรรพสิ่งที่ขวางหน้า

เสียง "ฆ่า" ดังอื้ออึง

แม้แต่จอมยุทธอัจฉริยะก็ไม่อาจต้านทานได้ปราณพลังอี้เฉินได้ เลือดไหลอาบนองเป็นสายธาร หัวหลุดร่วงกระเด็นกระดอน

อี้เฉินเองก็บาดเจ็บถึงพวกเขาจะถูกกดดันจากเขตแดนที่อี้เฉินสร้าง แต่ก็ไม่อาจต้านทานจอมยุทธอัจฉริยะหลายคนได้

อี้เฉินกระอักเลือดคำใหญ่แผลฉีกขาดเลือดไหลนอง จอมยุทธอัจฉริยะที่แปรงกายาเป็นงูอสรพิษคิดจะฝังเขี้ยวฆ่าอี้เฉินด้วยพิษให้ตายอย่างทรมาน ถูกอี้เฉินหมุนควงหอกออกไปขวางงูอสรพิษ
กระเด็นออกไปไกลเกล็ดหลุดร่วงไปหลาย10ชิ้น มันโมโหอย่างบ้าคลั่ง อยากจะสับอี้เฉินเป็นหมื่น ๆ ชิ้น

"เจ้าจะตายอยู่แล้วยังจะดิ้นรนอีก" พวกเขาต่างแสยะยิ้ม

พวกเขารวมตัวพุ่งทะยานไปพร้อมกันหมายมั่น เด็ดหัวอี้เฉินไปฉลองชัย แต่ฉันใดพวกเขาก็สะดุ้งผงะกับสิ่งที่อี้เฉินกระทำ

อี้เฉินสะบัดเลือดตัวเองรอบทิศ แล้วบังคับเลือดตัวเองให้แทงทะลุร่างของอีกฝ่ายถึงการโจมตีจะไม่รุนแรงถึงตาย

แต่ก็ทำให้เลือดเนื้ออีกฝ่ายฉีกขาด

"อ๊าก" เสียงร้องเจ็บปวดดังไปทั่วทิศ
อัจฉริยะต่างตกตะลึง ชายคนนี้ควบคุมปราณพลังลึกล้ำอย่างมากแม้แต่ควบคุมเลือดก็ยังสามารถทำได้

พวกเขาไม่ดูถูกอี้เฉินอีกต่อไป หากปล่อยอี้เฉินเติบโตอาจเป็นภัยคุกคามต่อแคว้นอรุณในภายภาคหน้า

จอมยุทธอัจฉริยะหลายๆ คนยังไม่ยอมแพ้บินทะยานหมายเด็ดหัวอี้เฉิน

ทิศที่อี้เฉินอยู่ดึงเหล่าจอมยุทธอัจฉริยะไว้หลายคนทำให้สงครามเริ่มกลับมาสูสีอีกครั้ง

จอมยุทธ์หลายคนแคว้นอรุณต่างโกรธแค้นอย่างบ้าคลั่ง"เหตุใดยังฆ่าอี้เฉินไม่ได้ ซักที"

เขาหลายๆ คนเริ่มเสียเปรียบเมื่อไม่มีจอมยุทธอัจฉริยะคอยหนุนหลัง

อี้เฉินสำแดงวิชามังกรทะยานนภาไปยังจุดอับสายตาของจอมยุทธอัจฉริยะ
แทงหัวจอมยุทธอัจฉริยะ ขาดหายไป 2คนในพริบตา เลือดพุ่งสูงเสียดฟ้าย้อมนภา

พวกเขาเริ่มหวาดหวั่นถอยหนี ไม่คิดต่อสู้อีกต่อไปหากไม่รีบถอยหนีต้องสูญเสียจอมยุทธคนอื่นๆ จนหมดแน่
จอมยุทธอัจฉริยะ อยากจะฆ่าอี้เฉินที่บาดเจ็บหนักแต่เมื่อ

มองภาพรวมสงครามจอมยุทธคนอื่นๆ เมื่อไม่มีจอมยุทธอัจฉริยะหนุนหลัง กลับสู้ไม่ได้แตกพ่ายไปหลายคน
ไม่นานคำสั่งถอยทัพก็ประกาศขึ้น

จอมยุทธแคว้นพฤกษาโห่ร้องยินดีเป็นปีติ "ชายชราผู้พิทักษ์ช่วยเราไว้"

พวกเขาต่างสรรเสริญอี้เฉิน เหมือนอี้เฉินเป็นดั่งเทพสงครามในตอนนี้

"แบบนี้จะมีใครหยุดกลุ่มพวกเราได้แม้แต่จอมยุทธอัจฉริยะ ยังแตกพ่าย"