@ทะเลหวานน้ำตาลครีม
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ผิวน้ำในสระของรีสอร์ทเป็ประกายระยิบระยับจากแดดยามสาย
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀จีน่าในชุดเสื้อยืดสบายๆ กับกางเกงขาสั้นเดินทอดน่องไปตามทางเดินริมสระอย่างไร้จุดหมาย
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ใบหน้าของเธอยังคงแดงระเรื่อเล็กน้อยเมื่อนึกถึงความฝันแสนประหลาดเมื่อคืนที่ผ่านมา ความฝันที่วัลยาเข้ามารุกรานพื้นที่ส่วนตัวของเธออย่างไม่ทันตั้งตัว
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀“บ้าจริง… ทำไมต้องฝันอะไรแบบนั้นด้วยเนี่ย” จีน่าบ่นพึมพำกับตัวเองเสียงแ่เบา พลางใช้มือลูบหน้าผากด้วยความขัดเขิน
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงเก็บเอาเื่ที่วัลยากลั่นแกล้งเมื่อวานไปฝันได้ถึงขนาดนี้
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀หรือว่าจริงๆ แล้ว… ในใจของเธอเองก็..?
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ไม่ทันที่จีน่าจะได้คิดอะไรไปมากกว่านี้ สายตาของเธอก็พลันเหลือบไปเห็นร่างสูงสง่าของวัลยาที่กำลังนั่งตกปลาอยู่ริมบ่อปลาด้านข้างสระน้ำ
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀วัลยาในชุดลำลองสบายๆ ยังคงดูสง่างามและมีเสน่ห์เย้ายวนไม่เสื่อมคลาย แม้แต่ในยามเช้าตรู่เช่นนี้
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀จีน่าลังเลเล็กน้อยว่าควรจะเข้าไปทักทายวัลยาดีไหม หลังจากเหตุการณ์เมื่อวานและความฝันเมื่อคืน
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ทำให้รู้สึกประหม่าและไม่แน่ใจว่าควรจะวางตัวอย่างไรต่อหน้าวัลยาดี
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀แต่ในที่สุด ความอยากรู้อยากเห็นและความอยากใกล้ชิดวัลยาก็มีชัยเหนือความลังเลทั้งหมด
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀จีน่าสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกความกล้า ก่อนจะก้าวเท้าเดินตรงไปยังบ่อปลาที่วัลยานั่งอยู่อย่างช้าๆ
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀เมื่อเดินเข้าไปใกล้พอ จีน่าก็เอ่ยทักทายวัลยาด้วยน้ำเสียงสดใสตามปกติ แม้ว่าในใจจะยังคงเต้นระส่ำอยู่ก็ตาม
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀“อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณวัลยา”
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀วัลยาเงยหน้าขึ้นจากคันเบ็ดในมือ เมื่อได้ยินเสียงทักทายของจีน่า ดวงตาคมของเธอเหลือบมองจีน่าเพียงเล็กน้อย
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ก่อนจะหันกลับไปสนใจคันเบ็ดในมือต่อ โดยไม่ได้แสดงท่าทีตอบรับหรือทักทายจีน่ากลับมาแต่อย่างใด
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ท่าทีเ็าและเมินเฉยของวัลยาทำให้จีน่ารู้สึกหน้าเสียเล็กน้อย
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀พยายามฝืนยิ้มและทำเป็ไม่สนใจกับท่าทีของวัลยา ก่อนจะเอ่ยถามต่อด้วยน้ำเสียงร่าเริงเช่นเดิม
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀“คุณวัลยามาตกปลาแต่เช้าเลยนะคะ เก่งจังเลยค่ะ”
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀คราวนี้วัลยาเหลือบมองจีน่านานขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่ก็ยังคงความเ็าไว้เช่นเดิม
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀“ฉันชอบปล่อยสมองให้โล่ง” วัลยาตอบสั้นๆ โดยไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่มเติม
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀“อ้อ… ค่ะ” จีน่าตอบรับเสียงแ่ พลางรู้สึกใจแป้วเล็กน้อยกับท่าทีของวัลยา
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ไม่เข้าใจว่าทำไมวัลยาถึงยังคงเ็ากับเธออยู่ แม้ว่าพวกเธอจะเคยใกล้ชิดกันมาแล้วถึงขนาดนั้น
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀หรือว่า… เสือเขี้ยวดาบแค่… ไม่ได้รู้สึกอะไรกับเธอเลยจริงๆ อย่างนั้นหรือ..?
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀“ขอนั่งด้วยได้ไหมคะ” จีน่าเอ่ยถามด้วยความกล้าๆ กลัวๆ พลางชี้ไปยังเก้าอี้ว่างข้างๆ วัลยา
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀วัลยาเหลือบมองเก้าอี้ว่างเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ เป็เชิงอนุญาต โดยไม่ได้พูดอะไรออกมา
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀จีน่ายิ้มดีใจเล็กน้อย เมื่อวัลยายอมให้เธอนั่งด้วย เธอรีบเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ว่างข้างๆ อย่างรวดเร็ว
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀แม้ว่าบรรยากาศระหว่างพวกเธอจะยังคงอึดอัดอยู่บ้าง แต่การได้นั่งใกล้ชิดวัลยาเช่นนี้ ก็ทำให้จีน่ารู้สึกดีขึ้นมากแล้ว
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀“คุณวัลยาตกปลาทุกวันเลยเหรอคะ” จีน่าพยายามชวนคุยเพื่อทำลายความเงียบที่แผ่ซ่านอยู่ระหว่างพวกเธอ
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀“บางวันก็ไม่” วัลยาตอบสั้นๆ เช่นเดิม โดยไม่ได้หันมามองหน้าจีน่า
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀“หนูไม่เคยตกปลาเลยค่ะ ดูน่าสนุกจังเลย” จีน่าพูดต่อด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น พลางมองไปยังคันเบ็ดในมือของวัลยาด้วยแววตาเป็ประกาย
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀คราวนี้วัลยาหันมามองหน้าจีน่านานขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่ดูอ่อนโยนขึ้นเล็กน้อยกว่าเดิม
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀“อยากลองตกดูไหมล่ะ”
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀“จริงเหรอคะ!?” จีน่าอุทานด้วยความดีใจจนออกนอกหน้า เธอไม่คิดว่าวัลยาจะใจดียอมสอนเธอตกปลา
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀วัลยาพยักหน้าเบาๆ เป็เชิงยืนยัน ก่อนจะยื่นคันเบ็ดอีกอันที่เตรียมมาให้จีน่า
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀“ลองดูสิ ไม่ยากหรอก” วัลยาพูดพลางสาธิตวิธีการจับคันเบ็ดและการเหวี่ยงเบ็ดให้จีน่าดูอย่างละเอียด
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀จีน่าตั้งใจเรียนรู้จากวัลยาอย่างขะมักเขม้น เธอทำตามขั้นตอนที่วัลยาสอนอย่างระมัดระวัง
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀แม้ว่าใน่แรกจะยังคงเงอะงะและเหวี่ยงเบ็ดพลาดไปบ้าง แต่วัลยาก็อดทนสอนและให้กำลังใจจีน่าอยู่เสมอ
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀“ค่อยๆ จับ ค่อยๆ เหวี่ยง ไม่ต้องรีบ” วัลยาพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พลางจับมือของจีน่าเพื่อช่วยประคองคันเบ็ดและปรับท่าทางให้ถูกต้อง
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ััอบอุ่นจากมือของวัลยาที่แตะต้องมือของเธอ ทำให้จีน่ารู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀แก้มของเธอเริ่มแดงระเรื่อขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว เธอพยายามตั้งสมาธิไปที่การตกปลา แต่ในใจกลับว้าวุ่นไปกับััอ่อนโยนของวัลยาจนแทบไม่มีสมาธิ
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ในที่สุด หลังจากพยายามอยู่พักใหญ่ จีน่าก็สามารถเหวี่ยงเบ็ดได้อย่างคล่องแคล่วมากยิ่งขึ้น
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀สาวน้อยรู้สึกภูมิใจในตัวเองเล็กน้อยที่สามารถทำอะไรใหม่ๆ ได้สำเร็จเป็ครั้งแรกในชีวิต
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀“เก่งมากเด็กน้อย” วัลยาเอ่ยชมด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀รอยยิ้มเล็กน้อยนั้นกลับทำให้หัวใจของจีน่าพองโตด้วยความสุขอย่างบอกไม่ถูก
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀“ขอบคุณค่ะคุณวัลยา” จีน่าตอบกลับด้วยรอยยิ้มกว้าง
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀รู้สึกดีใจที่วัลยาใจดีกับเธอมากขึ้น กว่าตอนแรกที่เจอกันมากทีเดียว
แปด
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ระหว่างที่รอปลากินเบ็ด พวกเธอทั้งสองก็นั่งเงียบๆ เคียงข้างกันไป โดยไม่ได้พูดอะไรออกมา
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ทว่าบรรยากาศระหว่างพวกเธอกลับไม่ได้อึดอัดเหมือนตอนแรกอีกต่อไป
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ความเงียบนั้นกลับเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความเข้าใจกัน อย่างน่าประหลาด
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀“จีน่า…” วัลยาเอ่ยเรียกชื่อของจีน่าขึ้นมาด้วยน้ำเสียงแ่เบา ในขณะที่ยังคงจ้องมองไปยังผิวน้ำในบ่อปลา
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀“คะ?” จีน่าขานรับเสียงเบา พลางหันไปมองหน้าวัลยาด้วยความสงสัย
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀“เมื่อวาน…” วัลยาเว้น่คำพูดไปเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่ดูลังเลเล็กน้อย “เื่ในห้องรับแขก นั้นเป็ครั้งแรกของเธอ แต่เธอดูสบายๆ กับมันนะ?”
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀คำถามของวัลยาทำให้จีน่ารู้สึกหน้าแดงก่ำขึ้นมาอีกครั้ง เธอไม่แน่ใจว่าวัลยากำลังหมายถึงเื่อะไรกันแน่
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀เื่ที่เธอยั่ววัลยาเมื่อวาน หรือเื่ที่วัลยาสอนให้เล่นสนุกกับกล้วยหอม
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀“เอ่อ… คือว่า…” จีน่าอึกอักตอบไม่ถูก เธอไม่รู้ว่าควรจะตอบวัลยาอย่างไรดี
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀วัลยาหันมามองหน้าจีน่าอย่างจริงจังมากขึ้น ดวงตาคมของเธอจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของจีน่า
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ราวกับ้าจะอ่านความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ภายในจิตใจของเธอ
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀“ฉันแค่… ไม่อยากให้เธอเข้าใจผิด” วัลยาพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่ดูจริงใจมากยิ่งขึ้น “เื่เมื่อวาน… ฉันแค่… อยากจะ… สอนบทเรียนให้เธอรู้จัก… ควบคุมตัวเองบ้าง”
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀คำอธิบายของวัลยาทำให้จีน่ารู้สึกโล่งใจขึ้นเล็กน้อย เธอเข้าใจแล้วว่าวัลยาแค่้าจะสอนบทเรียนให้เธอจริงๆ ไม่ได้มีเจตนาจะล่วงเกินหรือทำร้ายจิตใจเธอแต่อย่างใด
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ใช่ที่ไหนกันเล่า!!
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀“อ๋อ… ค่ะ” จีน่าตอบรับเสียงแ่ พลางพยักหน้าเข้าใจ เธอรู้สึกขอบคุณวัลยาที่อธิบายให้เธอเข้าใจ และรู้สึกผิดเล็กน้อยที่เธอเคยยั่วยวนอีกฝ่ายแบบไม่ทันคิด
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀“แล้วเธอล่ะ…” วัลยาเอ่ยถามต่อด้วยน้ำเสียงที่ดูอ่อนโยนมากยิ่งขึ้น “คิดยังไงกับเื่เมื่อวาน”
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀คำถามของวัลยาทำให้จีน่ารู้สึกประหม่าขึ้นมาอีกครั้ง ไม่แน่ใจว่าควรจะเปิดเผยความรู้สึกที่แท้จริงของเธอให้วัลยารู้ดีไหม
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀แต่เมื่อเห็นสายตาที่จริงใจและอ่อนโยนของวัลยา จีน่าก็ตัดสินใจที่จะเปิดใจให้วัลยาได้รับรู้ความรู้สึกของเธอบ้าง
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀“หนู… ก็แค่…” จีน่าเว้น่คำพูดไปเล็กน้อย เพื่อรวบรวมความกล้า “หนูก็แค่… รู้สึก… อย่างลองมีประสบการณ์ดูซักครั้งค่ะ”
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀คำตอบของจีน่าทำให้วัลยาเผยรอยยิ้มออกมาเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นอบอุ่นและอ่อนโยนจนทำให้หัวใจของจีน่าเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀“อยู่แต่ในโลกปิดหรือไง ถึงมีความคิดแบบนั้นได้” วัลยาทวนคำเสียงแ่ พลางมองสำรวจใบหน้าของจีน่าด้วยแววตาที่อ่อนโยนมากยิ่งขึ้น “ทำไมถึงอยากลองล่ะ กับคนที่เพิ่งรู้จักกันเนี่ยนะ”
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀“ก็…” จีน่าอึกอักตอบไม่ถูก เธอไม่รู้ว่าควรจะอธิบายความรู้สึกเขินอายของเธอให้วัลยาเข้าใจอย่างไรดี
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀“หนูแค่อยากให้คุณวัลยาสนใจ” จีน่าพูดในที่สุดด้วยน้ำเสียงแ่เบา แต่ก็เต็มไปด้วยความจริงใจ “อยากทำความรู้จักกันให้มากกว่านี้”
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀คำสารภาพของจีน่าทำให้วัลยาเข้าใจถึงที่มาของยั่วยวนและความเขินอายของจีน่ามากยิ่งขึ้น เธอเข้าใจแล้วว่าจีน่าเป็คนใสซื่อและไร้เดียงสากว่าที่เธอคิดไว้มาก
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀“เออ? ถ้าแค่อยากทำความรู้จัก” วัลยาพูดด้วยน้ำเสียงปลอบโยน พลางยื่นมือไปจับมือของจีน่าอย่างแ่เบา “เธอไม่จำเป็ต้องมายั่วอะไรทั้งนั้น แค่เป็ตัวของตัวเองก็พอแล้ว”
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ััอบอุ่นจากมือของวัลยาที่กอบกุมมือของเธอไว้ ทำให้จีน่ารู้สึกอบอุ่นและสบายใจอย่างบอกไม่ถูก
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀เธอรู้สึกเหมือนได้รับการปลอบประโลมและเข้าใจจากวัลยาอย่างแท้จริง
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀“ขอบคุณค่ะคุณวัลยา หนูรุกหนักไปจริงๆ” จีน่าพูดด้วยรอยยิ้มที่สดใสมากยิ่งขึ้น รอยยิ้มนั้นจริงใจและบริสุทธิ์จนทำให้วัลยารู้สึกอบอุ่นไปทั้งหัวใจ
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀“เพิ่งจะรู้ตัวเหรอเนี่ย? ” วัลยาเอ่ยถามต่อด้วยน้ำเสียงที่ดูอยากรู้อยากเห็นมากยิ่งขึ้น “ไหนเล่าเื่ของเธอให้ฉันฟังบ้างซิ”
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀คำถามของวัลยาทำให้จีน่ารู้สึกแปลกใจเล็กน้อย เธอไม่คิดว่าวัลยาจะสนใจเื่ราวชีวิตของเธอมากขนาดนี้
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀เมื่อเห็นแววตาที่อยากรู้อยากเห็นของวัลยา จีน่าก็ตัดสินใจที่จะเล่าเื่ราวของเธอให้วัลยาฟังบ้าง
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀“ชีวิตของหนูไม่ค่อยมีอะไรน่าสนใจหรอกค่ะ” จีน่าพูดด้วยน้ำเสียงถ่อมตัว
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀“เล่ามาเถอะฉันอยากฟัง” วัลยาแย้งด้วยรอยยิ้ม “เราจะได้ทำความรู้จักกันมากขึ้นไง”
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀“เข้าใจแล้วค่ะ" จีน่าตอบรับอย่างว่าง่าย
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ “เธอคงจะไม่เคยเจอโลกภายนอกมากนักสินะ” คำพูดของวัลยาทำให้จีน่านิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้ายอมรับอย่างแ่เบา
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀“ก็… ใช่ค่ะ” จีน่าพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าลงเล็กน้อย “หนูโตมาในบ้านหลังใหญ่ มีคนรับใช้ มีครูสอนพิเศษ ได้ทุกอย่างที่อยากได้ แต่ไม่เคยมีเพื่อนเลยค่ะ”
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀น้ำเสียงเศร้าสร้อยของจีน่าทำให้วัลยารู้สึกเห็นใจเธอขึ้นมาจับใจ เธอเข้าใจแล้วว่าทำไมจีน่าถึงดูใสซื่อและไร้เดียงสามากกว่าคนอื่นๆ ในวัยเดียวกัน
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀“พ่อของหนูเป็ทหาร” จีน่าพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความภาคภูมิใจเล็กน้อย “เป็พลเอกค่ะ แต่เราไม่ค่อยได้คุยกันเท่าไหร่”
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀“ขาดความอบอุ่นนี่เอง” วัลยาพูดด้วยน้ำเสียงเห็นอกเห็นใจ “แล้วยังไวต่อ”
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀“หนูไม่เคยออกไปเที่ยวไหนไกลๆ คนเดียวเลยเพราะคุณพ่อไม่อนุญาต” จีน่าพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่ดูเศร้ามากยิ่งขึ้น “นี่เป็ครั้งแรกที่หนูหนีเที่ยวตามใจตัวเอง ออกมาเที่ยวคนเดียวโดยไม่มีคนติดตาม”
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀คำสารภาพของจีน่าทำให้วัลยารู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เธอไม่คิดว่าจีน่าจะกล้าทำอะไรแบบนี้ได้ เธอคิดว่าจีน่าเป็คนที่อ่อนแอและขี้กลัวกว่าที่เห็นภายนอก
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀“แล้วชีวิตคุณวัลยาล่ะคะ” จีน่าเอ่ยถามกลับด้วยความอยากรู้อยากเห็น พลางมองไปยังผู้สาวผ่านโลกด้วยแววตาที่จริงใจ “คุณวัลยา… โตมายังไงเหรอคะ”
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀คำถามของจีน่าทำให้วัลยานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมาแ่เบา
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀“ชีวิตฉันก็ธรรมดาทั่วไป” วัลยาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่ก็แฝงไปด้วยความขมขื่นเล็กน้อย “ฉันโตมาในครอบครัวที่ยากจน ต้องดิ้นรนปากกัดตีนถีบ กว่าจะมีทุกวันนี้ได้ก็ผ่านมาหลายสังคม”
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀“คุณวัลยาลำบากมากเลยเหรอคะ” จีน่าถามด้วยน้ำเสียงเห็นใจ
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀“ตอนนั้นถือว่าลำบาก แต่พอมองย้อนกลับไปคิดว่าสนุกท้าทายดี” วัลยาตอบพลางยิ้มเยาะตัวเองเล็กน้อย “ฉันเคยเจอคนที่เห็นแก่ตัว นิสัยแย่ ด้านมืดต่างๆ จากคนที่ไว้ใจ ในสังคมนี้ส่วนน้อยจะเชื่อใจกันได้ถ้าไม่มีผลประโยชน์ร่วมกัน”
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀น้ำเสียงขมขื่นของวัลยาทำให้จีน่ารู้สึกสะท้อนใจอย่างบอกไม่ถูก
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀เธอไม่เคยเจอเื่ราวที่โหดร้ายและยากลำบากแบบที่วัลยาเคยเจอมาก่อน
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ในโลกของเธอมีแต่สิ่งที่สวยงามและสดใส โลกที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อปกป้องเธอจากความโหดร้ายของโลกภายนอก
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀“แต่คุณวัลยาก็เก่งมากๆ เลยนะคะที่ผ่านมันมาได้” จีน่าพูดด้วยน้ำเสียงชื่นชมอย่างจริงใจ “คุณวัลยาสามารถสร้างตัวเองขึ้นมาได้ใหม่ จนประสบความสำเร็จขนาดนี้”
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀คำชมของจีน่าทำให้วัลยาเผยรอยยิ้มออกมาอีกครั้ง รอยยิ้มครั้งนี้ดูอบอุ่นและอ่อนโยนมากยิ่งขึ้น กว่ารอยยิ้มก่อนหน้านี้ทั้งหมด
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀“ขอบใจ” วัลยาพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูอ่อนโยนมากยิ่งขึ้น
“แล้วเธอเคยมีวันแย่ๆ บ้างไหม?” วัลยาถามด้วยความสงสัย
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀“ก็…” จีน่าเว้น่คำพูดไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงแ่เบา “หนูไม่เคยเจอเื่แย่ๆ แบบคุณวัลยา แต่บางทีหนูก็เหงาค่ะ”
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀คำสารภาพของจีน่าทำให้วัลยานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมาอีกครั้ง
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀วัลยาทอดสายตามองไปยังผิวน้ำในบ่อปลาด้วยแววตาที่เหม่อลอย “บางทีเราสองคนก็ไม่ได้แตกต่างกันมากอย่างที่คิด”
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ในขณะที่จีน่าและวัลยากำลังเปิดใจพูดคุยทำความเข้าใจกันมากยิ่งขึ้น เสียงรถยนต์คันหรูก็แล่นเข้ามาจอดที่หน้ารีสอร์ทอย่างเงียบเชียบ
1K
