“เป็ไงบ้างนายณัติไม่ได้เจอกันนาน..สบายดีไหม” ชาคริตทักทายอาณัติตามประสาคนรู้จักกันในแวดวงธุรกิจอาณัติทายาทตระกูลธุรกิจแปรรูปผลไม้ส่งออกของไทย ส่วนชาคริตแม้หลักๆ จะรับราชการแต่ก็มีธุรกิจของตระกูลที่ต้องดูแลอีกด้วยก็คือธุรกิจด้านการขนส่ง ซึ่งพวกเขามักเจอกันในงานเลี้ยงรับรองลูกค้าต่างๆอย่างเช่นวันนี้คืองานเลี้ยงขอบคุณลูกค้ารายใหญ่ที่ทางองค์กรของชาคริตจัดขึ้น ณ โรงแรมหรูแห่งหนึ่งบนถนนวิภาวดีรังสิต
“พี่ฌาน สวัสดีครับ..ผมสบายดี แล้วพี่ล่ะ”
“ยิ่งกว่าสบาย ฮ่าๆๆ”
“คุณรตีไม่ได้มาด้วยหรือครับ” คนที่ถูกถามถึงคือแฟนสาวของชาคริตสาวสวยสายฮานักแสดงที่มักได้รับเลือกให้อยู่แก้งค์เดียวกับคู่พระคู่นางในละคร
“รายนั้นเขาไม่ค่อยมายุ่งกับงานผมเท่าไหร่ว่าแต่เราเถอะ..ไหนล่ะหวานใจ คนที่ชื่ออะไรนะ..ระริน..”
“ระรินดาวครับ”
“อ่ะ!นั่นล่ะ”
อาณัตินิ่งไปชั่วครู่ก่อนจะตอบ “เอ่อ..รินไปเยี่ยมพ่อเขาที่รัฐไคเมนประเทศอุสดราลัน คุณพ่อเธอป่วยหนัก” เขารักระรินดาวเพื่อนสาวที่เรียนด้วยกันั้แ่เด็กมาโดยตลอดแม้เ้าหล่อนจะไม่เคยตกปากรับคำที่จะพัฒนาความสัมพันธ์..จากเพื่อนเป็คนรักแต่เขาก็ถือว่าผู้หญิงคนนี้คือคนรักของเขา
“ไปหลายวันไหม เหงาเลยสิ” คำถามทำคนฟังสะอึกลึกๆข้างใน นั่นสิ..เขาไม่รู้เลยว่าระรินดาวจะกลับมาวันไหน ยังไง หนำซ้ำวันนี้ทั้งวันเขาก็ยังติดต่อเธอไม่ได้เลย
เป็ห่วง
“เขาน่ารักดีนะ ดูเหมาะกับเราดี เข้าท่ากว่าคนที่ทางบ้านเราหาให้อีก”ชาคริตได้ทีแขวะบางคนที่ทำให้เขาแทบไม่มีสมาธิทำงานไปทั้งวันนึกแล้วก็ยังเจ็บใจ..ต้องรู้ให้ได้ว่าไอ้หนุ่มนั่นเป็ใคร
“อ่อออ..วันวิสา”
“ใช่ วันนี้ไม่รู้ไปคว้าผู้ชายที่ไหนมาทำแฟนหน้าตาท่าทางดีขนาดนั้นไม่น่าเซ่อมาหลงกลคนอย่างนั้นได้ คิดหรือว่าไอ้หน้าอ่อนนั่นจะเป็ไม้กันหมาให้หล่อนได้”
“คงเป็แฟนเขาจริงๆ ล่ะครับเพราะเคยคุยกัน..เขาบอกว่ามี” คนฟังถึงกับสมองร้าวขึ้นมาทันทีน่าแปลกที่เื่ของเ้าหล่อนทำเขาปวดหัวได้ทุกทีสิน่ะ “จะว่าไปถ้าไม่ติดว่าผมมีคนที่ชอบอยู่แล้วผมว่าผมจะคบเธอนะ”
“ว่าไงนะ!”
“ก็ที่ผมไม่ยอมรับเขาไม่ใช่ว่าเขานิสัยไม่ดีไม่น่าคบนี่ครับ แต่เป็ที่ผมเอง”คนพูดได้ยินเพียงเสียงพ่นลมออกจมูกแรงๆ ของอีกฝ่าย ซึ่งอาณัติก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าคู่สนทนาของเขาจะออกอาการเหมือนไม่ค่อยพอใจเมื่อพูดถึงผู้หญิงคนนี้ทำไม“เธอเป็ผู้หญิงที่เข้าใจอะไรง่าย ตรงๆ ดีแม้จะได้คุยกันไม่นานแต่ผมว่าเขาเป็คนที่ไม่งี่เง่านะใช่ไหมพี่..พี่ทำงานที่เดียวกัน เขาเป็คนแบบนั้นใช่ไหมครับ”
“ไม่รู้สิเอาเป็ว่าเ้าหล่อนร้ายกว่าที่นายคิดก็ละกัน”
ความคิดไวเท่าสายตาเมื่อชาคริตเหลือบไปเห็นวันวิสากำลังก้าวเข้ามาทางหน้างานใกล้โต๊ะลงทะเบียนขายาวๆ ของเขาจึงก้าวไปดักหน้าเ้าหล่อน
“อ่ะ!” วันวิสาใจนเกือบรั้งขาตัวเองไว้ไม่ทัน
“เ้านายให้พักได้นี่..เพราะแขนเจ็บ แล้วมาทำไม”
“มีงานด่วน” ชาคริตกรอกตามองไปมาอย่างกับหาใคร ก่อนจะถาม“ไหนไอ้หนุ่มนั่นล่ะ อย่าบอกนะว่าเธอไม่ให้มา”
วันวิสาต้องลอบระบายลมหายใจเพราะว่าลืมนายรามไปเสียสนิทหลังจากทำแผลเสร็จตอน่เช้าก็ยังไม่ทันได้คุยอะไรกันเห็นรีบร้อนรับสายมือถือแล้วก็หายตัวไป ซึ่งเธอก็ไม่ได้คาดหวังอะไรกับเด็กคนนี้อยู่แล้ว
วันแรกมาด่าวันที่สองมาขอเป็แฟน แล้วจะไปนับประสาอะไรกับวันต่อไป
เธอก้มมองผ้าพันแผลที่แขนแวบหนึ่งก็แปลกดีที่ไม่ได้รู้สึกโกรธอะไรนายรามแล้ว นี่เธอเป็คนใจเย็นได้ขนาดนี้เลยหรือ..ทำไมยกโทษให้ไวจัง
“เธอนี่มันนกรู้เนอะว่าเมียเขาไม่มา”วันวิสาเลิกสนใจคนในความคิด แล้วกลับมาเผชิญกับคนตรงหน้า
“ฉันไม่รู้ค่ะ”
“โกหก”
“แล้วฉันจะได้อะไร” ถามไปอย่างนั้นแหละ รู้อยู่แล้วว่าคงพ่นกลับมาเป็ชุด..ก็เห็นคนมันอยากแขวะก็เลยเปิดโอกาสให้แขวะได้ตามชอบใจ..เดี๋ยวจะลงแดงตายถ้าไม่ได้มาหาเื่กัน
“ก็ได้ควงเ้านายออกงานไง”
“ตกลงคุณดาไม่มาจริงหรอ ฉันเสียใจนะเนี่ย” เ้าหล่อนแกล้งประชดเสียงใส
“คิดหรือว่าพูดแบบนี้คนอื่นเขาจะตายใจและเชื่อคำเธอ”
หญิงสาวปล่อยลมหายใจสารพัดความรู้สึกทิ้งอีกรอบ คราวนี้ทิ้งเยอะเลยล่ะ..ทั้งละเหี่ยทั้งหดหูและเบื่อหน่ายกับผู้ชายคนนี้เหลือเกินเขาเป็คนที่คิดมากจนน่าเกลียด คิดและฝังใจว่าเธอกับคุณภาสกรต้องมีอะไรกันแน่ๆ ตามคำลือ
“เขาพูดกันแซดไปว่าเวลาเธอออกงานกับพี่กรแต่ละทีเที่ยวตามแจติดอย่างกับเงา ควงคู่กันอย่างกับคู่รัก..น่าเกลียด” คนฟังแค่นหัวเราะ
“ก็ฉันเป็เลขาฯ นะ ไม่ให้ฉันตามเ้านาย แล้วจะให้ไปตามแมวที่ไหนไม่ทราบ”
“ใช้ตำแหน่งหน้าที่ในทางมิชอบ” ประโยคนั้นทำวันวิสาหลุดหัวเราะด้วยความสังเวชใจ“พิลึกคน นี่สมองนายคิดได้แค่นี้เองเหรอ”
“หรือไม่จริง!”
“ฉันก็บอกไปแล้วนี่ว่าใกล้่ปิดบัญชีทีไร แต่ละส่วนงานเป็ต้องมีแต่เื่ด่วนมากด่วนที่สุด และก็โคตรด่วน” เธอชะงักคำเพื่อชะเง้อหน้ามากระซิบ “งานนี้มาจาก ผอ. นายเชียวนะที่มาให้ก็เพราะเห็นว่าด่วนที่สุด..อนุมัติงบประมาณ นี่คือสาเหตุที่ทำให้ฉันต้องมาทำคุณบูชาโทษตลอดเลยฉันเนี่ย..อยู่ๆ ก็มาให้นายแดกดันแท้ๆ” มือเล็กๆกระชับแฟ้มเอกสารในหอบแขนราวกับจะย้ำว่า..แหกตาดูซะ
“ฉันก็ต้องคอยตามนายไปอธิบายถึงความด่วนนนนนของงานทั้งหลายแหล่นั่นที่นอกจากฉันจะไม่ได้ดีแล้วยังถูกนายเช่งมาอีกว่านอกเวลางานแท้ๆ ยังชอบหอบมาให้ทำ”เ้าหล่อนได้ทีระบายใส่ยาวเหยียดราวกับอัดอั้นมาแสนนาน ทำให้ชาคริตถึงกับนิ่งไปเป็ครู่ทีเดียว..เขารู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่ข้างหู
เมื่อเห็นว่าคนหาเื่เ้าประจำเริ่มใบ้กินเจอเธอพ่นใส่เข้าบ้างถึงกับปากพิการ จึงได้ขยับห่างออกมาแล้วก็รีบเดินแยกไปด้วยขาสั้นๆของเธอนั่นแหละ
มือหนายกขึ้นตบอกตัวเองเบาๆจะโกรธอะไรยัยนั่นนักหนา..ใจเต้นแรงชะมัด
85K
![สาดขยี้ [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1714749432_32484861.webp)
