มหาศึกแห่งจักรวาล

คืนนั้น เมืองทั้งเมืองค่อย ๆ จมลงสู่ความเงียบ

แสงจากผลึกตามถนนลดความสว่างลงทีละดวง ผู้คนเริ่มบางตา ร้านรวงปิดประตู เหลือเพียงเสียงลมเย็นพัดผ่านตรอกแคบ ๆ และเสียงฝีเท้าของคนที่เดินทางกลับบ้านในยามค่ำ

แต่ในห้องทำงานเล็ก ๆ หลังโรงตีเหล็ก แสงตะเกียงยังคงส่องสว่าง

นัทนั่งอยู่หน้าโต๊ะไม้

ตรงหน้าเขาคือปืนสองกระบอก

กระบอกหนึ่งเป็นแบบที่เขาถือถนัด อีกกระบอกเป็นแบบที่ออกแบบให้มาร์โกใช้

ทั้งคู่ยังหยาบอยู่มากเมื่อเทียบกับอาวุธชั้นสูงของโลกนี้ แต่สำหรับนัท...

มันคือผลงานที่เขาภูมิใจที่สุดนับตั้งแต่มาถึงโลกที่สอง

เขาหยิบปืนขึ้นมา พลิกดูด้านข้างอย่างพอใจ

"คิดว่าถ้าเอาไปขาย จะมีคนซื้อไหม?"

มาร์โกนั่งอยู่ตรงข้าม กำลังถอดชิ้นส่วนเล็ก ๆ ของปืนออกมาตรวจสอบ

"ถ้าขายไม่ได้ก็ใช้เอง"

"ฉันถามว่าขายได้ไหม"

"ก็ต้องลองขายก่อนถึงจะรู้"

"นี่ตอบหรือไม่ตอบวะ?"

มาร์โกหัวเราะเบา ๆ

"ตอบแล้ว"

นัทถอนหายใจ

"บางทีฉันก็สงสัยนะว่าพี่พูดกวนฉันหรือพูดแบบนี้เป็นปกติ"

"ทั้งสองอย่าง"

"เออ..."

นัทวางปืนลง สายตาของเขาเหลือบไปมองกระดาษจำนวนมากบนโต๊ะ

แบบร่าง บันทึกการทดลอง สัดส่วนโลหะ ความผิดพลาดจากการหลอมแต่ละครั้ง

ทุกอย่างถูกเขียนไว้เป็นระเบียบ หลายสัปดาห์ที่ผ่านมา พวกเขาแทบไม่ได้หยุดพัก จากแร่ดิบ...

กลายเป็นโลหะ จากโลหะ...

กลายเป็นชิ้นส่วน จากชิ้นส่วน...

กลายเป็นปืน และวันนี้มันยิงได้จริงนัทเอนหลังพิงเก้าอี้

"อย่างน้อยเราก็เริ่มต้นได้แล้ว"

มาร์โกเงยหน้าขึ้น

"อืม"

"ไม่ต้องกลับไปเป็นนักล่าหาเงินแบบตอนแรกตลอดไป"

"อืม"

"เราสร้างของขายได้"

"อืม"

นัทหรี่ตา

"พี่มีคำอื่นนอกจากอืมไหม?"

"มี"

"อะไร?"

"หิว"

"..."

นัทมองหน้าอีกฝ่ายอยู่สองวินาที ก่อนหัวเราะออกมา

"เออ ไปหาอะไรกินก็ได้"

มาร์โกกำลังจะลุก—

เสียงหนึ่งดังขึ้น กึก ทั้งสองหยุดพร้อมกัน

เสียงนั้นเบามาก เหมือนเศษไม้ตกลงบนพื้นด้านนอก

นัทหันไปมองประตู มาร์โกไม่พูดอะไร เขาวางชิ้นส่วนปืนลงช้า ๆ

มือเลื่อนไปแตะด้ามดาบคู่ที่วางอยู่ข้างตัว นัทเองก็หยิบปืนขึ้นมา

"แมว?"

มาร์โกส่ายหน้า

"ไม่ใช่"

"งั้นอะไร?"

มาร์โกมองไปยังหน้าต่าง

"คน"

นัทชะงัก เสียงลมด้านนอกยังพัดเหมือนเดิม แต่บรรยากาศเปลี่ยนไปแล้ว เงียบเกินไป เงียบจนผิดปกติ 

มาร์โกค่อย ๆ เดินไปยังหน้าต่าง เขาไม่ได้เปิดม่าน เพียงแค่แง้มออกเล็กน้อย มองผ่านช่องว่าง

แล้วใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป นัทเห็นดังนั้นจึงเดินเข้าไปใกล้

"อะไร?"

มาร์โกไม่ตอบทันที เขายังคงมองออกไปด้านนอก นัทขยับเข้าไปดู ถนนด้านหน้ามืดสนิท ไม่มีผู้คน ไม่มีแม้แต่สัตว์พาหนะ แต่ตรงปลายถนน... มีเงาร่างหนึ่งยืนอยู่

สูงใหญ่ นิ่งสนิท แสงจันทร์สาดลงบนใบหน้า ขนสีขาวสะท้อนแสงออกมาเป็นประกาย

ดวงตาสีทองจับจ้องมายังหน้าต่าง นัทตัวแข็ง ภาพความทรงจำเก่าแล่นกลับเข้ามาในหัวทันที

สนามสอบ วันที่พวกเขาเพิ่งผ่านจุดวาร์ป เสียงประกาศ แรงกดดันมหาศาล

และชายเผ่าสัตว์ป่าสีขาวคนนั้น... คนที่พวกเขาเคยปะทะด้วย

คนที่ตอนนั้นทำหน้าที่เป็นผู้คุมสอบ และคนที่ต้องกลับไปพร้อมกับความอับอาย

นัทกลืนน้ำลาย

"...พี่"

มาร์โกตอบเบา ๆ

"ฉันเห็น"

"เสือขาว"

ไม่มีคำตอบ เพราะทั้งสองรู้แล้วว่าเขามาที่นี่ทำไม เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากด้านนอก

ตึก...ตึก...ตึก...

ช้า หนัก มั่นคง นัทกำปืนแน่น

"มันตามเรามาถึงนี้เลยเหรอวะ?"

มาร์โกถอนหายใจ

"ดูเหมือนจะใช่"

"ฉันนึกว่าจบเรื่องตั้งแต่วันนั้นแล้ว"

"นายทำให้มันเสียหน้าต่อหน้าคนทั้งสนาม"

"...เออ"

"นายคิดว่ามันจะลืมง่าย ๆ?"

นัทนิ่ง

"...ก็หวังไว้"

มาร์โกถอนหายใจ

"ความหวังของนายห่วยมาก"

ปัง! ประตูห้องถูกกระแทกเปิดออก เศษไม้ปลิวกระจาย

นัทกับมาร์โกถอยหลังพร้อมกัน ร่างสีขาวเดินเข้ามาอย่างช้า ๆ

ไม่มีผู้ติดตาม ไม่มีอาวุธชักออกมา ไม่มีแม้แต่ท่าทีรีบร้อน

เขายืนอยู่กลางห้อง สายตาจับจ้องสองคนตรงหน้า ก่อนพูดด้วยเสียงต่ำ

"ในที่สุดก็เจอกัน"

นัทมองเขานิ่ง

"จำได้ด้วยเหรอ?"

ดวงตาสีทองหรี่ลง

"ต่อให้ข้าหลับตา ข้าก็ยังจำพวกเจ้าได้"

มาร์โกขยับมือเข้าใกล้ด้ามดาบ

"เรื่องมันผ่านมาตั้งนานแล้ว"

"สำหรับเจ้า"

เสือขาวตอบ

"แต่สำหรับข้า มันยังไม่จบ"

บรรยากาศภายในห้องหนักขึ้นทันที นัทถอนหายใจ

"ถ้าจะมาคุยเรื่องวันนั้น..."

เขายกปืนขึ้น

"...คุยกันดี ๆ ก็ได้"

เสือขาวเหลือบมองอาวุธในมือเขา

คิ้วขยับเล็กน้อย

"นั่นคือสิ่งที่พวกเจ้าสร้างขึ้น?"

"ใช่"

"อาวุธประหลาดที่ทำให้ทั้งเมืองตกใจ?"

นัทพยักหน้า

เสือขาวเงียบไปครู่หนึ่ง

จากนั้น... เขายิ้ม

"น่าสนใจ"

มาร์โกกระชับดาบ ทั้งสองขยับพร้อมกัน ปัง! เสียงปืนดังสนั่นในห้อง

กระสุนพุ่งตรงเข้าใส่เสือขาว แต่ในวินาทีสุดท้าย—

ร่างนั้นหายไปจากตำแหน่งเดิม ฟึ่บ! นัทเบิกตากว้าง

"เร็วชิบ—"

เสือขาวปรากฏตรงหน้า

หมัดพุ่งเข้ามา

มาร์โกชักดาบออกขวาง

เคร้ง!

แรงกระแทกส่งมาร์โกกระเด็นไปชนโต๊ะ โต๊ะไม้แตกออกเป็นสองท่อน

"มาร์โก!"

นัทหมุนตัว ยิงซ้ำทันที ปัง! คราวนี้กระสุนโดน เข้าที่ไหล่ของเสือขาวเต็ม ๆ

เลือดสีแดงสดไหลออกมาตามแขน นัทชะงัก

"โดน!"

เสือขาวก้มมองบาดแผล นิ้วแตะเลือด มองปลายนิ้วของตัวเอง แล้วหัวเราะเบา ๆ

"ดี"

นัทไม่เข้าใจ

"อะไรดี?"

เสือขาวเงยหน้าขึ้น

"อย่างน้อยพวกเจ้าก็ไม่ได้เสียเวลาอยู่ในโลกนี้เปล่า ๆ"

เขาเงยหน้าขึ้น แรงกดดันบางอย่างระเบิดออกจากร่าง ตูม!

อากาศภายในห้องสั่นสะเทือน ตะเกียงดับวูบ หน้าต่างสั่นจนแทบแตก

นัททรุดเข่าลงทันที หัวใจเต้นแรงจนแทบระเบิด

มาร์โกที่เพิ่งลุกขึ้นมองอีกฝ่ายด้วยสีหน้าซีดลง

"เดี๋ยว..."

เขาจำความรู้สึกนี้ได้ แรงกดดันแบบเดียวกับวันสอบ แต่ไม่เหมือนกัน

ครั้งนี้... มันหนักกว่าเดิมหลายเท่า มาร์โกกัดฟัน

"ตอนนั้น..."

นัทหันมามอง

"อะไร?"

"ตอนสอบ..."

มาร์โกมองเสือขาว

"มันไม่ได้ใช้พลังทั้งหมด"

นัทนิ่ง เสือขาวยิ้ม

"เพิ่งรู้ตัวหรือ?"

คำพูดเพียงสามคำ แต่ทำให้หัวใจของทั้งสองตกลงไปถึงพื้น นัทกำปืนแน่น

"งั้นวันนั้น..."

"ข้าต้องคุมกำลังไว้"

เสือขาวตอบ

"ไม่อย่างนั้นพวกเจ้าคงไม่มีโอกาสผ่านการทดสอบ"

นัทหัวเราะออกมาเบา ๆ ไม่ใช่เพราะขำ แต่เพราะไม่อยากเชื่อ

"ฉิบหายแล้ว..."

มาร์โกชักดาบคู่

"หนี"

เสือขาวพุ่งเข้ามา

ตูม!

มาร์โกฟาดดาบทั้งสองเล่มสวนกลับ

เคร้ง! เคร้ง!

ประกายไฟแตกกระจาย

ดาบคู่ปะทะแขนของเสือขาว

แต่เขาไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว

กลับเป็นมาร์โกที่ถูกแรงกระแทกผลักถอย

นัทยิงซ้ำ

ปัง!

เสือขาวเบี่ยงตัว

กระสุนเฉียดใบหน้า

เลือดเส้นบาง ๆ ปรากฏขึ้นที่แก้ม

เขาหยุด

ใช้ปลายนิ้วแตะรอยเลือด สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย

"อาวุธนี่..."

นัทเล็งต่อ

"ทำไม?"

"มันอาจมีประโยชน์"

เสือขาวพุ่งเข้าหาอีกครั้ง

นัทเหนี่ยวไก ปัง! กระสุนถูกปัดออกด้วยมือเปล่า

แกร๊ง! นัทตาค้าง

"มือเปล่า?"

มาร์โก สบถ

"มันเริ่มจริงจังแล้ว!"

เสือขาวเข้าประชิด หมัดเดียวพุ่งใส่นัท

นัทยกแขนรับพร้อมเปิดเกราะพลังจิตตั่งรับ ตูม! ร่างของเขากระเด็นทะลุประตูออกไป

กลิ้งไปกับพื้นหลายเมตร

"นัท!"

มาร์โกพุ่งตาม

เสือขาวคว้าข้อมือเขา

มาร์โกฟันดาบสวนกลับ

แต่เสือขาวเอียงศีรษะหลบ

จากนั้นเตะเข้าที่ท้อง ตูม! มาร์โกกระเด็นตามนัทออกไป

ทั้งสองกลิ้งชนกันกลางถนน แม้จะเปิดเกราะจิตตั่งรับ ยังบาดเจ็บถึงเพียงนี้

"พี่..."

"ยังไม่ตาย"

นัทลุกขึ้น

"งั้นวิ่ง!"

ทั้งสองวิ่งทันที ไม่มีการหันกลับไปสู้ ไม่มีความลังเล ปืนยังอยู่ในมือ ดาบยังอยู่กับมาร์โก

แต่พวกเขารู้แล้วว่าอาวุธเหล่านั้นไม่ได้ทำให้ช่องว่างระหว่างพวกเขากับเสือขาวหายไป

เสียงฝีเท้าดังตามหลัง ตึก! ตึก! ตึก! ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ นัทหันกลับไปยิง ปัง!

เสือขาวเอียงตัวหลบ กระสุนผ่านไหล่ มาร์โกตะโกน

"อย่าหัน!"

"ยิงไว้ก่อน!"

"ยิงไปก็ไม่ช่วย!"

"แต่ฉันรู้สึกดีขึ้น!"

"ไอ้บ้า!"

นัทวิ่งไปได้ไม่กี่ก้าวก็พลันชะงัก

“เดี๋ยว!”

“อะไรอีกวะ!”

“ขวานกู!”

มาร์โกหันกลับไปมองเขาแทบไม่เชื่อสายตา

“มึงจะกลับไปเอาตอนนี้เนี่ยนะ?”

นัทหันไปมองทางเดิมที่มีเงาของผู้คุ้มกำลังเคลื่อนเข้ามา ก่อนจะกัดฟัน เจ็บใจที่วางขวานไว คว้ามาแต่ปืน

“...ไม่เอาแล้ว”

“ดีมาก”

“แต่ถ้าพวกมันเอาไปนะ กูจะกลับมาเอาคืน”

“หนีให้รอดก่อนแล้วค่อยคิดเรื่องขวาน!”

ทั้งสองพุ่งเข้าตรอก ข้ามกำแพง กระโดดลงจากเนินวิ่งออกจากเขตเมืองเข้าสู่ป่าด้านนอก กิ่งไม้ฟาดหน้าหนามเกี่ยวเสื้อ พื้นดินลื่นจนแทบล้มหลายครั้ง แต่ไม่มีใครหยุด จนกระทั่งเสียงฝีเท้าด้านหลังค่อย ๆ หายไป

ทั้งสองยังวิ่งต่ออีกนาน ก่อนจะทิ้งตัวลงหลังโขดหินขนาดใหญ่ นัททิ้งตัวลงกับพื้น หอบหายใจจนแทบพูดไม่ออกเลือดจากบาดแผลตามแขนไหลหยดลงบนใบไม้ เขาก้มมองมันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหลับตาลง

“พี่มาร์โก...”

“อะไร”

“ปราณยังใช้ได้อยู่ใช่ไหม?”

มาร์โกมองเขา ก่อนพยักหน้า

นัทสูดลมหายใจเข้าลึก

ความรู้สึกเย็นวาบค่อย ๆ ไหลจากบริเวณท้องผ่านเส้นเลือดและกล้ามเนื้อ กระจายไปทั่วร่างกาย พลังที่เคยใช้ต่อสู้ในโลกที่หนึ่งยังคงอยู่ หลังจากเดินทางข้ามโลก

เขาค่อย ๆ ควบคุมมันให้ไหลไปยังบาดแผลเลือดที่ไหลไม่หยุดเริ่มช้าลง ความเจ็บปวดที่แผ่ไปทั่วหัวไหล่ค่อย ๆ ลดลงทีละน้อย นัทถอนหายใจยาว

“ยังใช้ได้ดี...”

มาร์โกเองก็นั่งลงข้าง ๆ ก่อนเริ่มเดินปราณของตัวเอง

“ดี อย่างน้อยก็ไม่ต้องนอนตายกลางป่า”

“กูนึกว่าจะต้องแบกพี่กลับ”

“มึงนั่นแหละที่ต้องให้กูแบก”

นัทเหลือบมองบาดแผลของตัวเอง

“...เออว่ะ”

ทั้งสองหัวเราะออกมาเบา ๆ ทั้งที่ยังหอบเหนื่อย

แต่รอยยิ้มนั้นอยู่ได้ไม่นาน เพราะทั้งคู่รู้ดีว่า ต่อให้ปราณยังใช้ได้ดี ต่อให้บาดแผลสามารถฟื้นฟูได้...

พวกเขาก็ยังแพ้

และสิ่งที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่บาดแผลที่อยู่บนร่างกายแต่คือความจริงที่เพิ่งค้นพบเมื่อคืน

ผู้คุ้มในวันนั้น... ยังไม่ได้ใช้พลังทั้งหมดเลย

เสื้อผ้าของทั้งคู่เต็มไปด้วยรอยขาดผ่านไปพักใหญ่ นัทจึงพูดขึ้น

"ปืน..."

มาร์โกหันมอง

"มันยิงโดนมันทำให้มันเลือดออก"

"ใช่"

นัทเงียบไป

"แต่เราเกือบตาย"

มาร์โกไม่ตอบ

เพราะมันคือความจริง นัทก้มมองมือของตัวเอง มือที่สร้างปืนขึ้นมา มือที่เคยคิดว่าตัวเองเริ่มก้าวเข้าสู่โลกใหม่ได้แล้ว เขากำหมัด

"ฉันคิดว่าเราพัฒนาขึ้นแล้ว"

มาร์โกมองเขา

"เราพัฒนาขึ้นจริง"

"แต่ยังไม่พอ"

"ยังไม่ใกล้พอด้วยซ้ำ"

ความเงียบกลับมาอีกครั้ง นัทมองท้องฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนสี ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ

"โลกนี้แม่งโหดชิบหาย"

มาร์โกหัวเราะตาม

"เพิ่งรู้?"

นัทส่ายหน้า จากนั้นสายตาของเขาก็กลับไปยังปืนในมือ

"ปืนไม่ได้แย่"

มาร์โกพยักหน้า

"ใช่"

นัทสูดลมหายใจเข้าลึก

"งั้นก็ต้องพัฒนาทั้งสองอย่าง"

เขามองออกไปยังขอบฟ้า

"ทั้งปืน..."

กำปืนแน่นขึ้น

"...และตัวเรา"

มาร์โกหยิบดาบคู่ขึ้นมาจากพื้น ยิ้มมุมปาก

"คราวหน้าถ้าเจอมันอีก..."

นัทหันมอง

"เราจะไม่หนี?"

มาร์โกส่ายหน้า

"หนีเหมือนเดิม"

นัทหัวเราะออกมา ทั้งสองหัวเราะเบา ๆ ท่ามกลางความเจ็บปวด

แต่ในใจของทั้งคู่รู้ดีว่า ตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป...

การเดินทางในโลกที่สองจะไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว

เพราะพวกเขาเพิ่งได้รับบทเรียนแรกที่สำคัญที่สุด

การสร้างอาวุธใหม่ ไม่ได้ทำให้คนสร้างกลายเป็นยอดฝีมือ และที่ไหนสักแห่งในเมือง...

เสือขาวยืนอยู่บนหลังคาสูง มองไปยังป่าที่ทั้งสองหายตัวเข้าไป

มือของเขายังคงมีเลือดจากบาดแผลที่ถูกกระสุน

เขามองมันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมา

"อย่างน้อย..."

ดวงตาสีทองหรี่ลงมองไปที่ ผู้ใช้ได้ทั่งพปรานและพลังจิต

"...พวกเจ้าก็ไม่ได้ทำให้ข้าผิดหวังเสียทีเดียว"

ลมกลางคืนพัดผ่านร่างของเขา

และรอยยิ้มนั้นค่อย ๆ หายไป

เหลือเพียงแววตาเย็นเยียบ

เรื่องในวันนั้น... ยังไม่จบ